Account on 2012

Λοιπόν, μια χρονιά κοντεύει να τελειώσει και καθότι είμαι γουρούνα και αδικαιολογήτως ανενεργή blogger, είπα να κάνω μία ανάρτηση (μάλλον τελευταία από το πενιχρό σε αναρτήσεις 2012) για τον απολογισμό μίας χρονιάς.

Στο μεγάλο μέρος της, στους έξη-εφτά πρώτους μήνες της, ήταν pretty much άκαρπη. Πανελλήνιες. Διάβασμα. Άγχος. Πανελλήνιες. Και ούτω κάθε εξής. Μεγάλη στιγμή στη ζωή του κάθε ανθρώπου προφανώς οι Πανελλήνιες αλλά ήταν μία περίοδος τόσης ξηρασίας που δεν έχω να πω κάτι.

Μετά είχαμε ένα συμπαθητικό και κάπως εκρηκτικό καλοκαίρι, με εξελίξεις πάνω στη ζωή μου, εξελίξεις που με έκαναν να σκεφτώ διάφορα πράγματα πάνω στη ζωή, στις ανθρώπινες σχέσεις και πώς μπορεί να στα φέρει η τύχη. Και τότε επίσης, έμαθα πως πέρασα στην πρώτη σχολή που είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό *let’s rejoice*

And then, university came. Δεν ξέρω τι να πω. Έχασα μία ακόμη φορά μία κολλητή, πρέπει να φτάνουμε στις 3 φορές που χάνω καλύτερο/η φίλο/η, αλλά ντάξει, θα ζήσω και ας είμαι απαίσιος σκατοχαρακτήρας^_^

Γνώρισα πολλά άτομα στη σχολή και έμαθα να σκέφτομαι διαφορετικά και αν είναι ένας λόγος για τον οποίο χαίρομαι για ότι συνέβη είναι που γνώρισα τη Ρίκα. Η Ρίκα είναι ένα εκπληκτικό άτομο που είναι πάνω κάτω σαν και εμένα και τα πάω πάρα πολύ καλά μαζί της και χαίρομαι που είμαστε φίλες… Ελπίζω να νιώθει και αυτή το ίδιο, αλλά δε θα εκπλαγώ αν τα πράγματα πάρουν άλλη τροπή, η ανθρώπινη φύση με έχει απογοητεύσει παντελώς.

Στενοχωριέμαι που φέτος έχω τόσες λίγες Χριστουγεννιάτικες Κάρτες να γράψω…I mean they’ll be like 3… Φυσικά θα ήθελα να στείλω σε κάποια άτομα αλλά αμφιβάλλω αν θα προλάβω, δυστυχώς :S «Έχασα» πολλούς ανθρώπους φέτος και βρήκα έναν και αναμένεται αναπόφευκτα δυστυχώς να χάσω εξ’ ολοκλήρου και ένα άλλο πολύ σημαντικό άτομο σύντομα.

Ώρες-ώρες απορώ πώς γίνεται να πέφτουν όλα τα άτυχα θέματα μαζί.. Whatevs. Αν μπορούσα να ζητήσω κάτι από τον Άγιο Βασίλη θα ήταν να μην είναι και το 2013 τόσο σκατοχρονιά…I wish… I wish…

Συμπέρασμα της χρονιάς; We hold too much power over each other. So be kind to those around you.

Nothing lasts...

Nothing is ever going to be as easy as it looks,
And nothing will ever go exactly how you plan it.
People promise that they'll always be there for you,
But that's a promise no one can keep.
Everyone leaves you at some point
Whether they mean to or not.
Nothing lasts forever
And everything has it's time to end,
There's nothing you can do to stop it.
Best friends grow apart
Until eventually they don't know each other any more.
Most importantly:
People change.

But no matter how things change,
No matter what bad things happen,
Take solace
Because you had those people in your life
And they made it special.
No matter where they are now,
There are always memories to treasure.

Εγώ από την άλλη δε στέκομαι μόνο στο πως οι άνθρωποι αλλάζουν αλλά και στο πώς φεύγουν. Και επίσης στο πώς αποκαλύπτουν στα ξαφνικά μία μίζερη πλευρά του εαυτού τους. Ω ναι, another hole in my heart. But guess what, δεν νιωθω πως εγώ είμαι αυτή που χάνω. Όχι αυτή τη φορά. Δε θα είμαι το υποκατάστατο κανενός ούτε θα κάνω τον αχθοφόρο σαν τον μαλακά, να δίνω να δίνω να δίνω και να μην παίρνω ποτέ τίποτα.
Και γενικά, συνεισητοποιήσα πως μαλάκες υπάρχουν πολλοί. Πρόσφατα. Και δε με νοιάζει που πονά αυτή η συνειδητοποίηση, κέρδισα κάτι. Εμπειρία να μην ξαναμπλέξω με τέτοιο σκατόκοσμο ποτέ μου. Γιατί δε θα κάνω εγώ πάντα ην ψυχολογία μου κουρέλια για μερικά εγωκεντρικά πλάσματα. Όχι πια, όχι πια, ποτέ ξανά.

