Once Upon A December...

Eίμαι πολύ επίκαιρη, το ξέρω :Ρ

Δε ξέρω γιατί, αλλά με έχει πιάσει τώρα τελευταία να συσχετίζω τη ζωή μου με κάποιο τρόπο με ταινίες. Ή τουλάχιστον τις αντιστοιχίζω στην περίοδο που τις έβλεπα....

Δεν ξέρω γιατί αλλά μου έχει κάτσει πως αυτή η ταινία έχει να κάνει με ντεζαβού και με κάρμα και πως με πολύ προσπάθεια μπορείς να βρεις αυτό που θες :Ρ

Πλέον δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έρχονται χαρούμενες αναμνήσεις. Μάλλον είμαι χαρούμενη. Όχι μάλλον. Είμαι χαρούμενη. Μία φίλη μου είπε πως με θεωρεί φίλη της, πράγμα που είναι σημαντικό, έχω ακούσει πολλά ''σε συμπαθώ'' και πραγματικά πιστεύω πως έχω ελπίδες κάποια στιγμή να μην είμαι πια το άτομο που είναι όλο στην απ' έξω, αλλά να βρω φίλους. Hurray. Ανυπομονώ να πάω Θεσσαλονίκη. :Ρ

Απλά το θέμα είναι πως εξαιτίας όλων αυτών έχω γίνει πολύ πιο ντροπαλός άνθρωπος και φοβάμαι να εκφραστώ ελεύθερα, φοβάμαι μήπως με αντιπαθήσει ο άλλος. Φοβάμαι πολλά. Όμως πιστέυω πως αυτό είναι καλό, γιατί σημαίνει πως έτσι έχω αρχίσει να γίνομαι κοινωνική.
(Εδώ σημείωση: Για αυτό, αν σας ζητάω στο msn συγνώμη σα μανιακή, απλά θέλω να με συμπαθήσετε, μη με παρεξηγείτε :$)

Ταυτόχρονα όμως θυμάμαι κάθε γέλιο που είχαμε μαζί, κάθε βόλτα, τα μπάνια μας παρέα, ειδικά μικρές, τα παιχνίδια, τα κουτσομπολιά, όταν τσακωνόμασταν ποια θα παντρευτεί τον Πάμπλο από το Rebelte Way(ναι όταν ήμουν 11 έβλεπα μεξικάνικα, βραζιλιάνικα, τι στο καλό είναι :Σ) και θάβαμε τους καθηγητές. Με έβαλες να σου ζωγραφίζω κάτι, μου βγήκε το χέρι γιατί ήταν χαρτί Α3 όμως η ανταμοιβή μου ήταν τεράστια: το κόλλησες στον τοίχο σου, μαζί με τις φωτογραφίες από την κατασκήνωση στην Πέρδικα Θεσπρωτίας. Πφ, μαζί μεγαλώσαμε γαμώτο... Το 'πε και ο Μ. προχθές... Απέναντί μου μένεις, φυσικά και πειράζει που δε μιλάμε. Αλλά... τι να κάνουμε. Life can be a real bitch sometimes...

Όμως πραγματικά, δεν είναι πλέον χάλια η κατάσταση. Γιατί απλά υπάρχουν τόσα πολλά νέα άτομα που συζητάω μαζί τους. Που με κάνουν να γελάω και να χαμογελάω και να θέλω τρελά να ταξιδέψω σχεδόν σε όλη την Ελλάδα για να τα δω. Χθες για παράδειγμα, μίλησα τόση ώρα στο τηλέφωνο, που η μπαταρία έπεσε και παραλίγο να κλείσει :Ρ Και στο 2ωρο τηλεφώνημα που έγινε, γέλασα και μίλησα. Πάρα πολύ. Ήταν... απλά ήταν ωραία η αίσθηση να έχεις φίλους. Ακόμα και αν ο κοντινότερος είναι γύρω στο 3ωρο από εδώ.

