Hunger Games

Deep in the meadow, hidden far away
A cloak of leaves, a moonbeam ray
Forget your woes and let your troubles lay
And when it's morning again, they'll wash away
Here it's safe, here it's warm
Here the daisies guard you from every harm
Here your dreams are sweet and tomorrow brings them true
Here is the place where I love you.

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

Home is wherever my books are.


Καλησπέρα και καλό σας μήνα.
Με έπιασε τώρα τελευταία να αναπολώ τις αγάπες μου. Τις αιώνιες αγάπες, αυτές που δε θα φύγουν ποτέ-ποτέ.
Χμ, ακόμα δε θυμάμαι καθαρά πώς ακριβώς ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία. Νομίζω ήταν επειδή με κορόιδευε ο αδερφός της πρώην κολλητής μου, ο Πέτρος, όταν είχαμε πάει να δούμε το Χάρι Πότερ και τη Φιλοσοφική Λίθο. Ήμουν γύρω στα 6, δεν ήξερα να διαβάζω γρήγορα υπότιτλους. Αλλά θα μάθαινα για να τον εκνευρίσω :Ρ Άρχισα λοιπόν να παίρνω κόμιξ νομίζω. Ναι είναι γελοίο, αλλά ξεκίνησα με κόμιξ. Δεν είχαμε βιβλία στο σπίτι ούτε ήξερα τι σήμαινε το βιβλίο.
Μέχρι που γνώρισα την Αλεξάνδρα. Η Αλεξάνδρα είναι η κολλητή μου τα τελευταία 8-9 χρόνια. Τη γνώρισα το καλοκαίρι από Τρίτη Δημοτικού για Τετάρτη. Όταν γνωριστήκαμε, πήγα σπίτι της, μένουμε απέναντι. Εκεί, γνώρισα τη μεγάλη της αδερφή. Την Ανθή. Με είχε ρωτήσει αν διαβάζω βιβλία. Χαμογέλασε όταν απάντησα αρνητικά και μου έδωσε ένα χιλιοδιαβασμένο βιβλίο με ψιλοσκισμένο εξώφυλλο. Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος. Μη με κατηγορήσετε που μου πήρε 1.5 μήνα να το διαβάσω. Τότε ξεκίνησα. Αλλά το διάβασα. Και μετά το δεύτερο και το τρίτο και το τέταρτο(το οποίο με φόβισε στο νεκροταφείο) και το πέμπτο στα κρυφά και μου πήραν το έκτο δώρο και το έβδομο το αγόρασα πρώτη-πρώτη μόνη μου. Από τότε όμως που άρχισα να διαβάζω, έχω γεμίσει τη βιβλιοθήκη μου. Πρέπει να έχω πάνω από 100 βιβλία. Η προφητεία της Πέτρας, ο Μικρός Πρίγκιπας, ο Αλχημιστής, το Εγχειρίδιο ενός Πολεμιστή του Φωτός, Τα χρονικά του Σπάιντεργουικ, κάποια της Τζάκλιν Ουίλσον, ένα Ντοστογέφσκι, τα πέντε από τα έξι του Vampire Academy, τα 4 από τα 6 του The Mortal Instruments, την τριλογία των Αγώνων Πείνας, μία ποιητική συλλογή Καβάφη-Πεσσόα, τη Μάγισσα του Μπλιθόρ και κάμποσα άλλα, άλλα το ίδιο και άλλα λιγότερο αγαπημένα.
Δεν είναι όμως αυτή η ανάρτηση για να μετρήσω τα βιβλία μου, αυτό θα γίνει άλλη φορά-ναι, δεν το γλιτώνετε. Απλά σήμερα θέλω να περιγράψω τη μαγεία που νιώθω όταν ‘‘κρύβω τη μύτη μου συνεχώς πίσω από ένα βιβλία’’, όπως το θέτει ο πατέρας μου.
