Deep in the meadow, hidden far away A cloak of leaves, a moonbeam ray Forget your woes and let your troubles lay And when it's morning again, they'll wash away Here it's safe, here it's warm Here the daisies guard you from every harm Here your dreams are sweet and tomorrow brings them true Here is the place where I love you.
“And now we welcome the new year, full of things that have never been”
-Rainer Maria Rilke
Η κουρτίνα πέφτει, τα φώτα σβήνουν και σιγά-σιγά το έργο
ονόματι «2014» φτάνει στο πέρας του.
Θεωρώ απίθανο πόσο πολύ μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος μέσα
σε ένα μόλις ημερολογιακό χρόνο.
Κοιτάζω πίσω τι έκαναν αυτές οι 365 μέρες για εμένα. Δεν ήταν
όμορφος χρόνος. Πολύς πόνος και πολύ κλάμα και πολλές απώλειες από πολλές μεριές.
Νόμιζα πως κάτι πάει λάθος μαζί μου και σκεφτόμουν να τα παρατήσω. Μα δεν το
έκανα.
Προσπάθησα να αντιμετωπίσω την κάθε αντιξοότητα. Δεν ξέρω αν
νίκησα ή αν έχασα τη μάχη, ξέρω όμως πως προσπάθησα. Πως έμαθα. Πως μεγάλωσα.
Σκέφτομαι πως ήμουν ένα χρόνο πριν, ακριβώς την ίδια ημέρα. Μεγάλωσα
και έμαθα πράγματα, και είμαι αλλά δεν είμαι πια η ίδια.
Αυτή η μέρα είναι για να αναλογιστούμε τις πράξεις μας, τα
λόγια μας, τις στιγμές, τις εμπειρίες, τις ευκαιρίες. Αυτά που πέρασαν, και
ξεχάστηκαν με τον καιρό. Δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας να επαναλάβει τις στιγμές
που ζήσατε αυτή τη χρονιά. Θα δείτε πως τίποτα δεν θα ξαναγίνει όπως έγινε, και
τίποτα από αυτά που γίνανε δε σας είχε ήδη συμβεί.
Ίσως όλα αυτά να έχουν ξεχαστεί από τους άλλους, μα εσείς να
τα θυμάστε. Μη ξεχάσετε τίποτε. Να αρχίσετε τη νέα χρονιά με ό,τι φέρατε μαζί σας
από την προηγούμενη.
Οι αναμνήσεις είναι το πάτημα για να ξεκινήσετε κάτι νέο.
Καλή χρονιά, με υγεία, ευτυχία, και 2015 νέες αναμνήσεις και εμπειρίες!
I continued to shrug it off Act like I didn’t care But I did And I do And it hurts when you constantly remind me Of all the things I’m lacking Of being alone And lonely
I didn’t choose this for myself you know
I don’t show it Because it hurts That I’m not wanted needed craved adored cherished
I don’t feel safe In my skin I’m lost I have been lost For so long, I don’t know What I’m trying to Get back too.
Γιατί μερικοί άνθρωποι βλέπουν πάντα όμορφους ουρανούς και υπέροχα λουλούδια και καταπληκτικούς ανθρώπους, ενώ άλλοι κάνουν προσπάθεια για να βρουν κάτι ή κάποιον που να τους αρέσει; LeoF. Buscaglia
Εγώ μάλλον είμαι στους δεύτερους. Μάλλον το φοβάμαι. Αυτό. Τα πάντα. Την κάθε δέσμευση. Στερώ από τον εαυτό μου πράγματα. Γιατί απλά φοβάμαι να τα νιώσω. Αλλά αυτό τι με κάνει; Ένα τίποτα σαν αυτά που κατηγορούσα τόσο καιρό.
