Fuck why, why, WHY?

Fuck, fuck, fuck. Just fuck this. Cut all the crap. Τι αηδίες ακούω. Μπορούμε να έχουμε φίλους λέει. Φυσικά και μπορούμε να έχουμε φίλους. Και γυναίκες και άντρες. Φίλους που θα μας σταθούν. Φίλους που θα μας ακούσουν. Φίλους που απλά θα είναι ΦΙΛΟΙ. Γίνεται αυτό;
Όχι. Δε μπορεί να αλλάξει η φύση του άντρα ποτέ; Όχι, δε μπορεί; Πρέπει πάντα γαμώτο όποιον θεωρώ πραγματικά φίλο μου να φαντασιώνεται τα στήθη και τα οπίσθιά μου; Τι στο διάολο έχω φταίξει και τα τραβάω όλα αυτά; Νεύρα, νεύρα, νεύρα, νεύρα.
Δηλαδή, μέσα σε ΟΛΑ αυτά που συμβαίνουν πρέπει να έχω στο νου μου και αυτό; Ο θείος μου να αργοπεθαίνει στην εντατική και συ ρε φίλε  να με παίρνεις τηλέφωνο και να μου λες να πάμε σε ταινία. Οι δυό μας. Όχι, δε γουστάρω να πάω σε ταινία μόνη με αγόρι εκτός και αν είναι το boyfriend. ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ. Γκεγκε; Και μετά που σου αρνιέμαι, λες να βγούμε βόλτα, αν φυσικά δε βαριέμαι την παρέα σου. Όχι, δεν την βαριέμαι. Αλλά είμαστε ΦΙΛΟΙ, δεν βγαίνω με φίλους βόλτα μόνη μου.Και σίγουρα δεν εννοούσες να βγούμε με μεγάλη παρέα.
Μία βδομάδα αργότερα, ενώ ο θείος έχει δύο ημέρες που έχει πεθάνει με παίρνεις τηλέφωνο. Δεν απανάτω και όταν σε ρωτώ τι θες, μου λες πως είμαι επιθετική και να αφήσω το θέμα. Σε ρωτάω αν ήθελες να έρθω στο live στο Cocoon(ναι, παίζεις και κιθάρα!) και μου πες ότι αυτό με ήθελες. Guess what. Έχω να φάω δύο ημέρες και πριν μία ημέρα έθαψα ένα σημαντικό άνθρωπο. Πέταξα στον τάφο του λουλούδια και τον είδα να σκεπάζεται σε ένα ξύλινο κουτί. Πιστεύεις ότι είμαι σε κατάσταση να πάω σε σκυλάδικο να ακούσω εφήβους να κάνουν scream; Μάντεψε, ΔΕΝ είμαι!
Και με όοοοολα αυτά που έγιναν, καθώς συζητώ με το μόνο λογικό άτομο που μου έχει μείνει, την Jelly-chan(την κολλητή μου), μου μπαίνει η ιδέα. Σκατά, γιατί το σκέφτηκα; Αλλά ναι το συζήτησα με το αγόρι μου και έβγαλε το ίδιο συμπέρασμα. Πως μάλλον σου αρέσω. Και σήμερα δε σου μίλαγα. Σε απέφευγα. Και με ρώτησες τι έχω. Ως επί το πλείστον, απλά δεν έχω όρεξη. Το όλο μαύρο ντύσιμό μου λέει πολλά. Σου λέω πως πέθανε ο θείος μου και δε με πιστεύεις. Δηλαδή τι πρέπει να κάνω ρε πούστη μου για να δέιξω σε όλους σας πως για αυτό το γεγονός δεν έχω όρεξη; Να σας πάω στον τάφο του; Ή μήπως έπρεπε να σας καλέσω στην κηδεία, να με δείτε να πλαντάζω στο κλάμα; Ε; Πρέπει δηλαδή να είμαι μόνιμα η χαζοχαρούμενη;
Πω ρε φίλε, έχω δικαίωμα, μία μόνο μία φορά, να μη φοράω το χαμόγελο για όλους εσάς. Έχω το δικαίωμα μία φορά να γίνω εγωίστρια, να κλειστώ στον εαυτό μου και να μη μιλώ. Και όταν μου περάσει θα μου περάσει.
Και 'συ, πήγες και ρώτησες την Jelly-chan τι μου συνέβη και σε αποφεύγω. Ε, λοιπόν, θες να μάθεις; Νομίζω πως με γουστάρεις. Ω, ναι. Αυτό. Όπως το διαβάζεις φίλε μου. Ο μοναδικός φίλος που έκανα και εμπιστεύτηκα μάλλον με γουστάρει. Τι καλά. Έχω τον πόνο μου, τους θανάτους που έγιναν στις διακοπές, την αρρώστια του μωρού της αδελφής μου, τα άγχη για τους βαθμούς, τα οικογενειακά προβλήματα έχω ΚΑΙ αυτό τώρα. Τέλεια. Όλα σκατά έχουν γίνει. Σκατά, σκατά, σκατά, σκατά. Και ναι, θα σου πω να τη δεις αυτή την ανάρτηση. Θέλω να μείνω μόνη και να μην καταστρέψω μία φιλία. Ντάξει;
Και τώρα, αν το δεις αυτό, θα πεις πως σε παρεξήγησα. Ντάξει, τέτοια λογική έχω να παρεξηγώ. Αλλά από τη στιγμή που δε βγαίνουμε ποτέ μαζί και ξαφνικά όλο μου προτείνεις βόλτες, τι θες να σκεφτώ;
Ειλικρινά, δε με ενδιαφέρει αν θα σχολιάσει κανείς η όχι. Η ανάρτηση είναι απλά ηλίθια. Ήθελα μόνο να ξεσπάσω.