Και ξέρεις εγώ φταίω που πίστεψα έστω και για λίγο ότι μπορεί να βρήκα ένα νορμάλ άνθρωπο. Μπα, θέλει πολύ ψάξιμο ακόμη. Γιατί ένας νορμάλ άνθρωπος όταν φεύγει δεν αφήνει πίσω του όλη τη χολή που μπορούν να βγάλουν τα έντερά του.
Αυτή η χολή προσπαθεί να με δηλητηριάσει - ακόμη και τώρα, οι λέξεις προσπαθούν να βιάσουν το ψυχικό μου είναι. Αλλά έχω μεγαλώσει πολύ για να χαλιέμαι για τέτοιες μαλακίες πια. Ή μάλλον όχι, ίσως να χαλαστώ, αλλά δε θα το αφήσω να με ρίξει εμένα αυτό κάτω.

Στο κατω κάτω δε χάνω εγώ κάτι. Για κανένα λόγο.

facing time on her own she mourns the day

Ξερές απαντήσεις.

Το ήξερα.

Η αδιαφορία στη φωνή σου σε είχε προδώσει.

Το ήξερα.

Το ήξερα.

Και τι που μοιραστήκαμε κάποιες στιγμές;

Που γελάσαμε;

Που έχυσα καταλάθος μια κούπα γαλλικό πάνω σου και εσύ γέλαγες;

Που μας έκλεβες στη μπιρίμπα;

Και τι;

Σήμαιναν κάτι όλα αυτά;

Που έκατσα και έκανα ολόκληρη ζωγραφιά για ‘σένα.

Τον αγαπημένο σου χαρακτήρα βιβλίου.

Ως δώρο.

Και συ με διαγράφεις από το facebook λες και είμαι ένα τίποτα.

Μου απαντάς με ειρωνεία.

Υποθέτω πως οι αναμνήσεις δεν είναι τίποτα πια.

Ξεχασμένα κομμάτια από ένα παζλ;

Ηλίθιε.

Και δικό μου το λάθος βασικά.

Που δέθηκα με ‘σένα και που νόμιζα ότι θα άξιζες για φίλος μου.

Γιατί έχω δει ξανά το σενάριο. Απότομη αλλαγή.

Αλλαγή συμπεριφοράς.

Μόνο που αυτή τη φορά είναι διαφορετικά.

Γιατί ο Χ. δεν ήταν σαν εσένα.

Και έγινε πάλι ο ίδιος.

Εσύ όμως

Άλλαξες

Και θα μείνεις

Αλλαγμένος.

her memories they hang like ghosts
up on the walls the widows pass those
the faces that lie beyond these walls
and carry the weight of love and loss

These wounds won't seem to heal....

