Hunger Games

Deep in the meadow, hidden far away
A cloak of leaves, a moonbeam ray
Forget your woes and let your troubles lay
And when it's morning again, they'll wash away
Here it's safe, here it's warm
Here the daisies guard you from every harm
Here your dreams are sweet and tomorrow brings them true
Here is the place where I love you.

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011

Aoi Hana

Αoi Ηana
Ένα fan fiction σε Χαριποτερική διάσταση από εμένα

Πρόλογος
Ο Εφιάλτης

Η Σέλεστ Θορν άνοιξε τα μάτια της. Κοίταξε τις βαριές, μπλε σκούρες κουρτίνες που έπεφταν πάνω από το κρεβάτι της. Πάλι ο εφιάλτης.
Αναστέναξε και κατέβηκε από το ψηλό κρεβάτι με το παχύ στρώμα και έβαλε προσεχτικά τις παντόφλες της. Δεν ήθελε να ξυπνήσει τα υπόλοιπα κορίτσια που κοιμόντουσαν ήρεμα. Έδεσε τη ρόμπα γύρω από τη μέση της. Όσο ζεστό και αν ήταν το κάστρο, ο Νοέμβριος δεν ήταν καιρός που επέτρεπε να κυκλοφορείς με ένα αμάνικο νυχτικό. Βγήκε έξω από το υπνοδωμάτιο και κατέβηκε στην αίθουσα αναψυχής.
Επικρατούσε ηρεμία. Οι δείχτες του ξύλινου μεγάλου ρολογιού που στις άκρες τους είχαν κοράκια έδειχναν τέσσερις το πρωί. Το τζάκι ήταν αναμμένο, με μερικά κάρβουνα να σιγοκαίνε. Οι πολυθρόνες δίπλα στο τζάκι είχαν δύο βιβλία από τη βιβλιοθήκη πάνω τους και στα τραπεζάκια ήταν περγαμηνές. Με ένα κούνημα του ραβδιού της, η Σέλεστ τοποθέτησε τα βιβλία στα σωστά ράφια της μεγάλης βιβλιοθήκης που κάλυπτε ένα μεγάλο μέρος του τοίχου. Τα λάβαρα του κοιτώνα κρέμονταν στον πέτρινο τοίχο. Το παράθυρο κοίταγε στο πάρκο του κάστρου, το οποίο ήταν ολοσκότεινο. Μόνο τα αστέρια φώτιζαν τον ουρανό.
Η Σέλεστ έκατσε σε έναν από τους καναπέδες και κοίταξε έντονα το κατάλευκο άγαλμα της ιδρύτριας του κοιτώνα που στόλιζε το χολ πριν την είσοδο στο κύριο μέρος της αίθουσας αναψυχής του Ράβενκλοου.
«Πιθανότατα εσύ δεν είχες τέτοια προβλήματα.»,μουρμούρισε στο άγαλμα της Ροβένα Ράβενκλοου.
«Όταν ξεκινάς να μιλάς σε αγάλματα μάγων πεθαμένων εδώ και χιλιετίες, είναι καλό να εξετάσεις το κεφάλι σου.».
«Στέφαν, τι κάνεις ξύπνιος;»,ρώτησε η Σέλεστ νευριασμένη.
Ο Στέφαν Ντράγκον έκατσε δίπλα της στον καναπέ και την σκέπασε με μία κουβέρτα που είχε φέρει από τον κοιτώνα του. Ήταν δεκαέξι ετών, ψηλός, αρκετά έως και απελπιστικά αδύνατος, με ίσια μαλλιά στο χρώμα του άχυρου και  μεγάλα γαλάζια μάτια.
«Σου κάνω παρέα. Έχω άγχος. Αύριο είναι ο πρώτος αγώνας στο Κουίντιτς και είναι εναντίον του Γκρίφιντορ. Ξέρεις πως έχω άγχος.»,είπε το αγόρι.
«Θα τα πας μια χαρά.»,μουρμούρισε η Σέλεστ και τυλίχτηκε σφιχτά με την κουβέρτα της. «Το Ράβενκλοου δεν είχε ποτέ ξανά τόσο καλό φύλακα.».
Ο Στέφαν χαμογέλασε. «Εσύ όμως, γιατί δεν κοιμάσαι πάλι;».
«Έχω εφιάλτες, Στέφαν.».
«Βασικά, έναν δεν έχεις;».
«Ναι. Αυτόν τον ίδιο από την αρχή του σχολικού έτους.».
«Σέλεστ… το Χόγκουαρτς είναι το πιο ασφαλές μέρος στον κόσμο Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς.»,είπε ο Στέφαν και της έπιασε το χέρι.
Η Σέλεστ δεν απάντησε. Κάθε βράδυ, στα όνειρά της, έβλεπε σκοτεινές μορφές με μαύρους μανδύες και κουκούλες να έρχονται στο Χόγκουαρτς. Το βάδισμά τους απειλητικό. Και καθώς βγάζουν τα ραβδιά τους, μαύρα χέρια απλώνονται και αρπάζουν ότι πολυτιμότερο έχει. Τον Στέφαν, την κολλητή της, την Ερέβια, τους φίλους της από το Ράβενκλοου και την άλλη της κολλητή, την Λαβέρνα από το Σλίθερν και τον γάτο της, τον Λόλιετ. Και από τα ραβδιά των κουκουλοφόρων, φωτιές βγαίνουν και το Χόγκουαρτς τυλίγεται στις φλόγες. Και στο τέλος, μία πράσινη λάμψη πετά και καρφώνεται με δύναμη στο στήθος της. Και τότε πεθαίνει, βλέποντάς τα όλα χαμένα και το Χόγκουαρτς να καίγεται. Και έτσι ξυπνάει.