Τα βιβλία σημαίνουν πολλά για εμένα. Είναι σα μυστικά που περιμένουν να ειπωθούν. Κρυμμένα μέσα σε ένα σκονισμένο ράφι ή θαμμένα κάτω από ένα σωρό ασιδέρωτων ρούχων. Ξεχασμένα από τα παιδιά εξαιτίας της τηλεόρασης και των παιχνιδιών, θεωρούμενα τγέ μπανάλ και χάσιμο χρόνου από τους μεγάλους. Πάντα λένε πως δεν έχουν χρόνο να τα διαβάσουν… Οπότε αυτά κάθονται, δίπλα το ένα στο άλλο, παγωμένα, μόνα τους και ξεχασμένα. Σε κάθε μπανταρισμένο αντίτυπο, σε κάθε κιτρινισμένη, τσαλακωμένη και μερικές φορές λερωμένη σελίδα κρύβονται ιστορίες κόσμων που δεν περίμενες ποτέ σου να υπάρξουν. Και απλά μένουν εκεί, στο ράφι, μέχρι να τα μετακινήσεις σε κάποιο άλλο σπίτι.
Ωστόσο, μερικοί ξέρουμε καλύτερα. Τα βιβλία αναπνέουν, είναι ζωντανά. Όταν έχει πέσει σκοτάδι, ο υπόλοιπος κόσμος έχει κοιμηθεί και οι σκέψεις μας κυλάν χωρίς σταμάτημα στο μυαλό μας αυτά μας ψιθυρίζουν από την άλλη άκρη του δωματίου, λέγοντάς μας να τα πάρουμε στα χέρια μας, να τα ανοίξουμε. Προσφέρουν ένα μέρος όπου μπορείς να τρέξεις όταν τα πόδια σου φοβούνται να κουνηθούν. Ένα μέρος να κρυφτείς όταν ο κόσμος έξω από το παράθυρό μας φαίνεται σκοτεινός και πολύ πραγματικός.  Βρίσκουμε τους εαυτούς μας κρυμμένους ανάμεσα στις σελίδες και στους πόνους ή τις νίκες των χάρτινων εαυτών μας. Υπάρχει δύναμη να μοιραστεί, απώλειες που πρέπει να τις θρηνήσουμε, μάχες να κερδίσουμε. Υπάρχουν περισσότερα όνειρα και αγάπες και ψέματα από όσα θα μπορούσαμε να αντέξουμε έξω από τις κιτρινισμένες αυτές σελίδες.
Τσαλακωμένες στην άκρη σελίδες και ‘‘σπασμένη’’ η ραχοκοκαλιά του βιβλίου από το ξανά-διάβασμα της ιστορίας του πρίγκιπα με τη σπασμένη καρδιά ξανά και ξανά αργά το βράδυ, όταν βρέχει και όταν η ίδια η δική σου η καρδιά είναι σπασμένη σε χιλιάδες μικροσκοπικά κομμάτια. Έχουν λεκέδες από τσάι και βιαστικά γραμμένα σημειώματα σε κάποιο περιθώριο. Ίσως και κομματάκια από κέικ, μαζί με το αποτύπωμα των χειλιών μας σε μία ένδειξη αληθινής αγάπης.
Στα βιβλία μας βρίσκουμε νέους κόσμους. Βρίσκουμε δύναμη και θάρρος, πράγματα που δεν είχαμε παλιότερα. Βρίσκουμε έναν ώμο για να κλάψουμε πάνω του και χέρια που θα σκουπίσουν με προσοχή και τρυφερότητα τα δάκρυα. Βρίσκουμε τον ιππότη μας μέσα στην αστραφτερή στολή του, την πριγκίπισσά μας μέσα στον πύργο και τα βασίλειά μας, στα οποία μπορούμε να τρέξουμε. Βρίσκουμε τις δικές μας ιστορίες, τις δικές μας λέξεις, λέξεις που δεν ξέραμε ποτέ πως θέλουμε να πούμε.
Λυπούμαστε τους ανθρώπους που δε διαβάζουν, ή που λένε πως δεν διαθέτουν τον χρόνο να το κάνουν. Γελάμε όταν άνθρωποι λένε «Είναι απλώς ένα βιβλίο.» ή «Τι τα θες τα δύο αντίγραφα από αυτό;» γιατί για εμάς κάθε βιβλίο περιέχει μικρές, μικροσκοπικές διαφορές που το καθιστούν μοναδικό. Ξέρουμε τη μαγεία που περιέχουν τα βιβλία. Ξέρουμε πόσο μεγάλη είναι η σημασία τους. Ακόμα και αν οι υπόλοιποι τα έχουν πετάξει μακριά τους.