 Δεν ξέρω γιατί δε μπορώ να κλάψω. Απλά δεν ξέρω. Πρέπει κάπως να το βγάλω όλο αυτό από μέσα μου. Νομίζω πλέον ο μόνος τρόπος είναι το μπλογκ. Το απεχθάνομαι να γεμίζω το μπλογκ γεμάτο απαισιόδοξες αναρτήσεις αλλά έτσι είμαι εγώ. Δυσάρεστη και μέσα στην αρνητική ενέργεια, όπως πολύ εύστοχα έθεσε ένας φίλος μου προχθες.  Από πού να ξεκινήσω;
Χαίρομαι αφάνταστα που χαράμισες το χρόνο σου, σχεδόν ενάμιση χρόνο μαζί μου. Δε μπορείς να φανταστεις πόσο χαίρομαι. Και πόσο χαίρομαι που δεν είχες θυμώσει μαζί μου όταν είχα αμφισβητήσεις τις προθέσεις σου απέναντί μου. Ήσουν πάντα τόσο μα τόσο καλός μαζί μου. Λυπάμαι. Λυπάμαι. Δε μπορείς να φανταστείς πόσο λυπάμαι. Λυπάμαι που δε μπορώ να είμαι αρκετά καλή για να είμαι φίλη σου. Λυπάμαι αφάνταστα πολύ. Λυπάμαι που δεν προσπάθησα να σε κρατήσω κοντά μου. Και λυπάμαι που δεν μπορώ να στα πω δυνατά αυτά, ποτέ δεν ημουν καλή με τα λόγια. Όχι ότι βέβαια θα με ακούσεις. Ούτε καν θα δεις το μπλογκ αυτό. Προφανέστατα με μισείς πια. Προφανέστατα δεν ενδιαφέρεσαι. Συγνώμη. Ξέρω ότι φταίω. Γιατί δε μπορεί εσύ, εσύ, εσύ από όλους τους ανθρώπους που δεν κρατάς ποτέ κακίες και που τα καταλαβαίνεις όλα να μη μου μιλάς έτσι στο άσχετο. Μακάρι να μπορούσα να θυμηθώ τι ακριβώς σου έκανα για να μπορέσω να ζητήσω μία κανονική συγνώμη απο 'σενα. Μάλλον δεν το αξίζω ούτε αυτό.
Λυπάμαι που ποτέ δε μπόρεσα να σου πω πόσα πολλά σήμαινες και ακόμα σημαίνεις για εμένα. Συγνώμη και γιάυτό. Δυστυχώς ούτε στα ίδια μου τα αδέρφια δε λέω ότι τα αγαπάω. Συγνώμη που δε σου έδωσα να καταλάβεις ποτέ πόσο σε αγαπάω. Ότι σε είχα σαν αδερφό μου. Ότι ήσουν ένα από τα πιο πολύτιμα άτομα για μένα. Γιατί μονο εσύ με καταλαβαινες. Μόνο εσύ. Από όλους τους ανθρώπους που εχω συντατησει στη ζωή μου δεν νομίζω να έχω συναντησει κάποιον άλλον που να ενδιαφέρεται τόσο πολύ για ένα άτομο που γνώρισε σε μία 3ήμερη. Ήσουν ο μόνος. Ο μόνος που καταλάβαινε το χιούμορ μου. Ο μόνος που ό,τι, ό,τι κουλό και αν του έλεγα δε θα με κοίταγες σα να έχω διανοητική βλάβη. Θα με ρώταγες: "Γιατί το πιστεύεις αυτό;". Ήσουν ο μόνος που όταν έχασα τη Μυρτώ με έκανες να γελάω, παρότι ξέρω πως ένιωθες τύψεις για αυτό που έγινε, ακόμα και αν σου έλεγα πως δε φταις εσύ. Συγνώμη που δε βγήκαμε ούτε μία φορά μαζί. Συγνώμη. Αλλά δε ξέρεις πόσα απεριόριστα πολλά σου χρωστάω που ήσουν εκεί. Που μοιραζόμασταν το ίδιο θρανίο στα γαλλικά και στη θεωρητική. Που με άκουγες πάντα. Που με έκανες να γελάω. Που προσπαθούσες να με πείσεις ότι δεν είμαι και τόσο άχρηστη και απαίσια. Που με καταλάβαινες. Που ήμασταν τόσο ίδιοι.
Συγνώμη, συγνώμη. Ήξερα πως κάποια στιγμή όλη αυτή η απαισιότητα που έχω μέσα μου θα έβγαινε και θα σε έδιωχνε απο μενα. Συγνώμη που δεν είμαι αρκετά καλή για να σε κρταήσω κοντά μου. Συγνώμη που σε έκανα να θυμώσεις και να στενοχωρηθείς και οτιδήποτε άλλο. Συγνώμη που είμαι τόσο απαίσια. Που δεν σε αξίζω. Συγνώμη για όλα. Ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα ένα από τα πιο σημαντικά και πολύτιμα άτομα για εμένα. Δεν περιμένω να δεις ποτέ στη ζωή σου αυτή την ανάρτηση ή να με ακούσεις ξανά ή να μου μιλήσεις ή οτιδήποτε. Απλά θα ήθελα να ξέρεις ότι εγώ σε αγαπάω. Ότι είσαι φίλος μου. Ο καλύτερος που είχα ποτέ μου. Ότι νιώθω απεριόριστη ευγνωμοσύνη στο άτομό σου που δε με παράτησες. Ότι σε ευχαριστώ για τις χαρούμενες αναμνήσεις που μου χάρισες.
Δεν έπρεπε να δεθώ εξαρχής μαζί σου. Ήξερα που θα κατέληγε όλο αυτό. Είμαι ένα άτομο τόσο απαίσιο και...και... κακό που δεν πρέπει να δένομαι με άλλους. Δεν πρέπει να αγαπάω και να κάνω φίλους. Δεν πρέπει να νοιάζομαι. Στο τέλος καταλήγω να σας πληγώνω όλους. Ασχέτως αν σας αγαπάω τόσο πολύ. Δεν είναι διόλου παράξενο που δεν έχω φιλους. Συγνώμη που σε πλήγωσα Γ. Συγνώμη πραγματικά. Ξέρω ότι δεν αξίζω τη συγχώρεση αλλά θέλω να γνωρίζεις ότι νιώθω μετανοημενη για ό,τι και αν έκανα. Με μισώ τόσο αφάνταστα πολύ που σε πλήγωσα και σε έκανα να θυμώσεις. Δε σου αξίζει αυτό. Αυτή η συμπεριφορά. Η φιλία ενός τέρατος της φύσεως. Καλά έκανες και έφυγες. Δεν πειράζει. Θέλω να σε βλέπω ευτυχισμένο, να γελάς. Συγνώμη που σπατάλησα τόσο χρόνο από εσένα. Σε αγαπάω. Θα είσαι μια ζωή ο κολλητός μου. Σε ευχαριστώ. Για όλα.

I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
Your presence still lingers here
And it won't leave me alone

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase


When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

You used to captivate me
By your resonating light
Now I'm bound by the life you left behind
Your face it haunts
My once pleasant dreams
Your voice it chased away
All the sanity in me

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase
When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along

When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

Why are you always so far away...?

Οι αναρτήσεις μου έχουν αραιώσει και εγώ δεν νιώθω καλά. Καθόλου καλά. Παραθέτω εδώ τι είχα γράψει σε φόρουμ. Καλά ήταν για άλλο λόγο, αλλά από αυτά που έχω καταλάβει, ισχύει και εδώ.