Πάρτε αυτό. Το ακούω και κλαίω για όλες τις βλακείες που συμβαίνουν. Γιατί η ζωή δεν είναι παραμύθι. Η δική μου τουλάχιστον. Η δική μου, αν ήταν παραμύθι, θα ήταν γραμμένο σε χαρτί υγείας.

Feeling so trapped...

(You can find this image right here!)

Yann Tiersen-Rue des Cascades

Γιατί κάθε φορά που ακούω μελωδίες από τον αγαπητό μου φίλο Yann μελαχγολώ; Τόσο υπέροχη μελωδία... Απλά ακούστε το σας παρακαλώ.

Τώρα, πάμε στο σημερινό θέμα. Έχετε νιώσει ποτέ...παγιδευμένοι; Εγώ... εγώ έτσι νιώθω τώρα παγιδευμένη. Νιώθω σαν ένα πιόνι που έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στο σκάκι και τελικά έσπασε από την πολυκαιρία. Σαν ένα παιχνίδι που έχει χάσει τη λάμψη του και δε μπορεί πια να μαγέψει τα πλήθη. Νιώθω... κενή. Δεν ξέρω τι φταίει... Ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου; Ο θάνατος μία αγάπης; Όλα μαζί; Ίσως...

Και γενικά, δε ξέρω γιατί... νιώθω προδωμένη από τον ίδιο μου τον εαυτό. Γιατί συνειδητοποίησα μερικά πράγματα. Δεν ξέρω αν αυτό που είμαι τώρα, αυτή που σας γράφει τις αναρτήσεις 3 μήνες τώρα, είναι η πραγματική Creepy Dreamer. Aυτός είναι ο πραγματικός μου χαρακτήρας; Έτσι είμαι; Έτσι ήμουν; Έτσι θα μείνω; Μήπως όμως όλο αυτό το ''είμαι'' είναι η μάσκα που με υποχρέωσαν να βάλω; Η μάσκα της καλής μαθήτριας, του καλού παιδιού, του υπεύθυνου παιδιού και αλλα χίλιες δυό μάσκες που δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ μου να τις βγάλω...

Αυτό που έκανα σ'εμένα, δεν ήξερα να το κάνω,

Κι αυτό που θα μπορούσα να κάνω για μένα, δεν το έκανα.

Το ντόμινο που φόρεσα ήταν λάθος,

Για κάποιον άλλο με περάσανε, δε μίλησα και χάθηκα.

Όταν τη μάσκα θέλησα να βγάλω,

Κολλημένη στο πρόσωπό μου ήταν.

Κι όταν την έβγαλα και στον καθρέφτη το πρόσωπό μου είδα,

Είχα γεράσει κιόλας.

Μεθυσμένος ήμουν και το ντόμινο δεν ήξερα να βάλω,

Που ποτέ δεν είχα βγάλει.