23 σχόλια:

SugarPinkSunFlower είπε...

Είναι,αλήθεια,τόσο παρεξηγημένα τα βιβλία!Είναι απλά κρίμα να βλέπεις παιδιά και γονείς να τα θεωρούν άχρηστα,να κοροϊδεύουν αυτούς που διαβάζουν αποκαλώντας τους φυτά.
Το πιο ενοχλητικό όμως είναι να μην σε καταλαβαίνουν όταν λες πως κλαις για τον πρίγκιπα που πέθανε.Για το λουλούδι που άφησε πίσω του.Να θεωρούν πως απλά παιδιαρίζεις,χωρίς να καταλαβαίνουν πως το κάθε βιβλίο,η κάθε ιστορία είναι ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Πολύ ωραία ανάρτηση.Είναι ωραίο να βλέπω και άλλους που εκτιμούν τόσο τα βιβλία.

CineFre@k είπε...

Πολύ όμορφο post! Μόλις γύρισα σπίτι, άνοιξα τον υπολογιστή και ξαφνικά νιώθω πολύ μειονεκτικά. Ό,τι κι αν γράψω, δεν θα είναι τόσο καλό όσο τέτοια post.

[on topic]
Αγαπώ τα βιβλία. Έχω διαβάσει και εγώ κάμποσα, αλλά περιμένουν ήδη αρκετά στη βιβλιοθήκη μου! θα με ενδιέφερε πολύ να αφιερώσεις ένα άρθρο στα αγαπημένα σου βιβλία! Συμφωνώ απόλυτα με όσα έχεις γράψεις και λυπάμαι αυτούς που θεωρούν τη λογοτεχνία/ποίηση χάσιμο χρόνου.

Recommendation: Georgina Kincaid series by Richelle Mead

the writer είπε...

Εγώ πάντα διάβαζα βιβλία, από μικρή, αλλά άρχισα ν' ασχολούμαι με αυτά πολύ τα Χριστούγεννα της Β Γυμνασίου. Από τότε πέρασαν πολλά από τα χέρια μου, άλλα those stories never die!

rainmaker's phantom είπε...

Αχ έχουμε τις ίδιες απόψεις εδώ ! Τι ανακούφιση να ξέρεις ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που αγαπούν τόσο πολύ τα βιβλία♥ και τι όμορφα που τα περιγράφεις όλα=)
Έχω διαβάσει τα περισσότερα από αυτά που ανέφερες, ανυπομονώ για τη λίστα=3
Καλό βράδυ!

Mike P. είπε...

Η αγάπη για τα βιβλία, παρόλο που δεν είμαι ο κατάλληλος για να αναφερθώ στην οποία, είναι κάτι που δεν έλειψε από τη ζωή μου. Εκτός του ότι αγάπησα αρκετά βιβλία και συγγραφείς, φρόντισε η μάνα μου να με κάνει να τη νιώσω.

Πάντα διάβαζα, από χάρι πότερ έως Κατερίνα Γώγου. Μου μιλάει η μυρωδιά τους.

Παρεπιτπόντως, Μαρία πρέπει να κάνεις παρέα με τη μάνα μου. Θυμάμαι μία φορά που ήθελα να πουλήσω κάτι βιβλία στη μεγάλη βιβλιοθήκη στη Θεσσαλονίκη για να συλλέψω τις αποζημιώσεις. Και βρήκα ένα βιβλίο της προπρογιαγιάς μου που εκδόθηκε το 1910 και είχε τίτλο "Αγώνες της Κρήτης". Ένα τόσο παλιό βιβλίο θα μου εξαφάλιζε κάνα πεντακοσάρικο, αλλά η μάνα μου με σταμάτησε- παρόλο που η ίδια είναι η πρώτη που ξέρει ότι έχουμε ανάγκη τα χρήματα. Έκτοτε μια για πάντα κατάλαβα πως η νοσταλγία είναι υπεράνω κάθε χαρτονομίσματος.

Creepy Dreamer είπε...

SugarPinkSunFlower, είναι δυστυχώς παρεξηγημένα. Όλοι με κοιτούν σαν εξωγήινη όταν συνειδητοποιούν πώς διαβάζω :Ρ
Και με εκνευρίζει που μας θεωρούν τρελούς όταν παθιαζόμαστε με μία ιστορία. Είναι ένας κατάδικός μας κόσμος-γιατί δεν το καταλαβαίνουν;
Σε ευχαριστώ. Και εγώ χαίρομαι που ο μπλόγκερ είναι γεμάτος άτομα που εκτιμούν τα βιβλία. :)

Creepy Dreamer είπε...

CineFre@k, god, μη νιώθεις μειωνεκτικά. Γράφεις εξίσου καλά και το ξέρεις :)

Αχ, δεν ξέρεις πόσο θέλω να βρω χρόνο και να κάτσω να γράψω για ό,τι έχω διαβάσει. Έχω κρατήσει νοητές σημειώσεις για κάθε βιβλίο-καθένα μου προσφέρει κάτι μοναδικό... Να κάνεις και εσύ τέτοιο ποστ!
Και εγώ τους λυπάμαι αυτούς :/

Και μπδγ, μου την έχει προτείνει μία φίλη μου, Creep στον κόσμο του μπλόγκερ αυτή τη σειρά :Ρ Θα την κοιτάξω :)

The Margrave είπε...

