“And now we welcome the new year, full of things that have never been”

“And now we welcome the new year, full of things that have never been”

-Rainer Maria Rilke

Η κουρτίνα πέφτει, τα φώτα σβήνουν και σιγά-σιγά το έργο ονόματι «2014» φτάνει στο πέρας του.

Θεωρώ απίθανο πόσο πολύ μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος μέσα σε ένα μόλις ημερολογιακό χρόνο.

Κοιτάζω πίσω τι έκαναν αυτές οι 365 μέρες για εμένα. Δεν ήταν όμορφος χρόνος. Πολύς πόνος και πολύ κλάμα και πολλές απώλειες από πολλές μεριές. Νόμιζα πως κάτι πάει λάθος μαζί μου και σκεφτόμουν να τα παρατήσω. Μα δεν το έκανα.

Προσπάθησα να αντιμετωπίσω την κάθε αντιξοότητα. Δεν ξέρω αν νίκησα ή αν έχασα τη μάχη, ξέρω όμως πως προσπάθησα. Πως έμαθα. Πως μεγάλωσα.

Σκέφτομαι πως ήμουν ένα χρόνο πριν, ακριβώς την ίδια ημέρα. Μεγάλωσα και έμαθα πράγματα, και είμαι αλλά δεν είμαι πια η ίδια.

Αυτή η μέρα είναι για να αναλογιστούμε τις πράξεις μας, τα λόγια μας, τις στιγμές, τις εμπειρίες, τις ευκαιρίες. Αυτά που πέρασαν, και ξεχάστηκαν με τον καιρό. Δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας να επαναλάβει τις στιγμές που ζήσατε αυτή τη χρονιά. Θα δείτε πως τίποτα δεν θα ξαναγίνει όπως έγινε, και τίποτα από αυτά που γίνανε δε σας είχε ήδη συμβεί.

Ίσως όλα αυτά να έχουν ξεχαστεί από τους άλλους, μα εσείς να τα θυμάστε. Μη ξεχάσετε τίποτε. Να αρχίσετε τη νέα χρονιά με ό,τι φέρατε μαζί σας από την προηγούμενη.

Οι αναμνήσεις είναι το πάτημα για να ξεκινήσετε κάτι νέο.

Καλή χρονιά, με υγεία, ευτυχία, και 2015 νέες αναμνήσεις και εμπειρίες!

Account on 2012

Λοιπόν, μια χρονιά κοντεύει να τελειώσει και καθότι είμαι γουρούνα και αδικαιολογήτως ανενεργή blogger, είπα να κάνω μία ανάρτηση (μάλλον τελευταία από το πενιχρό σε αναρτήσεις 2012) για τον απολογισμό μίας χρονιάς.

Στο μεγάλο μέρος της, στους έξη-εφτά πρώτους μήνες της, ήταν pretty much άκαρπη. Πανελλήνιες. Διάβασμα. Άγχος. Πανελλήνιες. Και ούτω κάθε εξής. Μεγάλη στιγμή στη ζωή του κάθε ανθρώπου προφανώς οι Πανελλήνιες αλλά ήταν μία περίοδος τόσης ξηρασίας που δεν έχω να πω κάτι.

Μετά είχαμε ένα συμπαθητικό και κάπως εκρηκτικό καλοκαίρι, με εξελίξεις πάνω στη ζωή μου, εξελίξεις που με έκαναν να σκεφτώ διάφορα πράγματα πάνω στη ζωή, στις ανθρώπινες σχέσεις και πώς μπορεί να στα φέρει η τύχη. Και τότε επίσης, έμαθα πως πέρασα στην πρώτη σχολή που είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό *let’s rejoice*

And then, university came. Δεν ξέρω τι να πω. Έχασα μία ακόμη φορά μία κολλητή, πρέπει να φτάνουμε στις 3 φορές που χάνω καλύτερο/η φίλο/η, αλλά ντάξει, θα ζήσω και ας είμαι απαίσιος σκατοχαρακτήρας^_^

Γνώρισα πολλά άτομα στη σχολή και έμαθα να σκέφτομαι διαφορετικά και αν είναι ένας λόγος για τον οποίο χαίρομαι για ότι συνέβη είναι που γνώρισα τη Ρίκα. Η Ρίκα είναι ένα εκπληκτικό άτομο που είναι πάνω κάτω σαν και εμένα και τα πάω πάρα πολύ καλά μαζί της και χαίρομαι που είμαστε φίλες… Ελπίζω να νιώθει και αυτή το ίδιο, αλλά δε θα εκπλαγώ αν τα πράγματα πάρουν άλλη τροπή, η ανθρώπινη φύση με έχει απογοητεύσει παντελώς.

Στενοχωριέμαι που φέτος έχω τόσες λίγες Χριστουγεννιάτικες Κάρτες να γράψω…I mean they’ll be like 3… Φυσικά θα ήθελα να στείλω σε κάποια άτομα αλλά αμφιβάλλω αν θα προλάβω, δυστυχώς :S «Έχασα» πολλούς ανθρώπους φέτος και βρήκα έναν και αναμένεται αναπόφευκτα δυστυχώς να χάσω εξ’ ολοκλήρου και ένα άλλο πολύ σημαντικό άτομο σύντομα.

Ώρες-ώρες απορώ πώς γίνεται να πέφτουν όλα τα άτυχα θέματα μαζί.. Whatevs. Αν μπορούσα να ζητήσω κάτι από τον Άγιο Βασίλη θα ήταν να μην είναι και το 2013 τόσο σκατοχρονιά…I wish… I wish…

Συμπέρασμα της χρονιάς; We hold too much power over each other. So be kind to those around you.