 

 

 

Kαι πώς νιώθεις όταν την αγγίζεις; Όταν αγγίζεις την απόλυτη υπέρτατη ευτυχια; Νιώθεις ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα σου. Ότι όλα είναι ήρεμα και γαλήνια, σα μια λίμνη που απλά υπάρχει, χωρίς να ταράζεται από πέτρες. Και όσο για το άτομο που σου προκαλεί αυτό το συναίσθημα; Όταν μιλάς μαζί του όλος ο άλλος κόσμος σβήνει. Ξεχνάς τα πάντα. Τα πάντα. Και αυτή η στιγμή υπέρτατης ευτυχίας κρατάει για λίγο καιρό. Μέχρι να πέσουν οι πέτρες. Και αυτή είμαι εγώ που ρίχνει τις πέτρες στη λίμνη. Μιλάω στους άλλους για συναισθήματα αγάπης και φιλίας και καλοσύνης και αλληλεγγύης και για την ήρεμη λύση προβλημάτων, ενώ δεν μπορώ καν να λύσω τα δικά μου. Ανόητη, ανόητη. Καταστρέφεις τα πάντα! Ποιος Τζόναθαν Κρίστοφερ Μόργκενστερ; Ποιο τέρας με δαιμονικό αίμα; Ποιο τέρας που δε νιώθει αγάπη; Τα αληθινά τέρατα είναι αυτά σαν εμένα. Μπορεί να αγαπούν αλλά πληγώνουν. Πληγώνουν και σπάνε όσους αγαπάνε. Τους διαλύουν και τους τσακίζουν σε χίλια κομμάτια και εν τέλει πληγώνουν και τον ίδιο τους τον εαυτό, κλαίγοντας στη θέα μία πεθαμένης αγάπης. Κλαίγοντας τρόπος του λέγειν καθώς τέρατα του είδους μου, απλά προσπαθούν να απομυζίσουν την αγάπη και την προστασία και τον οίκτο νέων θυμάτων. Θυμάτων που είναι ή θα γίνουν φίλοι τους. Θυμάτων που θα βρεθούν με μία σπασμένη καρδιά. Τα τέρατα δεν βρίσκονται στα βιβλία και στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Τα αληθινά τέρατα βρίσκονται σε μικρή ή μεγάλη ποσότητα μέσα μας. Πόσο μεγάλο είναι το δικό σου τέρας;

Και λοιπόν κάπως έτσι μπορεί να καταλάβει κανείς πως νιώθω απλά κομμάτια. Οι ανθρώπινες σχέσεις με διαλύουν σιγα-σιγά. Δεν πρέπει να κάνω φιλίες και να γνωρίζω άτομα. Απλά προσθέτει μία επιπλέον πληγή όταν σε απαριούνται. Όσο για το να δένομαι με κάποιον; Ακόμα χειρότερα. Τι 11 χρόνια, τι 1, όσο φίλοι να στε με τον άλλον πάντα θα σε αφήνει. Όλοι μας αφήνουν. Δε μπορούμε να στηριζόμαστε στους ανθρώπους.

Τις σχέσεις μου μέσα δηλαδή. Για ποιο λόγο να ανοιγεις την καρδια σου και να δένεσαι αν ειναι να σε μαχαιρώσουν ξανά και ξανά και ξανά; Πφ, δεν το καταλαβαίνω απλά. Νιώθω άδεια και ταυτόχρονα πονάω ._.

Καληνύχτα

In pain...

Δεν είμαι καλά. Καθόλου καλά. Κ.Α.Θ.Ο.Λ.Ο.Υ.
Είμαι απλά τόσο άχρηστη που δεν μπορώ να το αντέξω. 16 στο πρώτο πανελλαδικού στυλ πρόχειρο στην Ιστορία Τρίτης. Οκέι, απλά διάβαζω κάθε Σάββατο τόσο πολύ γι' αυτό το μάθημα που το κεφάλι μου σπάει και καταλήγω να γράφω 16, ενώ ξέρω τα πάντα στην εντέλεια για μία μαλακισμένη πηγή. Το διάολο μου δηλαδή. Και κάθομαι πάνω από μία βδομάδα να φτιάξω τον Riddler για τα γενέθλια ενός παιδιού και αυτός αντί να πει ένα, ένα μόνο ΕΝΑ γαμημένο ευχαριστώ, δεν είπε τίποτα. Απλά του άρεσε. Οκ.
Να τα χέσω όλα αυτά. Απλά δεν είμαι καλή σε τίποτα. Ποτέ δεν ήμουν το παιδί που 'χε κλίση σε κάτι. Ποτέ. Πάντα δεύτερη, πάντα τελευταία, πάντα μη ιδιαίτερη, ποτέ να μη ταιριάζω και να μη χώνομαι πουθενά. Να μη με αποζητά κανείς, ακόμα και αν εξαφανίζομαι για ώρες και ώρες. Αυτό το παιδί ήμουν. Και είμαι ακόμα. Και θα είμαι λογικά για πολύ καιρό.
Απλά θέλω κάποιον να πει κάτι τέτοιο...