Πολύ ωραία όλα τούτα αλλά μη διβάζεις Κοέλο,θα σε χαζέψει :P

Creepy Dreamer είπε...

the writer, η κάθε ιστορία μένει γραμμένη μέσα μας, τουλάχιστον εγώ αυτό πιστεύω. :)

Creepy Dreamer είπε...

rainmaker's phantom, χαίρομαι που υπάρχουν και άλλα άτομα με τέτοιες απόψεις.:)
Κάποια στιγμή θα τη φτιάξω και αυτή τη λίστα!
Καλό βράδυ ^_^

Creepy Dreamer είπε...

Mike P. θα σου δίνω εγώ τροφή καμάρι μου από του χρόνου, μη μου αγχώνεσαι. Έχεις να διαβάσεις πολλά βιβλία :Ρ

Καλά έκανε και δε σε άφησε να το πουλήσεις :| Και ναι θα γνωρίσω τη μαμά σου και θα κάνουμε κολλητή παρέα, ντιλ γουιθ ιτ. :Ρ

Creepy Dreamer είπε...

The Margrave, αντιθέτως πιστεύω ότι το συγκεκριμένο του Κοέλο δίνει πολύ τροφή για σκέψη.

The Margrave είπε...

Το καταλαβαίνω αλλά μην αγχώνεσαι,σε 2-3 χρόνια θα σου φαίνεται και σένα μπούρδα και θα με θυμηθείς (y)

Creepy Dreamer είπε...

The Margrave, ίσως ναι ίσως όχι. Ξέρεις νορμάλ είναι να έχουμε διαφορετικά γούστα στα βιβλία :Ρ

Virgilia είπε...

Διαβάζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στην αρχή παραμυθάκια, μετά απλά ό,τι έπεφτε στα χέρια μου.
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς βιβλία. Φαντάσου ότι πάντα διαβάζω 5-6 μαζί. Και είναι τόσο υπέροχο το feeling του να χάνεσαι μέσα σε μια ιστορία <3
Μάκια!

Creepy Dreamer είπε...

Virgilia, χάνεσαι και γίνεσαι και εσύ ένας από τους ήρωες, πολεμάς με σπαθιά ή ξόρκια και λοιπα :3 Υπέροχο φίλινγκ :3
Μακια<3

Kévin είπε...

Πόσο σε νιώθω.. Είχα κάνει κι εγώ ένα ποστ σχετικά με τα βιβλία στο μπλογκ μου.. Απλά τα λατρεύω δεν υπάρχει άλλη λέξη..

Εμ, ήσουν 6 όταν βγήκε το Χάρυ πόττερ;;;; Jesus...Νιώθω γέρος....πολύ γέρος... λολ

Creepy Dreamer είπε...

Kevin, οι περισσότεροι στη μπλογκόσφαιρα τα λατρεύουμε και αυτό με χαροποιεί C:

Ναι, γύρω στα έξι με εξίμιση ήμουν...Πρώτη Δημοτικού. Μη νιώθεις γέρος όμως, σιγά :Ρ

Black Pearl είπε...

Πολύ όμορφη ανάρτηση.
Βλέποντας τα παραπάνω σχόλια κατάλαβα ότι οι περισσότεροι blogger αγαπάνε τα βιβλία.:) Κρίμα που δε συμβαίνει αυτό και έξω από την μπλογκόσφαιρα. -.- Μακάρι να ήξεραν τι χάνουν εκείνοι που "δεν έχουν χρόνο" γι' αυτά.

Φιλιά!

Creepy Dreamer είπε...

Black Pearl, σε ευχαριστώ.
Όντως, μακάρι να το καταλαβαιναν -.-"

Τα λέμε!

Kostis είπε...

Καταπληκτικό! Είναι όντως λυπηρό να μην βλέπει κάποιος την αξία που έχει ένα βιβλίο. Το χειρότερο, όμως, είναι να είναι σε νεαρή ηλικία και να μην το βλέπει. Σε ηλικία που τα όνειρα είναι απαραίτητα και που συχνά ζητάμε καταφύγιο σε αυτά.
Καλημέρα!

Creepy Dreamer είπε...

Κωστή, ναι, το βρίσκω θλιβερό τα παιδιά είτε της ηλικίας μας είτε μικρότερα να απαξιώνουν έτσι το διάβασμα λογοτεχνίας και ποιήσης. :/
Καλή σου μέρα :)

Fleur είπε...

Τα βιβλία είναι τόσο πολύτιμα.
Κρίμα που μερικοί δεν το καταλαβαίνουν...