I carry your heart in my heart

Τώρα που το σκέφτομαι, από τότε που με θυμάμαι, εσύ ήσουν εκεί. Πάντα και πάντα. Ήσουν εκεί όταν έσπασα το χέρι μου και με πήρες τρυφερά στην αγκαλιά σου όταν εγώ έκλαιγα, αν και είχες τρομοκρατηθεί όσο και εγώ, γιατί για να λέμε την αλήθεια, ήσουν μόλις 18 τότε. Όμως με κράτησες σφιχτά και είπες «Θα περάσει μωρό μου, θα περάσει.». Σε εσένα ήρθα μυστικά μυστικά και σου είπα με ένα παιδικό ενθουσιασμό και με μάγουλα κατακόκκινα και σου είπα για τον πρώτο μου έρωτα, το Βασίλη. Πόσο ήμουν 4; Δε γέλασες. Με αντιμετώπισες σοβαρά και με υποστήριξες. Την άλλη φορά, είχα άρρωστη πολύ άσχημα και δε μπορούσα να ανασάνω καλά. Και εσύ έμεινες ξύπνια όλη νύχτα να με προσέχεις και ας δούλευες εξαντλητικές ώρες την επόμενη μέρα. Ήσουν εκεί όταν έφυγε η Μυρτώ. Ίσως να μη μου είπες τα πιο ενθαρρυντικά λόγια του κόσμου, μα ξέρω πως όταν με μαλώνεις το κάνεις για εμένα. Επειδή με αγαπάς τραγικά πολύ και επειδή θες να με βοηθήσεις να γίνω καλύτερος άνθρωπος – και ίσως να μη φαίνεται, μα το καταφέρνεις σιγά και σταδιακά.

Με αγαπάς και ας μην είμαι τέλεια και ας κάνω λάθη και ας τρώω τα μούτρα μου. Έχω ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου.

Θυμάμαι ακόμη το τελευταίο βράδυ στο σπίτι. Με πήρες αγκαλιά και έβαλες τα κλάματα και είπες ότι θα σου λείψω. Ότι τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο. Ότι δεν ήθελες να φύγω και να είμαι μακριά σου. Λογικό δεν είναι; Μέχρι πριν 7 χρόνια μέναμε κάθε μέρα μαζί στο ίδιο σπίτι. Μεγάλωσα μαζί σου. Μεγάλωσα εξαιτίας σου. Και σου το είπα αυτό και σου είπα πως δε θα είμαστε μακριά. Είμαστε αδερφές εξάλλου. Τίποτα, ούτε 500κατι χιλιόμετρα δε μπορούν να μπουν ανάμεσά μας. Αλλά το ξέρεις αυτό, έτσι;

Ανησυχείς πάντα τόσο πολύ για μένα. Πόσες ώρες να μιλάμε στο τηλέφωνο καθημερινά; Είναι αστείο, είσαι πάντα τόσο προστατευτική. Πιο πολύ και από τη μαμά, ίσως γιατί είμαστε κοντά μεταξύ μας, και έχουμε μία σχέση που δε θα μπορέσουμε να καταφέρουμε να αποκτήσουμε ποτέ με τη μαμά.

Που και που, όταν νιώθω τρομερά θλιμμένη για τον ένα ή τον άλλο λόγο, βγάζω από το κουτί που κρατάω μέσα ό,τι πιο πολύτιμο έχω ένα σκισμένο κομμάτι χαρτί. Από το πρώτο μου λεύκωμα. Μου είχες γράψει μία αφιέρωση…

‘‘Θέλω να ξέρεις ότι πάντα – όσα χρόνια και αν περάσουν, όσο και να μεγαλώσουμε – θα είμαι πάντα κοντά σου. Να σε βοηθάω στα δύσκολα, να χαίρομαι στην ευτυχία σου, να σε εμψυχώνω, να σε καθοδηγώ και να σε μαλώνω όταν πρέπει.

Αυτοί είναι οι δεσμοί αίματος που ποτέ δεν πρόκειται να μας τους σπάσει τίποτε και κανένας και να χωρίσουν οι δρόμοι μας.

Πάντα θα είμαι κοντά σου. Να σου δείχνω τη ζωή που δυστυχώς την έμαθα μόνη μου. Χωρίς μία μεγαλύτερη αδερφή να με συμβουλεύει. Εκμεταλλεύσου ότι έχεις 2 μεγαλύτερα αδέλφια που σε υπεραγαπούν και που θα κάνουν τα πάντα για να είσαι ευτυχισμένη και επιτυχημένη στη ζωή σου.

Φιλιά, με αγάπη,

η αδερφή σου!’’

Κάνουμε ποίηση τώρα ξέρεις στη σχολή και βρήκα ένα ποιητή τον E. E. Cummings. Ψάχνοντας τα ποιήματά του, έπεσα πάνω σε ένα το οποίο θα στο δώσω την επόμενη φορά που θα βρεθούμε.

“I carry your heart with me (I carry it in my heart)I am never without it (anywhere
I go you go, my dear; and whatever is done by only me is your doing, my darling)
I fear no fate (for you are my fate, my sweet)I want no world (for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

I carry your heart (I carry it in my heart)”
-E. E. Cummings

Is there a chance...?

Λοιπόν...Έτυχε να βρω μια ερωτική εξομολόγηση αγοριού προς ένα κορίτσι. Και okay απλά μου άρεσε so I'll just post it here.

