Hunger Games

Deep in the meadow, hidden far away
A cloak of leaves, a moonbeam ray
Forget your woes and let your troubles lay
And when it's morning again, they'll wash away
Here it's safe, here it's warm
Here the daisies guard you from every harm
Here your dreams are sweet and tomorrow brings them true
Here is the place where I love you.

Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

This is the end....







''Μέσα σε ένα κιβώτιο ή μέσα σ' ένα έπιπλο από πολύτιμο έβενο θα βάλω και θα φυλάξω τα ενδύματα της ζωής μου. Τα ρούχα τα κυανά. Και έπειτα τα κόκκινα, τα πιο ωραία αυτά από όλα. Και κατόπιν τα κίτρινα. Και τελευταία πάλι τα κυανά, αλλά πολύ πιο ξέθωρα αυτά τα δεύτερα από τα πρώτα. Θα τα φυλαξω με ευλάβεια και με πολλή λύπη. Όταν θα φορώ μαύρα ρούχα και θα κατοικώ μέσα σε ένα μαύρο σπίτι, μέσα σε μία κάμαρη σκοτεινή, θα ανοίγω καμιά φορά το έπιπλο με χαρά, με πόθο και απελπισία. Θα βλέπω τα ρούχα και θα θυμούμαι την μεγάλη εορτή- που θα είναι τότε ολώς διόλου τελειωμένη. Όλως διόλου τελειωμένη. Τα έπιπλα σκορπισμένα άτακτα μες τις αίθουσες. Πιάτα και ποτήρια σπασμένα κατά γης. Όλα τα κεριά καμένα ως το τέλος. Όλο το κρασί πιωμένο. Όλοι οι καλεσμένοι φευγάτοι. Μερικοί κουρασμένοι θα κάθονται ολομόναχοι, σαν κ' εμένα, μέσα σε σπίτια σκοτεινά....''
Κ. Π. Καβάφης

Ναι λοιπόν, μέσα στο μπαούλο του μυαλού μας, αυτό που βρίκσεται στα απύθμενα βάθη των σκέψεών μας, έτσι ώστε κανείς να μην το βρίσκει όσο και αν ψάξει, κρύβουμε τον πολυτιμότερο θυσαυρό που μπορούμε να βρούμε όσο ζούμε: τις αναμνήσεις.
Εγώ έχω πολλά ξεχωριστά μπαούλα, καθώς προσπαθώ να κρατώ τις αναμνήσεις τακτοποιημένες, σε μία σωστή σειρά, ανάλογα με το πόσο σημαντικές μου είναι. Πρόσφατα έτυχε να ανοίξω ένα μπαούλο, που παλαιότερα ήταν ένα από τα αγαπημένα μου. Το λάτρευα. Ήταν το μπαούλο της φιλίας της. Φωτογραφίες. Γράμματα. Κάρτες με γλυκές χριστουγεννιάτικες ευχές. Υποσχέσεις του τύπου "Δε θα σε αφήσω ποτέ μου", "Θα σε αγαπάω για πάντα", "Θα είμαστε οι καλύτερες φίλες για μία ολόκληρη ζωή.". Αναμνήσεις γέλιου, χαράς και αγάπης. Τόσης πολλής αγάπης. Αναμνήσεις ίσως όχι τόσο ευχάριστες, αλλά πάλι γεμάτες με την παρουσία της.
Ξέρετε κάτι; Ήταν πράγματα σημαντικά για εμένα. Αποτελούσαν ένα μεγάλο, αγαπημένο κομμάτι της ζωής μου. Ήταν το άτομο που υπήρξε φίλη μου, η καλύτερή μου φίλη, το άτομο που γνώριζε όλα μου τα μυστικά επί 11 χρόνια.... 11 χρόνια, περισσότερο από την ίδια μου τη ζωή μέχρι τώρα... Όμως... Ξαφνικά αποφάσισε να ''ξεκόψουμε... Δεν ξέρω για πόσο, αλλά πρέπει να ξεκόψουμε''.
Υπήρχε μία περίοδος, μετά από αυτό(^) που καταριόμουν τα πάντα. Τριγύριζα σαν πτώμα. Δεν υπήρχα. Δεν ήμουν εγώ. Δε μπορούσα να ζωγραφίσω, να διαβάσω, να είμαι αυτή που είμαι τέλος πάντων. Έγινα μία άλλη. Σαν φάντασμα. Οι αναμνήσεις του μπαούλου με κατέκλυζαν. Με στοίχειωναν. Με έκαναν να νιώθω τίποτα. Πώς μπορεί κάποιος να σπάει τις υποσχέσεις του προς εσένα...;
Και τελικά, είχα βάλει τα μαύρα ρούχα μου, ήμουν κλεισμένη σε ένα δωμάτιο, κουλουριασμένη, κλαίγοντας. Όποτε άνοιγα το μπαούλο να δω τα παλιά μου ''ρούχα'', ένιωθα απελπισία και θλίψη.


