...

My Grandmother

© Victoria L. Payne

In my Rose Garden of memories
I see you standing there
An angel in disguise
Who taught me how to care
I long to hear your voice
for real not in my dreams
I am missing you so much these days
how empty my world seems
People say time heals all wounds
that someday the pain will subside
But Grandma I can tell you
I think they must have lied
The emptiness I am feeling now
is strong and I am weak
These days go by without you
so dreary and so bleak
In my Rose Garden of memories
I know you'll always be
for though you're gone
from this mortal world
In my heart you'll always be

Γιαγιά μου... ελπίζω να προλάβω να έρθω σπίτι πριν μου φύγεις. Θέλω να σε δω μία τελευταία φορά.

Account on 2012

Λοιπόν, μια χρονιά κοντεύει να τελειώσει και καθότι είμαι γουρούνα και αδικαιολογήτως ανενεργή blogger, είπα να κάνω μία ανάρτηση (μάλλον τελευταία από το πενιχρό σε αναρτήσεις 2012) για τον απολογισμό μίας χρονιάς.

Στο μεγάλο μέρος της, στους έξη-εφτά πρώτους μήνες της, ήταν pretty much άκαρπη. Πανελλήνιες. Διάβασμα. Άγχος. Πανελλήνιες. Και ούτω κάθε εξής. Μεγάλη στιγμή στη ζωή του κάθε ανθρώπου προφανώς οι Πανελλήνιες αλλά ήταν μία περίοδος τόσης ξηρασίας που δεν έχω να πω κάτι.

Μετά είχαμε ένα συμπαθητικό και κάπως εκρηκτικό καλοκαίρι, με εξελίξεις πάνω στη ζωή μου, εξελίξεις που με έκαναν να σκεφτώ διάφορα πράγματα πάνω στη ζωή, στις ανθρώπινες σχέσεις και πώς μπορεί να στα φέρει η τύχη. Και τότε επίσης, έμαθα πως πέρασα στην πρώτη σχολή που είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό *let’s rejoice*

And then, university came. Δεν ξέρω τι να πω. Έχασα μία ακόμη φορά μία κολλητή, πρέπει να φτάνουμε στις 3 φορές που χάνω καλύτερο/η φίλο/η, αλλά ντάξει, θα ζήσω και ας είμαι απαίσιος σκατοχαρακτήρας^_^

Γνώρισα πολλά άτομα στη σχολή και έμαθα να σκέφτομαι διαφορετικά και αν είναι ένας λόγος για τον οποίο χαίρομαι για ότι συνέβη είναι που γνώρισα τη Ρίκα. Η Ρίκα είναι ένα εκπληκτικό άτομο που είναι πάνω κάτω σαν και εμένα και τα πάω πάρα πολύ καλά μαζί της και χαίρομαι που είμαστε φίλες… Ελπίζω να νιώθει και αυτή το ίδιο, αλλά δε θα εκπλαγώ αν τα πράγματα πάρουν άλλη τροπή, η ανθρώπινη φύση με έχει απογοητεύσει παντελώς.

Στενοχωριέμαι που φέτος έχω τόσες λίγες Χριστουγεννιάτικες Κάρτες να γράψω…I mean they’ll be like 3… Φυσικά θα ήθελα να στείλω σε κάποια άτομα αλλά αμφιβάλλω αν θα προλάβω, δυστυχώς :S «Έχασα» πολλούς ανθρώπους φέτος και βρήκα έναν και αναμένεται αναπόφευκτα δυστυχώς να χάσω εξ’ ολοκλήρου και ένα άλλο πολύ σημαντικό άτομο σύντομα.

Ώρες-ώρες απορώ πώς γίνεται να πέφτουν όλα τα άτυχα θέματα μαζί.. Whatevs. Αν μπορούσα να ζητήσω κάτι από τον Άγιο Βασίλη θα ήταν να μην είναι και το 2013 τόσο σκατοχρονιά…I wish… I wish…

Συμπέρασμα της χρονιάς; We hold too much power over each other. So be kind to those around you.

Nothing lasts...

Nothing is ever going to be as easy as it looks,
And nothing will ever go exactly how you plan it.
People promise that they'll always be there for you,
But that's a promise no one can keep.
Everyone leaves you at some point
Whether they mean to or not.
Nothing lasts forever
And everything has it's time to end,
There's nothing you can do to stop it.
Best friends grow apart
Until eventually they don't know each other any more.
Most importantly:
People change.