Και παρότι μερικές φορές νιώθω τις αναμνήσεις να με τραβάνε πίσω και να με τυλίγουν σητν ομίχλη ξέρουν πως, eventually, θα πρέπει να πάω μπροστά...  Και ξέρω πως κάποια στιγμή θα γίνει. Οι αναμνήσεις δεν ξεχνιούνται, απλά μας κάνουν δυνατότερους. Και δε μας αφήνουν να επαναλάβουμε τα λάθη που κάναμε. Μας κάνουν καλύτερους... Και μόνο για αυτό, για της αναμνήσεις που μου πρόσφερες, σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ για όσα έκανες για 'μένα 11 χρόνια. Ευχαριστώ που με άκουγες και που ήσουν φίλη μου. Ξέρεις πως πάντα θα σε αγαπάω, σαν αδερφή μου ήσουν ούτως ή άλλως...


Αλλά πρέπει να σε αφήσω πίσω. Λυπάμαι. Αλλά... Υπάρχουν και άλλοι εκεί έξω και πρέπει να τους αγαπήσω και αυτούς εξίσου. (: Τα λέμε...

Once Upon A December
Dancing bears, painted wings
Things I almost remember
And a song someone sings
Once upon a December.

Someone holds me safe and warm
Horses prance through a silver storm
Figures dancing gracefully
Across my memory.

Someone holds me safe and warm
Horses prance through a silver storm
Figures dancing gracefully
Across my memory.

Far away, long ago
Glowing dim as an ember
Things my heart
Used to know
Things it yearns to remember.

And a song
Someone sings
Once upon a December.

Why are you always so far away...?

Οι αναρτήσεις μου έχουν αραιώσει και εγώ δεν νιώθω καλά. Καθόλου καλά. Παραθέτω εδώ τι είχα γράψει σε φόρουμ. Καλά ήταν για άλλο λόγο, αλλά από αυτά που έχω καταλάβει, ισχύει και εδώ.

 

 

 

Kαι πώς νιώθεις όταν την αγγίζεις; Όταν αγγίζεις την απόλυτη υπέρτατη ευτυχια; Νιώθεις ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα σου. Ότι όλα είναι ήρεμα και γαλήνια, σα μια λίμνη που απλά υπάρχει, χωρίς να ταράζεται από πέτρες. Και όσο για το άτομο που σου προκαλεί αυτό το συναίσθημα; Όταν μιλάς μαζί του όλος ο άλλος κόσμος σβήνει. Ξεχνάς τα πάντα. Τα πάντα. Και αυτή η στιγμή υπέρτατης ευτυχίας κρατάει για λίγο καιρό. Μέχρι να πέσουν οι πέτρες. Και αυτή είμαι εγώ που ρίχνει τις πέτρες στη λίμνη. Μιλάω στους άλλους για συναισθήματα αγάπης και φιλίας και καλοσύνης και αλληλεγγύης και για την ήρεμη λύση προβλημάτων, ενώ δεν μπορώ καν να λύσω τα δικά μου. Ανόητη, ανόητη. Καταστρέφεις τα πάντα! Ποιος Τζόναθαν Κρίστοφερ Μόργκενστερ; Ποιο τέρας με δαιμονικό αίμα; Ποιο τέρας που δε νιώθει αγάπη; Τα αληθινά τέρατα είναι αυτά σαν εμένα. Μπορεί να αγαπούν αλλά πληγώνουν. Πληγώνουν και σπάνε όσους αγαπάνε. Τους διαλύουν και τους τσακίζουν σε χίλια κομμάτια και εν τέλει πληγώνουν και τον ίδιο τους τον εαυτό, κλαίγοντας στη θέα μία πεθαμένης αγάπης. Κλαίγοντας τρόπος του λέγειν καθώς τέρατα του είδους μου, απλά προσπαθούν να απομυζίσουν την αγάπη και την προστασία και τον οίκτο νέων θυμάτων. Θυμάτων που είναι ή θα γίνουν φίλοι τους. Θυμάτων που θα βρεθούν με μία σπασμένη καρδιά. Τα τέρατα δεν βρίσκονται στα βιβλία και στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Τα αληθινά τέρατα βρίσκονται σε μικρή ή μεγάλη ποσότητα μέσα μας. Πόσο μεγάλο είναι το δικό σου τέρας;

