Hunger Games

Deep in the meadow, hidden far away
A cloak of leaves, a moonbeam ray
Forget your woes and let your troubles lay
And when it's morning again, they'll wash away
Here it's safe, here it's warm
Here the daisies guard you from every harm
Here your dreams are sweet and tomorrow brings them true
Here is the place where I love you.

Παρασκευή 4 Μαρτίου 2011

All that I loved is gone.

Και καλωσορίζω το Μάρτιο με μία πολύ χειμερινή ανάρτηση. Πφ, μου τη δίνει που κάθε χρόνο λίγο πριν τα γενέθλιά μου πέφτω σε θλίψη.
Αυτό το τελείωσα σήμερα. Η καθηγήτρια τον μαθηματικών μου ισχυρίστηκε πως η κοπελιά μοιάζει με Κινέζα με στραβά μάτια, μα είναι Αγγλίδα μέχρι και την τελευταία σταγόνα του αίματός της :Ρ

Ο Μάρτιος δε μας ξεκίνησε καλά.
Μία η ζωγραφιά αυτή που με εκφράζει εως ένα βαθμό. Μία τα προβλήματα που έχει ο κολλητός μου και δεν ξέρω πως στο καλό να τον κάνω να σκάσει ένα χαμόγελο της προκοπής.=/ Tέλος πάντων... Ας προσπαθήσουμε να επιβιώσουμε... Μήνας είναι και αυτός, θα περάσει. ;)


She said,
"The moon has fallen into a sea of dirt, and all that I loved is gone."
They said,
"There is still the sea. The clouds. The earth."
She said,
"The ground slides, filthy and bedraggled, into the melting earth, and all that I loved is gone."
They said,
"There is still the sea. The clouds."
She said,
"The sea is but a stench - it devours but it does not live. All that I loved... is gone."
They said,
"But the clouds. We still have the clouds."
She said,
"The clouds are veils of sulphur and acid rain."
They said,
"We love the rain."
She said,
"All that I loved is gone."

Γιατί πάντα ότι αγαπάμε φεύγει; Μας αφήνει... Φοβάμαι. Δύο-τρία άτομα είναι που αγαπάω και θέλω να μείνουν γιατί απλά είναι ό,τι έχει απομείνει εδώ. Φοβάμαι πως θα φύγουν και αυτά. Ξέρω πως κανείς δεν είναι τέλειος ή μόνιμα καλός, αλλά εγώ φοβάμαι πως αυτή η μετριότητα που με διακατέχει θα τους διώξει όλους... =/


Τώρα, το επόμενο που ακολουθεί είναι η ιστορία της ζωγραφιάς που έφτιαξα...στα αγγλικά. Παρακαλώ δείξτε επιείκια για όποιο γραμματικό ή ορθογραφικό λάθος.

Charlotte was walking all alone, listening to music. Snow had fallen from the skies some days before. December has arrived lots of days before; it was nearly Christmas. She sighted. It was the first time in her life she felt completely alone. Like no one was there. It must have been this huge hole in her heart. No it's wasn't just one hole. They say about broken hearts, but Charlotte hurt a lot. Not only in her heart. Her hole body hurt, as it felt neglected.
Her heart hurt so much because she just broke up. It wasn't easy. They used to date for over 3 and a half years. He told her he loved her. He told her he would anything for her. He told her that he would be always there for her. And suddenly one day he came, telling her she didn't deserve him. And just like that, a three-year-old love faded.
As she walked, thinking about what made her cry and cry and cry, she saw a couple. 
He was tall, with black hair, glasses and blue eyes. He was very heavy dressed due to the cold weather of England. She was short for a woman, with really long, straight brown hair and hazel eyes. They were hand-in-hand. They looked so happy together. But Charlotte found familiar the man.
"It's you," she murmured stunned.
Yes, it was him. The one who used to be her boyfriend. He was with someone else now.
They passed right next to her and he didn't even glare at her. So, that how it felt when you see the one you truly love not giving a shit for you.
She remembered some of their moments together; the very first kiss, summer walks, holidays by sea together, eating ice-cream, exchanging Valentine's presents and the first time he said her he loved her: "I love you, Charlotte. Please trust me. I will never be the one who will break your heart".
Some tears appeared and Charlotte lost vision of the happy couple. It started snowing.

Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2011

Misfit



Here it's safe, here it's warm
Here the daisies guard you from every harm
Here your dreams are sweet and tomorrow brings them true
Here is the place where I love you.

