Μικρό μου Πόνυ

Οκέι, μπορεί να φανεί κάπως άκυρο... Αλλά αυτό το τραγούδι ξυπνά κάποια νοήματα. ;)

Μικρό μου πόνυ

ο κόσμος τελειώνει
είμαστε πρώτοι
μα τρέχουμε μόνοι
μοιραία μπάρμπι
χοντρή με ρυτίδες
βλέπεις ειδήσεις
μα φοράς παρωπίδες

Παιχνίδια στη μάχη
κι ο Τζι-Αι-Τζο μου
κοιτά πληγωμένος
τον κόλπο του τρόμου
του λείπει ένα πόδι
του λείπει μια ιδέα
του λείπει η ψυχή του
μα έχει παρέα
μα έχει παρέα
μα έχει παρέα

Μικρά στρουμφάκια
με αρβύλες και κράνη
και τη Χιονάτη
βιάζουν οι νάνοι
Η κάντι κάντι
διακινεί ηρωίνη
για τον βαρόνο
αστυνόμο Σαΐνη

Παιχνίδια στη μάχη
κι ο Τζι-Αι-Τζο μου
κοιτά πληγωμένος
τον κόλπο του τρόμου
του λείπει ένα πόδι
του λείπει μια ιδέα
του λείπει η ψυχή του
μα έχει παρέα
μα έχει παρέα
μα έχει παρέα

Το έτος 2086 τα Playmobil εισέβαλαν στην ειρηνική LEGOLAND,
για να εκμεταλλευτούν το πλούσιο σε πλαστικό υπέδαφος της.
Στην διάρκεια της κατοχής σκοτώθηκαν 1.200 στρατιώτες Playmobil και 190.000 LEGO
Μοναδικός επαναστάτης, ο μεγάλος Καπαμαρού από την Ασία,
κατάφερε να μαζέψει στρατό από παιχνίδια που διαφωνούσαν.
Ανάμεσα τους αποστασιοποιημένα στρουμφ,
ο Δρακουμέλ, τα αρκουδάκια της αγάπης, ο Γκάρφιλντ, ο Σνούπυ και τα χελονονιτζάκια,
τo Muppet Show, ο Γκας από το Toy Story, ο Αλλαντίν, ο Σίμπα,
ο Κεν-κεν, ο Superman, και άλλοι ξεχασμένοι ήρωες.
Στην τελευταία μάχη του κόλπου έπεσαν και οι τελευταίοι.
Στη μνήμη τους.

Παιχνίδια στη μάχη
κι ο Τζι-Αι-Τζο μου
κοιτά πληγωμένος
τον κόλπο του τρόμου
του λείπει ένα πόδι
του λείπει μια ιδέα
του λείπει η ψυχή του
μα έχει παρέα
μα έχει παρέα
μα έχει παρέα
τον θάνατο

Αυτό το τραγουδάκι προφανέστατα άρεσε πολύ στα παιδάκια. Μιλάει για παιχνίδια. Λογικό να τους αρέσει, ε; Όμως... δεν καταλαβαίνουν προφανέστατα τα βαθύτερα νοήματά του. 

Έχουμε καταντήσει και 'μεις έτσι. Έχω βαρεθεί. Έχω βαρεθεί, βαρεθεί, βαρεθεί να τα βλέπω όλα αυτά. Όλα καταστρέφονται. Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα. Όλα έχουν γίνει σχεδόν όλα συντρίμμια! Δεν υπάρχουν σχέσεις μετξαύ ανθρώπων. Πληγώνειν και πληγώνεσθαι. Έτσι έχουμε γίνει. Να μην ξεχνάμε πως πλέον το "Εξαπατείν εστί φιλοσοφείν" είναι το απόφθεγμά μας! Θέλω να πω, ακόμα θυμάμαι μία έκφραση που 'χα γράψει πέρισυ σε μία έκθεση για τους νέους και τη σχέση τους με την κοινωνία. 

Η κοινωνία είναι καταδικασμένη.