Λοιπόν δεν μπορώ άλλο να το κρατήσω μέσα μου....το ξέρω ότι δεν σ' αρέσει αλλα με σφίγγει στην καρδια δεν μπορώ ,πρέπει να το πω....ελπίζω να μην ακουστεί γελοίο αν και δεν είναι κάτι που δεν ξέρεις....είναι κάτι που νιώθω τώρα ,αυτό μονο...δεν είμαι κάποιο ιδιαίτερο αγόρι το ξέρω αλλα ελπίζω ότι για σένα είμαι και θα είμαι...είσαι το πιο γλυκό κορίτσι που έχω ακούσει...το πιο όμορφο και ας μην το παραδέχεσαι....εγώ έτσι σε βλέπω...τρομάζω στην ιδέα ότι δεν θα σου μιλήσω σήμερα η αύριο η μεθαύριο...πες με χαζό αλλα μπορεί να είμαι ,δεν ξέρω...είμαι χαζός γιατί δε στο είπα πιο νωρίς,γιατί είμαι τόσο ντροπαλός για να στο πω ,δεν έχω "αυτοπεποιθηση" ,πες το όπως νομίζεις...ήθελα ίσως να σε βλέπω...πως θα αντιδράσεις πως θα χαμογελάσεις....μην με πάρεξηγήσεις, απλά νιώθω κόμπλεξ όταν κοιτάω τις φωτογραφίες σου...είσαι τόσο όμορφη… θa στο έχουν ξαναπεί είμαι σίγουρος....απλά θέλω να στο πω και εγώ όχι για να το πιστέψω ,γιατί το πιστεύω ,αλλα για να καταλάβεις ποσο το πιστεύω......είναι μοναχα δυο λέξεις αυτό που θέλω να πω τόσες μέρες...Μου αρέσεις, πάρα πάρα πολύ, δεν μπορώ να το κρύψω άλλο....ίσως να φαίνονται πολύ μελοδραματικά αυτά αλλα έτσι νιώθω...το μονο που ελπίζω είναι να νιώθεις έστω το ελάχιστο από αυτό που νιώθω εγώ...αχχχ το είπα και τώρα δεν κολλάω να το ξαναπώ...Μ'αρέσεις ΠΟΛΥ,ΠΟΛΥ, ΠΟΛΥ...δεν ξέρω αν πρέπει να πω σ' αγαπώ ,αν και αγάπη είναι να θέλεις να φροντίζεις τον άλλο και να τον προσεχεις ,οποτε από αυτή την έννοια είναι αγάπη σίγουρα...ίσως να είναι η ποιο γελοία εξομολόγηση που έχεις ακούσει ποτέ...απλά να ξέρεις ότι είναι ειλικρινής εξομολόγηση...και όχι επειδή το λέω εγώ αλλα επειδή είμαι διατεθειμένος να σου το δείξω ...το βραδυ που θα κοιμηθώ θα σε έχω στην καρδια μου,για να σε δω στον ύπνο μου και στα γλυκα όνειρα μου.Να έρχεσαι σαν άγγελος τις πικρες να μου παίρνεις και να μου λες ψιθυριστά αγάπη πως μου φέρνεις.

facing time on her own she mourns the day

Ξερές απαντήσεις.

Το ήξερα.

Η αδιαφορία στη φωνή σου σε είχε προδώσει.

Το ήξερα.

Το ήξερα.

Και τι που μοιραστήκαμε κάποιες στιγμές;

Που γελάσαμε;

Που έχυσα καταλάθος μια κούπα γαλλικό πάνω σου και εσύ γέλαγες;

Που μας έκλεβες στη μπιρίμπα;

Και τι;

Σήμαιναν κάτι όλα αυτά;

Που έκατσα και έκανα ολόκληρη ζωγραφιά για ‘σένα.

Τον αγαπημένο σου χαρακτήρα βιβλίου.

Ως δώρο.

Και συ με διαγράφεις από το facebook λες και είμαι ένα τίποτα.

Μου απαντάς με ειρωνεία.

Υποθέτω πως οι αναμνήσεις δεν είναι τίποτα πια.

Ξεχασμένα κομμάτια από ένα παζλ;

Ηλίθιε.

Και δικό μου το λάθος βασικά.

Που δέθηκα με ‘σένα και που νόμιζα ότι θα άξιζες για φίλος μου.

Γιατί έχω δει ξανά το σενάριο. Απότομη αλλαγή.

Αλλαγή συμπεριφοράς.

Μόνο που αυτή τη φορά είναι διαφορετικά.

Γιατί ο Χ. δεν ήταν σαν εσένα.

Και έγινε πάλι ο ίδιος.

Εσύ όμως

Άλλαξες

Και θα μείνεις

Αλλαγμένος.

her memories they hang like ghosts
up on the walls the widows pass those
the faces that lie beyond these walls
and carry the weight of love and loss

Awkward

Οκέι, το κάναμε και αυτό. Τον παντρέψαμε και τέλος τώρα με τα αδέρφια που θέλουν να παντρευτούν :Ρ Και παρότι γκρίνιαζα για τα πάντα, δε μπορώ να πω, συγκινήθηκα. Ακόμα θυμάμαι που ήμασταν μικρά παρέα, εγώ 80 εκατοστά παιδάκι, 3-4 χρονών και ο αδερφός μου18 να με έχει από το χέρι και να πηγαίνουμε βόλτα, να παίζουμε παρέα. Μετά οι βόλτες με το μηχανάκι. Είχαμε πέσει μία φορά εξαιτίας ενός άκυρου οδηγού και επειδή έβαλα τα κλάματα γιατί χτύπησα σε 15 μεριές έδειρε τον οδηγό :Ρ Με είχε πάρει μαζί του σε ένα μπαρ ενώ ήμουν ηλικίας με ένα αριθμό επειδή απλα ήθελα να το δω :Ρ Και γενικά πάντα με πρόσεχε. :)

Και ήταν κάπως να συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός… Σπούδασε, πήγε στρατό, βρήκε δουλειά, ερωτεύτηκε, αγάπησε, πόνεσε και χθες…  :| Απλά γουάου…

Ο πατέρας μου δάκρυσε όταν τον ξυρίζαμε. Και η αδερφή μου και η μαμά μου και κάτι οικογενειακοί μας φίλοι. Και προπάντων, ο παππούς μου που μετρά 92 χρόνια και είναι ίσως ένας από τους τελευταίους γάμους των εγγονών του, τουλάχιστον ένας από τους τελευταίους που θα δει.

