Hunger Games

Deep in the meadow, hidden far away
A cloak of leaves, a moonbeam ray
Forget your woes and let your troubles lay
And when it's morning again, they'll wash away
Here it's safe, here it's warm
Here the daisies guard you from every harm
Here your dreams are sweet and tomorrow brings them true
Here is the place where I love you.

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Un mundo de colores

Το απόγευμα της 12ης Ιανουαρίου 1987 αυτοί που έμεναν στα ψηλά της πρωτεύουσας έπαιρναν τηλέφωνο αυτούς που δούλευαν στα χαμηλά και τους μετέδιδαν το μήνυμα: "Ανεβείτε στην ταράτσα να δείτε... κάτι συμβαίνει με τον ήλιο...". Κάτι τέτοιο δεν το είχαν ξαναδεί... Ο ήλιος, καθώς βούλιαζε στα νερά του Σαρωνικού, έβαφε τα σύννεφα με όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου... Έχοντας πάθει "αχρωματοψία", σκυμμένοι τόσα χρόνια πάνω σε λευκά χαρτιά, μάυρα γράμματα, γκρίζα ντοσιέ, μεταλλικές συσκευές και έπιπλα, τα χλομά πρόσωπα ανακάλυπταν το χρώμα... Κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί, μενεξεδί, όλα τα δυνατά χρώματα, στη δύση του ήλιου... Κι αυτοί, σιωπηλοί, μετά τα πρώτα ωμέγα της έκπληξης, με μάτια αχόρταγα ρουφούσαν τα χρώματα, εκστατικοί... Τόση ομορφιά δε μπορούσε να την αντέξει για πολύ ώρα η πρωτεύουσα και οι άνθρωποί της άρχισαν να διαδίδουν διάφορες φήμες... Όμως εσύ, κορίτσι μου, μην πιστέψεις τίποτα από όλα αυτά. Σε έναν κόσμο γκρίζο και κακομοίρη, η ομορφιά τρομάζει...


Πόσο αλήθεια παίζει να είναι αυτό; Μου το έδωσε η κυρία στην έκθεση και της είπα μόλις το διάβασα ότι αυτό θα μπει στο μπλογκ. Και εννοείται ότι μπήκε. Είναι απλά τόσο όμορφο κείμενο...

Η ζωή αυτή μας κάνει να ξεχνάμε τι σημαίνει ζωή. Εγώ η ίδια παίρνω σαν παράδειγμα τον εαυτό μου. Όλη μέρα αγκαλιά μέ ένα βιβλίο κατεύθυνσης, με στόχο να πάω ΑΠΘ Αγγλική Φιλολογία ή Ψυχολογία. Και πόσα άλλα κορίτσια δεν είναι έτσι; Και πόσα άλλα αγόρια δεν κλείνονται μέσα για να περάσουν ιατρική, Φαρμακευτική, Αρχιτεκτονική...; Και το μέλλον μας παραμένει αβέβαιο.
Χθες πήγα στο φαρμακείο, να πάρω ντεπόν(η κλασσική μου επίσκεψη ανά εβδομάδα) και ήταν μία μητέρα που η κόρη της (ή μήπως ο γιός της...;) έδινε φέτος Πανελλήνιες. Το παιδί της τέλος πάντων, έβγαλε γύρω στα 15000 μόρια από ότι έλεγε στην τύπισσα στο ταμείο και κοίταγαν τώρα μαζί ποια σχολή πρέπει να διαλέξει για να διοριστεί στο δημόσιο. Γουάτ δε ΦΑΚ πιπολ; Πάμε κάλα;
Και εγώ θα μπορούσα να κάθομαι ακόμα περισσότερο να διαβάσω και να πάω γυμναστήριο για να περάσω ΣΣΑΣ και να βρω αμέσως δουλειά, με σταθερό μισθό και λοιπά. Όμως δεν το θέλω. Και με εκνευρίζει να βλέπω μητέρες να μεταχειρίζονται τα παιδιά τους σα να είναι μαριονέτες και παιδιά μόλις 17-18 χρονών να νοιάζονται για μία "θεσούλα" στο δημόσιο. Αυτό είναι λοιπόν η ζωή μας; Διάβασμα 12 χρόνια στο σχολείο, σπουδές 4-5 χρόνια και μετά δημόσιο; Συναρπαστική ζωή. Και τα όνειρά μας; Αυτά πού πάνε;
Δε θέλω να καταλήξω έτσι. Να γίνει όλη μου η ζωή από τόνους άσπρου, μαύρου και γκρι. Δεν το θέλω. Δε θα επιτρεψω στον εαυτό μου να το κάνει αυτό.
Μακάρι να μπορούσα να πάρω το πινέλο και τις τέμπερές μου και να γεμίσω τα πάντα με χρώμα. Να ξεφύγω λίγο από το γκρίζο...