Αυτό είναι το τραγούδι που τραγούδησε η Katniss Everdeen στην σύμμαχό της Rue. Δε λέω σ εποιο σημείο το τραγούδησε, γιατί κάποιοι ίσως να μην έχουν διαβάσει το Hunger Games και να θέλουν να το διαβάσουν. Όμως μου φάνηκε τόσο γλυκό. 
Εδώ είναι ασφαλές, εδώ είναι ζεστά
Εδώ οι μαργαρίτες σε φυλούν από κάθε κακό
Εδώ τα όνειρά σου είναι γλυκά και το αύριο τα κάνει αληθινά
Εδώ είναι το μέρος που σε αγαπώ.
Απλά ώρες-ώρες, ειδικά τώρα τελευταία, νιώθω τόσο μόνη. Και νιώθω επίσης πως δεν κολλάω πουθενά. Και πως κανείς δε με συμπαθεί για αυτό που είμαι. 
Θυμάμαι το παλιό μου ''εγώ''. Ήμουν τόσο μα τόσο ρηχή. Με ένοιαζε μόνο ο εαυτός μου, άκουγα σκυλάδικα(Ο.Ο) και είχα ξεχάσει να ζωγραφίζω. Είχα να πιάσω 2-3 χρόνια μολύβι στα χέρια μου. Και αυτό γιατί; Επειδή μου έλεγαν πως είμαι φυτό, πως είμαι outsider, πως απλά δεν είμαι καλή και τα λοιπά. Και ήθελα απελπισμένα κάπου να ενταχθώ. Κάτι να ακολουθήσω. Ακόμα και σύμφωνα με τη μόδα ντυνόμουν τότε.
Πέρισυ έγινα άνθρωπος. Wow. Άρχισα να πιάνω μολύβι, ξυλομογιές και χαρτί στα χέρια μου, άρχισα να βλέπω τις ταινίες που άρεσαν σε 'μένα, να ντύνομαι όπως μου αρέσει, να ακούω ότι μου αρέσει, να μιλάω όπως μου αρέσει, να διαβάζω εξωσχολικά βιβλία και απλά να είμαι Ε-Γ-Ω.
Και είχα συμβιβαστεί με αυτό το νέο μου εγώ. Γιατί απλά μου άρεσε.
Απλά φαίνεται πως κανένας δεν το εκτιμάει. Ξανά. 
Εντάξει, απλά δεν το αντέχω αυτό. Να μη με θέλει κανείς για παρέα. Όλοι να με αγνοούν, να με διώχνουν. Απλά δεν ξέρω σε τι φταίω. =[ 

Sometimes when I say "I'm okay", I want someone to look me in the eyes, hug me tight and say, "I know you are not".

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011

Amica silentia lunae

Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' άρεσαν.
Τ' αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις
όπως το φέρει ο κόπος της τελειωμένης μέρας
και βγάζεις και άλλα νοήματα κι άλλες ελπίδες,
πιο καθαρά μπορείς να το διαβάσεις.
Τώρα που κάθομαι άνεργος και λογαριάζω
λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη.[...]
Πίσω από τα λιμάνια του γυρισμού, στην άκρη
μιας φθινοπωρινής μπόρας το φεγγάρι
ξεπέρασε τα σύννεφα, και γίναν
τα σπίτια στην αντίπερα πλαγιά από σμάλτο.
Σιωπές αγαπημένες της σελήνης.