Σκέφτομαι πως ίσως να αποφεύγω καταστάσεις. Ίσως όντως να αποφεύγω να δημιουργώ αναμνήσεις. Γιατί; Ίσως φοβάμαι. Βασικά, μάλλον έχω βαρεθεί να πονάω. Είναι τραγικό να κάνεις δεσμούς και να πονάς μετά, αφού αυτοί σπάνε. Και για αυτό μάλλον ψάχνω πολύ προτού κάνω κάποιον φίλο ή σπάνια ανοίγομαι. Είμαι ιδιαίτερα κλειστός άνθρωπος. Και για αυτό μάλλον έχω στοιβάξει ό,τι χαρούμενο έχω ζήσει σε ένα παλιό χαρτονένιο κουτί. Προσπαθώ να αναβιώσω αυτές τις στιγμές ευτυχίας βλέποντας τα αντικείμενα που μου είχαν προκαλέσει τις στιγμές αυτές-παλιά εισιτήρια, οτιδήποτε. Πόσο αξιοθρήνητο. Στην πραγματικότητα δεν έχω αναμνήσεις. Δεν έχω τίποτα.
Έρχεσαι και με ρωτάς «Γιατί δε μιλάς σε κανέναν; Γιατί τα
κρατάς όλα μέσα σου;».
Γιατί δεν είχα ποτέ κανέναν εκεί. «Μια χαρά στα λέω όλα»
απαντώ με τη μάσκα χαμόγελου.
Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Οι γύρω μου τουλάχιστον. Πώς είναι
να είσαι πάντα μόνος. Να μη σε θέλει κανείς και να μη σου μιλάει κανείς και να
σε αγνοούν όλοι.
Προσπάθησα να στο εξηγήσω όμως. Σου μίλησα. Για το τι μου
έχει συμβεί. Για πολλά πράγματα.
Και τώρα…. «Ίσως πρέπει να κόψουμε τα πολλά πολλά Μαρία».
Αυτό συμβαίνει.
Για αυτό δε μιλάω. Για αυτό δε λέω ποτέ τι σκέφτομαι
Γιατί αφήνεις ανθρώπους μέσα, τους αφήνεις να σε νιώσουν και
να σε μάθουν και μετά ΜΠΟΥΜ.
Πάντα αυτό συμβαίνει. Τους αφήνεις μέσα, φεύγουν και σε
σπάνε.
Πάντα θα βρουν κάτι κακό, πάντα θα βρουν κάτι που να τους ενοχλεί
και θα σου πουν «αντε και γαμήσου» και θα σου γυρίσουν την πλάτη.
Έχω βαρεθεί να βλέπω πλάτες. Έχω βαρεθεί να κυνηγάω κόσμο.
Θέλω μία φορά κάποιος να φοβάται να χάσει εμένα και να
κυνηγάει εμένα και να με θέλει στη ζωή του.
Αλλά δε γίνεται. Ποτέ. Οι άνθρωποι πάντα φεύγουν.
Αλλά δε μπορώ να καταλάβω τι κάνω πάντα τόσο λάθος και όλοι
φεύγουν..;
Long time no see right? Κοντεύει χρόνος.
Δε γράφω πια. Ίσως γιατί με πονάει όταν γράφω τις σκέψεις μου και τις βλέπω μετά από βδομάδες ή μήνες ή χρόνια αποτυπωμένες κάπου.
Δε ξέρω τι με έπιασε σήμερα, ωστόσο ήθελα να μοιραστώ 2-3 πράγματα.
Πρώτα ένα quotation. Από ένα βιβλίο που δεν έχω γυρίσει ακόμη τα φύλλα του, μα σκοπεύω να το κάνω σύντομα. Πώς γίνεται μία απλή αράδα λέξεων, από κάτι που δεν έχεις διαβάσει, να είναι τόσο αληθινή; Τόσο κοντά στην πραγματικότητά σου;
“It’s just … everything. There are too many people. And I don’t fit in. I
don’t know how to be. Nothing that I’m good at is the sort of thing
that matters there. Being smart doesn’t matter—and being good with
words. And when those things do matter, it’s only because people want
something from me. Not because they want me.”
