Why do we fall?

Γιατί πέφτουμε;

Είναι σχετικά εύκολο να απαντηθεί η ερώτηση αυτή.  Μπορεί να μας ρίξει ο φόβος, ή την επιτυχία, ή μπορεί να μας ρίξουν άλλοι άνθρωποι. Ή μερικές φορές, είμαστε τόσο σπασμένοι, που μπορεί να ρίξουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.

Μπορεί να μας ρίξει ο φόβος επειδή πάντα θα είναι εκεί για να μας πει: σταμάτα, δε μπορείς να το κάνεις, είναι ακατόρθωτο. Και αρχίζεις να βρίσκεις δικαιολογίες. Δικαιολογίες για να σηκωθείς πάνω, στα δύο σου πόδια και να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις.

Μπορεί να μας ρίξει η επιτυχία. Μερικές φορές φτάνουμε κάποια από αυτά που θέλαμε να φτάσουμε και τυφλωνόμαστε από τα καλά και τα κακά πράγματα που οι άνθρωποι μας λένε. Και χάνουμε τη μάχη, γιατί γινόμαστε νάρκισσοι. Σκέφτόμαστε: έκανα ό,τι μπορούσα, οπότε μπορώ να κάνω τα πάντα. Και τότε, εμφανίζεται κάποιος που φαίνεται να είναι πιο ενθουσιώδης και αποφασιστικός και επιτυχημένος, και πέφτουμε γιατί απογοητευόμαστε.

Μπορούν να μας ρίξουν άλλοι άνθρωποι. Τις περισσότερες φορές θα είναι απλά μνησίκακοι άνθρωποι, που θα μας λένε ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε επειδή δεν το έκαναν εκείνοι. Ή επειδή δεν πιστεύουν στις ικανότητές μας. Θα κάνουν τα πάντα για να μας κρατήσουν κάτω, ώστε να μην βγούμε ποτέ στην κορυφή, σε ελπίδα ίσως ότι έτσι αυτοί θα πάρουν περισσότερη προσοχή.

Μπορεί όμως να μας ρίξει και ο ίδιος μας ο εαυτός. Εδώ πιστεύω πως ταιριάζει το ρητό που λέει πως:

«Ο μεγαλύτερος φόβος μας, δεν είναι πως δεν είμαστε αρκετοί. Ο μεγαλύτερος φόβος μας είναι πως είμαστε δυνατοί πέρα από κάθε φαντασία. Ρωτάμε τους εαυτούς μας ‘‘Ποιος είμαι εγώ για να είμαι έξυπνος, όμορφος, ταλαντούχος,  υπέροχος;’’ Αλήθεια, ποιος είσαι για να μην είσαι όλα αυτά;»

Ο μεγαλύτερος εχθρός μας, είναι ο εαυτός μας, και αυτός είναι που μας ρίχνει πιο πολύ από όλους.

Είναι φυσιολογικό που πέφτουμε, είναι ανθρώπινο. Ωστόσο, είναι μαγικό και θαυμάσιο το πώς βρίσκουμε τη δύναμη να σηκωνόμαστε πάντα.  

Κλείνοντας, θα κάνω quote τον αγαπημένο μου Neil Gaiman: 

“And sometimes, when you fall, you fly.”

It's a test we all have to take 

You have to fall before you can learn how to fly 

Lei era ambra

Ο γέρος καθόταν τυλιγμένος στα ζεστά του ρούχα, με το πινέλο στο χέρι του και ζωγράφιζε. Σταμάτησε λίγο να ξεκουράσει το χέρι του και χάζεψε το φθινοπωρινό τοπίο. Το μάτι του τράβηξαν τα έντονα χρώματα των φύλλων από τα δέντρα. Κόκκινα, πορτοκαλιά, κίτρινα. Και έπειτα, ήταν και εκείνο το κόκκινο, αυτό του κεχριμπαριού. Το χρώμα που του θύμιζε εκείνη.

Τέτοιο χρώμα είχαν τα μαλλιά της. Θυμόταν πώς έπαιζε μαζί τους το ηλιόφως την ημέρα που την γνώρισε, εκείνο το καλοκαίρι, δίπλα στο λιμάνι. Την πλησίασε και γνωρίστηκαν και εκείνο το βράδυ βγήκαν βόλτα. Το κρασί που ήπιαν έκανε τα μάτια της να λάμψουν. Τον φίλησε.

Μπορεί να ήταν περίεργο μα εκείνο φιλί έκανε τον κόσμο του να ταραχτεί. Κάποιους μήνες αργότερα, της ζήτησε να μείνουν μαζί. Και έμειναν.

Ο δρόμος συνεχώς τους έβγαζε σε μέρη διαφορετικά, μέρη που δεν είχε ξαναδεί. Ή ίσως να τα είχε ξαναδεί. Μα μαζί της είχαν άλλη όψη. Ίσως επειδή, χωρίς να καταλάβει πώς, την είχε αγαπήσει.

Η συμβίωσή του μαζί της του είχε καλυτερέψει τη ζωή. Μαζί με εκείνη και το άλλο μεγάλο του έρωτα, τη ζωγραφική, ένιωθε πλήρης. Η τέχνη του και εκείνη είχαν γίνει ένα πλέον. Η ηδονή που ένιωθε όταν ήταν ανάμεσα στις μπογιές και τα πινέλα του ήταν όμοια με εκείνη που ένιωθε όταν την κρατούσε στα χέρια του.

Όταν, κάποια χρόνια αργότερα, πηγαίνανε ταξίδι, την έχασε. Το τροχαίο ήταν πολύ σοβαρό. Εκείνη χάθηκε, αυτός έμεινε ανάπηρος από το δεξί του πόδι και οι επιβάτες του άλλου αυτοκινήτου είχαν τραυματιστεί επίσης σοβαρά.

Είχε φύγει από κοντά του, όσο και αν ήθελε να την κρατήσει. Την έβλεπε παντού γύρω του. Στη κουζίνα, να μαγειρεύει σιγοτραγουδώντας έναν εύθυμο σκοπό. Στο διάδρομο, να ψάχνει την κατάλληλη θέση για τους πίνακές του. Την μύριζε στα σεντόνια του κρεβατιού. Μα όσο έντονη και αν ήταν η παρουσία της, δεν ήταν εκεί.

Προσπαθούσε να μείνει δυνατός. Για εκείνη. Συνέχισε να πουλάει τους πίνακές του, μα δεν ήταν το ίδιο πια το να ζωγραφίζει. Τα βράδια, όταν δεν κοιμόταν, ζωγράφιζε εκείνη, ανάμεσα σε τόνους κόκκινους και πορτοκαλί, σε τόνους σα και αυτούς του κεχριμπαριού.

Ο γερός δεν θυμόταν καν πώς είχε καταφέρει να περάσει όλα αυτά τα χρόνια μακριά της. Αναστέναξε. Ακόμη του έλειπε. Πήρε πάλι στα χέρια του το πινέλο και καταπιάστηκε με τον πίνακά του. Συνέχιζε να προσθέτει πινελιές, δημιουργώντας έτσι ένα τοπίο παρεμφερές με εκείνο που ήταν γύρω του, μα όχι ακριβώς ίδιο. Ζωγράφιζε ένα μέρος που είχε επισκεφθεί μαζί της, πολλά χρόνια πριν, σε ένα τους ταξίδι.

Έξαφνα, την είδε εκεί. Εκεί, ανάμεσα στα δέντρα. Ήταν εκείνη. Σηκώθηκε αλαφιασμένος. Μπορούσε να σταθεί μόνος του, δεν τον πονούσε πια το κατεστραμμένο του πόδι. Προχώρησε με σίγουρα βήματα, άπλωσε τα χέρια του και βρέθηκε μέσα στον πίνακα.

Τα κίτρινα και τα πορτοκαλιά φύλλα έπεφταν νωχελικά από τα δέντρα. Το ποτάμι κυλούσε ήρεμα. Είχε ένα δροσιστικό αεράκι. Και υπήρχε εκείνη. Ήταν εκεί, κάτω από τα δέντρα. Ήταν τα καφετιά μάτια που είχε ερωτευτεί και τα μαλλιά στην απόχρωση του κόκκινου του κεχριμπαριού που ποθούσε να αγγίζει. Έτρεξε προς το μέρος της, με δάκρυα να κυλάν από τα μάτια του. Την αγκάλιασε σφιχτά. Εκείνη, τύλιξε ανάλαφρα τα χέρια της γύρω από το λαιμό του και ακούμπησε το κεφάλι της στο στέρνο του, λέγοντας:

«Χαίρομαι που σε βλέπω ξανά.»