Πέταξα η μάσκα και κοιμήθηκα στην γκαρνταρόμπα

Σαν σκυλί που του το επέτρεψαν 

Γιατί ήταν ακίνδυνο.

Και θα γράψω αυτή την ιστορία για ν' αποδείξω

Πως υπέροχος είμαι.

Απόσπασμα από το ποιήμα Καπνωπολείο, του Φερνάντο Πεσσόα.(1928)

Πόσες μάσκες και πόσες άλλες

Πάνω στο πρόσωπο της ψυχής μας φοράμε;

Άραγε όταν γι 'αστείο η ψυχή τη μάσκα θελήσει να βγάλει

Ξέρει πως έτσι αφήνει το πρόσωπο γυμνό να φανεί;

Η μάσκα η πραγματική, δε νιώθει τίποτα κάτω απ' τη μάσκα

Αλλά κοιτάζει μεσ' απ' αυτή με μάτια κρυμμένα.

Απόσπασμα VΙΙ από το ποιήμα 35 Σονέτα, του Φερνάντο Πεσσόα.

Οκέι, παρότι έχει πεθάνει εδώ και αρκετά χρόνια, νομίζω συμφωνώ σε πολλά μαζί του. Πάντα μας πρωθούν να κάνουμε το ένα ή το άλλο. Πάντα υπάρχει μία δεύτερη φωνή δίπλα μας που θα μας υποδείξει τι να κάνουμε και θα μας επηρεάσει να το κάνουμε. Το κάνουν για να μας καθοφηγήσουν, για να μας προστατεύσουν... Όμως όταν μας αφήνουν μόνους... θα μπορέσουμε να κάνουμε κάτι μόνοι μας; Η μάσκα θα πέσει, το πραγματικό πρόσωπο θα φανεί... Μπορεί αυτό να αντεπεξέλθει στην πραγματικότητα; Ή θα συντριφθεί και θα γίνει κομμάτια, τα οποία θα διασκορπιστούν σαν κόκκοι άμμου στο Αιγαίο; Θα μπορέσουμε να είμαστε εμείς; Χωρίς φόβο; Χωρίς να διστάσουμε; Χωρίς να δειλιάσουμε; Ή όλα αυτά θα είναι υπερβολικά και στην πρώτη μας προσπάθεια να ''πετάξουμε'' μακριά θα προσγειωθούμε πολύ απότομα στο έδαφος;

Ναι... Θα τα καταφέρουμε. Έτσι νομίζω. Παρότι νιώθω τόσο παγιδευμένη, παρότι νιώθω πως τώρα δε μπορώ να κάνω τίποτα, πιστεύω ότι θα μπορέσουμε. Γιατί θα υπάρχουν άτομα που θα μας στηρίξουν. Άτομα που μας αγαπάνε. Άτομα για τα οποία είμαστε σημαντικοί.

Θα κλείσω αυτή την ανάρτηση με (άλλο) ένα κομμάτι από το Yann Tiersen. Και ένα απόσπασμα από το Μικρό Πρίγκιπα. Ξανά. :Ρ

Yann Tiersen-La Chute 

Καθώς ο μικρός πρίγκιπας αποκοιμιόταν, τον πήρα στην αγκαλιά μου και άρχισα πάλι να περπατάω. Ήμουν συγκινημένος. Ένιωθα να κουβαλάω έναν εύθραυστο θησαυρό. Μου φαινόταν μάλιστα πως δεν υπήρχε τίποτα πιο εύθραυστο πάνω στη Γη. Κοίταζα στο φως του φεγγαριού το χλωμό μέτωπο, τα κελιστά μάτια, τις τούφες των μαλλιών που τρεμόπαιζαν στον άνεμο και σκεφτόμουν: "Αυτό που βλέπω δεν είναι παρά μία φλούδα. Το πιο σημαντικό είναι αόρατο..."

I'll be your prince...

You'll have to kiss a lot of frogs before you'll find your prince.