Και λοιπόν κάπως έτσι μπορεί να καταλάβει κανείς πως νιώθω απλά κομμάτια. Οι ανθρώπινες σχέσεις με διαλύουν σιγα-σιγά. Δεν πρέπει να κάνω φιλίες και να γνωρίζω άτομα. Απλά προσθέτει μία επιπλέον πληγή όταν σε απαριούνται. Όσο για το να δένομαι με κάποιον; Ακόμα χειρότερα. Τι 11 χρόνια, τι 1, όσο φίλοι να στε με τον άλλον πάντα θα σε αφήνει. Όλοι μας αφήνουν. Δε μπορούμε να στηριζόμαστε στους ανθρώπους.

Τις σχέσεις μου μέσα δηλαδή. Για ποιο λόγο να ανοιγεις την καρδια σου και να δένεσαι αν ειναι να σε μαχαιρώσουν ξανά και ξανά και ξανά; Πφ, δεν το καταλαβαίνω απλά. Νιώθω άδεια και ταυτόχρονα πονάω ._.

Καληνύχτα

Dark Sanctuary

Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου με ένα μπλοκ αλά μπρατσέτα.... Επίσης θυμάμαι εκείνη τη φορά που ζωγράφισα τον τοίχο με μαρκαδόρους και η μαμά έπαθε πολιτισμικό σοκ :P Θυμάμαι πως πάντα ζωγράφιζα, γεμίζοντας τα φύλλα του μπλοκ με αφηρημένες φιγούρες με ψηλούς κορμούς, αδύνατα πόδια και κεφάλια-κολοκύθες. Eπίσης θυμάμαι καθαρά την πρώτη φορά που πήγα στο εργαστήρι σχεδίου. Κάποια παιδιά, μικρότερα, έφτιαχναν ό,τι ήθελαν από πηλό. Μεγαλύτερα ζωγράφιζαν με παστέλ ή νερομπογιές διάφορες συνθέσεις ή νεκρή φύση με μολύβι και όσοι ήταν για αρχιτεκτονική σχολή ή κάτι παρεμφερές έφτιαχναν στους καμβάδες τους τις προτομές αρχαίων Ελλήνων θεών με κάρβουνο. Στην αρχή ζωγράφιζα στα χοντρά χαρτιά του μπλοκ με ξυλομπογιές. Μετά, ήρθε το μολύβι. Στη συνέχεια, ο δάσκαλος με έμαθε να ζωγραφίζω σε κανσόν με ακουαρέλες και με παστέλ, αντιγράφοντας άλλα έργα ή κοιτάζοντας συνθέσεις και νεκρές φύσεις. Μετά πήγαμε αποκλειστικά σε μολύβι και μόνο σε συνθέσεις, για να μάθω καλύτερα τις αναλογίες και τις σκιάσεις. Γινόμουν όλο και καλύτερη και ευσεβής μου πόθος και όνειρο ήταν να ζωγραφίζω με κάρβουνο σε καμβά ή με λαδομπογιές σε καμβά. Αλλά το εργαστήρι σχεδίου έκλεισε και για κάμποσα χρόνια παράτησα το ταλέντο μου και περιορίστηκα σε λίγες και πρόχειρες ζωγραφιές νεράιδων και στο σχεδιασμό ρούχων. Συστηματικά, ξεκίνησα να ζωγραφίζω ξανά φέτος το καλοκαίρι. Ίσως επειδή πληγώθηκα βλέποντας τις ζωγραφιές του Θ. και της Μ. στο ΧΓ, αυτές τις τόσο τέλειες ζωγραφιές. Ζήλεψα το ταλέντο τους και θυμήθηκα την αίσθηση του 4Β Faber Castell στα χέρια μου, την απαλή μυρωδιά του χαρτιού, την υψή του παστέλ...
Kαι έτσι συνειδητοποίησα πως πάντα μα πάντα η ζωγραφική ήταν το καταφύγιό μου. Ο μικρός μου κόσμος, στον οποίο κατέφευγα όταν ήμουν χαρούμενη, όταν έκλαιγα, όταν πονούσα, όταν σκεφτόμουν. Εκεί είναι το μέρος όπου μπορω πολύ απλά να είμαι εγώ. Εγώ, χωρίς να κρύβομαι από κανέναν, χωρίς να προσποιούμαι κάτι που δεν είμαι. Εκεί είναι ο δικός μου κόσμος, όπου κάθε ιδέα που υπάρχει στο κεφάλι μου παίρνει ζωή με ένα μολύβι 4Β και λίγες ξυλομπογιές. Εκεί θα καταφύγω, όταν όλοι με παρατούν...Εκεί είναι το μέρος όπου μπορώ να εκφραστώ. Εκεί τα όνειρά μου γίνονται πραγματικά. Εκεί είναι το καταφύγιό μου. Το μέρος που πραγματικά αγαπώ.