I carry your heart in my heart

Τώρα που το σκέφτομαι, από τότε που με θυμάμαι, εσύ ήσουν εκεί. Πάντα και πάντα. Ήσουν εκεί όταν έσπασα το χέρι μου και με πήρες τρυφερά στην αγκαλιά σου όταν εγώ έκλαιγα, αν και είχες τρομοκρατηθεί όσο και εγώ, γιατί για να λέμε την αλήθεια, ήσουν μόλις 18 τότε. Όμως με κράτησες σφιχτά και είπες «Θα περάσει μωρό μου, θα περάσει.». Σε εσένα ήρθα μυστικά μυστικά και σου είπα με ένα παιδικό ενθουσιασμό και με μάγουλα κατακόκκινα και σου είπα για τον πρώτο μου έρωτα, το Βασίλη. Πόσο ήμουν 4; Δε γέλασες. Με αντιμετώπισες σοβαρά και με υποστήριξες. Την άλλη φορά, είχα άρρωστη πολύ άσχημα και δε μπορούσα να ανασάνω καλά. Και εσύ έμεινες ξύπνια όλη νύχτα να με προσέχεις και ας δούλευες εξαντλητικές ώρες την επόμενη μέρα. Ήσουν εκεί όταν έφυγε η Μυρτώ. Ίσως να μη μου είπες τα πιο ενθαρρυντικά λόγια του κόσμου, μα ξέρω πως όταν με μαλώνεις το κάνεις για εμένα. Επειδή με αγαπάς τραγικά πολύ και επειδή θες να με βοηθήσεις να γίνω καλύτερος άνθρωπος – και ίσως να μη φαίνεται, μα το καταφέρνεις σιγά και σταδιακά.

Με αγαπάς και ας μην είμαι τέλεια και ας κάνω λάθη και ας τρώω τα μούτρα μου. Έχω ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου.

Θυμάμαι ακόμη το τελευταίο βράδυ στο σπίτι. Με πήρες αγκαλιά και έβαλες τα κλάματα και είπες ότι θα σου λείψω. Ότι τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο. Ότι δεν ήθελες να φύγω και να είμαι μακριά σου. Λογικό δεν είναι; Μέχρι πριν 7 χρόνια μέναμε κάθε μέρα μαζί στο ίδιο σπίτι. Μεγάλωσα μαζί σου. Μεγάλωσα εξαιτίας σου. Και σου το είπα αυτό και σου είπα πως δε θα είμαστε μακριά. Είμαστε αδερφές εξάλλου. Τίποτα, ούτε 500κατι χιλιόμετρα δε μπορούν να μπουν ανάμεσά μας. Αλλά το ξέρεις αυτό, έτσι;

Ανησυχείς πάντα τόσο πολύ για μένα. Πόσες ώρες να μιλάμε στο τηλέφωνο καθημερινά; Είναι αστείο, είσαι πάντα τόσο προστατευτική. Πιο πολύ και από τη μαμά, ίσως γιατί είμαστε κοντά μεταξύ μας, και έχουμε μία σχέση που δε θα μπορέσουμε να καταφέρουμε να αποκτήσουμε ποτέ με τη μαμά.

Που και που, όταν νιώθω τρομερά θλιμμένη για τον ένα ή τον άλλο λόγο, βγάζω από το κουτί που κρατάω μέσα ό,τι πιο πολύτιμο έχω ένα σκισμένο κομμάτι χαρτί. Από το πρώτο μου λεύκωμα. Μου είχες γράψει μία αφιέρωση…

‘‘Θέλω να ξέρεις ότι πάντα – όσα χρόνια και αν περάσουν, όσο και να μεγαλώσουμε – θα είμαι πάντα κοντά σου. Να σε βοηθάω στα δύσκολα, να χαίρομαι στην ευτυχία σου, να σε εμψυχώνω, να σε καθοδηγώ και να σε μαλώνω όταν πρέπει.

Αυτοί είναι οι δεσμοί αίματος που ποτέ δεν πρόκειται να μας τους σπάσει τίποτε και κανένας και να χωρίσουν οι δρόμοι μας.

Πάντα θα είμαι κοντά σου. Να σου δείχνω τη ζωή που δυστυχώς την έμαθα μόνη μου. Χωρίς μία μεγαλύτερη αδερφή να με συμβουλεύει. Εκμεταλλεύσου ότι έχεις 2 μεγαλύτερα αδέλφια που σε υπεραγαπούν και που θα κάνουν τα πάντα για να είσαι ευτυχισμένη και επιτυχημένη στη ζωή σου.

Φιλιά, με αγάπη,

η αδερφή σου!’’

Κάνουμε ποίηση τώρα ξέρεις στη σχολή και βρήκα ένα ποιητή τον E. E. Cummings. Ψάχνοντας τα ποιήματά του, έπεσα πάνω σε ένα το οποίο θα στο δώσω την επόμενη φορά που θα βρεθούμε.

“I carry your heart with me (I carry it in my heart)I am never without it (anywhere
I go you go, my dear; and whatever is done by only me is your doing, my darling)
I fear no fate (for you are my fate, my sweet)I want no world (for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

I carry your heart (I carry it in my heart)”
-E. E. Cummings

I have a confession to make

 Αυτοτελής ιστορία

“-Hey, you’re shaking.

-Yeah… I am a bit anxious. Can I hold your hand?

-Sure thing…

-I have a confession to make. It’s not something that you don’t know actually. Let me start with something you yourself said last year. I am afraid only of the thought of not talking to you, even if it’s just for one day. I…I want to talk to you. That’s why I call you so many times per week. I never get bored of your voice, or your jokes. I never get bored of you. I…I know that possibly I am a bother to you. Who wouldn’t be bothered by a girl who is in love with him, but he only sees her as a friend. I know that I bother you and that it must be hard for you to talk to me normally, but I had enough of this. I want to stop pretending that I’m only your friend. I do not see you as a friend. I like you, and you’ll never possibly ever find how much I do so. I know that this confession is already melodramatic and probably boring to you, but you have to know that it is true. It comes from the depths of my thoughts and feelings and it was something I always wished to say to you.

I like the way you make me laugh. I like the way you laugh when I say something funny enough. I like the way you take care of me. I like the way your voice sounds after I’ve just waken you up. I like the way you tease me. I like the fact that you say nerdy stuff that actually sounds funny. I appreciate the fact that you’ve been here for me. You’re actually always here for me, even if you’re miles away. You take my pain away with just one word. All you have to do to make me extremely happy is to talk to me.

But I wish for more. I wish I could make your heart race, like min does, when I talk to you. I wish you could see me as something more than a friend. I wish I could hold your hand and I could be the one for you. I know it’s selfish to ask this, but I would love it if I was your girlfriend.

I mean, I am already your friend and this also makes me happy, happier than I could ever imagine. But you know, I feel as if my chest tightens and tightens more, when I realize that I could never have you, that I could never be something more than a friend to you.

The thing you could make out of this pretty much pointless speech is that I like you. I love you.”

She dropped her pencil. She couldn’t bring herself to write the line “That’s when the boy leaned and kissed her”. Her hand wouldn’t move to finish the fictional text she was writing.

She felt tears streaming down her face. What was she crying for? Because she couldn’t even kiss the boy she like din her fictional world? It was stupid… So stupid.

And yet, there she was crying over the piece of paper that had on it the hidden feelings of her heart towards one of her friends. She couldn’t bring herself up to confess to him. She was so afraid. She knew he would possibly reject her and she could stand that pain, if she was able to stay near to him, as a friend. But she would feel so sad if she saw him with another girl, holding hands, laughing, kissing.

No. She could not confess. And that made her feel so bad.

Pathetic wasn’t she? Trying to make her deepest desires come true by imaging them. And then in the end, this would destroy her heart.

She felt so fucked up.

So she cried more.