Περπατούσε μόνη της στο δρόμο. Έβρεχε, αλλά δεν την ένοιαζε, γιατί κρατούσε ομπρέλα. Σκεφτόταν πυρετωδώς. Όταν ήταν έφηβη της είχαν πει πως θα έπρεπε να φιλήσει πολλούς ''βατράχους'' για να βρει τον ''πρίγκιπά'' της. Και πάντα ήλπιζε ότι κάποια ημέρα των ημερών θα τον βρει. Έτσι δεν την είχαν μεγαλώσει εξάλλου; Της είχαν πει πως κάποιος θα είναι εκεί έξω να την περιμένει. Όχι, κάποιος, Ο ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ. Το μισό της. Η αδελφή ψυχή της. Όμως πώς θα ήξερε ότι θα τον έβρισκε; Μερικοί άνθρωποι νομίζουν πως απλά το ξέρει κανείς όταν έχει βρει ΤΟΝ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ. Το νιώθεις, λένε! Οι πλανήτες ενώνονται, οι ουρανοί ανοίγουν, οι άγγελοι τραγουδούν και οι θάλασσες χωρίζονται στη μέση. Κάποτε είχε κάποιες εμπειρίες με δύο-τρεις, που όμως κατέληξαν να είναι οι "βάτραχοι". Αναρωτήθηκε αν θα έβρισκε ποτέ τον "πρίγκιπά" της και πόσους "βατράχους" θα γνώριζε μέχρι να γίνει αυτό. Συνέχισε να περπατάει μέσα στη βροχή απεγνωσμένη. Θα έβρισκε ποτέ αυτό που ήθελε;

Έτσι δεν είναι η ζωή; Μας έχουν πάρει τα αυτιά, όλοι οι μεγάλοι, με τον ένα και μοναδικό έρωτα και τέτοιες χαμάρες. Δηλαδή θα γνωρίσεις κάποιον και θα είναι το άλλο σου μισό. Η αλήθεια είναι πως βαθιά μέσα μου το πιστεύω. Πιστεύω ότι υπάρχει το άλλο μας μισό, ο soul mate μας που λένε και οι Αμερικάνοι. Όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά επειδή η ίδια έχω βρει πρόσφατα ένα άτομο που είναι σαν να είσαι αδερφή ψυχή μου or something. Αλλά το θέμα είναι πως καταλαβαίνεις αν όντως έχεις βρει μία αδερφή ψυχή; Όντως υπάρχουν πυροτεχνήματα; Ακούς τρομπέτες να ηχούν όταν φιλάς για πρώτη φορά ΤΟΝ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ; Εννοώ, έστω Χ αυτό το σουπερ κουλ-καταπληκτικό-εκπληκτικό-φανταστικό-μαγευτικό άτομο και Ε εσύ. Ο Χ είπαμε είναι μαγευτικός, εξαίσιος, φανταστικός,με χιούμορ κλπ κλπ κλπ. Όμως επειδή είναι τόσο υπερβολικά τέλειος πρέπει ντε και καλά να είναι Ο ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ; Σαφώς θα περιμένεις τρομέπετες να ηχήσουν, πυροτεχνήματα να γεμίσουν τον ουρανό και όλα τα συναφή, όμως πιθανότατα να μη συμβεί. Γιατί ο Mr. Υποτιθέμενος Perfect, απλά δεν είναι αυτό που περίμενες. 

Και κάτι άλλο: Η αγάπη έρχεται ήσυχα χωρίς τρομπέτες και βεγγαλικά. Αν ακούς φωνές, πήγαινε να κοιτάξεις τα αυτιά σου.

Γιατί και με το δικό μου άτομο που είναι κάτι σαν αδερφή ψυχή or something, τα πράγματα αθόρυβα ήρθαν. Δεν κατάλαβα τίποτα... Και όμως... βρήκα αυτό το άτομο που με καταλαβαίνει, αυτό το άτομο με το οποίο έχω κοινές εμπειρίες. Λέτε να βρήκα ΤΟΝ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ; :Ρ

Η βροχή είχε σχεδόν σταματήσει και έτσι έκλεισε την ομπρέλα της. Ο σκούφος της κόντευε να γλιστρίσει από τη θέση του. Καθώς τον έφτιαχνε, έπεσε πάνω σε ένα άτομο. Όταν κοίταξε το άτομο αυτό, διέκρινε δύο γνωστά καστανά μάτια. 

"Long time no see", είπε εκείνος και η κοπέλα γέλασε.

 "Πάμε μία βόλτα μέχρι το πάρκο;",την ρώτησε.

"Φυσικά",απάντησε εκείνη.