Freak...

Δεν καταλαβαίνω γιατί τα κορίτσια έχουμε πάντα μία μανια για το πως θα δείχνουμε, τι θα φορέσουμε, πως θα βαφτούμε και όλα τα συναφή. Προσπαθούμε να είμαστε υπεβολικά τέλειοι, υπερβολικά ωραίοι και όλα αυτά για να γίνουμε αρεστοί. Ποτέ δε μου άρεσε αυτό. Το θεωρούσα πολύ πολύ πολύ ρηχό. Και για ένα διάστημα στο γυμνάσιο και εγώ ήμουν ρηχή. Προσπαθούσα να κολλήσω και να γίνω αρεστή και συμπαθής με αυτά που φορούσα. Ακόμα έχω μία μπλούσα σκακιέρα από τη Δευτέρα Γυμνασίου, τότε που στη μόδα ήταν τα emo. Και έτσι άρχισα σιγά σιγά να γίνομαι εγώ, επειδή μισούσα όλη αυτή την υποκρισία, τη ρηχότητα και δεν ήθελα ποτέ να είμαι ίδια με τους άλλους.
Αυτό το εγώ βέβαια δεν είναι τίποτα ιδαίτερο. Περικλίει μπόλικα μαύρα ρούχα, μερικά άσπρα με πολύχρωμες λεπτομέρειες, κίτρινα και πράσινα την άνοιξη και το καλοκαίρι, τζιν φούστες, All Star και κάτι αγαπημένα Pepe Jeans μποτάκια που πήρα και προσφάτως μία φούστα με διπλή επένδυση και κάτι φιόγκους πάνω της.
To θέμα είναι πως χθες γυρίσαμε στις εποχές του Δημοτικού όπου όλοι με κορόιδευαν επειδή ήμουν old fashion και με έλεγαν γεροντοκόρη και κάμποσα άλλα. Και χθες λοιπόν είχα βάλει αυτά:

Πράγματι αυτά, έβγαλα φωτογραφία το πρωί επειδή μου άρεσε το ντύσιμο. Anyway, στην Άρτα δεν ξέρω γιατί, αλλά σνομπάρουν οτιδήποτε διαφορετικό και ξένο. Και έτσι λοιπόν με το που πάτησα το πόδι μου στο σχολείο, άρχισαν οι κοροϊδίες όπως και στο Δημοτικό. Τι λαμπάδα, τι Patty, τι παλαιοληθική... Και πολλά άλλα.
Δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουν αυτό. Δεν μπορώ να με κοροϊδεύουν. Δεν το αντέχω. Και συγκεκριμένα, όταν δεν τους πειράζω, δεν τους μιλάω καν, για ποιο λόγο να σκάνε στα γέλια όταν με βλέπουν μέσα στο προαύλιο; Δεν μπορώ να αμφιβάλλω ακόμα περισσότερο για τον εαυτό μου και μισώ το γεγονός πως χθες με έκαναν να κλάψω. Απλά δεν είμαι θύμα της μόδας οκέι; Αυτή είμαι. Και αν σας αρέσει.