 In my field of paper flowers
And candy clouds of lullaby
I lie inside myself for hours
And watch my purple sky fly over me

Dreaming of dreams

 Συμμετέχω σε διαγωνισμούς στο deviantART για να μπορέσω να βελτιωθώ στη ζωγραφική και να το πιο πρόσφατο. Θέμα: A Fairytale Character Dreaming. Εγραψα και ενα κειμενάκι, so here we go :P

From what the witch told her, all she knew was that the dreams were supposed to be gray, black and white. Was she abnormal? For her, everything around her was black, white and gray. Her life was colorless. She desired colors. She wanted to see them, but they were so far away from her, they were outside her tower.
So, every time she closed her eyes, her dreams were full of colors, full of reds and greens and blues and purples and oranges and so many more colors that dazzled her and made her laugh and happy and kind of light-headed. That times, the tower's wooden floor used to turn into a green meadow full of small flowers with wonderful smells. Butterflies with weird colors and purple birds were flying on her sky and right there, where her bed was, was a huge waterfall. Some times, a blueish unicorn, full of pride and innocence made his appearance. Trees with flowers popped up suddenly from the floor. She dreamed of stuff she knew they only existed in fairytales. There was yellow flying castle among pinkish clouds and there were kind princes and beautiful queens and happiness and joy.
Those colorful dreams made her smile. But, when she opened her eyes, she herself was still gray and so was the whole tower and only the outside world was full of those sweet colors she only dreamed off.

Is there a chance...?

Λοιπόν...Έτυχε να βρω μια ερωτική εξομολόγηση αγοριού προς ένα κορίτσι. Και okay απλά μου άρεσε so I'll just post it here.

Λοιπόν δεν μπορώ άλλο να το κρατήσω μέσα μου....το ξέρω ότι δεν σ' αρέσει αλλα με σφίγγει στην καρδια δεν μπορώ ,πρέπει να το πω....ελπίζω να μην ακουστεί γελοίο αν και δεν είναι κάτι που δεν ξέρεις....είναι κάτι που νιώθω τώρα ,αυτό μονο...δεν είμαι κάποιο ιδιαίτερο αγόρι το ξέρω αλλα ελπίζω ότι για σένα είμαι και θα είμαι...είσαι το πιο γλυκό κορίτσι που έχω ακούσει...το πιο όμορφο και ας μην το παραδέχεσαι....εγώ έτσι σε βλέπω...τρομάζω στην ιδέα ότι δεν θα σου μιλήσω σήμερα η αύριο η μεθαύριο...πες με χαζό αλλα μπορεί να είμαι ,δεν ξέρω...είμαι χαζός γιατί δε στο είπα πιο νωρίς,γιατί είμαι τόσο ντροπαλός για να στο πω ,δεν έχω "αυτοπεποιθηση" ,πες το όπως νομίζεις...ήθελα ίσως να σε βλέπω...πως θα αντιδράσεις πως θα χαμογελάσεις....μην με πάρεξηγήσεις, απλά νιώθω κόμπλεξ όταν κοιτάω τις φωτογραφίες σου...είσαι τόσο όμορφη… θa στο έχουν ξαναπεί είμαι σίγουρος....απλά θέλω να στο πω και εγώ όχι για να το πιστέψω ,γιατί το πιστεύω ,αλλα για να καταλάβεις ποσο το πιστεύω......είναι μοναχα δυο λέξεις αυτό που θέλω να πω τόσες μέρες...Μου αρέσεις, πάρα πάρα πολύ, δεν μπορώ να το κρύψω άλλο....ίσως να φαίνονται πολύ μελοδραματικά αυτά αλλα έτσι νιώθω...το μονο που ελπίζω είναι να νιώθεις έστω το ελάχιστο από αυτό που νιώθω εγώ...αχχχ το είπα και τώρα δεν κολλάω να το ξαναπώ...Μ'αρέσεις ΠΟΛΥ,ΠΟΛΥ, ΠΟΛΥ...δεν ξέρω αν πρέπει να πω σ' αγαπώ ,αν και αγάπη είναι να θέλεις να φροντίζεις τον άλλο και να τον προσεχεις ,οποτε από αυτή την έννοια είναι αγάπη σίγουρα...ίσως να είναι η ποιο γελοία εξομολόγηση που έχεις ακούσει ποτέ...απλά να ξέρεις ότι είναι ειλικρινής εξομολόγηση...και όχι επειδή το λέω εγώ αλλα επειδή είμαι διατεθειμένος να σου το δείξω ...το βραδυ που θα κοιμηθώ θα σε έχω στην καρδια μου,για να σε δω στον ύπνο μου και στα γλυκα όνειρα μου.Να έρχεσαι σαν άγγελος τις πικρες να μου παίρνεις και να μου λες ψιθυριστά αγάπη πως μου φέρνεις.

Summer with lots of sunshine

Η ζέστη με τυλίγει ξανά και ο ήλιος καίει πάνω από το κεφάλι μου. Ψάχνουμε απελπισμένα να βρούμε μία σκιά και ο ζεστός αέρας κάνει τα γεμάτα φύλλα κλαδιά να θροΐζουν. Τα πουλιά ανήσυχα ανταλλάσσουν μεταξύ τους μηνύματα και ο ουρανός έχει αυτό το παιδικό γαλάζιο χρώμα. Που και που υπάρχουν λευκά σύννεφα που μοιάζουν με ιπτάμενο βαμβάκι και παίρνουν διάφορα σχήματα.

Το καλό με το παραμεθόριο χωριό που επέλεξαν οι γονείς μου να χτίσουν σπίτι είναι πως είναι γεμάτο γρασίδι, δέντρα και λουλούδια. Από 8 χρονών κυνηγούσα τις πεταλούδες. Δέκα χρόνια μετά δεν έχει αλλάξει κάτι. Είναι τόσο όμορφες έτσι όπως πετάνε τριγύρω. Οι μέλισσες βέβαια μπορεί να σε τσιμπήσουν αν τις ενοχλήσεις έστω και καταλάθος και από κουνούπια άλλο τίποτα. Όμως δε με νοιάζει ακόμα και αν παραπονιέμαι που δε μένω στο κέντρο της πόλης. Εδώ είναι ήσυχα και ηλιόλουστα και μπορώ να ξαπλώσω ένα ολόκληρο μεσημέρι στο γρασίδι και να κοιμηθώ και να δω τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα στα κεραμίδια του σπιτιού μου και τις νύχτες, συντροφιά με το ελαφρύ αεράκι, να μετρήσω όλα τα αστέρια του ουρανού.

Το καλοκαίρι έφτασε. Κάθε καλοκαίρι, κάθε εποχή μου θυμίζει κάπως τα παλιά. Κυρίως τη Μυρτώ, υποθέτω, και γεμίζω ακόμη με μία κάποια μελαγχολία.

Φέτος όμως είναι διαφορετικά.

Θα πάω Θεσσαλονίκη και Αθήνα και θα δω τους φίλους μου. Θα πάω λογικά για κάμπινγκ με την Ελένη και το Θάνο. Θα παίξω πρωταγωνιστικό ρόλο στο ερασιτεχνικό θέατρο του χωριού μου. Θα ζωγραφίσω και θα διαβάσω λογοτεχνία. Θα περπατήσω στην αμμουδιά μιας χρυσαφιάς παραλίας και θα δω τα ηλιοβασίλεμα. Θα κάνω πάλι μπάνιο στο σχεδόν κόκκινο και λίγο χρυσό νερό όταν ο ήλιος δύει, κάτω από τα πορτοκαλιά σύννεφα και με τα πρώτα αστέρια για συντροφιά. Ποιος ξέρει, ίσως επιτέλους να πραγματοποιήσω το όνειρό μου να κάνω μπάνιο κάτω από το χλωμό φως των αστεριών. Θα μαζέψω κοχύλια και θα χρωματίσω τους τοίχους του δωματίου μου. Θα βγάλω φωτογραφίες που θα μου θυμίζουν τις όμορφες στιγμές και θα λέω καμμενιές με τους φίλους μου. Θα γελάσω τόσο πολύ που θα τρέχουν δάκρυα από τα μάτια και θα πάρω αγκαλιά(ες) τα άτομα που αγαπάω απεριόριστα πολύ. Θα δω ό,τι ταινία θέλω και θα κάτσω να δω τον ήλιο να ανατέλλει-σε μία παραλία ή στην ταράτσα μου. Θα περάσω όμορφα και θα δημιουργήσω όμορφες αναμνήσεις. Θα έχω ένα μεγάλο, φωτεινό καλοκαίρι.

My Imaginarium

The Imaginarium of

Dr. Parnasus

Χθες ήταν η σειρά μου να διαλέξω ταινία για να δω με το Θάνο και διάλεξα το ‘The Imaginarium of Dr. Parnasus’.  Βασικά οκ, δεν πολυθυμάμαι όλη την ταινία, πρέπει να την ξαναδώ, γιατί μιλάγαμε στο ενδιάμεσο και δεν πρόσεχα συνέχεια :Ρ Και με κράτησε ξύπνια 2-3 ώρες το βράδυ ο 2χρονος γιος της αδερφής μου που μένει στη γιαγιά του τα ΣΚ (και να γιατί η Creepy Dreamer αν και είναι τέλεια με τα μικρά παιδιά, δε θα κάνει ποτέ δικά της :Ρ) Και έγραφα πρόχειρο στα Κείμενα ‘Ποιήματα για την Ποίηση’.