Αυτό είχα γράψει. Και η καθηγήτρια μού είπε να μη γράφω τέτοια, να μη στέκομαι ενάντια στο σύστημα, να μη βρίσκω και εντοπίζω και υποδεικνύω τα ψεγάδια γιατί λέει στις Πανελλήνιες δεν τα θέλουν αυτά. Δηλαδή τι; Θέλουν απλά να είναι σε κατάσταση "τραλαλαλα" και να μην ασχολούνται με τι γίνεται; Βλέπεις ειδήσεις μα φοράς παρωπίδες. Φυσικά. Α, ρε Ζακ. Δηλαδή, όλοι μας, όλοι όμως, έχουμε υιοθετήσει μία αποστασιοποιημένη εγωιστικότατη στάση και δεν ενδιαφερόμαστε! Απλά αδιαφορούμε!

Και εν τω μετξύ προσπαθώ. Προσπαθώ να πιστέψω σε κάτι, σε κάποια ιδεολογία, να πιαστώ από κάπου, να αποκτήσω κάτι σαν πρότυπο και δεν μπορώ! Απλά δε μπορώ! Όλοι οι "σπουδαίοι" της εποχής μας είναι ναρκωμανείς, βιαστές, εγωιστές, φιλόδοξοι, ματαιόδοξοι, ναρκισσιστές και καλοπερασάκηδες! Δεν υπάρχουν πλέον πρότυπα, υπάρχουν είδωλα. Όσο για την εποχή του ιδεαλισμού; Αυτή μας τελείωσε!

Οι νέοι, και το βλέπω από την καθημερινή  μου συναναστροφή με 17χρονα, έχουν χάσει πλέον κάθε ελπίδα! Είναι άθεοι, δεν έχουν πολιτική άποψη και δεν νοιάζονται να αποκτήσουν μία! I mean, what the fuck dudes? Wake UP! Δηαλδή τι πρέπει να γίνει για να καταλάβουμε πως έχουμε φτάσει στοι χείλος του γκρεμού και πως πέφτουμε και γυρισμός ΔΕΝ υπάρχει; Πότε στο διάολο θα ανοίξουν τα μάτια μας;

Μικρά στρουμφάκια
με αρβύλες και κράνη
και τη Χιονάτη
βιάζουν οι νάνοι
Η κάντι κάντι
διακινεί ηρωίνη
για τον βαρόνο
αστυνόμο Σαΐνη

Πόλεμοι. Βιασμοί. Ναρκωτικά. Εγωισμός. Προδωσία. Μία μάχη χωρίς τέλος. Ένας αγώνας. Στόχος; Εξόντωσε το διπλανό σου για να του φας τη θέση. Δηλαδή, πλέον, αυτή είναι η ζωή μας; Και η Κόλλινς σωστή εδώ-.- Με τους Αγώνες Πείνας. Είναι σαν σχεδόν αναγκαστικά και φασιστικά και απολυταρχικά να μας ρίχνουν σε μία αρένα που πρέπει ντεμέκ να σκοτώσεις για να μη σκοτωθείς. Και ποιο το νόημα; Θα νικήσεις; Και; Σε τι θα είσαι νικητής; Σε κάτι το οποίο προφανέστατα είναι χωρίς ουσία;

Μας αντιμετωπίζουν λες και είμαστε....ξέρω και 'γω τι! Στις 8 Φεβρουαρίου του 2011 πάνοπλα ΜΑΤ εισέβαλλαν στην Κερατέα. Ο λόγος; Οι άνθρωποι απλά έκανα διαδηλώσεις για το ΧΥΤΑ που απλά δε θέλουν να χτιστεί στην περιοχή τους.