I'm not a good person

omg, please stop these paranoias
 just take a deep breath
 and think about it.... really
 you're not a good person? you're one the best I've ever "met"... in the few days we know each other, you gave me more than a hundred "friends" ever did
 and this is not being a good person?
 in my eyes, this is being an awesome person

 but honestly...I don't think I gave you something special

you didn't?
 you gave me a smile
 someone to hope I'll ever see
 someone to surround me with
 isn't that enough to you?

Καλά η αλήθεια είναι πως όντως κάποιος μου τα είπε και έκανε τα δάκρυα να στεγνώσουν, αλλά αυτός ο κάποιος πέφτει γύρω στα 1.891 χλμ μακριά, οπότε... Απλά να... θα θελα να μουν ξεχωριστη για κάποιον.

Πφ, με έπιασαν οι ανασφάλειες. Απλά χρειαζόμουν να κάνω μία ανάρτηση μέσα στη μοίρλα και τη θλίψη

May I dream?

Never let it be said that to dream is a waste of time, for dreams are our realities in waiting. In dreams, we plant the seeds of our future.

Φυσικά, έπρεπε να πάω στο μνημόσυνο σήμερα. Ήταν που ήταν η διάθεσή μου χάλια, απόγινε όταν είδα τον μαύρο τάφο, με τη φωτογραφία του θείου πάνω. Τέλος πάντων μετά κάτσαμε για φαγητό και ήταν όλο το συγγενολόι εκεί και με ρώταγαν τη κατεύθυνση είμαι και τι θα ήθελα να σπουδάσω. Είπα πως είμαι Θεωρητική και θέλω ή Αγγλική Φιλολογία ή Παιδαγωγικά ή Ψυχολογία ή κάτι στα Οικονομικά.  Ή ακόμα και θεωρητικό επάγγελμα να επιλέξω, θα κάνω μεταπτυχιακό στα Οικονομικά. Και είπα πως αν δεν βρω εδώ δουλειά, θα πάω στο εξωτερικό. Και άρχισαν όλοι να μου γκρεμίζουν τις φιλοδοξίες. Μία με την απορρόφηση των επαγγελμάτων που έχω διαλέξει, μία με το επιχείρημα πως δε θα βρω πουθενά δουλειά και όλα τα συναφοειδή. Μετά, απαντώ, πως δε χρειάζεται καν να σπουδάσω. Και μου λένε να προσπαθήσω.
Gosh. Δηλαδή πρώτα σου καταπατούν όλα σου τα όνειρα και μετά σου λένε να προσπαθήσεις; Δηλαδή τι θα διαβάζω σαν τον βλάκα τόσες ώρες και τόσες ώρες την ημέρα για να πάρω βάσεις για του χρόνου και να μου λένε δε θα βρεις δουλειά; Και το λένε με χαμόγελο κιόλας. "Απογορεύονται τα όνειρα.". Έτσι μου 'πε ένας θείος μου. Δηλαδή τι; Μου στερείτε το δικαίωμα στη δουλειά. Μου στερείτε το δικαίωμα στη δωρεάν παιδεία. Μου στερείτε το δικαίωμα του να είμαι παδί, γιατί μόνο ξέγνοιαστο παδί δεν είμαι με τόσες υποχρεώσης. Θα μου στερείσετε και αυτό; Θα καταπατήσετε και αυτό; Αυτό το οποίο με κρατά ακόμα όρθια; Το όνειρο ότι, ναι ρε γαμώτο, μία μέρα θα γίνω κάποια άξια να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Να μπορεί να πει όχι. Να μπορεί να πάει ενάντια στο καθεστημένο. Θέλω τόσο πολύ να κάνω τη δουλειά που μου αρέσει. Να είμαι εγώ ευτυχισμένη. Γιατί ρε γαμώτο πρέπει να μας τα στερείτε όλα; Μας έχετε πάρει σχεδόν τα πάντα. Tα πάντα. Ο πλανήτης καταστρέφεται μέρα με τη μέρα και εσείς μας λέτε πως θα ζήσουμε σε μάι ζώρα χωρίς λεφτά, χωρίς ιατρική περίθαλψη, σε μία χώρα που δε μπορεί να στηριχτεί στα πόδια της. Πλέον λοιπόν απαγορεύεται και να ονειρευόμαστε; Θα μας το πάρετε και αυτό; Αρκετά δε μας κάνατε κομμάτια; Αρκετά δε διαλύσατε τις ψυχές μας και τα παλιά μας όνειρα; Αρκετά δεν καταστρέψατε με το δηλητήριό σας την κάθε οικογένεια; Πόσο πια; ΠΟΣΟ; Θέλετε και αυτό; Την τελευταία ελπίδα που μας απέμεινε; Τα όνειρά μας;
Ε, λοιπόν, όχι! ΔΕ ΘΑ ΣΑ ΤΑ ΔΩΣΩ. Δε θα κάτσω εγώ να ρωτάω τον βλάκα, το σιχαμένο υποκείμενο που κυβερνά τη χώρα μας, μαζί με τα υπόλοιπα λαμόγια που τρώνε αν μπορώ να ονειρεύομαι. ΜΠΟΡΩ να ονειρεύομαι. Και θα το κάνω. Όσο και αν στοιχίσει. Ό,τι και αν κοστίσει. Τι θα μου κάνετε; Θα μου κόψετε τα φτερά με τις ηλίθιες βάσεις των σχολών; :) Ή μήπως θα με αφήσετε άνεργη; Ή με 300 ευρώ το μήνα; Χα. Δε σας τα 'πανε καλά. Εγώ θα κάνω ότι θέλω. Δε θα κάτσω να είμαι ο μαλάκας όλων σας. Όχι βέβαια.
Για να εκπληρωθεί το όνειρό μου πρέπει να διαβάσω. Να διαβάσω υπερβολικά πολύ. Στην Ιστορία κόβουν με τη λέξη και αν στο Γνωστό δε γράψεις την ερώτηση όπως την έχει το Μεταίχμιο είσαι καταδικασμένος. Χώρια η κατεβατή παπαγαλία των Λατινικών, οι εισαγωγές και όλες οι λοιπές μαλακίες. Αμ, δε. Σα τα παν λάθος. Δε θα κάτσω εγώ να διαβάζω, να ξεπατώνομαι χωρίς αποτέλεσμα. Θα ζήσω ό,τι όνειρο θέλω. Δεν πα να πέσει κάτω η κυβέρνηση. Δεν 'πα να κάνω επανάσταση. Θα ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ. 'Cuz I'm a Dreamer. A creepy one, but I'm still a Dreamer. Και θα κάνω ό,τι μπορώ για να κάνω αυτό το πράγμα που λέγεται κόσμος μας έστω και ένα χαμόγελο καλύτερο...