Και είναι πράγματι σπουδαίος σύντροφός μου το φεγγάρι. Με συνοδεύει τις νύχτες που οι έγνοιες, η θλίψη και το άγχος δε με αφήνουν να κοιμηθώ. Τότε αψηφώ το κρύο ή την υγρασία ή τη βροχή και βγαίνω στη βεράντα. Αν είμαι τυχερή, η σελήνη θα έχει βγει και θα φωτίζει τον ουρανό, κάνοντάς τον να παίρνει ένα ανοιχτό σκούρο μπλε χρώμα, τόσο αγαπημένο. Μαζί με τη σελήνη, αγαπημένοι φίλοι μου τ' αστέρια που μ' αφήνουν συνεχώς και συνεχώς με 'κείνη την γλυκόπικρη αίσθηση. Είναι τόσο μακρυά μου και δε μπορώ ποτέ μα ποτέ να τα αγγίξω. Και όμως παραμένουν πολύτιμα. Μια από τις νύχτες που πέρασαν ήταν μία από αυτές τις λίγες νύχτες που αποφάσισα να μιλήσω ξανά στο φεγγάρι για αυτά που με απασχολούν. Kαι το φεγγάρι για μια ακόμα φορά στάθηκε ακίνητο να με ακούσει, όπως την πρώτη φορά που του μίλησα στη σκεπή ενός κτηρίου μιας κατασκήνωσης. Και δεν άφηνε ούτε τα σύννεφα να εμποδίσουν την κουβέντα μας.
Και ήταν αυτή η εξομολόγηση μία από 'κείνες που με έκαναν να ανοίξω εκείνο το κουτί που έχω μέσα μου με τις αναμνήσεις. Τίποτα δε μπορεί να ξεχαστεί, όπως πολύ σοφά το έθεσαν η Tohru Honda και ο Momiji Sohma στο Fruits Basket. "I think there is no memory that can be forgotten. There is not that kind of memory. No matter what kind of memory it is, it shall always be in your heart.". Και τα καλά και τα άσχημα και τα χαρούμενα και τα λυπημένα σε έχουν κάνει αυτή που είσαι μέχρι τώρα, είπε το φεγγάρι. Όμως εγώ συνέχιζα να κλαίω για όλα τα παλιά που με είχαν κάνει να κλάψω και τότε. Πονάς διπλά, όταν σκέφτεσαι κάποιον που πλήγωσε, είπε το φεγγάρι. Οι άνθρωποι είστε παράξενα πλάσματα. Πληγώνετε ο ένας τον άλλον, ακόμα και αν μοιράζεστε τους βαθύτερους δεσμούς της αγάπης. Είχε δίκιο. Είναι όμως απελπιστικό να ξέρεις πως θα πληγωθείς. Να ξέρεις πως θα πληγώσεις. Να ξέρεις πως θα δεθείς και πως θα αισθανθείς και πως θα νιώσεις πράγματα και στο τέλος όλα αυτά θα γκρεμιστούν. Ποιο το νόημα μετά να έχεις μια καρδιά; Μια καρδιά που σπάει και γίνεται κομμάτια; Το φεγγάρι δεν ήξερε για λίγο τι να απαντήσει ή απλώς σκεφτόταν πολύ τι να απαντήσει σε μία απελπισμένη έφηβη με μηδενιστικές τάσεις. Νομίζεις πως ένα λουλούδι δεν ξέρει ότι θα μαραθεί; Όμως κάθε λουλούδι ανθίζει. Νομίζεις πως η κάμπια δεν ξέρει πως μόλις βγάλει τα φτερά της, έχει λίγες μέρες ζωή; Κι όμως, κάθε πεταλούδα παίζει με τις ηλιαχτίδες του ήλιου ανάμεσα στα τριαντάφυλλα. Έρχονται εδώ για τους δικούς τους λόγους. Το λουλούδι για να μοσχοβολήσει και για να γεμίσει με χρώμα το γκρί της καθημερινότητάς σας. Η πεταλούδα για να σταματήσει να έπρεται ως κάμπια και να πετάξει. Κάνουν όλοι τις προσπάθειές τους. Μια φορά, σε ένα ταξίδι μου, χρόνια πριν και μίλια μακριά από εδώ είχα δει ένα υπέροχο θέαμα. Ήταν δύο ολόλευκες πεταλούδες, η μία με μαύρες και η άλλη με κόκκινες βούλες. Είχαν ερωτευτεί. Πόσο ανόητο για τις πεταλούδες που σε λίγο θα πεθάνουν να ερωτευτούν. Κι όμως. Εκείνες ανέμελα και χαρούμενα χόρευαν κάτω από τις ακτίνες μου και μοιάζαν ασημένιες μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Όταν πήγαν να κοιμηθούν, ακούμπησαν στο ίδιο κατακόκκινο τριαντάφυλλο. Την επόμενη μέρα πέθαναν. Πέθαναν όμως γνωρίζοντας την πραγματική αγάπη. Το φεγγάρι είχε δίκιο. Ήταν σοφό και είχε πείρα. Οι πεταλούδες αν και πέθαναν γνώρισαν κάτι πολύ σημαντικό: την αξία της αγάπης. Άρα μου έλεγε πως παρότι πληγωνόμουν αδιάκοπα, θα έπρεπε να χαίρομαι που έστω για μια φορά, κάποια στιγμή, ήμουν τόσο σημαντική για κάποιον, όσο η μία πεταλούδα για την άλλη, όταν είχαν χορέψει κάτω από τις φεγγαραχτίδες. Πολύ σωστά, απάντησε το φεγγάρι λίγο πριν πάει να κοιμηθεί. Και μια μέρα, αν όχι πολύ σύντομα, τότε όχι πολύ αργά, θα βρεις και ΄συ τη δική σου πεταλούδα μέσα στον κήπο του κόσμου. Το φεγγάρι έφυγε αφήνοντάς με μόνη με τα αστέρια τα οποία σιωπηλά μας παρακολουθούσαν τόση ώρα. Τα κοίταξα σκεφτική. Σαφώς ο διάλογός μου με τη σελήνη δεν είχε γίνει ποτέ. Το φεγγάρι δε μιλάει. Αλλά παρεμένει σιωπηλό και σε ακούει υπομονετικά. Σιωπές αγαπημένες της σελήνης. Είναι τόσο αγαπημένες και ξεχωριστές επειδή σε κάνουν να γνωρίζεις τον εαυτό σου. Και εκείνη τη στιγμή, που ήμουν τόσο απελπισμένη και που η σελήνη είχε φύγει, ένα δάκρυ κύλησε. Μέχρι που είδα το ζευγάρι από τις άσπρες πεταλούδες να χορεύει κάτω από το φως των αστεριών.


Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011

Μικρό μου Πόνυ


Οκέι, μπορεί να φανεί κάπως άκυρο... Αλλά αυτό το τραγούδι ξυπνά κάποια νοήματα. ;)

Μικρό μου πόνυ
ο κόσμος τελειώνει
είμαστε πρώτοι
μα τρέχουμε μόνοι
μοιραία μπάρμπι
χοντρή με ρυτίδες
βλέπεις ειδήσεις
μα φοράς παρωπίδες

Παιχνίδια στη μάχη

κι ο Τζι-Αι-Τζο μου
κοιτά πληγωμένος
τον κόλπο του τρόμου
του λείπει ένα πόδι
του λείπει μια ιδέα
του λείπει η ψυχή του
μα έχει παρέα
μα έχει παρέα
μα έχει παρέα

Μικρά στρουμφάκια

με αρβύλες και κράνη
και τη Χιονάτη
βιάζουν οι νάνοι
Η κάντι κάντι
διακινεί ηρωίνη
για τον βαρόνο
αστυνόμο Σαΐνη

Παιχνίδια στη μάχη

κι ο Τζι-Αι-Τζο μου
κοιτά πληγωμένος
τον κόλπο του τρόμου
του λείπει ένα πόδι
του λείπει μια ιδέα
του λείπει η ψυχή του
μα έχει παρέα
μα έχει παρέα
μα έχει παρέα

Το έτος 2086 τα Playmobil εισέβαλαν στην ειρηνική LEGOLAND,

για να εκμεταλλευτούν το πλούσιο σε πλαστικό υπέδαφος της.
Στην διάρκεια της κατοχής σκοτώθηκαν 1.200 στρατιώτες Playmobil και 190.000 LEGO
Μοναδικός επαναστάτης, ο μεγάλος Καπαμαρού από την Ασία,
κατάφερε να μαζέψει στρατό από παιχνίδια που διαφωνούσαν.
Ανάμεσα τους αποστασιοποιημένα στρουμφ,
ο Δρακουμέλ, τα αρκουδάκια της αγάπης, ο Γκάρφιλντ, ο Σνούπυ και τα χελονονιτζάκια,
τo Muppet Show, ο Γκας από το Toy Story, ο Αλλαντίν, ο Σίμπα,
ο Κεν-κεν, ο Superman, και άλλοι ξεχασμένοι ήρωες.
Στην τελευταία μάχη του κόλπου έπεσαν και οι τελευταίοι.
Στη μνήμη τους.

Παιχνίδια στη μάχη

κι ο Τζι-Αι-Τζο μου
κοιτά πληγωμένος
τον κόλπο του τρόμου
του λείπει ένα πόδι
του λείπει μια ιδέα
του λείπει η ψυχή του
μα έχει παρέα
μα έχει παρέα
μα έχει παρέα
τον θάνατο

Αυτό το τραγουδάκι προφανέστατα άρεσε πολύ στα παιδάκια. Μιλάει για παιχνίδια. Λογικό να τους αρέσει, ε; Όμως... δεν καταλαβαίνουν προφανέστατα τα βαθύτερα νοήματά του. 