*εισαγωγή άσχετου αποσπάσματος με την ανάρτηση* Δεν καταλαβαίνω γιατί κάνω τον κόπο να διαβάσω. :Ρ Σίριουσλι. Η λογική μου: ο Νίκος Εγγονόπουλος δε θα πέσει γιατί συνδέεται αμεσότατα με το ποίημα του Αναγνωστάκη, αφού ο Αναγνωστάκης του απάντησε ουσιαστικά(αν και δεν το παραδέχεται). Το ποίημα του Μανωλάκη anyway, δεν πέφτει ποτέ γιατί είναι ιδιαιτέρως πολιτικοποιημένο και εμάς μας θέλουν αμόρφωτους. Άρα έξω ο Αναγνωστάκης έξω και ο Εγγονόπουλος. Η Πολυδούρη δεν πέφτει με τίποτα. Τα κορίτσια συνηθίζουν να πλατιάζουν με την ποίηση της Πολυδούρη και επιπλέον, και οι πέντε στροφές απλά αναμασούν το ίδιο θέμα και το λένε ξανά και ξανά και ξανά. Γιατί να σου βάλουν κάτι στο οποίο δε θα μπορείς να αναπτύξεις μία ερώτηση; Έξω και η Μαρία λοιπόν :Ρ Μας μένει ο Καφάβης με τη ‘Μελαγχολία Ιάσονος Κλεάνδρου ποιητού εν Κομμαγηνή 595 μ.Χ.’ και ο Παυλόπουλος με ‘Τα Αντικλείδια’. Είχα απλά σαν αίσθηση ότι θα έμπαινε ο Παυλόπουλος. Τα διάβασα όλα. Και μπήκε ο Παυλόπουλος με παράλληλο του Αναγνωστάκη. Συμβαίνει συνέχεια στα Κείμενα να προβλέπω τα θέματα :΅Ρ Στον Κρητικό είχα πετύχει μέχρι και το παράλληλο :Ρ Οπότε τζάμπα το διάβασμα :Ρ *τέλος εισαγωγής ασχέτου με την ανάρτηση αποσπάσματος*

Είδαμε την ταινία λοιπόν και σε κάποια φάση άνθρωποι έμπαιναν σε έναν καθρέφτη(που οδηγούσε στο μυαλό του Δρ. Παρνάσους) και έβλεπαν υποθέτω τα όνειρά τους, τις πιο τρελές τους επιθυμίες. [Το σημείο μου έμεινε ιδιαίτερα γιατί στην ταινία τον Tony τον υποδυόταν ως επί το πλείστον ο Χιθ Λέτζερ, που για εμένα ήταν από τους καλύτερους ηθοποιούς. Ωστόσο, μπήκε στον καθρέφτη μετά από μία γρέτζω και επειδή ο Χιθ στην ταινία αυτή πέθανε πριν προλάβει να γυρίσει όλες τις σκηνές, μαντέψτε ποιος ήταν πίσω από τον καθρέφτη; Καλά καταλάβατε! Ο μοναδικός Τζόνι Ντεπ, ένας από τους πιο τέλειους ερμηνευτές έβερ κατ’ εμέ. Και ο ηθοποιός που είχε τύχει να αναφέρω 10 λεπτά πριν :Ρ xD Συμπτώσεις xD].

Τέλος πάντων. Απλά αναρωτήθηκα τι θα έβλεπα εγώ εκεί μέσα. Υποθέτω βιβλία, βιβλία, βιβλία. Βιβλία που έχω διαβάσει, που θέλω να διαβάσω, που δεν ξέρω καν, βιβλία που μυρίζουν σκόνη, απλά βιβλία. Μετά είδη ζωγραφικής. Καμβάδες, μολύβια, παστέλ, χαρτιά, ξύστρες(ω ναι είναι σημαντικότατες!) και σίγουρα υλικά με τα οποία ποτέ δεν είχα την τιμή να δουλέψω: ακρυλικά, λαδομπογιές και κάρβουνο! Χμ, μετά νομίζω θα άκουγα από παντού την αγαπημένη μουσική, αυτή που με χαλαρώνει ίσως αλλά και αυτή που με πορώνει και με κάνει να θέλω τόσο πολύ να τραγουδήσω.(πράγμα που δε θα ‘θελε κανείς σας να συμβεί, τραστ μι). Και νομίζω θα ήταν επίσης ένα μέρος όπου θα μπορούσα να μιλήσω με την J. K. Rowling ή τη Victoria Frances ή τις Kami και Garcia. Και σίγουρα κάπου που θα ήμουν με τους φίλους μου…

Εσείς; Τι θα βλέπατε εσείς στο Imaginarium;

Votre cœur va devenir sec et cassant

«Γιατί κάτι στιγμές, αρχίζει σιγά-σιγά να μου δίνεται η εντύπωση ότι ποτέ δε θα είμαι ικανός ν’ αρχίσω μία πραγματική ζωή, γιατί νομίζω ότι έχω χάσει πια κάθε ρυθμό, κάθε αίσθηση του παρόντος, της πραγματικότητας, γιατί, τελικά, καταριόμουν ο ίδιος τον εαυτό μου και γιατί, μετά τις νύχτες της φαντασίας μου, έρχονται στιγμές νηφαλιότητας, οι οποίες είναι φοβερές! Στο μεταξύ, ακούς πως γύρω σου βροντοφωνάζει και στριφογυρίζει στον ανεμοστρόβιλο της ζωής το ανθρώπινο πλήθος, ακούς, βλέπεις πως ζουν οι άνθρωποι. Ζουν ξύπνιοι, βλέπεις ότι η ζωή για αυτούς δεν ήρθε κατά παραγγελία, δε θα εξανεμιστεί σαν όνειρο, σαν οπτασία, συνεχώς ανανεώνεται, μένει πάντα νεανική κι ούτε μία ώρα της δε μοιάζει με την άλλη, ενώ η λιγόψυχη φαντασία είναι τόσο καταθλιπτική, ποταπή και μονότονη, σκλάβα μιας σκιάς, μιας ιδέας, σκλάβα του πρώτου σύννεφου που θα κρύψει ξαφνικά τον ήλιο.[…] Στο μεταξύ, η ψυχή ζητάει και θέλει κάτι άλλο! Ο ονειροπόλος μάταια σκαλίζει τα παλιά του όνειρα, όπως τη στάχτη, γυρεύοντας έστω κάποια μικρή σπίθα, να τη φυσήξει, να ζεστάνει την κρύα του καρδιά με φλόγα ανανέωσης και ν’ αναστήσει μέσα της απ’  την αρχή όλα αυτά που πρώτα ήταν τόσο αγαπητά, που συγκινούσαν την ψυχή, που έκαναν το αίμα να βράζει, τα μάτια να δακρύζουν, κι εξαπατούσαν με τόση μεγαλοπρέπεια! Οι ανόητοι και άυλοι ρεμβασμοί δεν υπάρχουν, επειδή δεν υπάρχει κάτι που να τους κάνει να διατηρούνται. Ακόμα και τα όνειρα, σβήνουν, τελειώνουν! Τα χρόνια θα διαβαίνουν, θα έρθει η σκληρή μοναξιά, θα έρθουν, τρέμοντας και με μπαστούνι, τα γηρατειά, κι ύστερα με τη σειρά τους η ανία και η κατάθλιψη. Ο φανταστικός σου κόσμος θα χλομιάσει, τα όνειρά σου θα σβήσουν, θα μαραζώσουν, και, σαν τα κίτρινα φύλλα, θα πέσουν κάτω από τα δέντρα. Είναι θλιβερό να μένεις μόνος, τελείως μόνος, και να μην έχεις ακόμα και τι να λυπηθείς- τίποτε, απολύτως τίποτε… Γιατί όλα αυτά που έχασες, ήταν όλα ένα τίποτε, ήταν ένα ανόητο, στρογγυλό μηδενικό, ένα όνειρο και τίποτε άλλο!»           Φίοντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογέφσκι ‘‘Λευκές Νύχτες’’


Αυτά του Ντοστογέφσκι με χαρακτηρίζουν. Ίσως χαρακτηρίζουν και άλλους. Οι ονειροπόλοι είμαστε ένα ξεχωριστό και μοναδικό είδος ανθρώπων, ένα είδος καλά καλυμμένο πίσω από μισοσκισμένα All Star και χοντρά φούτερ. Φανταζόμαστε σημαίνει για εμάς ζούμε. Ζούμε μέσα από όνειρα, μέσα από διάφορες φαντασιώσεις, μέσα από βιβλία, μέσα από ποιήματα, μέσα από πλαστικούς χαρακτήρες, μέσα από κάτι άλλο τέλος πάντων. Κλεινόμαστε μέσα σε αυτόν τον φανταστικό κόσμο όταν ο άλλος, αυτός που είναι στο δρόμο, έξω από το παράθυρο και παντού γύρω μας είναι τόσο πραγματικός που μας πονάει.