Το αγόρι χαμογέλασε και την πήρε από το χέρι. Καθώς περπάταγαν μαζί στο βρεγμένο δρόμο, η κοπέλα ένιωσε πως δεν είχε χαθεί κάθε ελπίδα. "Somewhere... He is somewhere. I am gonna find him no matter what.". Χαμογέλασε και περπάτησε πιο γρήγορα, χέρι-χέρι με το φίλο που είχε να δει τόσο καιρό.

Just some silly nonsense

Η Νέα Χρονιά(το 2011 ντε!) μπήκε πριν 2 ημέρες. Και μπήκε αρκετά καλά. Ήμασταν στο σπίτι και είπαμε τα κλασσικά χρόνια πολλά και ευχηθήκαμε για καλή χρονιά. Και ήταν όλα τόσο κοινότυπα. Τόσο ίδια. Σαν να μην έχει αλλάξει κάτι. Και έτσι, δνε ξέρω πως, αλλά μου ήρθε και θυμήθηκα μία ιστοριούλα πουδιάβασα πολύ παλιά σε ένα ξεχασμένο βιβλίο, που τώρα κοίτεται σε κάποιο μέρος της βιβλιοθήκης μου...


Η ιστορία είναι για ένα νέο και πολύ όμορφο μάγο που αποφασίζει να μην ερωτευτεί ποτέ του. Έτσι χρησιμοποιεί τις Σκοτεινές Τέχνες στον εαυτό του, έτσι ώστε να τον αποτρέψει να ερωτευτεί ποτέ του. Η οικογένειά του, με την ελπίδα πως θα αυτός θα αλλάξει, δεν κάνει κάτι. Ωστόσο, μία μέρα ακούει δύο από τους υπηρέτες του να ψιθυρίζουν σχολιάζοντας πως αυτός δεν έχει γυναίκα. Έτσι αποφασίζει να βρει μία ταλαντούχα, πλούσια και όμορφη μάγισσα να παντρευτεί για να κάνει τους πάντες να ζηλέψουν. Συναντά αυτό το κορίτσι την επόμενη ημέρα. Αν και το κορίτσι είναι ταυτόχρονα και γοητευτικό και απόμακρο, ο μάγος την πείθει να έρθει σε μία γιορτή με γεύμα που γίνεται στο κάστρο του. Στη διάρκεια της γιορτής, η κοπέλα του λέει πως χρειάζεται να ξέρει αν έχει καρδιά. Ο μάγος της δείχνει την τριχωτή του καρδιά που χτυπάει σε ένα γυάλινο δοχείο στα μπουρντούμια του κάστρου. Η μάγισσα τον παρακαλεί να τη βάλει πάλι μέσα του. Αφού ο μάγος το κάνει, αυτή τον αγκαλιάζει. Ωστόσο, καθώς ήταν αποκομμένη από το σώμα του για τόσο πολύ, η καρδιά του είχε αναπτύξει άγρια γούστα όπως το ότι είχε καταντήσει σε ένα ζωώδες επίπεδο. Και έτσι οδηγείται να πάριε με τη βία μία αληθινά ανθρώπινη καρδιά. Ξεριζώνει την καρδιά της μάγισσας για να τη βάλει στη θέση της δικής του, αλλά ανακαλύπτει πως δε μπορεί να βγάλει με μάγια την τριχωτή καρδιά από το στήθος του. Έτσι την βγάζει έξω με ένα στιλέτο. Με αυτόν τον τρόπο και αυτός και η κοπέλα πεθαίνουν, με αυτόν να κρατάει και τις δύο καρδιές στα χέρια του.


Δε ξέρω γιατί θυμήθηκα αυτή την ιστορία. Γιατι τη θυμήθηκα την ώρα που άλλαζε ο χρόνος. Υποτίθεται πως η Νέα Χρονιά δεν έρχεται με μελαγχολίες. Η Νέα Χρονιά(η συγκεκριμένη), υποτίθεται ότι θα έφερνε χαμόγελα και γέλια και αγκαλιές και χαρά και αγάπη και υγεία. Ξεκίνησε όμως...μελαγχολικά. Υποδέχομαι λοιπόν το 2011 με αυτή την ωραία, αλλά στενάχωρη ιστορία.
Είθε η χρονιά σας να είναι λαμπερή, γεμάτη συγκινήσεις και πολλά πυροτεχνήματα και χρώματα.