―
Rainbow Rowell,
Fangirl
Και μετά και αυτό το ποίημα που βρήκα τυχαία, που έχει να κάνει με το self harm.
They aren't just scars.
They are the demons I fought at 3 a.m.
They are my insecurities,
My deepest fears,
And my lonely nights.
They are the insults I have received
and the emotions I can't contain.
They are a part of me and are what I have become.
I'm sure I've seen brighter days. Ώρες ώρες νιώθω χαμένη. Νιώθω προβληματισμένη. Δεν ξέρω τι να κάνω και μου φαίνεται πως όλα πάνε στραβά. Προσπαθώ να κρατάω τη μάσκα του χαμόγελου κολλημένη στο πρόσωπό μου μα υπάρχουν φορές που φεύγει και τότε όλα γίνονται χάλια.
Δεν ξέρω καν γιατί τα γράφω αυτά. Θέλω μάλλον να μιλήσω κάπου αλλά οι τοίχοι δεν έχουν αυτιά.
Και άρχισαν κιόλας οι ανησυχίες για την μετέπειτα εκπαίδευσή
μου, λες και δεν είχαμε άλλες έγνοιες.
Πέρασα στη σχολή που ήθελα, από τα πρώτα άτομα και είμαι
κάτι παραπάνω από ικανοποιημένη με τον εαυτό μου, είμαι περήφανη. Βγάζω καλούς
βαθμούς στη σχολή, με ένα μέσο όρο το 7.5 και όλοι μου οι καθηγητές λένε πως
έχω μέλλον και απίστευτα πολλές προοπτικές γιατί είμαι ιδιαίτερη και δυναμική
και δημιουργική σε αυτά που κάνω και κοιτάω τα πράγματα σφαιρικά.
Ωστόσο, εγώ αναρωτιέμαι ΤΙ στο καλό θα κάνω στο μέλλον; Κάναμε
Πεζό Λόγο και Ποίηση στο προηγούμενο εξάμηνο, από τους τομείς του Αμερικανικού
και Αγγλικού πολιτισμού, αντιστοίχως. Τα λάτρεψα, και τα δύο. Κάναμε Εισαγωγή
στη Γλωσσολογία και εκεί που δεν με ελκύουν τα θεωρητικά, αυτό το αγάπησα. Τώρα
κάνουμε Δράμα, και πέρα από το γεγονός πως η καθηγήτρια είναι εκπληκτική και μας
ενημερώνει για τα κινήματα της τέχνης γενικά στην εποχή που μελετάμε, δεν παύω
να το αγαπώ και αυτό και να εκπλήσσομαι ευχάριστα από το πόσο διαφορετικά έργα
μπορούν να γραφούν σε μία ίδια εποχή και από την περίεργη οπτική που έχει κάθε
θεατρικός συγγραφέας. Κάνουμε μετάφραση και είναι θεωρία, ξανά, αλλά λατρεύω να
μαθαίνω πώς θα κάνουμε τη μετάφραση που θα κάνουμε στο μέλλον στα εργαστήρια,
ακόμη και αν μαθαίνω αχρείαστες θεωρίες. Και λιώνω για τα Ιταλικά.
Και αναρωτιέμαι, εγώ σε τι τομέα θα επεκταθώ; Και όχι μόνο
σε 3-4 χρόνια που (λογικά) θα πάρω το πτυχίο μου, αλλά και από του χρόνου
ακόμα, που θα πρέπει να επιλέξω σχολή και τομέα μαθημάτων για το Erasmus. Έχω τόσες πολλές προοπτικές
από αυτή τη σχολή, που δεν ξέρω τι να διαλέξω.
Και αν διαλέξω κάτι; Ποιος μου εγγυάται ότι θα είμαι καλή σε
αυτό; Ποιος μου λέει πως θα βρω δουλειά και πως δε θα συνεχίζω να είμαι ένα
βάρος στη μητέρα μου; Λες και δεν ξέρω πως υπάρχουν άτομα καλύτερα εκεί έξω,
πιο έτοιμα για μία δουλειά, πιο έξυπνα και δημιουργικά, άτομα που έχουν
γεννηθεί να λάμπουν.