Η επίθεση πραγματοποιήθηκε χωρίς πρόκληση περίπου στις 4:30  το απόγευμα, με κύριο άξονα κίνησης των δυνάμεων καταστολής την κεντρική Λεωφόρο Σουνίου που διασχίζει κατά μήκος το σύνολο της πόλης.
Κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων των ΜΑΤ, που διαρκούν και μέχρι την ώρα που γράφεται το άρθρο αυτό, δηλαδή 2:15 τα ξημερώματα με αμείωτη ένταση, έγινε από τις δυνάμεις εισβολής ευρύτατη χρήση άγνωστων μέχρι σήμερα χημικών ουσιών, καθώς και οβίδων κρότου-λάμψης, με σκοπό να αποτρέψουν την αντίσταση των πολιτών στους δρόμους της Κερατέας, αλλά και να επιβάλλουν στην ουσία Στρατιωτικό Νόμο, απαγορεύοντας την ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών μέσα και γύρω από τον αστικό ιστό της πόλης. Προκάλεσαν μάλιστα μεγάλο αριθμό ζημιών σε ιδιωτικές περιουσίες αλλά και τραυματισμούς και δυσκολίες αναπνοής στον άμαχο πληθυσμό.
Οι “δημοκρατικές” δυνάμεις των ΜΑΤ του Υπουργού ΠροΠο δεν αρκέστηκαν όμως μόνο σε αυτό. Σε μία περιττή, χυδαία και προκλητική επίδειξη δύναμης και κατάχρησης της εξουσίας, τα εντεταλμένα όργανα του φερέφωνου υπουργού προχώρησαν παράλληλα και σε εκκαθαριστικές κινήσεις στο μπλόκο των κατοίκων της Κερατέας κοντά στην είσοδο του Οβριοκάστρου. Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένα τραγελαφικό και απόκρυφο σκηνικό όπου σκοτεινά – και προφανώς φοβισμένα – μέλη των δυνάμεων των ΜΑΤ έσπρωχναν στην κυριολεξία με τα χέρια τους τα λάστιχα και τα υπόλοιπα υλικά που είχαν συσσωρεύσει οι κάτοικοι διαμαρτυρόμενοι για την παράνομη χωροθέτηση και προσπάθεια δημιουργίας ΧΥΤΑ στην περιοχή.

Και χθες με ενημέρωσε ένας συμμαθητής μου πως μία γυναίκα από εκεί, εξαιτίας των πολλών χημικών, απέβαλε. Έχασε το μωρό της. Μάλιστα. :) Απλά δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο συμβαίνουν όλα αυτά. Γιατί δεν υπάρχει διάλογος;
Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία δεν έχουμε; Τι στο διάολο, ας μας αφήσουν να φωνάξουμε! Όποτε μαζευόμαστε πολλοί, σε γήπεδα, σε διαδηλώσεις κλπ μας έχουν μαντρωμένους με αστυνομία για αποφυγή παρεκτροπής. Guess what κύριοι αγαπητοί βουλευτές που μας κυβερνάτε :) Ο λαός έχει φωνή. Και έχει δικαίωμα να μιλήσει. Και μία μέρα δε θα μιλήσει απλά. Θα φωνάξει. Και τότε θα τα πούμε. Αλλά βέβαια, για όλα υπάρχουν δικαιολογίες του τύπου, "Η σφαίρα εξοστρακίστηκε". Έχω χάσει ΠΑΣΑ ελπίδα πλέον.  
Σταδιάλα όλα τα λαμόγια που να τους πέσει τσίγκος στο κεφάλι.:)

May I dream?

Never let it be said that to dream is a waste of time, for dreams are our realities in waiting. In dreams, we plant the seeds of our future.