Η ανάρτηση ήταν πιθανός χάσιμο χρόνου, μα έχω νεύρα. Ευχαριστώ πολύ, γεια σας.

Broken doll

Και, τι καλά, ο Φεβρουάριος μας ξεκινά με μία ακόμη υπέροχη ανάρτηση. Τόσο χαρούμενη.:)

Την βλέπετε την κούκλα εκεί πάνω; Την εικόνα της; Ναι, αυτή την άσχημη κούκλα με τα μαύρα κοτσίδια και τα μαύρα ρούχα και τα υπερμηκή άκρα; Είναι η Λαβίνια. Φυσικά και έχει όνομα. Νομίζετε πως τα παιχνίδια δε μιλούν και δεν αισθάνονται; Λάθος. Ειδικά δε η Λαβίνια, ήταν ένα πάρα πολύ ευαίσθητο παιχνίδι. Την αγόρασε ένας κύριος όταν χιόνιζε από ένα μαγαζί του Λονδίνου. Αποχαιρέτησε τις αδερφές της και τους φίλους της από το μαγαζί και την τοποθέτησαν σε ένα σκοτεινό κουτί για αρκετές ημέρες. Όταν βγήκε από εκεί, δύο μικρά χέρια την άρπαξαν και την αγκάλιασαν σφιχτά και ένα ξανθό γιγαντιαίο κορίτσι με κόκκινα μάγουλα την έπαιρνε παντού μαζί της από τότε. Η Λαβίνια είχε πέσει σε λάκκο με λάσπες, είχε συρθεί σε βρεγμένα χόρτα και καυτή άμμο, είχε κάνει παρέα στο κορίτσι πολλές ημέρες και πολλές νύχτες, τόσες που έφτασαν αμέτρητες. Τα μάτια της βγήκαν και απλά της έραψαν δύο καινούρια, αλλήθωρα και τα μαλλιά της χάλασαν. Το φόρεμα κάηκε από ένα ατύχημα στο φούρνο. Κι όμως η Λαβίνια είχε αγαπήσει το κορίτσι με τις χρυσές μπούκλες, ακόμα και αν είχε τραβήξει τα πάνδεινα. Είχε αγαπήσει τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα χέρια έπαιζαν ε το φόρεμά της ή χτένιζαν τις λεπτές μαύρες τρίχες της ή την αγκάλιαζαν. Αυτό το κορίτσι την έκανε να νιώθει σημαντική. Να νιώθει πως άξιζε κάτι. Μέχρι την Μέρα. Ήταν μία συνηθισμένη ημέρα. Η κοπέλα είχε να αγγίξει τη Λαβίνια αρκετές ημέρες, αλλά η Λαβίνια δεν το θεώρησε πρόβλημα. Το ξανθό κορίτσι είχε πληθώρα παιχνιδιών στο δωμάτιό της. Μέχρι που μπήκε μέσα στο δωμάιο το κορίτσι. Τελικά δεν είχαν περάσει μέρες. Είχαν περάσει χρόνια. Το κορίτσι είχε γίνει γυναίκα. "Μαμά, πρέπει να πετάξουμε τα παιχνίδια", είπε η κοπέλα. Και η Λαβίνια μαζί με άλλα κουκλάκια, κούκλες και πολλά άλλα παιχνίδια, μπήκε σε μία τεράστια μαύρη σακούλα και πετάχτηκε έξω από το σπίτι που τόσο αγάπησε. Η καρδιά της ράγισε. Δεν είχε κανέναν στον κόσμο. Και για να έχει παρέα, από ένα μάτσο κουρέλια, έφτιαξε μία μικροσκοπική κούκλα με κόκκινα ρούχα, την Έμελι και ορκίστηκε να μην την αφήσει ποτέ. Όμως αυτή η κούκλα δεν ήταν τίποτε παρά ένα άψυχο παιχνίδι και η Λαβίνια ένιωθε ακόμα πιο πληγωμένη.