Μας πονάει και μας σπάει σε χίλια κομμάτια. Αυτό είναι το αρνητικό χαρακτηριστικό, μία συνέπεια ας το θέσω της πραγματικότητας. Όμως, η φαντασία δεν είναι έτσι. Μας προσέχει, μας κανακεύει, μας φροντίζει. Είναι πάντα εκεί για εμάς. Όταν πρέπει να τρέξουμε για να κρυφτούμε, τυλίγοντας τα χέρια μας γύρω από τα γόνατά μας, όταν είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε τα δάκρυα να κυλήσουν και τα δάκρυα είναι τόσα πολλά που θα γέμιζαν μία θάλασσα ή έστω μία λίμνη.

Και εκεί όλα είναι τόσο τέλεια. Τόσο τέλεια.

Η πραγματικότητα δεν είναι. Όμως με το να μένουμε στη φτιαχτεί αυτή τελειότητα, στην υπερβολική αυτή τελειότητα, χάνουμε πράγματα.

Πιστεύω ότι το κάνουμε επειδή φοβόμαστε πως η προσγείωση από το σύννεφό μας στη γη θα είναι τόσο απότομη που θα μας κόψει τα φτερά. Φοβόμαστε πως δε θα μπορέσουμε να ξαναπετάξουμε. Και έτσι, εξασφαλίζουμε μία φτιαχτή ευτυχία.

Είναι όμως σωστό αυτό;

Και εγώ το κάνω. Δεν το αρνούμαι. Ξέρω πως δεν είμαι καλά. Και ξέρω γιατί το κάνω.

Φοβάμαι την πραγματικότητα. Βλέπετε, οι ονειροπόλοι είμαστε και πάνω από όλα ευαίσθητοι. Και αν σπάσει η καρδιά μας μία φορά, τη μαζεύουμε, την κολλάμε όπως-όπως και φοβόμαστε να την ξαναχρησιμοποιήσουμε γιατί θα σπάσει. Γιατί είμαστε τόσο ευαίσθητοι που δε θέλουμε ο τόπος να γεμίσει με τα κόκκινα απομεινάρια της καρδιάς μας-με τα απομεινάρια που θα μείνουν αν η επαφή μας με την πραγματικότητα, με τους άλλους ανθρώπους, μας πληγώσει ξανά.

Voilà, ma petite Amélie, vous n'avez pas des os en verre. Vous pouvez vous cogner à la vie. Si vous laissez passer cette chance, alors avec le temps, c'est votre cœur qui va devenir aussi sec et cassant que mon squelette. ~Le fabuleux destin d’ Amélie Poulain

Λοιπόν, μικρή μου Αμελί, δεν έχετε οστά από γυαλί. Μπορείτε να γνωρίσετε τους χτύπους της ζωής. Εάν αφήσετε αυτή την ευκαιρία να περάσει, αργότερα με τον καιρό, είναι η καρδιά σας που θα γίνει το ίδιο ξηρή και εύθραυστη με τον σκελετό μου.

Αφήνουμε έτσι μερικές ευκαιρίες να περνούν και η καρδιά μας αραχνιάζει.

Δε λέω να μην ονειρευόμαστε. Εγώ ονειρεύομαι πολύ, τι Creepy Dreamer θα ήμουν αν δεν το έκανα;

Ωστόσο υπάρχουν ευκαιρίες που αξίζει να ζήσουμε. Υπάρχουν όνειρα που μπορούμε να κυνηγήσουμε. Όνειρα ζωντανά και αληθινά. Υπάρχουν άνθρωποι που θα μας δώσουν ένα μέρος της καρδιάς τους, αν τους δώσουμε ένα μέρος της δικής μας. υπάρχουν μέρη να επισκεφθούμε, πράγματα να δούμε και να ζήσουμε.

Και αν η πραγματικότητα μας πονέσει ξανά; Αν μας σπάσει; Αν μας πληγώσει;

Τουλάχιστον πιστεύω ότι θα έχουμε ζήσει μερικά λεπτά ευτυχίας. Δεν είναι μία τεράστια ανταμοιβή που να αντισταθμίζει και τη χειρότερη από όλες τις πτώσεις;

Θεέ μου! Ένα ολόκληρο λεπτό υπέρτατης ευτυχίας! Είναι, μήπως, λίγο αυτό, έστω και σ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής;…

Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι

Stolen Dreams.

Τους βαρέθηκα, τους μισώ, τους απεχθάνομαι. Μας έχουν διαλύσει. Δεν προσφέρουν παιδεία, έχουν ένα τίποτα από κράτος και πολιτισμό και απλά τώρα μας καταδικάζουν.
Πώς να εκπληρώσω τα όνειρά μου όταν δε μπορώ να πληρώσω για αυτά; Τα φροντιστήρια κοστίζουν παραπάνω από ένα μέσο μηνιαίο...Αλλά δε σε ενδιαφέρει εσένα κυρία Διαμανατοπούλου, ε; Το παιδί σου λαμβάνει δωρεάν παιδεία παντού και έχεις χεστεί στο χρήμα. Μπορείς να το προσφέρεις ένα μέλλον.
Εγώ τι όνειρα να κλέψω, σε τι μέλλον να πιστέψω...;

Τα βαρέθηκα όλα αυτά.


Σκέφτομαι να κλείσω το μπλογκ. Ή να σταματήσω να κάνω αναρτήσεις. No one reads it anyway...

You're gonna shine

Έχω βαρεθεί να ακούω τη γκρίνια του και τη μουρμούρα τους. Δε διαβάζω, δε θα περάσω πουθενά. Και αν δεν περάσω, τι θα γίνει ρε φίλε; Αυτό που είπε ο μπαμπάς προχθές; ‘Θα μας κάνεις να ντρεπόμαστε να δείξουμε το πρόσωπό μας στην κοινωνία.’. Γουάτ δε φακ; Δηλαδή ποιος είσαι εσύ που θα ντραπείς να βγεις έξω σε περίπτωση που εγώ δεν περάσω Αγγλική Φιλολογία για 5 μόρια; Μήπως κατάφερες εσύ τίποτα καλύτερο στη ζωή σου, για να με κάνεις να σε έχω ως πρότυπο; Φυσικά, εσύ ήσουν άριστος μαθητής στην εποχή σου, υπερβολικά καλός στα μαθηματικά, γι’ αυτό πέρασες στην Εφορία, επειδή βγήκες πρώτος στο διαγωνισμό. Όμως, ντιλ γουίθ ιτ, εγώ ΔΕΝ είμαι έτσι. Δεν κοιτάω πώς θα βγάλω λεφτά. Δεν είναι το όνειρό μου να κάνω μία βαρετή γραφειακή δουλειά που θα μου δίνει 5.000 το μήνα. Νομίζεις ότι δε θα μπορούσα να περάσω Νομική, να γίνω Ειρηνοδίκης και να κάθομαι και να τα παίρνω; Ο καθένας θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Για ποιο λόγο όμως να καταδικάσει και να κομματιάσει τα όνειρά του με αυτόν τον τρόπο. Εγώ δε θέλω να κάνω κάτι δεδομένο στη ζωή μου. Να γίνω μία ακόμα δικηγόρος. Ούτε να είμαι στο στρατό, χωρίς να μπορώ να ντύνομαι όπως θέλω, ούτε αστυνομία. Δε θέλω τίποτα από αυτά. Εγώ θέλω να κάνω αυτό που μου αρέσει, να σπουδάσω ό,τι θέλω! Γιατί να καταλήξω με όνειρα σπασμένα; Να ακούσω δηλαδή τους τραγικούς σου φίλους που λένε ότι δε δικαιούμαι να ονειρεύομαι; Ότι θέλω θα κάνω και όπως το θέλω, γιατί δε διάβαζα εγώ 6 χρόνια σαν το βλαμμένο για να κάνω ότι θέλετε εσείς και να φοβηθώ τι θα πει ο κάθε καράβλαχος στην Άρτα που δεν ξέρει καν τι θα πει oyasumi nasai, κοροϊδεύει τις ψηλές κάλτσες και ζει σαν τον κλασσικό κάφρο Νεοέλληνα αν δεν περάσω. Duh. Get over it. It’s my moment to shine, even if I fail doing that.