Έχουμε καταντήσει και 'μεις έτσι. Έχω βαρεθεί. Έχω βαρεθεί, βαρεθεί, βαρεθεί να τα βλέπω όλα αυτά. Όλα καταστρέφονται. Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα. Όλα έχουν γίνει σχεδόν όλα συντρίμμια! Δεν υπάρχουν σχέσεις μετξαύ ανθρώπων. Πληγώνειν και πληγώνεσθαι. Έτσι έχουμε γίνει. Να μην ξεχνάμε πως πλέον το "Εξαπατείν εστί φιλοσοφείν" είναι το απόφθεγμά μας! Θέλω να πω, ακόμα θυμάμαι μία έκφραση που 'χα γράψει πέρισυ σε μία έκθεση για τους νέους και τη σχέση τους με την κοινωνία. 
Η κοινωνία είναι καταδικασμένη.
Αυτό είχα γράψει. Και η καθηγήτρια μού είπε να μη γράφω τέτοια, να μη στέκομαι ενάντια στο σύστημα, να μη βρίσκω και εντοπίζω και υποδεικνύω τα ψεγάδια γιατί λέει στις Πανελλήνιες δεν τα θέλουν αυτά. Δηλαδή τι; Θέλουν απλά να είναι σε κατάσταση "τραλαλαλα" και να μην ασχολούνται με τι γίνεται; Βλέπεις ειδήσεις μα φοράς παρωπίδες. Φυσικά. Α, ρε Ζακ. Δηλαδή, όλοι μας, όλοι όμως, έχουμε υιοθετήσει μία αποστασιοποιημένη εγωιστικότατη στάση και δεν ενδιαφερόμαστε! Απλά αδιαφορούμε!
Και εν τω μετξύ προσπαθώ. Προσπαθώ να πιστέψω σε κάτι, σε κάποια ιδεολογία, να πιαστώ από κάπου, να αποκτήσω κάτι σαν πρότυπο και δεν μπορώ! Απλά δε μπορώ! Όλοι οι "σπουδαίοι" της εποχής μας είναι ναρκωμανείς, βιαστές, εγωιστές, φιλόδοξοι, ματαιόδοξοι, ναρκισσιστές και καλοπερασάκηδες! Δεν υπάρχουν πλέον πρότυπα, υπάρχουν είδωλα. Όσο για την εποχή του ιδεαλισμού; Αυτή μας τελείωσε!
Οι νέοι, και το βλέπω από την καθημερινή  μου συναναστροφή με 17χρονα, έχουν χάσει πλέον κάθε ελπίδα! Είναι άθεοι, δεν έχουν πολιτική άποψη και δεν νοιάζονται να αποκτήσουν μία! I mean, what the fuck dudes? Wake UP! Δηαλδή τι πρέπει να γίνει για να καταλάβουμε πως έχουμε φτάσει στοι χείλος του γκρεμού και πως πέφτουμε και γυρισμός ΔΕΝ υπάρχει; Πότε στο διάολο θα ανοίξουν τα μάτια μας;

Μικρά στρουμφάκια
με αρβύλες και κράνη
και τη Χιονάτη
βιάζουν οι νάνοι
Η κάντι κάντι
διακινεί ηρωίνη
για τον βαρόνο
αστυνόμο Σαΐνη


Πόλεμοι. Βιασμοί. Ναρκωτικά. Εγωισμός. Προδωσία. Μία μάχη χωρίς τέλος. Ένας αγώνας. Στόχος; Εξόντωσε το διπλανό σου για να του φας τη θέση. Δηλαδή, πλέον, αυτή είναι η ζωή μας; Και η Κόλλινς σωστή εδώ-.- Με τους Αγώνες Πείνας. Είναι σαν σχεδόν αναγκαστικά και φασιστικά και απολυταρχικά να μας ρίχνουν σε μία αρένα που πρέπει ντεμέκ να σκοτώσεις για να μη σκοτωθείς. Και ποιο το νόημα; Θα νικήσεις; Και; Σε τι θα είσαι νικητής; Σε κάτι το οποίο προφανέστατα είναι χωρίς ουσία;
Μας αντιμετωπίζουν λες και είμαστε....ξέρω και 'γω τι! Στις 8 Φεβρουαρίου του 2011 πάνοπλα ΜΑΤ εισέβαλλαν στην Κερατέα. Ο λόγος; Οι άνθρωποι απλά έκανα διαδηλώσεις για το ΧΥΤΑ που απλά δε θέλουν να χτιστεί στην περιοχή τους.

Η επίθεση πραγματοποιήθηκε χωρίς πρόκληση περίπου στις 4:30  το απόγευμα, με κύριο άξονα κίνησης των δυνάμεων καταστολής την κεντρική Λεωφόρο Σουνίου που διασχίζει κατά μήκος το σύνολο της πόλης.
Κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων των ΜΑΤ, που διαρκούν και μέχρι την ώρα που γράφεται το άρθρο αυτό, δηλαδή 2:15 τα ξημερώματα με αμείωτη ένταση, έγινε από τις δυνάμεις εισβολής ευρύτατη χρήση άγνωστων μέχρι σήμερα χημικών ουσιών, καθώς και οβίδων κρότου-λάμψης, με σκοπό να αποτρέψουν την αντίσταση των πολιτών στους δρόμους της Κερατέας, αλλά και να επιβάλλουν στην ουσία Στρατιωτικό Νόμο, απαγορεύοντας την ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών μέσα και γύρω από τον αστικό ιστό της πόλης. Προκάλεσαν μάλιστα μεγάλο αριθμό ζημιών σε ιδιωτικές περιουσίες αλλά και τραυματισμούς και δυσκολίες αναπνοής στον άμαχο πληθυσμό.
Οι “δημοκρατικές” δυνάμεις των ΜΑΤ του Υπουργού ΠροΠο δεν αρκέστηκαν όμως μόνο σε αυτό. Σε μία περιττή, χυδαία και προκλητική επίδειξη δύναμης και κατάχρησης της εξουσίας, τα εντεταλμένα όργανα του φερέφωνου υπουργού προχώρησαν παράλληλα και σε εκκαθαριστικές κινήσεις στο μπλόκο των κατοίκων της Κερατέας κοντά στην είσοδο του Οβριοκάστρου. Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένα τραγελαφικό και απόκρυφο σκηνικό όπου σκοτεινά – και προφανώς φοβισμένα – μέλη των δυνάμεων των ΜΑΤ έσπρωχναν στην κυριολεξία με τα χέρια τους τα λάστιχα και τα υπόλοιπα υλικά που είχαν συσσωρεύσει οι κάτοικοι διαμαρτυρόμενοι για την παράνομη χωροθέτηση και προσπάθεια δημιουργίας ΧΥΤΑ στην περιοχή.