Φυσικά, έπρεπε να πάω στο μνημόσυνο σήμερα. Ήταν που ήταν η διάθεσή μου χάλια, απόγινε όταν είδα τον μαύρο τάφο, με τη φωτογραφία του θείου πάνω. Τέλος πάντων μετά κάτσαμε για φαγητό και ήταν όλο το συγγενολόι εκεί και με ρώταγαν τη κατεύθυνση είμαι και τι θα ήθελα να σπουδάσω. Είπα πως είμαι Θεωρητική και θέλω ή Αγγλική Φιλολογία ή Παιδαγωγικά ή Ψυχολογία ή κάτι στα Οικονομικά.  Ή ακόμα και θεωρητικό επάγγελμα να επιλέξω, θα κάνω μεταπτυχιακό στα Οικονομικά. Και είπα πως αν δεν βρω εδώ δουλειά, θα πάω στο εξωτερικό. Και άρχισαν όλοι να μου γκρεμίζουν τις φιλοδοξίες. Μία με την απορρόφηση των επαγγελμάτων που έχω διαλέξει, μία με το επιχείρημα πως δε θα βρω πουθενά δουλειά και όλα τα συναφοειδή. Μετά, απαντώ, πως δε χρειάζεται καν να σπουδάσω. Και μου λένε να προσπαθήσω.
Gosh. Δηλαδή πρώτα σου καταπατούν όλα σου τα όνειρα και μετά σου λένε να προσπαθήσεις; Δηλαδή τι θα διαβάζω σαν τον βλάκα τόσες ώρες και τόσες ώρες την ημέρα για να πάρω βάσεις για του χρόνου και να μου λένε δε θα βρεις δουλειά; Και το λένε με χαμόγελο κιόλας. "Απογορεύονται τα όνειρα.". Έτσι μου 'πε ένας θείος μου. Δηλαδή τι; Μου στερείτε το δικαίωμα στη δουλειά. Μου στερείτε το δικαίωμα στη δωρεάν παιδεία. Μου στερείτε το δικαίωμα του να είμαι παδί, γιατί μόνο ξέγνοιαστο παδί δεν είμαι με τόσες υποχρεώσης. Θα μου στερείσετε και αυτό; Θα καταπατήσετε και αυτό; Αυτό το οποίο με κρατά ακόμα όρθια; Το όνειρο ότι, ναι ρε γαμώτο, μία μέρα θα γίνω κάποια άξια να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Να μπορεί να πει όχι. Να μπορεί να πάει ενάντια στο καθεστημένο. Θέλω τόσο πολύ να κάνω τη δουλειά που μου αρέσει. Να είμαι εγώ ευτυχισμένη. Γιατί ρε γαμώτο πρέπει να μας τα στερείτε όλα; Μας έχετε πάρει σχεδόν τα πάντα. Tα πάντα. Ο πλανήτης καταστρέφεται μέρα με τη μέρα και εσείς μας λέτε πως θα ζήσουμε σε μάι ζώρα χωρίς λεφτά, χωρίς ιατρική περίθαλψη, σε μία χώρα που δε μπορεί να στηριχτεί στα πόδια της. Πλέον λοιπόν απαγορεύεται και να ονειρευόμαστε; Θα μας το πάρετε και αυτό; Αρκετά δε μας κάνατε κομμάτια; Αρκετά δε διαλύσατε τις ψυχές μας και τα παλιά μας όνειρα; Αρκετά δεν καταστρέψατε με το δηλητήριό σας την κάθε οικογένεια; Πόσο πια; ΠΟΣΟ; Θέλετε και αυτό; Την τελευταία ελπίδα που μας απέμεινε; Τα όνειρά μας;
Ε, λοιπόν, όχι! ΔΕ ΘΑ ΣΑ ΤΑ ΔΩΣΩ. Δε θα κάτσω εγώ να ρωτάω τον βλάκα, το σιχαμένο υποκείμενο που κυβερνά τη χώρα μας, μαζί με τα υπόλοιπα λαμόγια που τρώνε αν μπορώ να ονειρεύομαι. ΜΠΟΡΩ να ονειρεύομαι. Και θα το κάνω. Όσο και αν στοιχίσει. Ό,τι και αν κοστίσει. Τι θα μου κάνετε; Θα μου κόψετε τα φτερά με τις ηλίθιες βάσεις των σχολών; :) Ή μήπως θα με αφήσετε άνεργη; Ή με 300 ευρώ το μήνα; Χα. Δε σας τα 'πανε καλά. Εγώ θα κάνω ότι θέλω. Δε θα κάτσω να είμαι ο μαλάκας όλων σας. Όχι βέβαια.
Για να εκπληρωθεί το όνειρό μου πρέπει να διαβάσω. Να διαβάσω υπερβολικά πολύ. Στην Ιστορία κόβουν με τη λέξη και αν στο Γνωστό δε γράψεις την ερώτηση όπως την έχει το Μεταίχμιο είσαι καταδικασμένος. Χώρια η κατεβατή παπαγαλία των Λατινικών, οι εισαγωγές και όλες οι λοιπές μαλακίες. Αμ, δε. Σα τα παν λάθος. Δε θα κάτσω εγώ να διαβάζω, να ξεπατώνομαι χωρίς αποτέλεσμα. Θα ζήσω ό,τι όνειρο θέλω. Δεν πα να πέσει κάτω η κυβέρνηση. Δεν 'πα να κάνω επανάσταση. Θα ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ. 'Cuz I'm a Dreamer. A creepy one, but I'm still a Dreamer. Και θα κάνω ό,τι μπορώ για να κάνω αυτό το πράγμα που λέγεται κόσμος μας έστω και ένα χαμόγελο καλύτερο...