Look around
Where do you belong
Don't be afraid
You're not the only one

Don't let the day go by
Don't let it end
Don't let a day go by in doubt
The answer lies within

Life is short
So learn from your mistakes
And stand behind
The choices that you make

Face each day
With both eyes open wide
And try to give
Don't keep it all inside

Don't let the day go by
Don't let it end
Don't let a day go by in doubt
The answer lies within

You've got the future on your side
You're gonna be fine now
I know whatever you decide
You're gonna shine

Don't let the day go by
Don't let it end
Don't let a day go by in doubt
You're ready to begin
Don't let a day go by in doubt
The answer lies within.

Turn the page

Move on. It's just a chapter in the past. But don't close the book, just turn the page.

Οκ, μόλις συνειδητοποίησα πως ο τύπος που μου αρέσει ίσως να είναι ένα από τα καλύτερα, πιο γλυκά άτομα σε όλο τον κόσμο... Και δεν το λέω επειδή μου αρέσει, τζίζους, απλά επειδή όντως είναι πολύ καλό άτομο.
Χθες που βγήκαμε, πάλι λέγαμε τα κλασσικά μας καμμένα και γελάγαμε. Σε κάποια φάση όμως αυτός το πήγε στο πιο σοβαρό. Στο θέμα της ανασφάλειας. Και πιο συγκεκριμένα της δικής μου.
Ξέρει πως έχω θέμα με τους ανθρώπους και τις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα. Είμαι πολύ ντροπαλή, δύσκολα μιλάω πρώτη, όταν είμαι σε μεγάλη παρέα νιώθω άβολα, κοκκινίζω και μιλάω λίγο, και γενικότερα δε δείχνω πολύ από αυτό που είμαι, γιατί απλά ντρέπομαι, είμαι κλειστό άτομο. Και γι'αυτό φαίνομαι βαρετή στην αρχή. Και επίσης, σπάνια λέω σε κόσμο να βγει μαζί μου, και αν κάποιος βγει μαζί μου, θα του σπάσω 100% τα νεύρα ρωτώντας τον αν περνάει καλά μαζί μου. :Ρ Σε αυτό φταίει μάλλον το ότι πληγώθηκα πολλές φορές πολύ σύντομα, οπότε έχω αυτό το όλο θέμα.
Όμως χθες....τι καλός που ήταν. Είπε ότι δε χρειάζονται τέτοια κόμπλεξ. Τέτοιες ανασφάλειες. Ότι είμαι πολύ ενδιαφέρων χαρακτήρας, οπότε δε χρειάζεται να ανησυχώ για τέτοια. Όμως, είπε πως θα ήταν καλό να το αποβάλλω όλο αυτό. Να είμαι δηλαδή λίγο πιο ανοιχτή στους ανθρώπους, να τους εμπιστεύομαι, ώστε να βλέπουν και οι άλλοι πόσο ενδιαφέρον άτομο είμαι. Γαι παράδειγμα έφερε την Ελένη, τη φίλη μου που μας γνώρισε. Που έκανε κάτι μήνες(γύρω στους 4 υποθέτω) να με συμπαθήσει. Είχε δίκιο. Απόλυτο δίκιο.
Πρέπει να ξεχάσω όλο αυτό. Όχι, όχι. Δεν πρέπει να το ξεχάσω. One can forgive but should never forget είπε η Marjane Satrapi(για την οποία θα τα πω σε άλλη ανάρτηση), και έχει δίκιο. Πρέπει να τα κρατήσω όλα αυτά μέσα μου. Όμως, θα πρέπει να γίνει όπως σε ένα βιβλίο. Να αφήσω πίσω μου εκείνα που διάβασα. Τα διάβασα. Ανήκουν στο παρελθόν. Πρέπει όμως να κρατήσω ανοιχτό το βιβλίο μπροστά μου και να συνεχίσω να διαβάζω το παραμύθι, το οποίο δεν ξέρω αν έχει τελειωμό. Πρέπει όμως να συνεχίσω να διαβάζω...

Falls On Me
Fuel

I've seen you hanging round
This darkness where I'm bound
And this black hole I've dug for me
And silently within
With hands touching skin
The shock breaks my disease
And I can breathe


And all of your weight
All you dream
Falls on me it falls on me
And your beautiful sky
The light you bring
Falls on me it falls on me

Your faith like the pain
Draws me in again
She washes all my wounds for me
The darkness in my veins
I never could explain
And I wonder if you ever see
Will you still believe?

And all of your weight
All you dream
Falls on me it falls on me
And your beautiful sky
The light you bring
Falls on me it falls on me

Am I that strong
To carry on?
I might change your life
I might save my world
Could you save me?

And all of your weight
All you dream
Falls on me it falls on me
And your beautiful sky
The light you bring
Falls on me it falls on me

Silent.

Ακου τη σιωπή. Άκου τη σιωπή κοριτσάκι. Το πως κυλάει το καθαρό νερό από το ρυάκι ανάμεσα στις πέτρες. Πως τα φύλλα πέφτουν απαλά στο μαλακό έδαφος. Πως φυσάει ο αέρας, σφυρίζοντας ανάμεσα στα φύλλα, στα γυμνά κλαδιά, πώς γλύφει τις επιφάνιες των πετρών που είναι καλυμένες με βρύα. Το χορτάρι αναδεύει ελαφρά στο άγγιγμα από τον αέρα. Ο ουρανός είτε είναι γεμάτος απαλά, πουπουλένια σύννεφα, είτε καθαρός. Τα σύννεφα πάντα έχουν παράξενα χρώματα. Κίτρινο και πορτοκαλί, με λίγο ροζ κατά την αυγή του ηλίου. Γκρι όταν ετοιμάζεται για να βρέξει. Κόκκινο, μωβ και έντονο πορτοκαλί στο ηλιοβασίλεμα. Λευκο κατά τη διάρκεια μίας ημέρας δίχως βροχή. Ο καθαρός ουρανός, κοριτσάκι, είναι πιο όμορφος, όμως. Ειδικά το βράδυ. Φαντάσου κοριτσάκι ένα βράδυ, δίχως πανσέληνο, δίχως φεγγάρι, δίχως σύννεφα. Φαντάσου το σκούρο μπλε της νύχτας, κεντημένο με εκατομμύριο ασημένια αστέρια να είναι δικό σου, να απλώνεται απλόχερα μπροστά σου σα μία νέα γη που περιμένει να την εξερευνείς, Φαντάσου τα βάθη αυτής της γης κοριτσάκι. Φαντάσου πόσο όμορφο είναι να κάθεσαι σε μία παραλία και να βλέπεις τα αστέρια να πέφτουν. Ή πάλι τις ημέρες, μπορείς να δεις τα σύννεφα να παίρνουν τόσο παράξενα σχήματα. Και να δεις κάθε πανέμορφο χρώμα, κάθε απόχρωση κρυμμένη εδώ και εκεί. Και μπορείς να μυρίσεις έναν ολόκληρο κόσμο. Και να περιπλανηθείς με τα φτερά της φαντασίας σου σε νέους τόπους. Σε νέα μέρη. Να τα επισκεφθείς και στην πραγματικότητα. Να τραβήξειςπράσινες ή μπλε γραμμές σε ένα χάρτη, ενώνοντας τα μέρη που έχεις επισκεφθεί, μέχρι να γεμίσεις όλο το χάρτη. Να εκτιμάς αυτή τη σιωπή κοριτσάκι. Τη σιωπή της φύσης, των ταξιδιών. Σε κάνει να σκέφτεσαι. Να μαθαίνεις τον εαυτό σου. Να προχωράς μπροστά. Να σκέφτεσαι τις μέρες και τις νύχτες. Τις νύχτες από 'δω και περα.