Books...

Books are secrets waiting to be told. They are shoved aside on a dusty shelf or buried under a mountain of laundry that has still yet to be done. Forgotten by children in lieu of video games and flashy TV shows and passed off by adults. They always say they never have the time to read them… So they sit, stacked side by side in indistinguishable covers, dusty and cold. In each bound copy, stamped on each yellowed page lay stories of worlds you never imagined could ever exist… They stay in the same spot for years until you move, throwing them carelessly into a box on a truck only to stack them back on those same shelves in a new home.

But some of us know better. The books breathe life. Late at night when the world has gone to bed and our thoughts are running restlessly, they whisper to us from across the room, telling us to pick them up and crack them open. They offer a place to run away to when our feet are too scared to move. A place to hide when the world outside our windows seems too dark and too real. We find ourselves hidden amongst the pages and in the struggles and triumphs of our papery-selves. There is strength there to be shared, losses to be mourned and fights to have won. There are more dreams and loves and lies than we could ever manage outside of the pages of our books.

They suffer the wear and tear of being too well loved. Dog eared pages and cracked spines from re-reading the story of the prince and his heartbreak over and over late one night when our own hearts were broken to a million pieces. They have tea stains and hastily scribbled notes. Smudges from fantastic tea cakes and from our lips pressed against the pages in a show of great, knowing love.

In our books we find new worlds. We find the strength that we thought we did not possess. We find a shoulder to cry on and hands to lightly wipe the tears away. We find our knight in shining armour, our princess in the tower and our kingdoms to run away to. We find our own stories, our own words and words we never knew we wanted to say.

We feel sorry for the people who don’t read, or say they don’t have time. We laugh when people say “Its just a book.” or “You don’t need two copies of that” because to us, each book contains subtle differences that make them unique. We know the importance and the magic of books, even when the rest of the world has passed them by.

Δεν το έγραψα εγώ. Αλλά με εκφράζει κάθε του γραμμή. Είχα ανάγκη να το ποστάρω, αύριο λογικά θα υπάρξη μακροσκελέστατη ανάλυση της αγάπης μου για τα βιβλία. Farewell until then.

In pain...

Δεν είμαι καλά. Καθόλου καλά. Κ.Α.Θ.Ο.Λ.Ο.Υ.
Είμαι απλά τόσο άχρηστη που δεν μπορώ να το αντέξω. 16 στο πρώτο πανελλαδικού στυλ πρόχειρο στην Ιστορία Τρίτης. Οκέι, απλά διάβαζω κάθε Σάββατο τόσο πολύ γι' αυτό το μάθημα που το κεφάλι μου σπάει και καταλήγω να γράφω 16, ενώ ξέρω τα πάντα στην εντέλεια για μία μαλακισμένη πηγή. Το διάολο μου δηλαδή. Και κάθομαι πάνω από μία βδομάδα να φτιάξω τον Riddler για τα γενέθλια ενός παιδιού και αυτός αντί να πει ένα, ένα μόνο ΕΝΑ γαμημένο ευχαριστώ, δεν είπε τίποτα. Απλά του άρεσε. Οκ.
Να τα χέσω όλα αυτά. Απλά δεν είμαι καλή σε τίποτα. Ποτέ δεν ήμουν το παιδί που 'χε κλίση σε κάτι. Ποτέ. Πάντα δεύτερη, πάντα τελευταία, πάντα μη ιδιαίτερη, ποτέ να μη ταιριάζω και να μη χώνομαι πουθενά. Να μη με αποζητά κανείς, ακόμα και αν εξαφανίζομαι για ώρες και ώρες. Αυτό το παιδί ήμουν. Και είμαι ακόμα. Και θα είμαι λογικά για πολύ καιρό.
Απλά θέλω κάποιον να πει κάτι τέτοιο...