But no matter how things change,
No matter what bad things happen,
Take solace
Because you had those people in your life
And they made it special.
No matter where they are now,
There are always memories to treasure.

Εγώ από την άλλη δε στέκομαι μόνο στο πως οι άνθρωποι αλλάζουν αλλά και στο πώς φεύγουν. Και επίσης στο πώς αποκαλύπτουν στα ξαφνικά μία μίζερη πλευρά του εαυτού τους. Ω ναι, another hole in my heart. But guess what, δεν νιωθω πως εγώ είμαι αυτή που χάνω. Όχι αυτή τη φορά. Δε θα είμαι το υποκατάστατο κανενός ούτε θα κάνω τον αχθοφόρο σαν τον μαλακά, να δίνω να δίνω να δίνω και να μην παίρνω ποτέ τίποτα.
Και γενικά, συνεισητοποιήσα πως μαλάκες υπάρχουν πολλοί. Πρόσφατα. Και δε με νοιάζει που πονά αυτή η συνειδητοποίηση, κέρδισα κάτι. Εμπειρία να μην ξαναμπλέξω με τέτοιο σκατόκοσμο ποτέ μου. Γιατί δε θα κάνω εγώ πάντα ην ψυχολογία μου κουρέλια για μερικά εγωκεντρικά πλάσματα. Όχι πια, όχι πια, ποτέ ξανά.

Και ξέρεις εγώ φταίω που πίστεψα έστω και για λίγο ότι μπορεί να βρήκα ένα νορμάλ άνθρωπο. Μπα, θέλει πολύ ψάξιμο ακόμη. Γιατί ένας νορμάλ άνθρωπος όταν φεύγει δεν αφήνει πίσω του όλη τη χολή που μπορούν να βγάλουν τα έντερά του.
Αυτή η χολή προσπαθεί να με δηλητηριάσει - ακόμη και τώρα, οι λέξεις προσπαθούν να βιάσουν το ψυχικό μου είναι. Αλλά έχω μεγαλώσει πολύ για να χαλιέμαι για τέτοιες μαλακίες πια. Ή μάλλον όχι, ίσως να χαλαστώ, αλλά δε θα το αφήσω να με ρίξει εμένα αυτό κάτω.

Στο κατω κάτω δε χάνω εγώ κάτι. Για κανένα λόγο.

Enough is enough...

"Αμα έγραψες 18 Αγγλικα και εφου εγραψες 16-17 στα άλλα ρε Μαρία, δεν θα περάσεις με την καμία εκεί που θες!"
Θες να βάλουμε στοίχημα;
Ηλίθιε.
Υποτίθεται πως η οικογένεια είναι εκεί για να σου προσφέρει υποστήριξη. Υποστήριξη. Να στο συλλαβίσω μάνα μου; Υ-Π-Ο-Σ-Τ-Η-Ρ-Ι-Ξ-Η. Όχι αυτό που κάνεις εσύ τώρα πάντως.
Δηλαδή νομίζεις ότι εγώ δεν νιώθω ήδη αρκετά άσχημα με την αχρηστότητά μου και την ανικανότητά μου να αποδώσω. Νομίζεις δεν έχω κλάψει φέτος μετά τις εξετάσεις; Αν έκλαψα λέει...Όχι ότι σε αφορά.
Γιατί δε σε νοιάζει η προσπάθεια που έκανα.
Ή γιατί απλά σκέφτεστε, όλοι σας μέσα σε αυτό το σπίτι, ότι "η προσπάθειά της Μαρίας θα φανεί από τα αποτελέσματά της".
Ναι. Επειδή η Μαρία με τα κόμπλεξ με τα οποία τη γαλουχήσατε τόσα χρόνια, είναι απολύτως ήρεμη στη διάρκεια των εξετάσεων. Γαμώτο δηλαδή. Την πρώτη βδομάδα, στα 3 πρώτα μαθήματα, ήμουν σε φάση λιποθυμίας και το μυαλό μου στόκαρε και δε μου ερχόνταν οι απαντήσεις και εσείς μετά είχατε τη συγκαταβατική τάχα μου απάντηση "δεν πειράζει". Τώρα όμως, την πετάτε τη σποντούλα σας.
Το μισώ, το μισώ, το μισώ όλο αυτό.
Κάνετε λες και απλά σπαταλάγατε λεφτά για τα φροντιστήρια και εγώ ήμουν ολημερίς έξω και δε διάβαζα καθόλου.
Λες και δεν προσπάθησα καθόλου.
Ποιος, εγώ, που έκανα διορθώσεις στα βοηθήματα που είχαν λάθη. Όχι ότι σας νοιάζει. Τα γ****μένα αποτελέσματα μετράνε.
Αποτελέσματα που επηρεάζονται από το άγχος μου, από την ψυχολογία που εσείς μου δημιουργούσατε, από την πίεση, από την κούραση και, στην κατεύθυνσή μου, κυριολεκτικά από τα κέφια και τον εγκέφαλο του βαθμολογητή.
Τελικά, ίσως μάλλον θα πρεπε όταν γεννήθηκα να πάτε στις νοσοκόμες και να πείτε "Συγνώμη, δεν είναι δικό μου αυτό το παιδί, γιατί δεν θα βγάλει τα κατάλληλα μόρια στις Πανελλήνιες 18 χρόνια αργότερα. Δώστε μου ένα άλλο.".
Συγνώμη που δεν είμαι το παιδί ρομπότ που θα θέλατε να είμαι.
Πραγματικά λυπάμαι.
Τι να κάνουμε όμως, I am the silly little me, who can't write a 100 even in one lesson.
Oh what to do. Kill me for not being good enough.

