Drawing Contest :P

Yo there! Long time no see!
Τα μόρια βγήκαν όπως όλοι ξέρουμε, εδώ και κανα μήνα και ευτυχώς περνάω εκεί που ήθελα xD Θεσσαλονίκη, σου 'ρχομαι <3

Μιας και συμμετάσχω πάλι σε διαγωνισμό (το κάνω για βελτίωση των ικανοτήτων μου) έχω φτιάξει 2 WIPS που μαλλον θα αυξηθούν. Πείτε μου τη γνώμη σας.
Η κοπέλα και καλά είναι μάγισσα ενώ το αγόρι θνητος και παίζει φλερτ. Βασικά αυτή είναι καψούρα μαζί του xD

Give me a kiss.(view full size)

Broomstick Kiss (cheesy title xD) (view full size as well)

So...? Θα εκτιμούσα να ακούσω κάθε άποψη, καλή-κακή. xD

A pretty boring supposed-to-be life.

Καθώς κάηκε κάτι από τον υπολογιστή και ήμουν χωρίς τίποτα για πολλές μέρες το μόνο που έκανα ήταν να διαβάζω για τα φροντηστήρια, να διαβάζω εξωσχολικά, να διαβάζω για τα φροντηστήρια(το ανέφερα αυτό ε;), να ακούω μουσική, να ζωγραφίζω, α, και να διαβάζω για τα φροντηστήρια. Η ζωή μου μπορεί να χαρακτηρηστεί miserable. Βασικά, δεν είναι ζωή. :Ρ Η μόνη ζωή που έχω είναι αυτή σε ένα χαρτί μπροστά μου, ένα χαρτί που είτε είναι γεμάτο γράμματα είτε περιμένει να το γεμίσω με χρώμα και μολύβι.

Στην πραγματικότητα η ζωή μου τις τελευταιες δύο εβδομάδες ήταν χά-λια. Ένα ΠΟΛΥ σημαντικό για εμένα άτομο δε μου μίλαγε. Καθολου. Και είχε πει ήδη αρκετές φορές "δε θα σε αφήσω", αλλά εγώ νόμιζα πως το έκανε. Νόμιζα πως με άφηνε... Αλλά τελικά μου είπε(δύο φορές κιόλας) μία φράση που δεν περίμενα ποτέ των ποτών να πει ("μου έλειψες") και νομίζω δε θα με αφήσει...ακόμα.

Όμως όντως κάποιος με άφησε. Κάποιος πολύ σημαντικός. Κάποιος που αναφέρθηκε λίγες αναρτήσεις πιο πριν. Γιατί όταν κάποιος σου στέλνει μέιλ με τίτλο ''A last goodbye'' σημαίνει πως δε σε θέλει πλέον δίπλα του. Πως σε απεχθάνεται και σε μισεί. Απλά πονάει. Εδώ και καιρό θέλω απλά μία αγκαλιά. Και δεν τη βρισκω πουθενά. Πουθενά.

Nαι αυτό^ το έφτιαξα εγώ. Και αυτός είναι ο μισός πίνακας. <3 Είμαι πραγματικά περήφανη για αυτό. Σκέφτομαι μέχρι και να το κρεμάσω. Γενικά παρατήρησα ότι άρχισα να βελτιώνομαι τον τελευταίο καιρό. Θα σας δείξω από τα πιο πρόσφατά μου. :Ρ

The Riddler

La Soledad de Chloe(Victoria Frances<3)

Misa-Misa

Kamina

Isabelle Lightwood(αυτό δεν το 'δα από πουθενά. Το έφτιαξα παντελώς μόνη, ολόκληρο ^_^)

Forgive Me(δικό μου :Ρ Και έκανα και μόνη μου τα γράμματα \m/)

Dark Beauty(αυτό είναι μία περίεργη κατάσταση... Χρησιμοποίησα ref pic αυτή εδώ και βγήκε αυτό)

Ο Φράουλας Ichigo

Γενικά έχω καλυτερεύσει μου φαίνεται :D Xαίρομαι λοιπόν για αυτή την αλλαγή.

Βιβλίο που προτείνω: Hunger Games by Suzanne Collins. Eίναι φοβερή τριλογία. Peeta Mellark <3

Βασικά έφτιαξα και fanart από το HG. :P Ταντά. :Ρ

Paradise Circus

It's unfortunate that when we feel a storm
we can roll ourselves over 'cause we're uncomfortable
oh where the devil makes us sin
but we like it when we're spinning in his grip.