I'm not a good person

omg, please stop these paranoias
 just take a deep breath
 and think about it.... really
 you're not a good person? you're one the best I've ever "met"... in the few days we know each other, you gave me more than a hundred "friends" ever did
 and this is not being a good person?
 in my eyes, this is being an awesome person

 but honestly...I don't think I gave you something special

you didn't?
 you gave me a smile
 someone to hope I'll ever see
 someone to surround me with
 isn't that enough to you?

Καλά η αλήθεια είναι πως όντως κάποιος μου τα είπε και έκανε τα δάκρυα να στεγνώσουν, αλλά αυτός ο κάποιος πέφτει γύρω στα 1.891 χλμ μακριά, οπότε... Απλά να... θα θελα να μουν ξεχωριστη για κάποιον.

Πφ, με έπιασαν οι ανασφάλειες. Απλά χρειαζόμουν να κάνω μία ανάρτηση μέσα στη μοίρλα και τη θλίψη

Something There Vol.2

Σήμερα θα παραθέσω πάλι μερικά favorites μου από το deviantART, με τους τίτλους που τους έχουν δώσει οι δημιουργοί τους.  Το θέμα των εικόνων; Harry Potter.

SPOILER ALERT: Η ανάρτηση περιέχει μπόλικο σπόλερ για όλο το ΧΠ. Αν θελετε να τα διαβασετε μόνοι σας, μη διαβάζετε την ανάρτηση :Ρ

1. My favorite tale

Βλέπουμε ένα κεφάλαιο από το 7ο βιβλίο να ζωντανεύει. Ο Σνέιπ είναι με τον Προστάτη του, την ελαφίνα, ο Ντάμπλιντορ μάχεται με τον Βόλντεμορτ. Από το παράθυρο φαίνεται το Χόγκουαρτς. Απλά δεν ξέρω, μου φαίνεται τόσο...μαγικό. Ακριβώς το συναίσθημα που μου βγάζουν τα βιβλία όταν τα διαβάζω. Με πάνε στο δικό τους κόσμο και οι χαρακτήρες παίρνουν σχήμα και μορφή εκει. Και η εικόνα αυτή πήρε Daily Deviation. Nα τι είπε αυτός που την πρότεινε. From the suggester: "Beautifully done: magical, thoughtful and heartfelt. I simply love the details, just as amazing as the book it illustrates. Amazing art by a talented artist!"

2. Until the very end

Η χρυσή μπάλα. Τα μουδιασμένα του δάχτυλα ψαούλεψαν στο πουγκί που κρεμόταβ στο στήθος του και την έβγαλαν.

Ανοίγω στο κλείσιμο.