 perfect by nature
icons of self-indulgence
just what we all need
more lies about a world that

I had the time of my life with you

Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Με τα γράμματα από τον κανένα, σε ένα ορφανό αγόρι που οι γονείς του είχαν πεθάνει σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, από το οποίο ο ίδιος κέρδισε ένα σημάδι σε σχήμα κεραυνού. Το αγόρι έμενε με το θείο και τη θεία του. Το όνομά του ήταν Χάρι Πότερ.

Ακόμα θυμάμαι ξεκάθαρα πόσο μιρκοσκοπική ήμουν. Ήμουν σχεδόν 7. Με δυσκολία διάβαζα όταν πήγαμε σινεμά με την τότε καλύτερή μου φίλη και τον αδερφό της. Προσπαθούσα τόσο τραγικά πολύ να διαβάσω τους υποότιτλους, αλλά δε μπορούσα. Μετά ψιλοπαράτησα το θέμα.

Ώσπου γνώρισα την Αλεξάνδρα. Ήμουν 9 περίπου. Παίζαμε ένα υποτιθέμενο σκάκι όταν στο δωμάτιο εισέβαλλε η 14χρονη τότε Ανθή.
'Διαβάζεις βιβλία;',με ρώτησε.
'Κάτι λίγα.',απάντησα. 'Δεν έχουμε πολλά στο σπίτι.'
Χαμογέλασε. 'Έλα εδώ.',μου είπε και με πήρε από το χέρι. Πήγαμε στο δωμάτιό της και μου έδωσε ένα λεπτό σχετικά βιβλίο που είχε ως τίτλο το 'Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος'.
Και κάπως έτσι το ταξίδι ξεκίνησε.
Καθόμουν στο δωμάτιο, στον καναπέ, πάνω στην εσοχή του τζακιού, στο δέντρο και διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα.

Δεν ήταν απλά ένα βιβλίο. Αρχικά ήταν ένα πείσμα. Όσο δε με άφηναν οι δικοί μου να διαβάσω, τόσο έκρυβα τα βιβλία σε συρτάρια, κάτω από το κρεβάτι και έμπαινα στην ντουλάπα να το διαβάσω. Θυμάμαι καθαρά πως το 7ο το αγόρασα κρυφά. Αλλά μετά από ένα σημείο και μετά δεν ήταν απλά μία σειρά βιβλίων. Ήταν τα πάντα.

Μεγάλωνα παρέα με το Χάρι και ήθελα, βαθιά μέσα μου, και εγώ να λάβω μία μέρα το Hogwarts Acceptance Letter.

Όμως είμαι απλά μία Μαγκλ, σε έναν απαίσιο Μαγκλ κόσμο, γεμάτο με άλλους Μαγκλ, χειρότερους από εμένα, που δεν ξέρουν τιποτα από μαγεία, τίποτα από χαμόγελο και χαρά.