Love is like a sin my love

For the one that feels it the most
Look at her with her eyes like a flame
She will love you like a fly will never love you, again

It's unfortunate that when we feel a storm
we can roll ourselves over when we're uncomfortable
oh well the devil makes us sin
but we like it when we're spinning in his grip.

Love is like a sin my love

For the one that feels it the most
Look at her with a smile like a flame
She will love you like a fly will never love you, again

All that I loved is gone.

Και καλωσορίζω το Μάρτιο με μία πολύ χειμερινή ανάρτηση. Πφ, μου τη δίνει που κάθε χρόνο λίγο πριν τα γενέθλιά μου πέφτω σε θλίψη.
Αυτό το τελείωσα σήμερα. Η καθηγήτρια τον μαθηματικών μου ισχυρίστηκε πως η κοπελιά μοιάζει με Κινέζα με στραβά μάτια, μα είναι Αγγλίδα μέχρι και την τελευταία σταγόνα του αίματός της :Ρ

Ο Μάρτιος δε μας ξεκίνησε καλά.
Μία η ζωγραφιά αυτή που με εκφράζει εως ένα βαθμό. Μία τα προβλήματα που έχει ο κολλητός μου και δεν ξέρω πως στο καλό να τον κάνω να σκάσει ένα χαμόγελο της προκοπής.=/ Tέλος πάντων... Ας προσπαθήσουμε να επιβιώσουμε... Μήνας είναι και αυτός, θα περάσει. ;)

She said,
"The moon has fallen into a sea of dirt, and all that I loved is gone."
They said,
"There is still the sea. The clouds. The earth."
She said,
"The ground slides, filthy and bedraggled, into the melting earth, and all that I loved is gone."
They said,
"There is still the sea. The clouds."
She said,
"The sea is but a stench - it devours but it does not live. All that I loved... is gone."
They said,
"But the clouds. We still have the clouds."
She said,
"The clouds are veils of sulphur and acid rain."
They said,
"We love the rain."
She said,
"All that I loved is gone."

Γιατί πάντα ότι αγαπάμε φεύγει; Μας αφήνει... Φοβάμαι. Δύο-τρία άτομα είναι που αγαπάω και θέλω να μείνουν γιατί απλά είναι ό,τι έχει απομείνει εδώ. Φοβάμαι πως θα φύγουν και αυτά. Ξέρω πως κανείς δεν είναι τέλειος ή μόνιμα καλός, αλλά εγώ φοβάμαι πως αυτή η μετριότητα που με διακατέχει θα τους διώξει όλους... =/


Τώρα, το επόμενο που ακολουθεί είναι η ιστορία της ζωγραφιάς που έφτιαξα...στα αγγλικά. Παρακαλώ δείξτε επιείκια για όποιο γραμματικό ή ορθογραφικό λάθος.

Charlotte was walking all alone, listening to music. Snow had fallen from the skies some days before. December has arrived lots of days before; it was nearly Christmas. She sighted. It was the first time in her life she felt completely alone. Like no one was there. It must have been this huge hole in her heart. No it's wasn't just one hole. They say about broken hearts, but Charlotte hurt a lot. Not only in her heart. Her hole body hurt, as it felt neglected.

Her heart hurt so much because she just broke up. It wasn't easy. They used to date for over 3 and a half years. He told her he loved her. He told her he would anything for her. He told her that he would be always there for her. And suddenly one day he came, telling her she didn't deserve him. And just like that, a three-year-old love faded.

As she walked, thinking about what made her cry and cry and cry, she saw a couple. 

He was tall, with black hair, glasses and blue eyes. He was very heavy dressed due to the cold weather of England. She was short for a woman, with really long, straight brown hair and hazel eyes. They were hand-in-hand. They looked so happy together. But Charlotte found familiar the man.

"It's you," she murmured stunned.

Yes, it was him. The one who used to be her boyfriend. He was with someone else now.

They passed right next to her and he didn't even glare at her. So, that how it felt when you see the one you truly love not giving a shit for you.

She remembered some of their moments together; the very first kiss, summer walks, holidays by sea together, eating ice-cream, exchanging Valentine's presents and the first time he said her he loved her: "I love you, Charlotte. Please trust me. I will never be the one who will break your heart".

Some tears appeared and Charlotte lost vision of the happy couple. It started snowing.