Και χθες με ενημέρωσε ένας συμμαθητής μου πως μία γυναίκα από εκεί, εξαιτίας των πολλών χημικών, απέβαλε. Έχασε το μωρό της. Μάλιστα. :) Απλά δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο συμβαίνουν όλα αυτά. Γιατί δεν υπάρχει διάλογος;
Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία δεν έχουμε; Τι στο διάολο, ας μας αφήσουν να φωνάξουμε! Όποτε μαζευόμαστε πολλοί, σε γήπεδα, σε διαδηλώσεις κλπ μας έχουν μαντρωμένους με αστυνομία για αποφυγή παρεκτροπής. Guess what κύριοι αγαπητοί βουλευτές που μας κυβερνάτε :) Ο λαός έχει φωνή. Και έχει δικαίωμα να μιλήσει. Και μία μέρα δε θα μιλήσει απλά. Θα φωνάξει. Και τότε θα τα πούμε. Αλλά βέβαια, για όλα υπάρχουν δικαιολογίες του τύπου, "Η σφαίρα εξοστρακίστηκε". Έχω χάσει ΠΑΣΑ ελπίδα πλέον.  
Σταδιάλα όλα τα λαμόγια που να τους πέσει τσίγκος στο κεφάλι.:)

Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011

Love & Other Disasters

Λοιπόν, λέω να σας δείξω τρεις ζωγραφιές μου. Είχα προκαλέσει τον εαυτό μου να δημιουργήσει ένα θλιβερο-μελαγχολικό 'τρίπτυχο' για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Τα χρώματα που έπρεπε να χρησιμοποιήσω ήταν: γκρι, μαύρο, ροζ, κόκκινο, μωβ, μπλε, πορτοκαλί και κίτρινο. Είναι η πρώτη φορά που βάζω στον εαυτό μου τόσο περιορισμό με τα χρώματα.



Number 1.
The Two Shy Lovers and The Rose



Όλοι μας έχουμε κάνει δωράκια στους αγαπημένους μας την 'ξεχωριστή' αυτή ημέρα. Εδώ έχουμε δύο ντροπαλά λυκειόπαιδα. Το αγόρι, με σκυμμένο το κεφάλι, προσφέρει στο κορίτσι στις 14 Φεβρουαρίου ένα τριαντάφυλλο. Και το κορίτσι, επίσης ντροπαλό γιατί της αρέσει το αγόρι, απλώνει το χέρι της να πάρει το δώρο και εκεί παγώνει η ζωγραφιά αυτή. Ένα δευτερόλεπτο πριν το χέρι της αγγίξει το δικό του.

 
 
 
Number 2.
The Two Unlucky Toy Lovers


Βρισκόμαστε στη Γερμανία. Είναι ένα μικρό μαγαζάκι όπου ένας δημιουργικός τυπάς φτιάχνει παιχνίδια με κλειδί. Ξέρετε, αυτά που έχουν ένα ντελικάτο μεταλλικό κλειδί στην πλάτη τους, το γυρνάς και χορεύουν, τραγουδούν και περπατάνε. Όμως, τα συγκεκριμένα παιχνίδια, έχουν κάτι το ιδιαίτερο. Έχουν ψυχή. Έχουν αισθήματα. Είναι σαν κανονικοί άνθρωποι. Ο τεχνίτης λοιπόν είχε φτιάξει ένα αγόρι. Ήταν κάπως σα διαβολάκι, με μαύρα φτερά, μαύρα μαλλιά και κόκκινα μάτια. Στο κλειδί του μάλιστα, μαζί με μία καρδιά, είχε και μία πεντάλφα. Και το αγόρι παρακολουθούσε τον τεχνίτη να δημιουργεί το επόμενο παιχνίδι. Ήταν μία μπαλαρίνα με ροζ στολή και ξανθά μαλλιά. Ήταν τόσο όμορφη. Μόλις την τελείωσε και την έβαψε, ο τεχνίτης την κούρδισε καλά, όπως κούρδιζε όλα τα παιχνίδια που έφτιαχνε και πήγε σπίτι του. Και η μπαλαρίνα είχε ερωτευτεί το διαβολικό αγόρι. Και έτσι, καθώς ήταν κουρδισμένα, άρχισαν να περπατάν το ένα προς το άλλο. Ήθελαν απεγωνσμένα να αγκαλιαστούν. Και λίγο πριν φτάσουν ο ένας τον άλλον για την πολυπόθητη εκείνη αγκαλιά, τα κλειδιά τους σταματάνε και μένουν ακίνητα, μην έχοντας επιτύχει αυτό που θέλουν. Και δακρύζουν.