Love is...

You know when I said I knew little about love? That wasn't true. I know a lot about love. I've seen it, centuries and centuries of it, and it was the only thing that made watching your world bearable. All those wars. Pain, lies, hate... It made me want to turn away and never look down again. But when I see the way that mankind loves... You could search to the furthest reaches of the universe and never find anything more beautiful. So yes, I know that love is unconditional. But I also know that it can be unpredictable, unexpected, uncontrollable, unbearable and strangely easy to mistake for loathing, and... What I'm trying to say, Tristan is... I think I love you. Is this love, Tristan? I never imagined I'd know it for myself. My heart... It feels like my chest can barely contain it. Like it's trying to escape because it doesn't belong to me any more. It belongs to you. And if you wanted it, I'd wish for nothing in exchange - no gifts. No goods. No demonstrations of devotion. Nothing but knowing you loved me too. Just your heart, in exchange for mine.

Love is…

…Unconditional. Χωρίς όρους. Ναι... Η αγάπη είναι χωρίς όρους... Ποιος μπορεί να θέσει όρους σε κάτι τόσο απροσδιόριστο όπως η αγάπη; Δηλαδή, τι, θα πεις στο άλλον: "Θα σε αγαπήσω μόνο αν μου πάρεις αυτό/ μου κάνεις αυτό...;". Και εσύ τι κάνεις σε αντάλλαγμα; Τίποτα, that's right. Η αγάπη δεν είναι εμπόριο για να γίνονται ανταλλαγές. Δεν γίνεται να αγαπήσεις κάποιον για τα υλικά αγαθά και τις ανέσεις που σου προσφέρει... Όταν αγαπάς κάποιον, απλά τον αγαπάς για αυτό που είναι. Τον αγαπάς για το χαρακτήρα του και επειδή σε κάνει χαρούμενο, ευτυχισμένο και σε ολοκληρώνει...

…Unpredictable. Απρόσμενη. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η αγάπη; Συχνά δε το πιστεύουμε αυτό; Ακόμα και αν μας αρέσει απλά κάποιος, αναρωτιόμαστε: "Από πότε έγιναν έτσι τα πράγματα, έτσι ώστε όποτε με φώναζες, θα ένιωθα πως το όνομά μου σημαίνει κάτι το ιδιαίτερο; Πόσα χαμόγελα χρειάστηκε; Πόσες φορές μέχρι αν αρχίσω να σκέφτομαι αυτά εδώ τα πράγματα που μέχρι πιο πριν μου φαίνονταν χαζά; Από πότε μου φάνηκε επώδυνο το να μη σε αγαπάω;". Σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλαβαίνουμε η αγάπη για το οποιοδήποτε άτομο, ειβάλλει στην καρδιά μας, στα κρυφά, κάποια στιγμή που δεν προσέχουμε. Και έτσι, ξανφικά, αιφνίδια, απρόσμενα, αγαπάμε.

…Uncontrollable. Δεν ελέγχεται. Ποιος μπορεί να ελέγξει την αγάπη; Κανένας αυτοκράτορας, κανένας βασιλιάς, όση δύναμη και πλούτο και αν έχει δε μπορεί να υπερνικήσει και να ελέγξει τη δύναμη της αγάπης. Κανείς δε μπορεί να πει σε κάποιον "Θα με αγαπήσεις", φασιστικά και απόλυτα. Όχι. Δεν μπορείς να ελέγξεις κάτι τόσο δυνατό. Και σαν παράδειγμα, μπορούμε να κοιτάξουμε τα παραμύθια που μας λέγανε σαν παιδιά. Όταν η πριγκίπισσα ήταν νεκρή ή κοιμησμένη, τι την έσωζε; Το φιλί της αληθινής αγάπης. Είναι το πιο ισχυρό μαγικό σε όλο τον κόσμο. Και για αυτό κανένας, ούτε ο πιο ισχυρός άνθρωπος του κόσμου όλου δε μπορεί να την ελέγξει.