Και έτσι σκέφτομαι πως εγώ δεν είμαι σαν αυτούς. Όπως ειπώθηκε και κάπου στο 3ο βιβλίο, οι Μαγκλ δε βλεπουν τίποτα. Δεν παρατηρούν. Οι άλλοι Μαγκλ, αυτοί που δεν ξέρουν τι θα πει η λέξη Μαγκλ και που γυρίζουν ειρωνικά τα μάτια τους όταν τους λέω πως έληξε όλη μου η παιδική ζωή με την πρεμιέρα στις 13/7, δεν έχουν μπει σε αυτόν τον κόσμο. Δεν έχουν διαβάσει αυτή τη σειρά. Δεν περίμεναν με αγωνία να βγει το επόμενο βιβλίο. Δεν έφτιαξαν κολιέ με το σύμβολο των Κλήρων και δεν έκλαψαν με τις αναμνήσεις του Σνέιπ. Δεν διάβασαν τα βιβλία.
Μέσα από αυτά εγώ έμαθα να βλέπω χιλιάδες πράγματα που αγνοούσα και είχα ξεχάσει. Τη δύναμη της φιλίας. Τη δύναμη της αγάπης. Το πόσο σημαντικό είναι να γυρνάς πίσω, ακόμα και αν έχεις φύγει. Το νόημα του να μην τα παρατάς και να ελπίζεις πάντα, ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές. Το πόσο σημαντικό είναι να είσαι ο εαυτός σου, ακόμα και αν σου παίρνουν τα πράγματα και σε φωνάζουν Loony. Το πόσο ωραίο είναι να υπάρχουν 2 δίδυμοι που σε κάνουν πάντα να γελάς. Πόσο γενναίο είναι να πολεμά κανείς για να κάνει ένα κόσμο καλύτερο...Τα σοφά λόγια ενός σοφού γέρου. Το πώς η αγάπη αλλάζει έναν άνθρωπο. Τη δυσκολία που υπάρχει ανάμεσα στο σωστό και το εύκολο. Το ότι υπήρχε ένα άτομο που αγαπούσε κάθε τι τερατώδες καθώς εμπιστεύονταν το χαρακήτρα του..
Τζόαν....σε ευχαριστώ που μου χάρισες την πιο μαγική και επική παιδική ηλικία. Νομίζω πρέπει να είμαι ευτυχισμένη που ο Χάρι ήταν φίλος μου από τα 9 μέχρι τα 14. Που μπορούσα να έχω ένα κόσμο κατάδικό μου, ένα κόσμο μαγείας, ένα κόσμο που αγαπούσα και που αγαπώ.

ϟ All was well ϟ

Απλά ακούστε το...

-After all this time?

-Always.

Mischief Managed.

You're just as sane as I am.

The ones that love us never truly leave us. You can always find them in here.

I solemnly swear to carry this story with me for the rest of my life.

 

Fuck why, why, WHY?