 
Number 3.
The Lover Without Heart

Αυτή είναι η Alice. Παλιά είχε κόκκινα μαλλιά και λαμπερά γαλάζια μάτια. Η Alice ερωτεύτηκε. Ερωτεύτηκε πολύ και είχε αγαπήσει κιόλας. Κάποιον που όμως έπαιξε μαζί της. Που την έσπαγε σε κομμάτια. Όμως η Alice τον αγαπούσε τόσο πολύ που απλά μάζευε τα κομμάτια και τα έραβε και εκείνος την έσπαγε ξανά και ξανά και ξανά. Και η Alice δεν έλεγε τίποτα και φύλαγε σα θυσαυρό το τριαντάφυλλο που της είχε δώσει την πρώτη φορά που γιορτάσανε μαζί τον Άγιο Βαλεντίνο. Μία μέρα όμως εκείνος έφυγε. Έφυγε και πήρε μαζί του το πιο πολύτιμο κομμάτι της Alice. Την καρδιά της.


Ελπίζω να σας άρεσαν οι ζωγραφιές μου και η ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτές. 

Σας παρακαλώ να μη χρησιμοποιήσετε αυτές τις ζωγραφιές, ή να τις αντιγράψετε ή να της αλλάξετε με οποιοδήποτε τρόπο. Είναι στα δικά μου πνευματικά δικαιώματα. Ευχαριστώ. :)

Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011

Being vain...





-Για πες μου, με θαυμάζεις στ' αλήθεια πολύ; ρώτησε ο ματαιόδοξος τον μικρό πρίγκιπα.
-Τι πάει να πει "θαυμάζω";
-Θαυμάζω σημαίνει ότι αναγνωρίσεις πως είμαι ο πιο όμορφος, ο πιο καλοντυμένος, ο πιο πλούσιος κι ο πιο έξυπνος άνθρωπος του πλανήτη.
-Στον πλανήτη σου, όμως, είσαι μόνος.
-Κάνε μου τη χαρη, θαύμαζέ με παρ' όλ' αυτά.
-Σε θαυμάζω, είπε ο μικρός πρίγκιπας, ανασηκώνοντας λίγο τους ώμους, εσένα όμως γιατί αυτό σε νοιάζει τόσο πολύ;

Είμαστε ματαιόδοξοι. Ω, ναι. Είμαστε. Αρκετά ματαιόδοξοι. Θέλουμε όλοι να μας θαυμάζουν και να μας αγαπούν και να μας χειροκροτούν και να μας επιφημούν. Γενικά, θέλουμε να νιώθουμε ότι λάμπουμε για να ξέρουμε ότι οι άλλοι μας αποδέχονται. Όμως αυτό που ολοι τελικά καταλήγουν να αγαπάνε δεν είναι παρά ένα είδωλο. Μια εικόνα. Κάτι που έχεις φτιάξει για να γίνεις αγαπητός. Και κάτι που με την πρώτη σταγόνα βροχής θα ξεθωριάσει και θα αποκαλυφθεί η αλήθεια. Η οποία ίσως να μην είναι και τόσο καλή. Γιατί γνωρίζοντας ότι έχεις πει ψέματα... ποιος θα σε δεχθεί ξανά;
Τι κι αν καπνίζεις; Τι κι αν πίνεις; Τι κι αν θυμώνεις εύκολα; So what? Κανείς δεν είναι τέλειος. In fact, the world is full of imperfectness. Και θα υπάρξουν άτομα που θα σε δεχθούν για αυτό ακριβώς που είσαι. Και όχι για μία ψεύτικη εικόνα.
Και επίσης, πρέπει να πατάς λίγο στα πόδια σου. Να μην ξεχνάς την πραγματικότητα. Όσο ωμή και να είναι. Όσο ψυχρή και σκληρή και γκρίζα. Όσο απαίσια είναι. Πρέπει να αναγνωρίζεις την πραγματικότητα. Γιατί όσο είσαι μέσα σε μία φούσκα ψευδαισθήσεων τίποτα δε σε πειράζει. Μέχρι να σπάσει αυτή η φούσκα. Και οι σαπουνόφουσκες είναι πολύ ευαίσθητες.
Ακόμα δεν έχω καταλάβει για πιο λόγο είμαστε ματαιόδοξοι. Γιατί ζητάμε επιβεβαίωση από κάποιους. Για ποιο λόγο να θέλουμε να είμαστε τέλειοι.