Carpe Diem

Χθες είχα ανέβει για κανένα μισάωρο στην ταράτσα και κοίταγα την ολική έκλειψη της σελήνης που φαινόταν καθαρά, αλλά όχι αρκετά καθαρά για να βγάλω φωτογραφίες. -.- Όμως πραγματικά είναι ένα από τα εκπληκτικότερα θεάματα που έχω δει ποτέ μου. Μπορεί να με πείτε σαχλορομαντική ή οτιδήποτε. Δε με ενδιαφέρει. Δε με ενδιαφέρει που η σεληνή είναι απλά ένας μικρός πλανήτης που είναι δορυφόρος της Γης και δεν έχει καν δικό του φως, καθώς είναι ετερόφωτη. Το χθεσινό ήταν μαγικό. Το φεγγάρι ηταν ένα περίεργο μουντό κόκκινο. Δεν υπήρχαν σύννεφα και έβλεπα όσο καθαρά μπορούσα και κάμποσα αστέρια. Δεν ξέρω πόση ώρα θα καθόμουν αν δεν είχα ξεπαγιάσει και δε με προέτρεπε ο Μιχάλης να κατέβω κάτω. :Ρ
Για ποιο λόγο όμως το θέμα της σελήνης μου έφερε στο νου εκείνη την ταινία; Δε μπορώ να καταλάβω. Δεν ξέρω αν ξέρετε την ταινία. Είναι αρκετά παλιά. Έως και πολύ. Έτυχε να έχω πέρισυ μία από τις πιο καλές καθηγήτριες Αρχαίων έβερ στο σχολείο(άλλο αν χάλασε φέτος) και εκτός από πολύ καλό μάθημα πίστευε πως το σχολείο δεν είναι μόνο για αυτό. Ήθελε να καλλιεργήσει και άλλα πράγματα μέσα μας.  Και έτσι μας πήγε στη βιβλιοθήκη του σχολείου και στην τηλεόραση και DVDplayer που έχει εκεί, βάλαμε να δούμε τον ''Κύκλο των Χαμένων Ποιητών". Dead Poet's Society. Νομίζω ότι είναι μία ταινία που με έκανε να μπερδευτώ και να σκεφτώ τόσο όσο καμία άλλη. Δε θυμάμαι τι εποχή ήταν ακριβώς, αλλά ήταν πολύ παλιά. Μία εποχή που τα παιδιά των πλουσίων μορφωνόταν και άκουγαν πάντα το τι ήθελε ο μπαμπάς τους. Έλα όμως που στο ιδιωτικό σχολείο έρχεται ένας νέος καθηγητής. Με εκσυγχρονισμένες απόψεις. Και διδάσκει στα παιδιά κάτι πρωτότυπο. Ποίηση. Τα μαθαίνει να σέβονται τους ποιητές, να ακούν και να μιλάν σε αυτή τη μυστική γλώσσα της Ποίησης. Και τα μαθαίνει λίγο μετά μία φράση που έμελε να χαράξει όλη την πλοκή της ταινίας.

Carpe Diem

Seize the Day

Τα παιδιά λοιπόν άρχισαν να μη συμβιβάζονται με το καθεστημένο. Άρχισαν να επαναστατούν. Να θέλουν να ζήσουν. Να αδράξουν την ευκαιρία, να ζήσουν την ημέρα και να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Ένα από τα παιδιά ήθελε να γίνει ηθοποιός. Κρυφά από τον πατέρα του, που δεν ήθελε να ακούσει την ιδέα και τον ήθελε γιατρό, έκανε οντισιόν και τον πήραν να παίξει το ξωτικό, αν θυμάμαι καλά, στο Όνειρο Θερινής Νυκτός. Ο πατέρας του το έμαθε και έγινε έξαλλος. Τον πήρε από το σχολείο, τον κλείδωσε στο σπίτι... Και τέλος πάντων, καλύτερα να δείτε την ταινία. Μη σας χαλάσω το τέλος.

Όμως αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι μας. Να κυνηγάμε τα όνειρα. Οκέι, είναι δύσκολο. Εξάλλου ώρες-ώρες πιστεύω ότι μας απαγορεύουν ακόμα και να ονειρευόμαστε με την κατάσταση που επικρατεί. Όμως πρέπει να το κάνουμε. Πρέπει να αρπάζουμε τις ευκαιρίες. Η ζωή μας δεν ανήκει σε αυτούς. Μπορεί να έχουν κανει αυτοί τις λάθος επιλογές. Αυτό τι σημαίνει; Ότι θα είμαστε σαν εκείνα τα αγόρια που άκουγαν τον μπαμπά τους και ακολουθούσαν ένα βέβαιο μέλλον, ένα μέλλον φτιαχτό από άλλους, ένα μέλλον βαρετό; Όχι. Δε θα γίνουμε δούλοι των άλλων. Δεν πρέπει. Γιατί ηζ ωή μας ανήκει. Η σκηνή έχει στηθεί για εμάς. Πρέπει να σηκωθούμε όρθιοι, παρά τις αντιξοότητες, και να τραγουδήσουμε. Τι μας φοβίζει; Το άγνωστο; Oh please... 

Άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα ξεσηκώνονται, πανό γράφονται, γίνονται ειρηνικές διαδηλώσεις. Κυνηγούν ένα μέλλον. Προσπαθούν να κάνουν αυτόν τον κόσμο ένα κλικ καλύτερο. Πιο φωτεινό και πολύχρωμο. Πάντα ήμουν υπέρ των ειρηνικών διαδηλώσεων. Τώρα ακόμα περισσότερο. Θέλω να πάρω ένα πανό και να πάω και εγώ να φωνάξω και να διεκδικήσω όσα μου ανήκουν. 

Σαν παιδιά έχουμε όλοι μας όνειρα. Με τι κουράγιο όμως να τα κυνηγήσεις...; Μόλις ξεκίνησα την ύλη για την Τρίτη Λυκείου, όλα μου φαίνονται βουνό, έχω πονοκέφαλο κάθε μέρα, δεν ξέρω αν θα περάσω στη σχολή της επιλογής μου, το μέλλον μου είναι αβέβαιο. Μου απαγορεύουν ουσιαστικά να ονειρευτώ, καθώς πλέον ό,τι και αν κάνεις, ό,τι και αν σπουδάσεις, δεν έχει κάποιο αποτέλεσμα.

Όχι λοιπόν. Δεν το δέχομαι. Κανείς δε θα έπρεπε να το δέχεται. Κάποια μέρα όλοι αναπόφευκτα, όσο μακάβριο και αν ακούγεται, θα πεθάνουμε. Το θεωρώ τραγικό να πεθάνει κανείς και να μην έχει εκπληρώσει τα όνειρα της ζωής του. Πρέπει να διεκδικήσουμε αυτά τα όνειρα. Γιατί ό,τι και αν λέγεται, ό,τι και αν γίνεται, πάντα θα πιστεύω ότι οι ιδέες και τα λόγια και τα όνειρά μας έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο...

Carpe Diem by ~ indecisive-x

Be not afraid,
Do not let fear control you.
Throw open the cage,
Destroy the bars of iron.

You have your own mind,
Allow it to live and breathe.
You have your own heart,
Let it beat and feel.

We are gods,
Thrown to the realm of mortals.
The earth is but a playground,
And our lives a pursuit of pleasure.

The only prayer my lips will utter,
Is to discover something new,
Whether trivial or profound,
Each day my body does still linger.

And if this prayer does come to fruit,
And my mind remains alive,
I swear to forget these strangling fears,
And live this life I have.
Carpe Diem.
Seize the day.

Dream, learn, think, live.

Oh no I just keep on falling
And where’s hope when misery comes crawling?
With your faith you’ll trigger a landslide
To kill off this common sense of mind

It takes acquired minds to taste, to taste, to taste this wine
You can’t down it with your eyes
So we don’t need the headlines
We don’t need the headlines
We just want…


Everybody sing like it’s the last song you will ever sing
Tell me, tell me, do you feel the pressure now?
Everybody live like it’s the last day you will ever see
Tell me, tell me, do you feel the pressure now?

Right now you’re the only reason
And time out if everyone’s worth pleasing
You’ll trigger a landslide
to kill off their finite state of mind

It takes acquired minds to taste, to taste, to taste this wine
You can’t down it with your eyes
So we don’t need the headlines
No, we don’t want your headlines
We just want…


Everybody sing like it’s the last song you will ever sing
Tell me, tell me, do you feel the pressure now?
Everybody live like it’s the last day you will ever see
Tell me, tell me, do you feel the pressure now?
Everybody sing like it’s the last song you will ever sing
Tell me, tell me, do you feel the pressure?