Fuck, fuck, fuck. Just fuck this. Cut all the crap. Τι αηδίες ακούω. Μπορούμε να έχουμε φίλους λέει. Φυσικά και μπορούμε να έχουμε φίλους. Και γυναίκες και άντρες. Φίλους που θα μας σταθούν. Φίλους που θα μας ακούσουν. Φίλους που απλά θα είναι ΦΙΛΟΙ. Γίνεται αυτό;
Όχι. Δε μπορεί να αλλάξει η φύση του άντρα ποτέ; Όχι, δε μπορεί; Πρέπει πάντα γαμώτο όποιον θεωρώ πραγματικά φίλο μου να φαντασιώνεται τα στήθη και τα οπίσθιά μου; Τι στο διάολο έχω φταίξει και τα τραβάω όλα αυτά; Νεύρα, νεύρα, νεύρα, νεύρα.
Δηλαδή, μέσα σε ΟΛΑ αυτά που συμβαίνουν πρέπει να έχω στο νου μου και αυτό; Ο θείος μου να αργοπεθαίνει στην εντατική και συ ρε φίλε  να με παίρνεις τηλέφωνο και να μου λες να πάμε σε ταινία. Οι δυό μας. Όχι, δε γουστάρω να πάω σε ταινία μόνη με αγόρι εκτός και αν είναι το boyfriend. ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ. Γκεγκε; Και μετά που σου αρνιέμαι, λες να βγούμε βόλτα, αν φυσικά δε βαριέμαι την παρέα σου. Όχι, δεν την βαριέμαι. Αλλά είμαστε ΦΙΛΟΙ, δεν βγαίνω με φίλους βόλτα μόνη μου.Και σίγουρα δεν εννοούσες να βγούμε με μεγάλη παρέα.
Μία βδομάδα αργότερα, ενώ ο θείος έχει δύο ημέρες που έχει πεθάνει με παίρνεις τηλέφωνο. Δεν απανάτω και όταν σε ρωτώ τι θες, μου λες πως είμαι επιθετική και να αφήσω το θέμα. Σε ρωτάω αν ήθελες να έρθω στο live στο Cocoon(ναι, παίζεις και κιθάρα!) και μου πες ότι αυτό με ήθελες. Guess what. Έχω να φάω δύο ημέρες και πριν μία ημέρα έθαψα ένα σημαντικό άνθρωπο. Πέταξα στον τάφο του λουλούδια και τον είδα να σκεπάζεται σε ένα ξύλινο κουτί. Πιστεύεις ότι είμαι σε κατάσταση να πάω σε σκυλάδικο να ακούσω εφήβους να κάνουν scream; Μάντεψε, ΔΕΝ είμαι!
Και με όοοοολα αυτά που έγιναν, καθώς συζητώ με το μόνο λογικό άτομο που μου έχει μείνει, την Jelly-chan(την κολλητή μου), μου μπαίνει η ιδέα. Σκατά, γιατί το σκέφτηκα; Αλλά ναι το συζήτησα με το αγόρι μου και έβγαλε το ίδιο συμπέρασμα. Πως μάλλον σου αρέσω. Και σήμερα δε σου μίλαγα. Σε απέφευγα. Και με ρώτησες τι έχω. Ως επί το πλείστον, απλά δεν έχω όρεξη. Το όλο μαύρο ντύσιμό μου λέει πολλά. Σου λέω πως πέθανε ο θείος μου και δε με πιστεύεις. Δηλαδή τι πρέπει να κάνω ρε πούστη μου για να δέιξω σε όλους σας πως για αυτό το γεγονός δεν έχω όρεξη; Να σας πάω στον τάφο του; Ή μήπως έπρεπε να σας καλέσω στην κηδεία, να με δείτε να πλαντάζω στο κλάμα; Ε; Πρέπει δηλαδή να είμαι μόνιμα η χαζοχαρούμενη;
Πω ρε φίλε, έχω δικαίωμα, μία μόνο μία φορά, να μη φοράω το χαμόγελο για όλους εσάς. Έχω το δικαίωμα μία φορά να γίνω εγωίστρια, να κλειστώ στον εαυτό μου και να μη μιλώ. Και όταν μου περάσει θα μου περάσει.
Και 'συ, πήγες και ρώτησες την Jelly-chan τι μου συνέβη και σε αποφεύγω. Ε, λοιπόν, θες να μάθεις; Νομίζω πως με γουστάρεις. Ω, ναι. Αυτό. Όπως το διαβάζεις φίλε μου. Ο μοναδικός φίλος που έκανα και εμπιστεύτηκα μάλλον με γουστάρει. Τι καλά. Έχω τον πόνο μου, τους θανάτους που έγιναν στις διακοπές, την αρρώστια του μωρού της αδελφής μου, τα άγχη για τους βαθμούς, τα οικογενειακά προβλήματα έχω ΚΑΙ αυτό τώρα. Τέλεια. Όλα σκατά έχουν γίνει. Σκατά, σκατά, σκατά, σκατά. Και ναι, θα σου πω να τη δεις αυτή την ανάρτηση. Θέλω να μείνω μόνη και να μην καταστρέψω μία φιλία. Ντάξει;
Και τώρα, αν το δεις αυτό, θα πεις πως σε παρεξήγησα. Ντάξει, τέτοια λογική έχω να παρεξηγώ. Αλλά από τη στιγμή που δε βγαίνουμε ποτέ μαζί και ξαφνικά όλο μου προτείνεις βόλτες, τι θες να σκεφτώ;
Ειλικρινά, δε με ενδιαφέρει αν θα σχολιάσει κανείς η όχι. Η ανάρτηση είναι απλά ηλίθια. Ήθελα μόνο να ξεσπάσω.

