I have a confession to make

 Αυτοτελής ιστορία

“-Hey, you’re shaking.

-Yeah… I am a bit anxious. Can I hold your hand?

-Sure thing…

-I have a confession to make. It’s not something that you don’t know actually. Let me start with something you yourself said last year. I am afraid only of the thought of not talking to you, even if it’s just for one day. I…I want to talk to you. That’s why I call you so many times per week. I never get bored of your voice, or your jokes. I never get bored of you. I…I know that possibly I am a bother to you. Who wouldn’t be bothered by a girl who is in love with him, but he only sees her as a friend. I know that I bother you and that it must be hard for you to talk to me normally, but I had enough of this. I want to stop pretending that I’m only your friend. I do not see you as a friend. I like you, and you’ll never possibly ever find how much I do so. I know that this confession is already melodramatic and probably boring to you, but you have to know that it is true. It comes from the depths of my thoughts and feelings and it was something I always wished to say to you.

I like the way you make me laugh. I like the way you laugh when I say something funny enough. I like the way you take care of me. I like the way your voice sounds after I’ve just waken you up. I like the way you tease me. I like the fact that you say nerdy stuff that actually sounds funny. I appreciate the fact that you’ve been here for me. You’re actually always here for me, even if you’re miles away. You take my pain away with just one word. All you have to do to make me extremely happy is to talk to me.

But I wish for more. I wish I could make your heart race, like min does, when I talk to you. I wish you could see me as something more than a friend. I wish I could hold your hand and I could be the one for you. I know it’s selfish to ask this, but I would love it if I was your girlfriend.

I mean, I am already your friend and this also makes me happy, happier than I could ever imagine. But you know, I feel as if my chest tightens and tightens more, when I realize that I could never have you, that I could never be something more than a friend to you.

The thing you could make out of this pretty much pointless speech is that I like you. I love you.”

She dropped her pencil. She couldn’t bring herself to write the line “That’s when the boy leaned and kissed her”. Her hand wouldn’t move to finish the fictional text she was writing.

She felt tears streaming down her face. What was she crying for? Because she couldn’t even kiss the boy she like din her fictional world? It was stupid… So stupid.

And yet, there she was crying over the piece of paper that had on it the hidden feelings of her heart towards one of her friends. She couldn’t bring herself up to confess to him. She was so afraid. She knew he would possibly reject her and she could stand that pain, if she was able to stay near to him, as a friend. But she would feel so sad if she saw him with another girl, holding hands, laughing, kissing.

No. She could not confess. And that made her feel so bad.

Pathetic wasn’t she? Trying to make her deepest desires come true by imaging them. And then in the end, this would destroy her heart.

She felt so fucked up.

So she cried more.

 In my field of paper flowers
And candy clouds of lullaby
I lie inside myself for hours
And watch my purple sky fly over me

On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Έχετε διαβάσει παραμύθια; Και να μην έχετε διαβάσει, έχετε ακούσει.

Πόσες φορές ο/η πρωταγωνιστής/πρωταγωνίστρια ήταν άσχημος/η;

Η Χιονάτη, η Σταχτοπούτα, η Ωραία Κοιμωμένη, όλες τους ήταν όμορφες. Να μη σχολιάσω καν την Πεντάμορφη.  Το Τέρας και ο Βάτραχος έγιναν όμορφοι πρίγκιπες με ένα μόλις φιλί. Οι μάγισσες και οι κακοί τύποι ήταν πάντοτε άσχημοι.

Το κριτήριο λοιπόν που καθόριζε τον «καλό» και τον «κακό», από τη πιο μικρή μας ηλικία, ήταν η ομορφιά και η ασχήμια αντιστοίχως.

Πιστεύω πως κάπως έτσι εμφυσήθηκε  μέσα μας αυτή η μανία να κρίνουμε το εξωτερικό. Και λέω κρίνουμε, γιατί και εγώ το κάνω, I am no saint.

Απλά όμως έχει αρχίσει να με εκνευρίζει αυτό. Έστω ότι υπάρχει μια Χ κοπέλα που γουστάρει ένα Ψ αγόρι. Ο Ψ ίσως να μην είναι ο υπέρτατος θεός, με τους τετραγωνισμένους κοιλιακούς και τη φάτσα του Johnny Depp ή του Robert Downey Jr. αλλά στην Χ αρέσει. Έλα όμως που ο Ψ δεν θέλει να τα φτιάξει με τη Χ. Τη θεωρεί πολύ σκέτη και έχει μάτια μόνο για τη Φ που είναι ψηλή, ξανθιά, ηλιοκαμένη γαλανομάτα, με σουρφωτά ιταλικά χείλη, τα μακριά πόδια και τις αναλογίες 90-60-90. Επίσης όμως η Φ είναι στόκος και αν της πεις κάτι για τον Πλάτωνα, τον Buffon ή τον Rousseau θα σε ρωτήσει ποια μάρκα καλλυντικών είναι. Ενώ με τη Χ θα μπορούσες να κάνεις μια συζήτηση πάνω στις απόψεις των αναφερθέντων ατόμων, να διαλεχθείς για ένα βιβλίο που βγήκε πρόσφατα στην αγορά, να σχολιάσεις μια ταινία, να πεις κάποια πράγματα για ένα συγκρότημα ή ένα κομμάτι.