Afraid to love, afraid to lose 
 Afraid to start, afraid to choose 
Afraid to live, afraid to die 
Afraid to let these days go sail by 
Afraid to change or stay the same 
Afraid to lose yourself again



Ήμουν έτσι... Φοβόμουν τα πάντα...Να δεθώ... Να ζήσω... Να ονειρευτώ κάτι καλύτερο...
Πέρασε αρκετός καιρός...Το μπαούλο παραμένει εκεί. Στο μικρό μου σκοτεινό, αραχνιασμένο δωμάτιο. Το ανοίγω πού και πού. Βλέπω τι είχε συμβεί. Το ξανακλείνω. Παίρνω βαθιές αναπνοές. Χαμογελάω και βγάζω τα μαύρα ρούχα. Φοράω κάτι πολύχρωμο. Βγαίνω από το δωμάτιο και το κλειδώνω πίσω μου...
Η ζωή δεν είναι τεράστια... Δε ζούμε για πάντα... Για ποιο λόγο να στερώ από τον εαυτό μου και από τους φίλους που έχω και αυτούς που δεν έχω γνωρίσει ακόμη, ευτυχισμένες στιγμές, γεμάτες χαμόγελα και γέλια που προκαλούν δάκρυα; Γιατί; Οι άνθρωποι πληγώνουν. Οι άνθρωποι μας πονάνε. Αλλά η απουσία τους πονάει περισσότερο, είπε μία σοφή μου φίλη κάποτε... Έχει δίκιο.
Πρέπει να χαμογελάμε. Να αντιμετωπίζουμε τη ζωλη με αισιοδοξία και να μπορούμε να την γελάσουμε αμα μας φέρει μερικές αναποδιές. Να έχουμε δύναμη. Να μην είμαστε μίζερη. Θα χάσεις δύο-τρεις φίλους. πραγματικά άξιζαν; Όσοι δε προτιμούν την παρέα σου, είναι οι losers της όλης υποθέσεως. 
Εξάλλου, υπάρχουν τόσα άτομα εκεί έξω, έτοιμα να σε γνωρίσουν και να σε κάνουν ευτυχισμένο...Να γίνουν φίλοι σου.
Οι αναμνήεις που μας πλήγωσαν, είναι του παρελθόντος. Μας διδάσκουν και μας δείχνουν πως να είμαστε πιο καλοί στο μέλλον. Για ποιο λόγο να ζήσεις χωρίς να αγαπάς, χωρίς να παίρνεις πρωτοβουλίες, ζωρίς να έχεις φίλους, γεμάτος φόβους; Δεν είναι ζωή...
Ό,τι και αν έχει συμβεί χαμογέλα... Χαμογέλα ειρωνικά στο φίλο/η που σε πλήγωσε, βγάλε τα μαύρα ρούχα και προχώρα μπορστά. Εκατοντάδες άτομα ανυπομονούν να σε γνωρίσουν... Μην τους αφήσεις να σε περιμένουν.

Λοιπόν, ελπίζω να μην είναι πολύ χαζή ανάρτηση, απλά ήθελα να την κάνω εδώ και καιρό. Να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα, γράφοντάς τα. Καλό βράδυ.

6 σχόλια:

Faery είπε...

Λατρεύω Καβάφη! Πάρα πολύ ωραία η ανάρτησή σου! Και το μπλόγκ σου :)
Χαίρομαι για σένα που ξεπέρασες την όχι και τόσο καλή προηγούμενη κατάσταση που βρισκόσουν. 'Εγώ προσπαθώ ακόμα..
"Afraid to love, afraid to lose
Afraid to start, afraid to choose
Afraid to live, afraid to die
Afraid to let these days go sail by
Afraid to change or stay the same
Afraid to lose yourself again.."
I don't even know if i have found me :/

Creepy Dreamer είπε...