Η ανάρτηση ήταν πιθανός χάσιμο χρόνου, μα έχω νεύρα. Ευχαριστώ πολύ, γεια σας.

Στο διάολο όλοι!

Περασμένη εβδομάδα

Μαμά: Πάλι δεν κοιμήθηκες;
Εγώ: Είχα διάβασμα.
Μαμά*αναστενάζει*Να δω τι θα κάνεις στις Πανελλήνιες.
Εγώ: Το σταυρό μου; :Ρ


Την περασμένη Δευτέρα γράφαμε Αρχές Φιλοσοφίας. Πήρα 19.6. Την Τρίτη έγραφα έκθεση για το Euroschola και πρόχειρο Νεοελληνική Γλώσσα. Την Τετάρτη γράφαμε πρόχειρο Περιβάλλον Επιλογής, αλλά πήγαμε περίπατο. Και την Πέμπτη Αρχαία Κατεύθυνσης. Οκέι. Θα το πω. Είμαι ένα μανιακό φρικιό με τάσεις τελειομανίας, ψυχοπαθής σε βαθμό αηδίας, αλλά αφού τα ξέρω, απαιτώ να γράφω τον υψηλότερο βαθμό. Το απαιτώ για εμένα Όμως δεν είμαι super ήρωας. Και ειλικρινά, ήθελα να γράψω αρχαία κατεύθυνσης. Όμως, έκανα δύο λάθη. Ένα λάθος στη μετάφραση μία πρότασης στο άγνωστο και ένα λάθος γραμματικό στα ρήματα(αυτά θα με φάνε), που αντί για ήξει έγραψα ήσται. *μούντζα στον εαυτό μου* Όμως στο γνωστό τα έγραψα όλα όπως επίσης και στο άγνωστο. Και δεν περιαυτολογώ, αλλά είμαι η δεύτερη καλύτερη στην κατεύθυνση. Και έρχεται σήμερα η καθηγήτρια και λέει σε μία φίλη ότι ο Γ.Π. ήταν ο μόνος που έγραψε 100. Υπήρχαν άλλα δύο 97, ένα 96, δύο 92 και ένα 75. Τα υπόλοιπα κάτω από τη βάση. Και μόλις μου το 'παν ήμουν σε κατάσταση: Ο_Ο What the FUCK? Ο Γ.Π. δεν έγραψε καν τις δύο ερωτήσεις εισαγωγής που πρέπει να έπιαναν γύρω στις 5 μονάδες η κάθε μία, δηλαδή πάνω κάτω αφαιρούνται 2 μονάδες από τα 20.
Και μετά τι λέει η καθηγήτρια; Πώς γίνεται να πήρε 20; Καλά θα μας τρελάνουν; Δηλαδή εγώ είμαι ο μαλάκας που κάθεται μέχρι τις 2 και τις 3 και διαβάζει και οι άλλοι που κωλοβαράνε και δεν διαβάζουν παίρνουν 20; Οκέι, δεν είπα πως εγώ το αξίζω, γιατί ξέρω πως αξίζω από 18,5 και κάτω... Αλλά ρε φιλενάδα, τι το βάζεις σε κάποιον που δε διάβασε εισαγωγή ΓΝΩΣΤΟ; Δηλαδή, τι στο διάολο; Τζάμπα διαβάζω; Τζάμπα μάλλον. Γαμώτο δηλαδή.

Άρα από 'δω και πέρα εφαρμόζουμε την εξής τακτική: Δεν διαβάζουμε, αλλά παίρνουμε 20.

Υ.Γ.Ικανή την έχω να μου πει πως πήρα 92/100 ξέρω 'γω επειδή περιμένει να έχω άψογα τη μετάφραση. Τότε θα δουν το άλλο μου προσωπείο και δεν το εύχονται αυτό. Ο:)

Και, ω, ναι. Έχω πολλά νεύρα. ΠΑΡΑ πολλά. Είπαμε έχω σοβαρό πρόβλημα τελειομανίας.