Θα ήθελα σχόλια για αυτό...Πώς σας φαίνεται...Αν θέλετε συνέχεια.

15 σχόλια:

Amaranth είπε...

Μικρόοο μου! Τι κάνεις;;;^^
Χρόνια και ζαμάνια!
Λοιπόν μετά απο τόσο καιρό γύρισα και διάβασα αυτήν την ανάρτηση.. Είναι πολύ όμορφη ιστορία, συνέχισέ την (και όχι, δεν το λέω επειδή με βρήκες σε χρόνο που έχω τρελαθεί να βλέπω όλα τα harry potter απ'την αρχή) :P
Θα τα ξαναπούμε σύντομα, περιμένω συνέχεια! Φιλιάααα <3

Beedle είπε...

Καταπληκτικο, σου εχω πει οτι μου αρεσειι ο τροπος που γραφεις με μικρες κοφτες προτασεις?
Μου αρέσει πολύ το φαν φικ σου, να το συνεχισεις... Βασικα, είδη αδυμονώ για τη συνεχεια..

(εχεις καποια λαθακια βεβαια :ΡΡΡ )

Creepy Dreamer είπε...

Amaranth, έχεις τόσο καιρό να μπεις! :/
Μας έλειψες!
Χαίρομαι που σου άρεσε :) Θα το συνεχίσω, σε λίγες μέρες λογικά θα βάλω τη συνέχεια, αν και τα κεφάλαια που έχω γράψει είναι τεράστια -.-
Θα τα ξαναπούμε :*
Φιλούμπες!

Creepy Dreamer είπε...

Beedle, θα διορθώσω τα λαθάκια, αφού είναι τόσο σημαντικά. ^_^
Και μόνο ο πρόλογος μου είναι κοφτός. Όχι το υπόλοιπο. :Ρ

Sleepless είπε...

Αχχχ είναι τόσο όμορφο!!! Εννοείται πως περιμένω την συνέχεια! :) Καλή σου μέρα και καλές εμπνεύσεις!

α! Ερώτηση: Το όνομα πως βγήκε? σημαίνει κάτι?

Little Dreamer είπε...

Οφ κορς κι είναι τέλειο! Λατρεύω τον τρόπο που γράφεις! Ελπίζω να το συνεχίσεις κι αυτό και το άλλο γιατί έχω μείνει με την περιέργεια! :P

Creepy Dreamer είπε...

Sleepless, σε ευχαριστώ πολύ. :)
Μόλις ετοιμαστεί η συνέχεια, θα μπει εδώ. ^_^

Το Celeste είναι το ουράνιο. Το δεύτερό μου όνομα είναι το Ουρανία :Ρ Μου τη σπάει το Ουρανία, αλλά το Σέλεστ είναι τόσο όμορφο σαν όνομα, οπότε βουαλά.:)

Creepy Dreamer είπε...

Little Dreamer, για ποιο 'άλλο' μιλάς;
Ναι, αυτό θα συνεχιστεί. Νομίζω θα φτάσει τα 5-6 κεφάλαια :P

Σε ευχαριστώ :)
Τα λέμε!

Little Dreamer είπε...

Είμαι αυτή που μιλάς μαζί της τώρα στο facebook σε περίπτωση που δε μ'έχεις καταλάβει! :P
Και μιλάω για το άλλο που με είχες στείλει κι είχα ξετρελαθεί! :P

Creepy Dreamer είπε...

Α :Ρ Ε πού να σε έχω καταλάβει χριστιανή μου, δεν έχεις και στάμπα με το όνομά σου πάνω :Ρ
Ναι, αυτη που λες θα τη συνεχισω, απλα δε θα μπει ποτέ

Little Dreamer είπε...

Ναι οκ έχεις ένα δίκιο! :Ρ
Και να 'θελες να το βάλεις είναι ολίγον τι μεγάλο! :Ρ
Ούτως ή άλλος εγώ θέλω απλώς να το διαβάσω και να μάθω τη συνέχεια!
Αν θα το ανεβάσεις κάπου ή όχι είναι δικό σου θέμα! :)

Creepy Dreamer είπε...

Δε θα το ανεβάσω γιατί έχω άλλες ελπίδες για αυτό :$

Little Dreamer είπε...

Και καλά κάνεις γιατί αυτό θα γίνει best seller, το χέρι μου στη φωτιά! :P

Creepy Dreamer είπε...

Ό,τι πεις :P

SugarPinkSunFlower είπε...

Υπέροχο fanfic!Γράφεις πραγματικά πολύ ωραία!Ανυπομονώ να βγει η συνέχεια του μπλε λουλουδιού(έτσι δεν μεταφράζεται το aoi hana,σωστά;).Α,και μου άρεσε το όνομα του γάτου,Λόλιετ.Μου Θυμίζει τον αγαπημένο μου ντετέκτιβ!