Και δεν είναι ότι σκέφτομαι ότι μεγάλωσα. Απλά άρχισα να σκέφτομαι πώς εξελίσσεται η ζωή. Πριν μπουν στο κέντρο της δεξίωσης, ως παντρεμένο ζευγάρι, έπαιξαν φωτογραφίες(με το βαλς της Αμελί να τις συνοδεύει, να γιατί αγαπάω τη γυναίκα του.-). Και ήμουν και εγώ και η αδερφή μου σε κάθε φωτογραφία μαζί του. Όλοι μας παρέα.

Και απλά σκέφτομαι ότι πια άρχισε ένας νέος κύκλος για τη ζωή του, όπως και για τη ζωή της αδερφής μου. Σκέφτομαι ότι είμαι σε μία τελείως διαφορετική φάση. Και απλά έχω την αίσθηση ότι μου λείπουν. Μου λείπουν όλες εκείνες οι στιγμές που κυλιόμασταν και οι 3 στο κρεβάτι παλεύοντας.

Όμως ένα κεφάλαιο τελείωσε. Αρχίζει το επόμενο… :)

Άντε να μου ζήσουν και στα δικά σας οι ελεύθεροι :Ρ

Not good enough...

'Loser!'
'You're so ugly, no one likes you, why do you live in the first place?'
'We all hate you. Deal with it.'
'No one, I mean, clearly no one will ever love you. You're so useless. You're nothing. Nothing.'

You failed us.

You always let us down

You are not good enough

You can do better

Way better

Those kids are much cleverer than you

Why are you this way?

You could be so so much better

You're a failure.

That's what you're meant to be.

Once Upon A December...

Eίμαι πολύ επίκαιρη, το ξέρω :Ρ

Δε ξέρω γιατί, αλλά με έχει πιάσει τώρα τελευταία να συσχετίζω τη ζωή μου με κάποιο τρόπο με ταινίες. Ή τουλάχιστον τις αντιστοιχίζω στην περίοδο που τις έβλεπα....

Δεν ξέρω γιατί αλλά μου έχει κάτσει πως αυτή η ταινία έχει να κάνει με ντεζαβού και με κάρμα και πως με πολύ προσπάθεια μπορείς να βρεις αυτό που θες :Ρ

Πλέον δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έρχονται χαρούμενες αναμνήσεις. Μάλλον είμαι χαρούμενη. Όχι μάλλον. Είμαι χαρούμενη. Μία φίλη μου είπε πως με θεωρεί φίλη της, πράγμα που είναι σημαντικό, έχω ακούσει πολλά ''σε συμπαθώ'' και πραγματικά πιστεύω πως έχω ελπίδες κάποια στιγμή να μην είμαι πια το άτομο που είναι όλο στην απ' έξω, αλλά να βρω φίλους. Hurray. Ανυπομονώ να πάω Θεσσαλονίκη. :Ρ

Απλά το θέμα είναι πως εξαιτίας όλων αυτών έχω γίνει πολύ πιο ντροπαλός άνθρωπος και φοβάμαι να εκφραστώ ελεύθερα, φοβάμαι μήπως με αντιπαθήσει ο άλλος. Φοβάμαι πολλά. Όμως πιστέυω πως αυτό είναι καλό, γιατί σημαίνει πως έτσι έχω αρχίσει να γίνομαι κοινωνική.
(Εδώ σημείωση: Για αυτό, αν σας ζητάω στο msn συγνώμη σα μανιακή, απλά θέλω να με συμπαθήσετε, μη με παρεξηγείτε :$)

Ταυτόχρονα όμως θυμάμαι κάθε γέλιο που είχαμε μαζί, κάθε βόλτα, τα μπάνια μας παρέα, ειδικά μικρές, τα παιχνίδια, τα κουτσομπολιά, όταν τσακωνόμασταν ποια θα παντρευτεί τον Πάμπλο από το Rebelte Way(ναι όταν ήμουν 11 έβλεπα μεξικάνικα, βραζιλιάνικα, τι στο καλό είναι :Σ) και θάβαμε τους καθηγητές. Με έβαλες να σου ζωγραφίζω κάτι, μου βγήκε το χέρι γιατί ήταν χαρτί Α3 όμως η ανταμοιβή μου ήταν τεράστια: το κόλλησες στον τοίχο σου, μαζί με τις φωτογραφίες από την κατασκήνωση στην Πέρδικα Θεσπρωτίας. Πφ, μαζί μεγαλώσαμε γαμώτο... Το 'πε και ο Μ. προχθές... Απέναντί μου μένεις, φυσικά και πειράζει που δε μιλάμε. Αλλά... τι να κάνουμε. Life can be a real bitch sometimes...