Πάρτε αυτό. Το ακούω και κλαίω για όλες τις βλακείες που συμβαίνουν. Γιατί η ζωή δεν είναι παραμύθι. Η δική μου τουλάχιστον. Η δική μου, αν ήταν παραμύθι, θα ήταν γραμμένο σε χαρτί υγείας.

I tried to mend my broken heart... with no result=/

Σε αγαπάω. Αυτό δεν είχες πει; Σε αγαπάω. Και το βλέμμα σου ήταν τόσο γεμάτο συναισθήματα, με κοίταγες σα να ήμουν μοναδική. Σα να μην υπήρχε άλλη καμία στον κόσμο. Σα να ήμασταν μόνο οι δυό μας, κλεισμένοι σε μία φανταστική σαπουνόφουσκα, σε ένα όνειρο, κατάδικό μας. Ένα όνειρο γεμάτο αγάπη. Ένα όνειρο που εσύ προσωπικά είχες υποσχεθεί πως θα κρατήσει για πάντα. Θα κρατήσει για πάντα. Για πάντα. Χα.

Ανόητες αγάπες, ανόητα φιλιά, λόγια ψεύτικα.

Ποια αγάπη κρατάει για πάντα μου λες; Ποια; Καμία! Εννοώ αγάπη-σχέση αγοριού κοριτσιού... Δεν περίμενα κάτι τέλειο από εσένα. Και το ξέρεις. Και ξέρεις σίγουρα πως μου έχεις δώσει αυτό τον ένα χρόνο και ένα μήνα ό,τι πιο υπέροχο θα μπορούσα να ζητήσω. Ειλικρινά. Με έκανες καλύτερο άνθρωπο. Πιο ώριμο. Πιο σοφό. Και μου έδωσες ένα λόγο να χαμογελάω πάντα, ό,τι και αν είχα. Ένα χέρι να κρατάω. Μια ζεστή αγκαλιά να χωθώ και να εξομολογηθώ το κάθε μου πρόβλημα. Μου προσέφερες τόσα πολλά. Και εγώ σε αντάλλαγμα προσπάθησα. Προσπάθησα να γίνω αρκετά καλή για εσένα. Τα κατάφερα; Δεν ξέρω...
Μπορώ πλέον να διακρίνω μία ψυχρότητα στο βλέμμα σου. Είσαι πιο απόμακρος και γελάς λιγότερο με τα αστεία μου. Αυτό ξεκίνησε από το καλοκαίρι, έτσι δεν είναι; Που ήμασταν δύο μήνες χώρια, σωστά; Που δε μπορούσες να με δεις. Που δεν ήμουν εκεί. Γιατί όμως να συμβεί αυτό σε εμάς;
Γιατί;
Εγώ ξέρω τι νιώθω και ξέρω τι θέλω. Απλά είναι στο χέρι σου να διαλέξεις τι θα γίνει. Θα προχωρήσουμε; Ή όχι;
Γιατί σήμερα... Σήμερα κλείναμε ένα χρόνο και ένα μήνα. Και σου είπα "Καλή μας επέτειο.". Και ρώτησες "Α, θα γιορτάζουμε και κάθε μήνα ξεχωριστά τώρα;".  
Κρακ.Ένα ράγισμα στην καρδιά.
Σαν να μην έχει νόημα...
Στο live, το Σάββατο. Δε πέρναγες καλά, αλλά ούτε υποκρίθηκες, για χάρη μου, να κάνεις τον κόπο να χαμογελάσεις και να μείνουμε λίγο.
Κρακ. Δύο ραγίσματα.
Δεν περνάς πια καλά με εμένα,ε; Έχω κανταντήσει μπανάλ, βαρετή. Λέω όλο τα ίδια και τα ίδια. Σωστά; Δεν είμαι πια ξεχωριστή. Δεν είμαι μοναδική. Ήμουν σαν ένα λαμπερό παιχνίδι για εσένα, σωστά; Όπως τα παιδάκια... Παίρνουν το παιχνίδι, παίζουν, απομιζούν όση ζωή έχει, το χαλάνε και το παρατάνε, για ένα πιο αστραφτερό...
Αναρωτιέμαι και αν εσύ θα βρεις μία πιο αστραφτερή για εσένα...
Και τι σημασία έχει που δε μπορείς να τα διαβάσεις αυτά;
Απλά ήθελα να τα γράψω.

Μπορείτε να προσπεράσετε αυτή την ανάρτηση, αύριο θα υπάρχει καλύτερη.