Σταμάτα. Αυτή ήταν η μόνη λέξη που είπες. Με αποφεύγεις και από πάνω, ουσιαστικά μου 'πες να το βουλώσω, ωραία, τα δέσαμε. Και ναι ξέρω, ο ανταγωνισμό είναι μεγάλος. You see, she wears shot skirts but I wear T-shirts ;) Αλλά για ποιο λόγο παίζεις έτσι μαζί μου; Σε όλη σχεδόν τη διαδρομή προς την Αθήνα καθόμασταν μαζί, μιλάγαμε, μου χαμογέλαγες και τα τελευταία λεπτά, πέντε ή δέκα νομίζω, κρατιόμασταν χέρι χέρι. Μου έλεγες να κάτσω μαζί σου για να μιλάμε, μου χάιδεψες τα μαλλιά, κάναμε ό,τι καμένο υπήρχε και στην τριήμερη. Να μη σχολιάσω το σχολείο σωστά; Που 'ντάξει, στα μαθήματα γενικής λιώνουμε παρέα στις συζητήσεις. Και τώρα ξαφνικά, δε μου μιλάς, δε με κοιτάς, δεν υπάρχω πια για 'σενα και ούτε να μιλάω θες. Σταμάτα, αυτό δεν είπες όταν πήγα να μιλήσω σε ένα φίλο σου; Και δεν μιλάς πια. Πραγματικά δεν ξέρω τι σου έκανα. Οκέι, ειλικρινά; I might like you. Or something more. Αλλά δεν σου είπα ή έκανα κάτι. Και απλά αδιαφορείς. Fine :) Έτσι δεν είναι τα πράγματα σε αυτή τη ζωή; Για μερικούς είσαι ένα παιχνίδι που φέρνουν τα Χριστούγεννα. Τυλιγμένο με κορδέλες και αστραφτερό. Παίζουν μαζί σου. Σε απομυζούν. Σου παίρνουν ό,τι έχεις: φιλία, αγάπη, αγκαλιές, φιλιά, ένα χαμόγελο... Και στο τέλος, συνειδητοποιούν πόσο κοινά βαρετός είσαι. Πως στην πραγματικότητα αυτή η σχέση που υπήρξε μαζί σας ήταν ένα πυροτέχνημα. Εκσφενδονίστηκε στον ουρανό, έσκασε, έλαμψε με πολύχρωμα μικρά φωτάκια και έσβησε μοιραία, αφήνοντας μία γλυκόπικρη αίσθηση πίσω του. Και έτσι, σε παρατούν. Για να βρουν ένα καλύτερο πυροτέχνημα, κάτι που θα τους κάνει πιο χαρούμενους, πιο ευτυχισμένους. Η φιλία είναι σχέσης εκμετάλευσης. Δεν είναι τίποτα. Δεν υπάρχουν αληθινά συναισθήματα. Δεν υπάρχει τίποτα. Ούτε ουράνιο τόξο, ούτε ηλιαχτίδα. Κάτι θα φωτίσει το συννεφιασμένο ουρανό, μα είναι καίριο. Εν τέλει, θα φύγει και αυτό, αφήνοντας τη βροχή να γεμίζει τους γκρι δρόμους. Δεν υπάρχει τίποτα το θετικό. Ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή μόνος του. Πεθαίνει μόνος του. Στη διάρκεια αυτού του μεγάλου η μικρού διαστήματος, γνωρίζει ανθρώπους, πληγώνει και πληγώνεται. Είναι η αλήθεια. Και παρότι πονάει, πρέπει να τη δεχθούμε.

Fuck why, why, WHY?