Την κοίταξε βαριανασαίνοντας. Τώρα που ήθελε να περνά ο χρόνος όσο πιο αργά γίνονταν, τώρα είχε επιταχυνθεί, και η κατανόησγ λερχονταν τόσο γρήγορα που ξεπερνούσε την ταχύτητα της σκέψης. Τώρα ήταν το κλείσιμο. Τώρα ήταν η ώρα,
Έφερε το χρυσό μέταλλο στα χείλη του και ψιθύρισε: ''Πρόκειται να πεθάνω.".
Το μεταλλικό περίβλημα άνοιξε. Κατέβασε το τρεμάμενο χέρι του, ύψωσε το ραβδί του Ντράκου μέσα απ' το μανδύα και μουρμούρισε: "Φώτισε.".
Η μαύρη πέτρα με το ακανόνιστο ράγισμα στο κέντρο βρίσκονταν μέσα στη χρυσή μπάλα. Η πέτρα της ανάστασης είχε ραγίσει με μία κάθετη γραμμή που συμβόλιζε το ραβδί από κουφοξυλιά. Το τρίγωνο κι ο κύκλος που συμβόλιζαν το μανδύα και την πέτρα ήταν ακόμα ορατά.
Και πάλι ο Χάρι κατάλαβε χωρίς να χρειαστεί να σκεφτεί. Δε χρειάζονταν να τους φέρει πίσω, γιατί σε λίγο θα πήγαινε να τους βρει εκείνος. Δε τους καλούσε να έρθουν, εκείνοι τον καλούσαν.
Έκλεισε τα μάτια του και γύρισε την πέτρα τρεις φορές στο χέρι του.
Ήξερε τι έγινε γιατί γύρω το άκουσε θροΐσματα, που μαρτυρούσαν ότι εύθραυστα κορμιά ακροπατούσαν στο διάσπαρτο με φρύγανα έδαφος, στις παρυφές του Δάσους. Άνοιξε τα μάτια τους και κοίταξε γύρω του.
Δεν ήταν ούτε φαντάσματα, ούτε άνθρωποι με σάρκα και οστά, το έβλεπε. Έμοιαζαν περισσότερο με το Χερτ, τότε που βρήκε από το ημερολόγιο, πριν τόσα χρόνια, όταν ήταν μία ανάμνηση που κόντευε να γίνει συμπαγής. Δεν ήταν απτοί σα ζωντανά σώματα αλλά ήταν πολύ πιο απτοί από τα φαντάσματα και, καθώς έρχονταν κοντά του, υπήρχε σε όλα τα πρόσωπα το ίδιο τρυφερό χαμόγελο.
Ο Τζέιμς είχε το ίδιο ακριβώς ύψος με το Χάρι. Φορούσε τα ρούχα με τα οποία πέθανε και τα μαλλιά του ήταν αχτένιστα, ανακατεμένα, τα γυαλιά του στραβοφορεμένα σαν του κυρίου Ουέσλι.
Ο Σείριος ήταν ψηλός και όμορφος, νεότερος απ' ότι τον γνώριζε ζωντανό το αγόρι. Κινήθηκε με μία αβίαστη χάρη, με τα χέρια στις τσέπες του κι ένα χαμόγελο στα χείλη.
Ο Λούπιν ήταν επίσης νεότερος, ξεκούραστος, ενώ τα μαλλιά του ήταν πιο πυκνά και πιο σκούρα. Έδειχνε ευτυχισμένος που γύρισε στα παλιά λημέρια του, σοτ σκηνικό των εφηβικών περιπλανήσεών του.
Το χαμόγελο της Λίλι ήταν το πιο πλατύ απ' όλα. Έσπρωξε πίσω τα μακριά μαλλιά της καθώς τον πλησίαζε και τα πράσινα μάτια της, τόσο όμοια με τα δικά του, έψαξαν λαίμαργα το πρόσωπό του σαν να μην μποεούσε να τον χορτάσει. "Ήσουν τόσο γενναίος",ψιθύρησε.
Ο Χάρι δε μπορούσε να μιλήσει. Τη ρούφαγε με τα μάτια του και σκεφτόταν ότι θα μπορούσε να την κοιτάζει για πάντα και να μην τη χορτάσει ποτέ.
"Κοντεύεις να φτάσεις",μίλησε ο Τζέιμς. "Είσαι πολύ κοντά. Είμαστε...τόσο περήφανοι για 'σενα.".
"Πονάει;" Η παιδιάστικη ερώτηση ξέφυγε από τα χέιλη του, προτού προλάβει να τη συγκρατήσει.
"Ο θάνατος; Καθόλου.",απάντησε ο Σείριος."Είναι πιο γρηγορο και πιο εύκολο από το να σε πάρει ο ύπνος.".
"Και θα θέλει να είναι γρήγορο. Θα θέλει να τελειώνει.",πρόσθεσε ο Λούπιν.
"Δεν ήθελα να πεθάνετε.",ψέλισσε ο Χάρι. Τα λόγια βγήκαν παρά τη θέλησή του. "Κανείς σας. Συγνώμη..." Απευθύνονταν περισσότερο στο Λούπιν, ικετευτικά. "Μόλις γεννήθηκε ο γιος σου... Ρέμους, λυπάμαι...".
"Κι εγώ λυπάμαι",αποκρίθηκε ο Λούπιν. "Λυπάμαι που δε υα τον γνωρίσω... αλλά θα ξέρει γιατί πε΄θανα κι ελπίζω να καταλάβει. Προσπαθούσα να φτιάξω ένα κόσμο όπου θα ζούσε μια πιο ευτυχισμένη ζωή".
Μια παγερή αύρα, που ήρθε από την καρδιά του Δάσους, ανάδεψε τα μαλλιά στο μέτωπο του Χάρι. Ήξερε ότι δεν μπορούσαν να του πουν να φύγει, ότι έπρεπε να είναι δική του η απόφαση.
"Θα μείνετε μαζί μου;"
"Μέχρι το τέλος",τον διαβεβαίωσε ο Τζέιμς.