I'M BEAUTIFUL IN MY WAY
'CAUSE GOD MAKES NO MISTAKES
I'M ON THE RIGHT TRACK BABY
I WAS BORN THIS WAY

DON'T HIDE YOURSELF IN REGRET
JUST LOVE YOURSELF AND YOU'RE SET
I'M ON THE RIGHT TRACK BABY
I WAS BORN THIS WAY



Γεννηθήκαμε έτσι όπως γεννηθήκαμε. Ας μην προσποιούμαστε. Ας δεχθούμε τους εαυτούς μας και ας μην ζητούμε επικρότηση για το χαρακτήρα μας. Δε χρειάζεται.

Δε μου αρέσει το τραγούδι, αλλά οι στίχοι είναι καλοί :)

Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2011

In Wonderland...

Όλοι ξέρετε την ιστορία της Αλίκης, έτσι δεν είναι; Τέλος πάντων, θα την πω... ^_^
Ένα μικρό κορίτσι, η Αλίκη, εκεί που κάθεται κάτω από ένα δέντρο, βλέπει ένα άπρο λαγό. Με κουστούμι και ρολόι τσέπης. Και τον ακολουθεί, μέχρι που εκείνος πέφτει στην κουνελότρυπα. Και η Αλίκη πέφτει πίσω από αυτόν. Και ξεκινάει το περίεργο ταξίδι της στη Χώρα των Θαυμάτων, όπου γνωρίζει τον Καπελά, τον Γάτο Τσεζάιρ, την Κόκκινη Βασίλισσα, και ένα σωρό άλλους. Βάφει τα άσπρα τριαντάφυλλα κόκκινα και πίνει τσάι σε μισές κούπες. Και ξαφνικά βρίσκεται πάλι κάτω από το δέντρο και ήταν σαν να κοιμόταν. Ήταν όνειρο; Ή πραγματικότητα;

Is it real? Is it pretend?

Μερικές φορές έτσι δε νιώθουμε όλοι μας; Σα να ζούμε στη Χώρα των Θαυμάτων; Σα να ζούμε κάιτ που δεν ξέρουμε αν είναι όνειρο ή πραγματικότητα; Εγώ το έχω ζήσει πολλές φορές. Γιατί η φαντασία σε βάζει σητν πλάτη γιγαντιαίων ταξιδιάρικων πουλιών και σε ταξιδεύει σε όλα τα απίθανα μέρη. Έχω πάει σε δικές μου Wonderland. Η πιο ζωντανή για εμένα, είναι αυτή που πάω όταν ζωγραφίζω. Νιώθω σα να μπαίνω σε μία σφαίρα ολόλευκη ή έστω διάφανη. Και μπορώ να κάνω ότι θέλω, όπως το θέλω. Δημιουργώ το δικό μου κόσμο. Με παστέλ, με ακουαρέλα, με ροζ και πράσινες ξυλομπογιές, με μολύβι 4Β. Και τότε, νιώθω πως ο πραγματικός κόσμος γίνεται λίγο καλύτερος. Πιο φωτεινός και χαρούμενος και ευτυχισμένος. Και νιώθω πως μπορώ να μεταφέρω τα χρώματ της παλέτας μου στις γκρι πολυκατοικίες και να βάψω τον κόσμο φούξια ή κίτρινο με μωβ πουά. Όταν επίσης διαβάζω, το μυαλό μου καλπάζει και πηγαίνει σε άλλα μέρη και ζωγραφίζει μόνο του τον φανταστικό κόσμο που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας του μυθιστορήματος. Είναι τόσο συναρπαστικό να μπορείς να πηγαίνεις σε άλλα σύμπαντα και σε άλλους κόσμους. Σε κάνουν να ξεχνάς λίγο το δικό σου που είναι τόσο τραγικά γεμάτος με δυστυχία...
Όμως να προσέχεις. Δεν πρέπει να σε τραβήξουν οι λωτοί. Μη φας τους λωτούς. Γιατί ξεχνάς. Ξεμυαλίζεσαι. Και τότε δε θα δεις ποτέ σου την Ιθάκη.