…Unbearable. Αβάσταχτη. Φυσικά. Ώρες-ώρες η αγάπη ξεχειλίζει από μέσα μας. Μας κατακλύει. Τόσο που δε μπορούμε να την ανεχθούμε. Είναι τόση πολύ μέσα μας που μας κάνει να πονάμε. Να πονάμε όμως ευχάριστα. Δε μπορούμε να την αντέξουμε, όχι επειδή είναι βάρος, φορτίο, αλλά επειδή το δυνατό συναίσθημα αυτό μας είναι άγνωστο. Και μερικές φορές το φοβόμαστε και κάποιες άλλες το κρύβουμε.

This...this bloody something...

 

Τι είναι αυτό το κάτι που με προβληματίζει; Με τρομάζει... Είναι κάτι που με τρομάζει επειδή είναι δυνατό. Επειδή είναι κάτι το οποίο δνε ξέρω. Είναι ένα συναίσθημα παντελώς άγνωστο. Ένα συναίσθημα που με κάνει να ξυπνάω τρομαγμένη ή αγχωμένη στη νύχτα. Αυτό το συναίσθημα που δε μπορώ να να προσδιορίσω...
Δεν...δεν μπορώ να κάνω τα πράγματα που έκανα παλαιότερα. Δε μπορώ να ζωγραφίσω, να διαβάσω, να γράψω, να είμαι αυτή που είμαι. Γιατί στη ζωή μου έχεις εισβάλλει εσύ. Γιατί εισέβαλες με τόσο αιφνίδιο τρόπο; Τρόμαξα με τον εαυτό μοθ όταν συνειδητοποίησα πόσο μετράει η κάθε σου λέξη. Πόσο στενοχωριέμαι όταν εσύ στενοχωριέσαι, πόσο χαίρομαι όταν χαίρεσαι. Πόσο λυπάμαι όταν έχουμε να μιλήσουμε μέρες... Γιατί συμβαίνει αυτό;
Είχα δώσει παλιά μία υπόσχεση...Πως μόνο ένα άτομο θα είναι στην καρδιά μου. Αλλά ήρθες εσύ και τα άλλαξες όλα. Πώς μπόρεσα να δεθώ τόσο μαζί σου; Πώς με κάνεις να ξεχνάω οτιδήποτε μου συμβαίνει; Είσαι μάγος; Ή απλά με καταλαβαίνεις περισσότερο από τον καθένα;
Πότε ήρθε η στιγμή που σχεδόν χωρίς να το καταλάβω σε ένιωθα σαν ένα special someone; Πότε; Δεν το κατάλαβα... Μάλλον αυτά τα πράγματα έρχονται αργά και χωρίς πυροτεχνήματα...
Και απλά φοβάμαι πως πιέζω τα συναισθήματά μου. Τα κρύβω σε ένα μέρος που δεν το βλέπει κανείς για να μην καταλάβεις εσύ και οι άλλοι τι μου συμβαίνει. Τι μου συμβαίνει αλήθεια; Δε μπορώ να το προσδιορίσω... Δεν ξέρω αυτό το συναίσθημα... Όμως το αφήνω πίσω... Το θάβω όλο και πιο βαθιά και πιο βαθιά και έτσι δεν το παραδέχομαι ούτε η ίδια στον εαυτό μου... Φοβάμαι να πω τι νιώθω. Το φοβάμαι... Είναι τόσο παράξενο συναίσθημα... Και νιώθω να προδίδω την υπόσχεση που έδωσα με το συναίσθημα αυτό να με κατακλύει συνεχώς...
Όμως... όποτε μιλάμε η μέρα μου γεμίζει με χρώμα και είμαι χαρούμενη. Με κάνεις χαρούμενη και αυτό είναι αρκετό... Και ελπίζω να σε κάνω και εγώ χαρούμενο μερικές φορές. Να σε βοηθάω με τα προβλήματά σου.
Και θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ακόμα και αν δε το δεις ποτέ σου. Με έχεις κάνει καλύτερο άνθρωπο ξέρεις.
Και ελπίζω...ελπίζω μία μέρα να μπορέσω να ανοίξω το κουτί των συναισθημάτων μου και να σου πω αληθινά τι νιώθω...

Ακούστε το... <3

It's raining...