Όμορφη μου πόλη
έχεις γίνει γκρι και φεύγουν όλοι
βόλτα στις ταράτσες
βγαίνω το πρωί σε βλέπω όλη
γκρι είναι οι δρόμοι
γκρι κι όλοι αυτοί
που περπατάνε
μες τα γκρίζα σπίτια τους
γκρι θα μιλούν γκρι θα αγαπάνε

Μα δε σ' αφήνω γλυκιά μου πόλη
νοικιάζω αεροπλάνο
σημάδι κάνω στο χάρτη

Παίρνω μαζί μου ουράνια τόξα
αυτή που η λόξα γεμίζει με δόξα
το πάρτι

Κόκκινα πράσινα κίτρινα μπλε
σπίτια στους δρόμους
και αστυνόμους μπορντό
Παντού χαμόγελα
και χρώμα στα μαλλιά και τους ώμους
και ένας σκύλος καρό
Πορτοκαλί τα πεζοδρόμια
και οι τοίχοι γαλάζιοι
και τα περίπτερα ροζ
αυτή η πόλη κάθε μέρα μπορεί να αλλάζει
και να γεμίζει με φως

Όμορφη μου πόλη
γίνανε οι δρόμοι σου λιβάδια
οι πλατείες λίμνες και όλα τα σκουπίδια
πολύχρωμα ψάρια
τα αμάξια δέντρα και οι μηχανές
λουλούδια
όμορφη μου πόλη γίνανε οι κόρνες σου
τραγούδια

Και τότε όλοι
γλυκιά μου πόλη
και εκείνοι που κάθονται
κι αυτοί που όλη μέρα δουλεύουν

Καρδιές παράθυρα
και πόρτες ανοίγουν
πετάγονται έξω
γελούν τραγουδούν και χορεύουν

Κόκκινα πράσινα κίτρινα μπλε
σπίτια στους δρόμους
και αστυνόμους μπορντό
Παντού χαμόγελα
και χρώμα στα μαλλιά και τους ώμους
και ένας σκύλος καρό
Πορτοκαλί τα πεζοδρόμια
και οι τοίχοι γαλάζιοι
και τα περίπτερα ροζ
αυτή η πόλη κάθε μέρα μπορεί να αλλάζει
και να γεμίζει με φως

13 σχόλια:

Sleepless είπε...

Τέτοια ζωή ποίος την θέλει? Απλά προσπαθείς και ελπίζεις τελικά να μην πάνε όλα χαμένα και όπως να καταλήξεις σε μια θεσούλα στο δημόσιο. Εγώ το πιστεύω ότι όταν προσπαθείς θα ανταμειφτείς.

Θέλω και γω γεμίσω τα πάντα με χρώμα. Αν χαμογελάς φτιάχνεις μια παλέτα και μετά με τα μάτια σου ζωγραφίζεις παντού... Καλές δημιουργίες!

* Υπέροχο το κειμενάκι όντως!

Creepy Dreamer είπε...

Κανενας δε θα θελε αυτή τη ζωή... :Σ


Πάμε όλοι στα πινέλα λοιπόν! xD

ελενη είπε...

η ζωή μας είναι δική μας δημιουργία! δεν πρέπει να αφήνουμε κανένα και τίποτα να τη μαυρίζει. ΕΜΕΙΣ είμαστε η ζωή μας. ΕΜΕΙΣ και μόνο ΕΜΕΙΣ και η παλέτα των ονείρων μας είναι πολύ δυνατότερη απ όσο νομίζουμε! :)

Creepy Dreamer είπε...