Όμως πραγματικά, δεν είναι πλέον χάλια η κατάσταση. Γιατί απλά υπάρχουν τόσα πολλά νέα άτομα που συζητάω μαζί τους. Που με κάνουν να γελάω και να χαμογελάω και να θέλω τρελά να ταξιδέψω σχεδόν σε όλη την Ελλάδα για να τα δω. Χθες για παράδειγμα, μίλησα τόση ώρα στο τηλέφωνο, που η μπαταρία έπεσε και παραλίγο να κλείσει :Ρ Και στο 2ωρο τηλεφώνημα που έγινε, γέλασα και μίλησα. Πάρα πολύ. Ήταν... απλά ήταν ωραία η αίσθηση να έχεις φίλους. Ακόμα και αν ο κοντινότερος είναι γύρω στο 3ωρο από εδώ.

Και παρότι μερικές φορές νιώθω τις αναμνήσεις να με τραβάνε πίσω και να με τυλίγουν σητν ομίχλη ξέρουν πως, eventually, θα πρέπει να πάω μπροστά...  Και ξέρω πως κάποια στιγμή θα γίνει. Οι αναμνήσεις δεν ξεχνιούνται, απλά μας κάνουν δυνατότερους. Και δε μας αφήνουν να επαναλάβουμε τα λάθη που κάναμε. Μας κάνουν καλύτερους... Και μόνο για αυτό, για της αναμνήσεις που μου πρόσφερες, σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ για όσα έκανες για 'μένα 11 χρόνια. Ευχαριστώ που με άκουγες και που ήσουν φίλη μου. Ξέρεις πως πάντα θα σε αγαπάω, σαν αδερφή μου ήσουν ούτως ή άλλως...


Αλλά πρέπει να σε αφήσω πίσω. Λυπάμαι. Αλλά... Υπάρχουν και άλλοι εκεί έξω και πρέπει να τους αγαπήσω και αυτούς εξίσου. (: Τα λέμε...

Once Upon A December
Dancing bears, painted wings
Things I almost remember
And a song someone sings
Once upon a December.

Someone holds me safe and warm
Horses prance through a silver storm
Figures dancing gracefully
Across my memory.

Someone holds me safe and warm
Horses prance through a silver storm
Figures dancing gracefully
Across my memory.

Far away, long ago
Glowing dim as an ember
Things my heart
Used to know
Things it yearns to remember.

And a song
Someone sings
Once upon a December.

The End of an Era

Mεγάλωσα μαζί του. Γέλασα και έκλαψα με τα καμώματά του. Με έπιανε αγωνία για τις περιπέτειες του. Παραθέτω εδώ τον τίτλο(στον τίτλο της ανάρτησής μου) και το θέμα ενός τόπικ από το HW και φυσικά το μακροσκελές ποστ-έκθεσή μου που ήταν η απάντηση.

The dedication of this book is split seven ways.
To Neil
To Jessica
To David
To Kenzie
To Di
To Anne
And to You
If you have stuck with Harry until the very end.

Η πρεμιέρα του πρώτου μέρος της τελευταίας ταινίας, τον Νοέμβριο του 2010, μας άφησε όλους με πολλές προσδοκίες για την επόμενη και τελευταία ταινία.
Γνωρίζουμε εδώ και καιρό πως τα γυρίσματα έχουν ολοκληρωθεί, το δεύτερο κομμάτι των Κλήρων αλλά και η τελευταία ταινία της σειράς που σημάδεψε τους περισσότερους από εμας έρχεται να βάλει ένα τέλος στην περιπλάνηση με τον Χάρι Πότερ.

Με το πρώτο βιβλίο να κυκλοφορεί το 1998, και το τελευταίο οχτώ χρόνια μετά, συμπληρώθηκε το ένα κομμάτι του ταξιδιού. Παράλληλα με αυτά, από το 2000 έως το 2011, μία γενιά μεγάλωσε παρακολουθώντας τις περιπέτειες του αγαπημένου μας μάγου.

Φυσικά τίποτα δεν τελείωσε, ούτε καν αφού "το σημάδι του είχε να τον πονέσει 19 χρόνια. Όλα ήταν καλά.". Οι ιστορίες του Μπιντλ του Βάρδου, το πρίκουελ 800 λέξεων και η εγκυκλοπαίδεια που η Τζόαν Ρόουλινγκ έχει υποσχεθεί πως θα γράψει παραμένουν ζωντανές αποδείξεις πως οι Κλήροι του Θανάτου δεν αποτελούν και το τέλος του Χάρι Πότερ.

Με την τελευταία ταινία όμως κλείνει μία μεγάλη ιστορία. Γνωρίσαμε τον Χάρι Πότερ σε διαφορετική ηλικία ο καθένας μας, τον αγαπήσαμε για διαφορετικό λόγο, όμως αυτό μας έφερε κοντά, και αυτό αποδεικνύεται από το ίδιο το φόρουμ όπου γράφεται αυτό το κείμενο. Το είπε άλλωστε ο Ντάμπλντορ:"Οι διαφορές στα έθιμα και στη γλώσσα δε σημαίνουν τίποτε όταν έχουμε κοινούς στόχους και μεγάλη καρδιά."

Αν το καλοσκεφτείτε, ο χρόνος από τότε που γνωρίσαμε τον Χάρι Πότερ πέρασε μέχρι σήμερα, πέρασε εξαιρετικά γρήγορα, σχεδόν μαγικά γρήγορα.

Σε τέσσερις μήνες από σήμερα η τελευταία ταινία του Χάρι Πότερ προβάλλεται σε παγκόσμια πρεμιέρα. Η εποχή Χάρι Πότερ τελειώνει, ο μικρός μάγος μεγάλωσε και μεγαλώσαμε κι εμείς μαζί του. Το μεσοδιάστημα ανάμεσα στις δύο τελευταίες ταινίες μας κάνει από τη μια να ανυπομονούμε για το επικό τέλος, το γεγονός μίας ολόκληρης γενιάς, και από την άλλη να θέλουμε να αργήσει όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται.