Fuck, fuck, fuck. Just fuck this. Cut all the crap. Τι αηδίες ακούω. Μπορούμε να έχουμε φίλους λέει. Φυσικά και μπορούμε να έχουμε φίλους. Και γυναίκες και άντρες. Φίλους που θα μας σταθούν. Φίλους που θα μας ακούσουν. Φίλους που απλά θα είναι ΦΙΛΟΙ. Γίνεται αυτό;
Όχι. Δε μπορεί να αλλάξει η φύση του άντρα ποτέ; Όχι, δε μπορεί; Πρέπει πάντα γαμώτο όποιον θεωρώ πραγματικά φίλο μου να φαντασιώνεται τα στήθη και τα οπίσθιά μου; Τι στο διάολο έχω φταίξει και τα τραβάω όλα αυτά; Νεύρα, νεύρα, νεύρα, νεύρα.
Δηλαδή, μέσα σε ΟΛΑ αυτά που συμβαίνουν πρέπει να έχω στο νου μου και αυτό; Ο θείος μου να αργοπεθαίνει στην εντατική και συ ρε φίλε  να με παίρνεις τηλέφωνο και να μου λες να πάμε σε ταινία. Οι δυό μας. Όχι, δε γουστάρω να πάω σε ταινία μόνη με αγόρι εκτός και αν είναι το boyfriend. ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ. Γκεγκε; Και μετά που σου αρνιέμαι, λες να βγούμε βόλτα, αν φυσικά δε βαριέμαι την παρέα σου. Όχι, δεν την βαριέμαι. Αλλά είμαστε ΦΙΛΟΙ, δεν βγαίνω με φίλους βόλτα μόνη μου.Και σίγουρα δεν εννοούσες να βγούμε με μεγάλη παρέα.
Μία βδομάδα αργότερα, ενώ ο θείος έχει δύο ημέρες που έχει πεθάνει με παίρνεις τηλέφωνο. Δεν απανάτω και όταν σε ρωτώ τι θες, μου λες πως είμαι επιθετική και να αφήσω το θέμα. Σε ρωτάω αν ήθελες να έρθω στο live στο Cocoon(ναι, παίζεις και κιθάρα!) και μου πες ότι αυτό με ήθελες. Guess what. Έχω να φάω δύο ημέρες και πριν μία ημέρα έθαψα ένα σημαντικό άνθρωπο. Πέταξα στον τάφο του λουλούδια και τον είδα να σκεπάζεται σε ένα ξύλινο κουτί. Πιστεύεις ότι είμαι σε κατάσταση να πάω σε σκυλάδικο να ακούσω εφήβους να κάνουν scream; Μάντεψε, ΔΕΝ είμαι!
Και με όοοοολα αυτά που έγιναν, καθώς συζητώ με το μόνο λογικό άτομο που μου έχει μείνει, την Jelly-chan(την κολλητή μου), μου μπαίνει η ιδέα. Σκατά, γιατί το σκέφτηκα; Αλλά ναι το συζήτησα με το αγόρι μου και έβγαλε το ίδιο συμπέρασμα. Πως μάλλον σου αρέσω. Και σήμερα δε σου μίλαγα. Σε απέφευγα. Και με ρώτησες τι έχω. Ως επί το πλείστον, απλά δεν έχω όρεξη. Το όλο μαύρο ντύσιμό μου λέει πολλά. Σου λέω πως πέθανε ο θείος μου και δε με πιστεύεις. Δηλαδή τι πρέπει να κάνω ρε πούστη μου για να δέιξω σε όλους σας πως για αυτό το γεγονός δεν έχω όρεξη; Να σας πάω στον τάφο του; Ή μήπως έπρεπε να σας καλέσω στην κηδεία, να με δείτε να πλαντάζω στο κλάμα; Ε; Πρέπει δηλαδή να είμαι μόνιμα η χαζοχαρούμενη;
Πω ρε φίλε, έχω δικαίωμα, μία μόνο μία φορά, να μη φοράω το χαμόγελο για όλους εσάς. Έχω το δικαίωμα μία φορά να γίνω εγωίστρια, να κλειστώ στον εαυτό μου και να μη μιλώ. Και όταν μου περάσει θα μου περάσει.
Και 'συ, πήγες και ρώτησες την Jelly-chan τι μου συνέβη και σε αποφεύγω. Ε, λοιπόν, θες να μάθεις; Νομίζω πως με γουστάρεις. Ω, ναι. Αυτό. Όπως το διαβάζεις φίλε μου. Ο μοναδικός φίλος που έκανα και εμπιστεύτηκα μάλλον με γουστάρει. Τι καλά. Έχω τον πόνο μου, τους θανάτους που έγιναν στις διακοπές, την αρρώστια του μωρού της αδελφής μου, τα άγχη για τους βαθμούς, τα οικογενειακά προβλήματα έχω ΚΑΙ αυτό τώρα. Τέλεια. Όλα σκατά έχουν γίνει. Σκατά, σκατά, σκατά, σκατά. Και ναι, θα σου πω να τη δεις αυτή την ανάρτηση. Θέλω να μείνω μόνη και να μην καταστρέψω μία φιλία. Ντάξει;
Και τώρα, αν το δεις αυτό, θα πεις πως σε παρεξήγησα. Ντάξει, τέτοια λογική έχω να παρεξηγώ. Αλλά από τη στιγμή που δε βγαίνουμε ποτέ μαζί και ξαφνικά όλο μου προτείνεις βόλτες, τι θες να σκεφτώ;
Ειλικρινά, δε με ενδιαφέρει αν θα σχολιάσει κανείς η όχι. Η ανάρτηση είναι απλά ηλίθια. Ήθελα μόνο να ξεσπάσω.

Πάρτε αυτό. Το ακούω και κλαίω για όλες τις βλακείες που συμβαίνουν. Γιατί η ζωή δεν είναι παραμύθι. Η δική μου τουλάχιστον. Η δική μου, αν ήταν παραμύθι, θα ήταν γραμμένο σε χαρτί υγείας.