Καλή σου ημέρα Faery! :]
Και εγώ λατρεύω Καβάφη, αυτό είναι από τα πιο αγαπημένα μου πεζά του. <3
Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια :)
Δεν την ξεπέρασα εντελώς, προσπαθώ...Γιατί απλά δεν αξίζει! Πιθανότατα ούτε στη δική σου υπόθεση αξίζει.
Θετική σκέψη και χαμογέλα! Όλα θα τα ξεπεράσεις ;)

Αγανακτισμένη Έφηβη είπε...

είναι δύσκολο να χάνουμε ένα άτομο το οποίο ήταν η καλύτερή μας φίλη. αλλά, ξέρεις κάτι; θα βρεις καλύτερα άτομα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο!
και εμένα με γοητεύει ο καβάφης και το έργο του... πολύ όμορφο το πεζό που διάλεξες. :)
όσο για τις αναμνήσεις...εγώ είμαι άτομο που, πολλές φορές, σε ανύποπτο χρόνο, ανοίγω κάποια μπαούλα. θυμάμαι, κλαίω, γελάω. και μετά τα αφήνω ανοιχτά. επειδή ξέρω ότι δεν το περιεχόμενό τους δεν αξίζει να έχει τον τίτλο "αναμνήσεις" αλλά τον τίτλο "μέλλον". ;)

πολύ όμορφο ποστ...

Amaranth είπε...

Υπερλατρεύω Καβάφη χιχι! ;)
Θα σου πω ότι και εγώ βρέθηκα σε παρόμοια κατάσταση,έχασα 2 φίλες (κολλητές τότε) πριν 3 χρόνια.Τσακωθήκαμε γιατί άρχιζαν να αλλάζουν.Φαντάζεσαι πόσο μου έλειπαν μετά.Ακόμα και αν είχα έναν πολύ καλό μου φίλο δίπλα μου πονούσα τόσο.Είμαστε συμμαθήτριες σήμερα (όπως και τότε) και είναι εντελώς διαφορετικές.Τσακώθηκαν και μεταξύ τους απ'όσο ξέρω πρόσφατα.Έχουν αλλάξει,έχουν διαμορφώσει προσωπικότητα και έχουν δείξει τις διαθέσεις τους.The point is that people change.Δυστυχώς.Και συνήθως δεν καταλαβαίνεις ούτε εσύ για πότε.Σημασία έχει να κρατήσεις τις αναμνήσεις που σε κάνουν να χαμογελάς ή και να νοσταλγείς τα παλιά και να προχωράς μπροστά με το κεφάλι ψηλά,πιο δυνατή ;]
Anyway,μπορεί να μην σε ξέρω καλά,αλλά ό,τι θες μπορείς να μου μιλήσεις ή να μου πεις ^^
Φιλάκια!

Creepy Dreamer είπε...

Καλησπέρα Αγανακτισμένη Έφηβη!
Ναι, είναι δύσκολο... Αλλά έχω ήδη την δεύτερη κολλητή μου, οπότε νιώθω καλύτερα... Προσπαθώ να συνεχίσω:)
Ο Καβάφης είναι θεός.-
Το κείμενο ήταν σε μία ποιτηική συλλογή του και πραγματικά με αιχμαλώτισε :)
Οι αναμνήσεις μας βοηθούν να χτίσουμε το μέλλον, πιστεύω.
Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Τα λέμε :)

Creepy Dreamer είπε...

Amaranth, έχουμε το ίδιο γούστο.
Και ειλικρινά wtf? Για αυτό έγινε και με εμένα και την πρώην κολλητή μου ότι έγινε. :Ρ
Άλλαξε =/
Οι άνθρωποι αλλάζουν...Και εγώ δεν μπορώ να τους βλέπω να αλλάζουν. Όταν έχεις αγαπήσει κάτι κάπως, θες να μεινει όπως ήταν...σωστα;
Σημασία έχει να μην αφήσουμε το παρεθλόν να μας επηρεάσει και να προχωρούμε με χαμόγελο:)
Φυσικά βρε! Το ίδιο ισχύει και για εσένα! ^^

Φιλάκια :]