ελενη, όντως δεν πρέπει να αφήνουμε κανέναν να το κάνει αυτό. Η ζωή μας μας ανήκει.

Fleur είπε...

Πιστευω οτι αμα βαλουμε κατι στοχο μπορουμε να το πετυχουμε.
Και εγω ηθελα ψυχολογια πολυ αλλα δεν την πιανω.Δεν πειραζει,μετα ειχα σκεφτει Φιλολογια ή ΦΠΨ.Μου αρεσει περισσοτερο το ΦΠΨ,που εχει και περισσοτερη ψυχολογια και εχει τα ιδια δικαιωματα με τον φιλολογο.:P
Θελω να καταληξω πως αν μια μερα διοριστω σε δημοσιο σχολειο δεν θα με πειραζει.Γιατι πολυ απλα θα κανω αυτο που μου αρεσει.:)

Φιλακιααααα.:*

Timotei είπε...

Πέστα!!! Κι εμένα με πρήζουν να δώσω ΑΣΕΠ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ να μπω στο δημόσιο καλοί μου άνθρωποι!
Ας κάνουμε αυτό που μας αρέσει και τότε σίγουρα δεν θα είμαστε δυστυχισμένοι.
Φιλάκια <3

Weird fairy είπε...

Ο φετινός μας φιλόλογος μας συμβούλεψε να μην ακολουθήσουμε τις επιθυμίες των γονιών μας και να κάνουμε αυτό που αρέσει σ'εμάς.
Ο ίδιος δίδασκε 32 χρόνια και δεν ένιωσε ποτέ του κούραση απο τη δουλειά του. Κι αυτό επειδή αγαπούσε αυτό που έκανε (Αόριστος επειδή τώρα βγήκε στη σύνταξη :Ρ)
Μας έμαθε ότι αν δεν ακολουθήσουμε τα όνειρά μας θα βουλιάξουμε στην απελπισία, στη δυστυχία.
Μην ακούς κανέναν. ΕΣΥ αποφασίζεις για το μέλλον τους. Οι άλλοι έκαναν τις επιλογές τους για τον εαυτό τους. Εσύ θα ασχοληθείς με εσένα. Κάνε αυτό που σου αρέσει και αν πιστέψεις πραγματικά, θα βρεις δουλειά, θα το δεις!
Φιλάκια και Μιάο!

Creepy Dreamer είπε...

Fleur μου εμάς μας είπαν κοπέλες που τελείωσαν το ΦΠΨ ότι δεν μετράει σαν τίποτα η σχολή. :/ Απλά πρόσεξε πώς θα τα δηλώσεις ναι; Κοίτα τη δική σου ευτυχία. :)

Creepy Dreamer είπε...

Timotei, δε.σου.πάει.το.δημόσιο.
Είναι πολύ μπανάλ και θα το βαρεθείς, ότι στοίχημα θες. Κοίτα να βρεις κάτι που θα σε κάνει να γελάς.
Φιλάκια <3

Creepy Dreamer είπε...

Weird Fairy, να ακολουθήσεις λοιπόν και εσύ το μονοπάτι της καρδιάς σου. Να μην ακούσεις κανέναν. Τέρμα πια οι χάρες στους άλλους ναι; -.-\
Εγώ γλυκιά μου έχω αποφασίσει. Θα μπορούσα να διαβάσω και για Νομική, μα ΔΕ θέλω. Θέλω Αγγλική Φιλολογία ή Ψυχολογία. :Ρ Δε μου λένε πια ευτυχώς τι να κάνω.
Φιλάκια <3

anisixos είπε...

OVERPROTECTED : http://anisixos.blogspot.com/2011/06/overprotected.html

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ Π.Χ ΝΑ ΠΙΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΧΟΛΗ ΠΟΥ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ.ΟΜΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ.

ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΕΥΧΗΘΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΕΜΑΤΟ ΧΡΩΜΑΤΑ-ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ.ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΑΛΙ ΝΑ ΣΑΣ ΒΡΩ ΚΑΛΑ ΟΛΟΥΣ-ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΜΟΥ ΤΕΛΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!!!

Creepy Dreamer είπε...

Σκρουτζάκο και εγώ αυτό πιστεύω.

Καλές διακοπές να 'χεις!