Κάπου-κάπου συνειδητοποιώ πόσο ανώριμη ήμουν/είμαι. Όλο το
άγχος και οι περιπέτειες υγείας και οι κατάρες στην Ιστορία, για να περάσω στη
σχολή, και νόμιζα πως μετά από αυτό όλα θα ήταν ΟΚ. Πόσο λάθος έκανα…ήταν το
πρώτο βήμα στο πρώτο σκαλί μίας τεράστιας σκάλας… το μόνο που μένει υποθέτω
είναι να στρωθώ κάτω και να προσπαθήσω με μικρά ή μεγάλα βήματα να ανέβω
παραπάνω… Και βλέπουμε πού θα μας πάει μετά!
Νιώθω πως αυτή την ανάρτηση την κάνω για λάθος λόγους. Απλά
θέλω κάπου να ξεσπάσω και κάπου να εκτονωθώ καθότι από τα νεύρα μου έσπασα το
μολύβι μου, οπότε εν τη συγκεκριμένη κατάσταση δεν δύναται να ξεφύγω στα φύλλα,
τις μπογιές και τον κόσμο που έχω στο κεφάλι μου.
Ξέρεις μαλάκα ποιος δεν έχει ταλέντο; Η Λάβγκουντ που δεν
ξέρει τι της γίνεται, ποιο είναι το πρόβλημά της και, είναι και μέτρια στο
κεφάλι.
Από την Creepμε όλη τη χολή που θα
μπορούσε να βγάλει ποτέ άνθρωπος.
Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, απλά παλιά η Creepήταν και καλά η καλύτερή
μου φίλη και τώρα θέλει να με υποβιβάσει στα πάντα: οικογενειακές, φιλικές και
ερωτικές σχέσεις, χαρακτήρα, ασχολίες και σχολή.
Και λοιπόν, τα καταφέρνει!
Ναι, ξέρω τι είμαι. Είμαι η Μαρία. Είμαι 18 χρονών. Το μόνο
αξιόλογο που κατάφερα στη ζωή μου ποτέ είναι να περάσω στην Αγγλική Φιλολογία
Θεσσαλονίκης.
Δεν ζωγραφίζω ούτε γράφω καλά. Δεν θέλω άλλους να μου το
λένε. Ματάκια μου έδωσε ο Θεός να κρίνω μόνη μου.
Έλεος.
Δεν ανέχομαι να με κρίνει ο όποιος και όποιος έτσι. Να με
βεβηλώνει και να με υποβιβάζει επανειλημμένα σε δημόσιους χώρους(facebook, forum, τώρα ΚΑΙ μπλόγκερ). Δεν είμαι πορνοστάρ,
δεν είμαι τρομοκράτης. Δεν έκανα κακό σε κανένα, δε σκότωσα κανένα, δεν ΑΞΙΖΩ
τέτοια συμπεριφορά και δεν ξέρω αν θα την ξαναδεχτώ.
Τη γνώμη μας μπορούμε να την κρατάμε για τον εαυτό μας, δε
χρειάζεται να τη βγάζουμε έξω με όση χολή έχουμε μέσα μας.
Ξέρω ότι κάθομαι και στενοχωριέμαι για μαλακίες. Δεν ξέρω
ποιο είναι το πρόβλημα του συγκεκριμένου ατόμου. Ίσως να έγκειται σε κάποια
ενδότερα μέρη του εγκεφάλου. Πολύ που χέστηκα! Το θέμα είναι ότι μου γαμάει την
ψυχολογία αυτό το πράγμα. Άντεξα bullyingστο
νηπιαγωγείο, στο δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο, ΦΤΑΝΕΙ. ΟΧΙ ΑΛΛΟ.
Αν είναι δυνατόν δηλαδή. Δεν μπορεί ο καθένας να κοιτά τα
μπούτια του, σχολιάζει τα δικά μου.