Όμως η Χ είναι σκέτη, σωστά;

Είναι τόσο βαρετό αυτό και το μισώ, το μισώ, το μισώ. Οι –λίγοι- φίλοι που έχω εδώ με κοιτάν περίεργα όταν μιλάω για τους φίλους που έχω στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στην Αλεξανδρούπολη, την Κρήτη. Δεν καταλαβαίνουν πώς γίνεται αυτό. Εγώ καταλαβαίνω όμως.

Γιατί απλά δε νοιαστήκαμε να κρίνουμε εμφανίσεις. Γνωριστήκαμε από ένα φόρουμ, περάσαμε ατελείωτες ώρες καψίματος στο msn, στο τηλέφωνο, στα sms. Ναι, στην αρχή δεν τους εμπιστευόμουν απόλυτα, γιατί πίστευα πως ίσως έκρυβαν την πραγματική τους προσωπικότητα. Όμως ωρίμασα και κατάλαβα πως και να γίνει αυτό, it’s okay. Υπάρχουν αρκετοί κάφροι στον πλανήτη και πολλές φορές βρίσκονται και δίπλα μας.

Λοιπόν, εμείς δεν κοιτάξαμε εμφανίσεις. Γιατί οι φωτογραφίες στο Facebook και το msn δεν λένε και κάτι, right? Παραβλέψαμε το εξωτερικό και κάναμε ανασκαφές και ψάξαμε βαθύτερα και φτάσαμε στον πυρήνα και βρήκαμε αυτό που πραγματικά αξίζει και αυτό που είναι πολύτιμο.

Γιατί αγάπησα την Κωνσταντίνα επειδή είναι τρολλ και με κάνει να γελάω και είναι comrade και καρμικός έρωτας, τη Γιάννα επειδή καίγομαι μαζί της και της λέω ό,τι να ‘ναι χωρίς να παρεξηγεί ποτέ της, το Μιχάλη επειδή καταλαβαίνει, τη Μυρτώ επειδή με κάνει καλύτερο άνθρωπο και είναι ένα χρωματιστό ουράνιο τόξο, τον Πάνο επειδή είναι ο μικρός αδερφός που θα ‘θελα, τον Κωστή για το χιούμορ του και την ήπια προσωπικότητά του, το Χρήστο επειδή επίσης με άλλαξε προς το καλύτερο και υπομένει οτιδήποτε κάνω αγόγγυστα, το Κατερινάκι γιατί είναι ανεξίκακο, το Χάρη γιατί είναι αρκετά καμμένος ώστε να με αντέχει και υπερβολικά καλό άτομο και συνάμα λίγο τρολλ…και πόσους άλλους που τώρα ξεχνάω αλλά επίσης τους αγαπάω, τον καθένα για ένα ξεχωριστό λόγο. Και όχι επειδή έχουν γαμάτα μάτια ή ντύνονται στυλάτα ή έχουν cool παρέα. Απλά επειδή είναι αυτοί που είναι.

Ίσως να το βλέπω πολύ χαζο-ρομαντικά και λοιπά, είμαι και ονειροπόλα παναθεμά με και πάντα θα αναζητώ το ιδεατό και αυτό που ψάχνω, όμως θα ‘θελα να σταματήσει όλο το θέμα του «σε-κρίνω-από-την-εμφάνισή-σου».

Γιατί απλά είναι βαρετό να σε κοιτούν περίεργα επειδή έχεις κολιέ που γράφει Jace και σου αρέσει ακόμη ο Harry Potter και βλέπεις Game of Thrones(σημείωση: Στην Άρτα κανείς δεν το έχει ακουστά).

Αλλά ξέρω πως είναι μάταιο να ελπίζω τέτοια πράγματα. :P

Θα μείνω με τα onigiri μου που με αγαπάνε και ας μη με έχουν δει ποτέ ^_^

What is essential is invisible to the eye.