Χειμώνας... Η εποχή που όλα είναι κρύα, και σε μερικές πόλεις λευκά. Εδώ όμως, βρέχει... Βρέχει και έχει κρύο. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Οι σταγόνες βροχής μαστιγώνουν τα φύλλα των δέντρων, κατακλύζουν τους δρόμους και κάνουν τους ανθρώπους σαν και εμένα να μελαγχολούν. Είναι τόσο απαίσια η βροχή... Με κάνει να νιώθω τόσο...ανενεργή, αβοήτη. Νιώθω σα να είμαι κλεισμένη σε ένα κουτί και να μη μπορώ να δράσω. 

Και τέτοιες είναι οι μέρες που αυτό το σκέπασμα των συναισθημάτων και των αναμνήσεων μέσα μου σηκώνεται... Και βγαίνουν όλα στη φόρα. Είτε σε δάκρυα, είτε σε ζωγραφιές είτε σε  αναρτήσεις σε μπλογκ. 

Ανοίγει συγκεκριμένα το κουτί με τις αναμνήσεις από τη Μ. Πφφφ, πάλι τα ίδια... Here we go again. Γιατί απλά δε μπορείς να βγεις από το κεφάλι μου και από την καρδιά μου; Γιατί όποτε σε σκέφτομαι δάκρυα γεμίζουν τα μάτια μου; Γιατί σε θεωρώ ακόμα κάτι πολύτιμο; Ενώ, δεν είσαι...Το ξέρω ότι δεν είσαι. Αν ήσουν... Αν ήσουν δεν θα μου είχες αποδείξει με τόσο επίπονο τρόπο πόσο αηδιαστικά ίδια είσαι με όλες τις άλλες. Αλλά... εγώ γιατί έχω σα θησαυρό μέσα μου την κάθε ανάμνηση, το κάθε γέλιο, την κάθε λέξη στοργής;... Δεν με καταλαβαίνω... Γιατί;

Πεταλουδίτσα μου, 

σου εύχομαι καλά Χριστούγεννα και καλή Χρονιά!!! Το 2010 να είναι γεμάτο με χαρά και επιτυχίες! Βασικά, όλα τα έχεις, οπότε μην περιμένεις και πολλά! ;)

Ελπίζω να μη χαθούμε ποτέ Μητσοτάκη μου! <3 

Σ' αγαπώ πολύ,

το Φεγγαράκι σου!!!

Αυτό ακριβώς είχες γράψει στην κάρτα που μου είχες δώσει πέρισυ τα Χριστούγεννα μαζί με το δώρο που μου έδωσες. Και εγώ σα χαζή πίστεψα τα λόγια αγάπης και τη λέξη που μισώ να λέω. Το "ποτέ". Ποια αγάπη κρατά για πάντα; Καμία... Ποια φιλία; Ποιες υποσχέσεις τηρούνται...;

Άλλαξες... Αυτό ήταν το μόνο που σου είπα. Πως άλλαξες. Και πραγματικά έχεις αλλάξει. Κάνεις παρέα με τόσο ρηχά άτομα. Δεν ακούς πια ροκ και χορεύεις πάνω στα τραπέζια. Σαν... Να μην πω σαν τι, αλλά εσύ δεν ήσουν έτσι. Και δεν έχει σημασία που δεν θα δεις ποτέ σου αυτή την ανάρτηση, ξέρεις πως με πλήγωσες. Και τώρα απλά με στοιχείωνεις, καθώς θυμάμαι όλα τα παιδικά μας χρόνια και το περσινό καλοκαίρι που ήμασταν αυτοκόλλητες. Ήμασταν.

Τα συναισθήματα μέσα μου είναι σκοτεινά. Νιώθω σα να βρέχει πολύ, σα να υπάρχει καταιγίδα. Νιώθω απελπιστικά κενή. Νιώθω σαν να μην είναι τίποτα καλό. Σα να έχει σκιστεί το στήθος μου. Τρεις λέξεις... "Θέλω να ξεκόψουμε". Αυτές ήταν που με κατέστρεψαν...

Και νιώθω μέσα μου τη βροχή να συνεχίζει... Μέχρι να έρθει η ώρα που θα μου χαμογελάσει η Α. Που θα την δω και θα γελάσουμε. 

Και τότε η βροχή σταματά και ο ήλιος βγαίνει. Και σχηματίζεται ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο.

Σε ευχαριστώ...που πάντα είσαι εκεί για να γεμίζεις ουράνια τόξα το βροχερό μου ουρανό. Σε ευχαριστώ.