Δεν θέλουμε να τελειώσει τόσο γρήγορα, σωστά;

***

Πως περιμένετε να είναι το μεγάλο φινάλε;

Πως νιώθετε που τον φετινό Ιούλιο έρχεται το τέλος μίας εποχής;

Ποιες ήταν οι στιγμές που σας προκάλεσαν τα πιο έντονα συναισθήματα από τα βιβλία ή τις ταινίες;

Είστε ένα από τα άτομα στα οποία αφιερώνει η Τζόαν το τελευταίο της βιβλίο;

Και πάνω απ' όλα, τι άλλαξε στη ζωή σας ο Χάρι Πότερ;

~~~

Ήμουν σχεδόν 9 όταν διάβασα το πρώτο βιβλίο και πραγματικά κόλλησα. Ήταν ίσως από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου. Να ακούω τη βροχή να μαστιγώνει τα παράθυρα και να διαβάζω τις περιπέτειες στο σκοτεινό κάστρο.
Πήρα το έβδομο βιβλίο στην πρεμιέρα της πώλησής του στην Ελλάδα. Νομίζω ήταν Νοέμβριος ή Δεκέμβριος του 2007. Είχα αυτό το γλυκόπικρο συναίσθημα. Αυτό που μου δημιουργούν μερικές φορές τα αστέρια. Που είναι τόσο μακριά και δεν μπορώ να τα φτάσω, αλλά και πάλι, είναι πολύτιμα. Έτσι και ο Χάρι. Τόσο πολύτιμος, αλλά δυστυχώς τελειώνει, έτσι δεν είναι; Προσωπικά, δεν ξέρω γιατί, αλλά θα ευχόμουν να μην τελείωνε τόσο γρήγορα. Ίσως απλά γιατί θέλω να διατηρήσω τη μαγεία μέσα μου.
And to You
If you have stuck with Harry until the very end.
Ναι, μου το αφιέρωσε. Και νιώθω πολύ περήφανη που είχα κολλήσει με αυτά τα υπέροχα βιβλία και σχεδόν πέντε χρόνια της ζωής μου κυκλοφορούσα με ένα χοντρό βιβλίο της Ρόουλινγκ ανά χείρας. Νομίζω ότι το κάθε μέλος που είναι εγγεγραμμένο εδώ και τα άλλα χιλιάδες παιδιά(μικρά ή μεγάλα) διασκορπισμένα σε όλη την υφήλιο, χαίρονται που η Τζόαν τους αφιέρωσε το βιβλίο.

Παράθεση:

Ποιες ήταν οι στιγμές που σας προκάλεσαν τα πιο έντονα συναισθήματα από τα βιβλία ή τις ταινίες;

Eίναι πάρα πολλές. Και όσο τις θυμάμαι νοσταλγώ. Καταρχάς η επίσκεψη του Χάρι στον Καθρέφτη του Έριζεντ. Ήμουν αρκετά μικρή τότε, αλλά με είχε συγκινήσει πολύ. Είναι τόσο μοναδικό και ιδιαίτερο ο καθρέφτης που σου δείχνει τον βαθύτερο πόθο της καρδιάς σου να σε δείχνει με την οικογένειά σου. Είχα συγκινηθεί εκεί.
Η συνάτηση με το Σείριο. Από εκεί μου έχει μείνει το εξής(από την ταινία):
Sirius Black: I expect you're tired of hearing this, but you look so like your father. Except your eyes. You have...
Harry: My mother's eyes.
Sirius Black: It's cruel that I got to spend so much time with James and Lily, and you so little. But know this; the ones that love us never really leave us. And
you can always find them in here.[puts his hand to Harry's heart]
Στο Κύπελο της Φωτιάς με συγκίνησε που είδε τα 'φαντάσματα' των γονιών του εκεί με τους δίδυμους πηρύνες. 
Οκέι, παίζει απλά να μίσησα τη Ρόουλινγκ όταν πέθανε ο Σείριος. Είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα και δεν έλεγα να το συνειδητοποιήσω."It's just hard," Harry said finally, in a low voice, "to realize he won't write me again."
Στο έκτο, ο θάνατος του Ντάμπλιντορ. 
Ο θάνατος του Φρεντ. Εκεί που ο Χάρι είδε τον Ρέμους και την Τονκς στο πάτωμα. Και ειδικά δε όταν πήρε την απόφαση να παραδωθεί. "I'm about to die". Και γύρω του εμφανίστηκαν οι γονείς του, o Σείριος και ο Λούπιν και έβαλα τα κλάματα.
"You are nearly there," said James. "Very close. We are...so proud of you."
"You'll stay with me?" asked Harry. "Until the very end," said James.
Kαι τώρα δε θυμάμαι ακριβώς πως ήταν τα αγγλικά, αλλά ο Χάρι είχε ρωτήσει: "Πονάει;"
Και ο Σείριος είχε απαντήσει:"Ο θάνατος; Καθόλου. Μοιάζει σα να πέφτεις για ύπνο". Οκέι, εκεί είχα βάλει τα κλάματα. Απλά νόμιζα πως ο Χάρι θα πέθαινε.
Η απόδειξη πως ο Νέβιλ ήταν Γκρίφιντορ. "I'll join you when hell freezes over." . Δεν ξέρω. Απλά με άγγιξε η αποφασιστηκότητά του.
Και τέλος, ο επίλογος. Τόσο ταιριαστός με το ξεκίνημα. "Το σημάδι του είχε να τον πονέσει 19 χρόνια. Όλα ήταν καλά".