Χάνει τη χάρη του στα ελληνικά. Αλλά το νόημα είναι ίδιο έτσι δεν είναι; Προσωπικά, είχα πλαντάξει στο κλάμα σε αυτή τη σκηνή.

3. SPOILERS_Lupin+Tonks Ending?

Σε μία συνέντευξη η Τζ. Κ Ρόουλινγκ έλεγε πως ο Λούπιν σκοτώθηκε από τον Ντολόχοβ(ΓΟΥΑΤ ΔΕ ΦΑΚ, όνεστλι, ίβεν Νέβιλς ΓΚΡΑΝΤΜΟΔΕΡ ντιφιτιντ δις φρικινγκ Ντολόχοβ, φορ Μερλινς σέικ!) και η Τονκς από την Μπέλατριξ, που εξ' αρχής είχε δηλώσει πως "με την πρώτη ευκαιρία" θα σκότωνε το ''βρωμόπαιδο και το τέρας που παντρεύτηκε''. Οπότε εδώ βλέπουμε μία πιθανή σκηνή θανάτου. Ο Λούπιν έχει πεθάνει ήδη και η Τονκς θρηνεί από πάνω του, ενώ στο βάθος η Μπέλατριξ ετοιμάζεται να χτυπήσει την ανιψιά της. Η καλλιτέχνις πιστεύει πως η Μπέλατριξ είναι άτομο που θα χτύπαγε κάποιον πισώπλατα. Και εγώ αυτό πιστεύω. Rest In Peace Remus Lupin and Nymphadora Tonks-Lupin.

4. your husband is dead

Η Λίλι, αγκαλιά με το Χάρι, καθώς ο Βόλντεμορτ σκοτώνει τον Τζέιμς. Μου αρέσει η μητρική της στάση, το πως έχει το Χάρι κολλημένο πάνω της για να τον προστατεύσει. Μου αρέσει η εικόνα. Μου αρέσει που κλαίει για το θάνατο του Τζέιμς. Και όταν λέω μου αρέσει δεν εννοώ πως χαίρομαι, δεν είμαι μαζοχίστρια. Απλά μου φέρνει ένα πικρό συναίσθημα, αυτό που έπρεπε να φέρνει κάθε τέτοια εικόνα. Aπλά μου φέρνει μελαγχολία. Δεν είναι κακό. Κάθε άλλο, έτσι πρεπει να νιώθω. Καημένη Λίλι. Your husband is dead and soon you'll follow him. =[
Υ.Γ. Ο Τζέιμς και η Λίλι ήταν ανέκαθεν ένα από τα αγαπημένα μου ζευγάρια.

Αυτά από εικόνες αυτή τη φορά.