Και μετά από μία συζήτηση με ένα φίλο(ή τουλάχιστον από ότι θεωρώ εγώ είναι φίλος μου) έρχεται πάλι ο Μικρός Πρίγκιπας. Φιλοσοφίες ζωής είναι αυτές.
Το παιδί αυτό τέλος πάντων είναι πολύ καλό παιδί. Στην αρχή δεν φαίνεται, ίσως επειδή δεν τον γνωρίζεις πολύ καλά. Μετά όμως σου ανοίγεται ο χαρακτήρας του και είναι όπως τραβάς τις κουρτίνες από ένα παράθυρο. Εκεί που είναι σκοτάδι, το φως μπαίνει μέσα και φωτίζεται όλο το δωμάτιο και πλέον βλέπεις καθαρά. Μπροστά σου είναι όοοολος ο κόσμος. Έτσι και με το χαρακτήρα του παιδιού λοιπόν. Στην αρχή δε σου δείχνει πολλά. Στη συνέχεια όμως αρχίζει να σου ανοίγεται, να μιλάτε πιο πολύ, σε κάνει να χαμογελάς και να γελάς. Και εν τέλει ξεκινά να σου φτιάχνει τη μέρα και να σε κάνει να νιώθεις άσχημα όποτε φεύγει, ή να τον ψάχνεις με αγωνία. Και κάπως έτσι ξεκινάς να δημιουργείς δεσμούς και να δένεσαι με τον άλλον. Και να τον συμπαθείς, όχι γιατί σου κάνει χάρες ή γιατί σου λέει μία κολακία για το ντύσιμό σου ή γιατί βγαίνετε παρέα για να πεις ''Κοίτα-εγώ-βγαίνω-με-τον-τόσο-κουλ-τύπο''. Τον συμπαθείς επειδή απλά σου φτιάχνει τη μέρα. Επειδή είναι αυτός που είναι. Μέχρι και ανάρτηση έφτασα να κάνω για χάρη του, for goodness'  sake!
Kαι τέλος πάντων, αυτό το τόσο καλό και γλυκό άτομο με το οποίο άρχισες να δένεσαι, σου λέει πως έχει κόμπλεξ. Με την εμφάνισή του. ΟΜΓΚ. Ο_Ο
Πόσο καιρό θα πρέπει να μας πάρει για να καταλάβουμε ότι δεν χρειαζεται να είμαστε τέλειοι; Δε χρειάζεται. Και 'γω το προσπάθησα. Προσπάθησα να αλλάξω για να γίνω αποδεκτή. Για να τους αρέσω και να με κάνουνε παρέα. Και μετά έγινα ξανά η βαρετή Creepy Dreamer που ήμουν, καθώς κανείς δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που είναι. Ποτέ. Και παρότι δεν είχα φίλους εδώ κοντά, συνειδητοποίησα πως κάποια άτομα, όχι όλα, αλλά κάποια, με συμπαθούν. Χωρίς να με βλέπουν, χωρίς να με ξέρουν, με συμπαθούν. Και τότε ήταν που κατάλαβα πως παρότι άκουγα χίλια δυο σχόλια για την εμφάνισή μου, αυτό δεν είναι παρά ένα περιτύλιγμα. Το πιο σημαντικό κρύβεται μέσα.
Γι'αυτό λοιπόν πλέον με εκνευρίζουν όλα αυτά για την εμφάνιση. Πραγματικά, αυτό δεν είναι παρά μία πρώτη εντύπωση. Το ότι ο άλλος έχει ξανθά μαλλιά ή γαλάζια μάτια και μοιάζει με άγγελο δεν τον κάνει ντεμέκ τον καλύτερο άνθρωπο του κόσμου. Ούτε κάποιος που δεν είναι τόσο όμορφος είναι απαραίτητα κακός. Σαφώς ένα όμορφο περιτύλιγμα μας ελκύει για να γνωρίσουμε τον άλλον καλύτερα. Όμως πραγματικά, έχει καμία σημασία; Ό,τι είναι πιο σημαντικό, πραγματικά είναι μέσα. Είναι αυτό που δε βλέπουμε ποτέ, όπως είπε κάπου κάποτε μία σοφή αλεπού. Ο χαρακτήρας είναι αυτός που μετράει και αυτός που μας κάνει τόσο ξεχωριστούς και που κάνει τους άλλους να μας αγαπάνε. Οπότε παρότι τα κόμπλεξ μου παραμένουν και δεν πρόκειται να φύγουν και ποτέ, εγώ έχω αρχίσει να έχω θετικές ελπίδες πάνω στο θέμα αυτό... Μην αφήνεται κανέναν να σας την πει, dreamers. Είμαστε όλοι onigiri εδώ μέσα. Πράγμα που σημαίνει πως είμαστε ξεχωριστοί. ^__^


Καλό Σαββατοκύριακο dreamers! Σας αφήνω με τους Dark Sanctuary, Cet Enfer Au Paradis!

(Για να δείτε που κολλάνε τα onigiri με την όλη υπόθεση, κλικ εδώ! )