Παράθεση:

Και πάνω απ' όλα, τι άλλαξε στη ζωή σας ο Χάρι Πότερ;

Ο Χάρι Πότερ....Χμ, κατ'αρχάς έμαθα να αγαπάω την ποιοτική λογοτεχνία. Επιπρόσθετα, μπήκα σε ένα κόσμο μαγείας. Όσο είχα παρέα το Χάρι, δεν ήμουν στην πραγματικότητα. Ήμουν στον τόσο ξεχωριστό του κόσμο. Επιπλέον, η ιστορία αυτή μιλά για το πως πρέπει να ελέγχεις και να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου. Για το πώς να βρεις μία εσωτερική δύναμη που δεν ήξερες πως κρύβεις. Να κάνεις το σωστό για το κοινό καλό. Και πάνω από όλα, μίλαγε για την αγάπη. Όχι σαχλορομάντζα και αηδίες. Την καθαρή αγάπη για τους γονείς και τους φίλους και ένα άτομο αγαπημένο που μπορεί να μας δώσει τη δύναμη να κάνουμε τόσο ξεχωριστά πράγματα. Απλά με έμαθε να εκτιμώ 2-3 πράγματα που παλα ιότερα θεωρούσα δεδομένα. Η Τζόαν κατάφερε να μου χαρίσει ένα κόσμο μαγικό, και να μου περάσει πολλά. Νομίζω αυτό κατάφερε να το κάνει με όλους.

Παράθεση:

Πως νιώθετε που τον φετινό Ιούλιο έρχεται το τέλος μίας εποχής;

Ειλικρινά; Χάλια. Αλλά όπως είπε ο Σείριος στην τρίτη ταινία, ό,τι αγαπάμε πάντα μένει μέσα στην καρδιά μας. Και έτσι ποτέ μας δε θα ξεχάσουμε το μικρό αγόρι με το σημάδι κεραυνού και τα γυαλιά. Πάντα θα 'μαστε εδώ και θα τα θυμόμαστε όλα. Όλοι μαζί.

Παράθεση:

Πως περιμένετε να είναι το μεγάλο φινάλε;

Ελπίζω να μην καταστραφεί το βιβλίο. Ελπίζω να με κάνει να συγκινηθώ όπως το βιβλίο. Και πάνω από όλα, ελπίζω να είναι μία ταινία που απλά όλοι εμείς οι Χαριποτερόφιλοι θα αγαπήσουμε.







Οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται. Ούτε μπορώ να ξεχάσω αυτή την συγκεκριμένη αγάπη. Τα βράδια που το διάβαζα δίπλα στο τζάκι. Τα γέλια που έριχνα με τις ατάκες του Ρον. Την τόσο τέλεια Λούνα που υπερλατρεύω(είμαι Ράβενκλοου, after all B) ). Τα ζευγάρια που έφτιαχνα με το μυαλό μου: Ντάκο/Ερμιόνη(πίστευα πως η μουσίτσα θα άλλαζε), Χαρι/Λούνα, Νέβιλ/Λούνα, Ρον/Λουνα (αυτή η Λούνα άλλαξε 15 χέρια) Κράμπε/Γκόιλ (<3 :Ρ) και από Next Generation Ρόουζ/Σκορπιός, Τέντι/Βικτουάρ και Λίλι-Λούνα/Λόρκαν ή Λίλι-Λούνα/Λύσανδρος (Λόρκαν+Λύσανδρος=τα δίδυμα της Λούνα). Όταν πήρα στα χέρια μου το τελευταίο βιβλίο έτρεμα από συγκίνηση. Τρεις μέρες αργότερα το τελείωνα. Το κράταγα σφιχτά στην αγκαλιά μου και αρνιόμουν να πιστέψω πως πέθανε ο Φρεντ, ο Ρέμους και η Τονκς. Ακόμα και ο Σνέιπ. Ειλικρινά τους φανταζόμουν όλους αυτούς μαζί με τη Χέντβιχ και τον Κρίτσερ να φωνάζουν στο Ντράκο Μαλφόι "ΓΙΑΤΙ  ΕΣΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕΣ?". Ο Χάρι Πότερ και ο κόσμος του πάντα θα ζει μέσα μου. Πάντα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Όσο διατηρούμε τη μαγεία, αυτή δε μας αφήνει. Long live Harry Potter!

Midnight

Αχ, τα μεσάνυχτα με αυτό το σκοτάδι που κρύβει τόσο μυστήριο και ένα σκοτεινό γόητρο. Ό,τι πρέπει για τρομακτικές ιστορίες. Και τα αστέρια είναι οι σύντροφοί μας στο μακρύ ταξίδι της νύχτας, μέσα στη σιγαλιά, αυτά είναι μάρτυρες των πάντων... Και μου θυμίζουν τόοοοσα πολλά.
Κυρίως οι αναμνήσεις είναι από το χωριό. Στο χωριό των γονιών του πατέρα μου. Πανέμορφες αναμνήσεις. Να καθόμαστε με τα ξαδέρφια μου μέχρι τις 4 μέχρι τις 5 το πρωί. Γύρω-γύρω σκοτάδι, τόσο μικρό χωριό έχει λίγο φωτισμό. Μερικά τζιτζίκια να ακούγονται. Και 'μεις να γελάμε, να ακούμε τραγούδια, να μιλάμε και να καθόμαστε ξαπλωμένοι κοιτώντας τα βάθη του ουρανού... Πόσα αστέρια έχω δει να πέφτουν.... Eίναι τόσο ρομαντικό να τα βλέπεις. Και δεν μπορώ απλά να τα σκεφτώ ως μπάλες αερίων οι οποίες είναι στο διάστημα. Μου φαίνονται τόσο ιδιαίτερα για να είναι τόσο απλά. -.-
Μιας και είπα μπαλες αερίων, με μία ξαδέρφη μου, την Ιωάννα, γύρω στη μία το βράδυ, αν δεν είχαν πέσει πολλά αστέρια, για να μπούμε στο κλίμα λέγαμε το εξής:
Ιωάννα-Πούμπα: "Έι Τιμόν, τι είναι τα αστέρια;"
Creepy Dreamer-Τιμόν: " Τα αστέρια είναι απλά μερικές... πυγολαμπίδες κολλημένες στον ουρανό."
Ιωάννα-Πούμπα: "Κι εγώ που νόμιζα ότι ήταν αιωρούμενες μπάλες αερίων μίλια και μίλια μακριά από τη γη..."
Creepy Dreamer-Τιμόν: "Εσύ Πούμπα όλο τα αέρια σκέφτεσαι -.-"
Οκέι, όλοι λιώνουν στα γέλια όποτε το κάνουμε αυτό. XD Και η Ιωάννα κάνει τέλεια τον Πούμπα. Και όταν μας πιάνουν τα ρομαντικά μας, βάζουμε όλα τα τραγούδια που θα 'πρεπε να 'ναι στο φάκελο "Κόβουμε Φλέβα Όποτε το Ακούμε." Τι My Immortal, τι Bring me to Life, τι I Don't Wanna Miss a Thing, τι Προσκυνητής και γενικότερα Αλκίνοος Ιωαννίδης, τι Muse και τι Radiohead έχουν πέσει αυτά τα βράδια δε λέγεται. Φέτος μέλεται να συμπληρώσουμε το ρεμπερτόριο με μερικά κλασσικά της Disney. XD
Τα αστέρια μας βοηθάνε για να λέμε καμμένα πράγματα. Επίσης, αν και στο μέρος όπου καθόμαστε δεν έχει καθόλου φώτα, εμείς άνετα παίζουμε ξερή, ρίχνουμε πασιέτζες και το κρυφτό είναι μία από τις λύσεις μας. Είμαστε τοπ καμένα XD.
Αλλες αναμνήσεις, είναι από την κατασκήνωση. Ποτέ στην Πέρδικα δεν είχα εκτιμήσει τα αστέρια της μέχρι το τελευταίο βράδυ που φύλαξα σκοπιά. Πάντα φυλάγαμε σκοπιά, αλλά ποτέ δεν προσέχαμε τα αστέρια, έτσι μισοκοιμησμένοι που ήμασταν. Την τελευταία νύχτα, ένας ομαδάρχης, ο Άσπρος Ραν, πολύ μεγάλος, ήταν μαζί μας. Δεν ήταν υποχρεωμένος ωστόσο. Είχαμε μία μονώρη σκοπιά πέντε άτομα, δύο από την ενωμοτία της Άρτας και τρεις από την ενωμοτία των Ιωαννίνων(ήταν προσκοπική κατασκήνωση, συνδυαστική δύο συστημάτων προσκόπων :Ρ). Εκεί που καθόμασταν πάνω στα κούτσουρα, άλλοι με κουβέρτες, άλλοι με ζακέτες, και 'γω να 'χω την Έφη στα πόδια μου, έτοιμη να κοιμηθεί, παρατηρήσαμε πρώτη φορά τον ουρανό. Μέναμε τουλάχιστον 5-8 χιλιόμετρα μακριά από το χωριό της Πέρδικας, μέσα σε ένα ξέφωτο του δάσους που ήταν δίπλα ακριβώς από τη θάλασσα. Οπότε μπορείτε να φανταστείτε πως φαίνονται τα άστρα σε ένα τέτοιο μέρος, όπου ο φωτισμός είναι ανύπαρκτος, ε; Είναι σχεδόν ό,τι πιο μαγικό έχω δει στη ζωή μου... Όλος ο ουρανός μπροστά σου και όσο και να κοιτάς, να μη χορταίνεις. Ο Άσπρος Ραν μας μίλησε για τις κινήσεις των αστεριών και μας έδειξε κάμποσους αστερισμούς. Η αγάπη μου για τη σελήνη εκείνη την νύχτα μετριάστηκε. Υποβαθμίστηκε. Η σελήνη λάμπει αλλά έτσι μας κρύβει τα πολύτιμα αστέρια. Τα αστέρια είναι πολλά αλλά ξεχωριστά. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω. Απλά τα αγαπάω....

http://www.youtube.com/watch?v=5N86aaRzevE

 I See The Light- Rapunzel & Flynn(Eugune) Tangled.

All those days watching from the windows
All those years outside looking in
All that time never even knowing
Just how blind I've been
Now I'm here, blinking in the starlight
Now I'm here, suddenly I see
Standing here, it's all so clear
I'm where I'm meant to be

And at last I see the light
And it's like the fog has lifted
And at last I see the light
And it's like the sky is new
And it's warm and real and bright
And the world has somehow shifted
All at once everything looks different
Now that I see you

All those days chasing down a daydream
All those years living in a blur
All that time never truly seeing
Things, the way they were

Now she's here shining in the starlight
Now she's here, suddenly I know
If she's here it's crystal clear
I'm where I'm meant to go

And at last I see the light

And it's like the fog is lifted

And at last I see the light

And it's like the sky is new

And it's warm and real and bright
And the world has somehow shifted
All at once, everything is different
Now that I see you, now that I see you