Alright, so you think you’re ready?
Ok, then you say this with me
Go!
We were born for this
We were born for this
Alright, so you think you’re ready?
OK, then you say this with me
Go!
We were born for this
We were born for this
We were born for this
We were born for this

We were born for
We were born for

Everybody sing like it’s the last song you will ever sing
Tell me, tell me, can you feel the pressure?
Everybody live like it’s the last day you will ever see
Tell me, tell me, can you feel the pressure now?
Everybody sing like it’s the last song you will ever sing
Tell me, tell me, can you feel the pressure?
Tell me, tell me, can you feel the pressure?

We were born for this
We were born for this
We were born for this

I'm just one of those ghosts, travelling endlessly.

Δεν πρέπει να συνεχίσω αυτά τα "μαθήματα μουσικής" γιατί με κάνουν να θυμάμαι όοοοολα τα αγαπημένα μου τραγούδια. Και τραγούδια που μου δημιουργούν πολύ παράξενα συναισθήματα. Μελαγχολία ίσως.
Ωρες-ώρες απλά νιώθω πως πρέπει να φύγω. Να φύγω μακριά από όλους και από όλα. Να αποφύγω τα πάντα. Τα λάθη μου, κυρίως, και τις συνέπειες τους. Αυτό φυσικά είναι λάθος, πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πάντα. Αλλα ούτως ή άλλως....όσο και να φευγω, πάντα θα γυρνάω πίσω. Αλλά όμως αυτό που θέλω πάρα πολύ είναι να βρω τη θέση μου. Να βρω που ανήκω... Μερικές φορές φαίνεται πως είσαι ολομόναχος και απλά γυρίζεις γύρω-γύρω σε ένα απόλυτο σκοτάδι, περιμένοντας να βρεις την άκρη του τούνελ. Άλλες φορές ακους και άλλους που ψάχνουν. Και μερικές φορές φαίνεται αδύνατο να βρεις αυτό που ψάχνεις. Γιατί ξέρεις τι ψάχνεις;
Ταξιδεύεις ελπίζοντας να βρεις το τέλειο, το ιδανικό, το υπέροχο. Και όμως δε χρειάζεται πάντα να ψάχνεις για το τέλειο, το ιδανικό, το υπέροχο. Σε αποσυντονίζει το να ψάχνεις αυτό το τέλειο. Όμως λογικό δεν είναι; Μας έχουν πληγώσει όλοι τόσο ανεπανόρθωτα οι άνθρωποι γύρω μας... Διάβαζα ξανά το ημερολόγιό μου σήμερα. Στις 27/09/2009 έγραφα: ''Σήμερα με τη Μυρτώ πήραμε στο παζάρι που έρχεται κάθε χρόνο στην Άρτα κάτι βραχιόλια. Πάνω γράφουν και τα δύο 'Μ+Μ'. Είναι η απόλυτη έκφραση φιλίας, μετά από 9 χρόνια που είμαστε μαζί. Είμαστε τόσο τυχερές που τα βρήκαμε! Και η Μυρτώ υποσχέθηκε πως δε θα το βγάλει ποτέ. Ποτέ...''. Δεν είναι μόνο αυτές οι σχέσεις που μας πληγώνουν. Είναι και άλλες, μυριάδες και μυριάδες. Και όταν σε πληγώνουν νιώθεις πως στέκεσαι απόμερα, πως βλέπεις τη ζωή να περνά μπροστά σου.
Και απλά ταξιδεύεις πιστεύοντας πως θα βρεις κάτι καλύτερο. Πάντα ταξιδεύεις. Και ταξιδεύεις. Και είναι το ταξίδι σου ατελείωτο. Αλλά πάντα καταλαβαίνεις πως εν τέλει αυτό που έψαχνες ήταν ακριβώς εκεί. Μπροστά σου τόσο καιρό. Κρυμμένο....


I'm going away for a while
But I'll be back, don't try to follow me
'cause I'll return as soon as possible
See I'm trying to find my place
But it might not be here that I feel safe
We all learn to make mistake

And run
From them
With no direction
Run from them, from them
With no direction

I'm just one of those ghosts
Traveling endlessly
Don't need no road
In fact they follow you
And we just go in circles
Now I'm told that this life
And pain is just a simple compromise
So we can get what we want out of it

Someone try to classify,
A broken heart and twisted minds
So I can find someone to rely on

So run
To them, to them
Full speed ahead
Oh you are not
Useless
We are just

Misguided ghosts
Traveling endlessly
The ones we trusted the most
Pushed us far away
And there's no one role
We should not be the same
But I'm just a ghost
And still they echo me
They echo me in circles.

Dark Sanctuary

Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου με ένα μπλοκ αλά μπρατσέτα.... Επίσης θυμάμαι εκείνη τη φορά που ζωγράφισα τον τοίχο με μαρκαδόρους και η μαμά έπαθε πολιτισμικό σοκ :P Θυμάμαι πως πάντα ζωγράφιζα, γεμίζοντας τα φύλλα του μπλοκ με αφηρημένες φιγούρες με ψηλούς κορμούς, αδύνατα πόδια και κεφάλια-κολοκύθες. Eπίσης θυμάμαι καθαρά την πρώτη φορά που πήγα στο εργαστήρι σχεδίου. Κάποια παιδιά, μικρότερα, έφτιαχναν ό,τι ήθελαν από πηλό. Μεγαλύτερα ζωγράφιζαν με παστέλ ή νερομπογιές διάφορες συνθέσεις ή νεκρή φύση με μολύβι και όσοι ήταν για αρχιτεκτονική σχολή ή κάτι παρεμφερές έφτιαχναν στους καμβάδες τους τις προτομές αρχαίων Ελλήνων θεών με κάρβουνο. Στην αρχή ζωγράφιζα στα χοντρά χαρτιά του μπλοκ με ξυλομπογιές. Μετά, ήρθε το μολύβι. Στη συνέχεια, ο δάσκαλος με έμαθε να ζωγραφίζω σε κανσόν με ακουαρέλες και με παστέλ, αντιγράφοντας άλλα έργα ή κοιτάζοντας συνθέσεις και νεκρές φύσεις. Μετά πήγαμε αποκλειστικά σε μολύβι και μόνο σε συνθέσεις, για να μάθω καλύτερα τις αναλογίες και τις σκιάσεις. Γινόμουν όλο και καλύτερη και ευσεβής μου πόθος και όνειρο ήταν να ζωγραφίζω με κάρβουνο σε καμβά ή με λαδομπογιές σε καμβά. Αλλά το εργαστήρι σχεδίου έκλεισε και για κάμποσα χρόνια παράτησα το ταλέντο μου και περιορίστηκα σε λίγες και πρόχειρες ζωγραφιές νεράιδων και στο σχεδιασμό ρούχων. Συστηματικά, ξεκίνησα να ζωγραφίζω ξανά φέτος το καλοκαίρι. Ίσως επειδή πληγώθηκα βλέποντας τις ζωγραφιές του Θ. και της Μ. στο ΧΓ, αυτές τις τόσο τέλειες ζωγραφιές. Ζήλεψα το ταλέντο τους και θυμήθηκα την αίσθηση του 4Β Faber Castell στα χέρια μου, την απαλή μυρωδιά του χαρτιού, την υψή του παστέλ...
Kαι έτσι συνειδητοποίησα πως πάντα μα πάντα η ζωγραφική ήταν το καταφύγιό μου. Ο μικρός μου κόσμος, στον οποίο κατέφευγα όταν ήμουν χαρούμενη, όταν έκλαιγα, όταν πονούσα, όταν σκεφτόμουν. Εκεί είναι το μέρος όπου μπορω πολύ απλά να είμαι εγώ. Εγώ, χωρίς να κρύβομαι από κανέναν, χωρίς να προσποιούμαι κάτι που δεν είμαι. Εκεί είναι ο δικός μου κόσμος, όπου κάθε ιδέα που υπάρχει στο κεφάλι μου παίρνει ζωή με ένα μολύβι 4Β και λίγες ξυλομπογιές. Εκεί θα καταφύγω, όταν όλοι με παρατούν...Εκεί είναι το μέρος όπου μπορώ να εκφραστώ. Εκεί τα όνειρά μου γίνονται πραγματικά. Εκεί είναι το καταφύγιό μου. Το μέρος που πραγματικά αγαπώ.

Midnight

Αχ, τα μεσάνυχτα με αυτό το σκοτάδι που κρύβει τόσο μυστήριο και ένα σκοτεινό γόητρο. Ό,τι πρέπει για τρομακτικές ιστορίες. Και τα αστέρια είναι οι σύντροφοί μας στο μακρύ ταξίδι της νύχτας, μέσα στη σιγαλιά, αυτά είναι μάρτυρες των πάντων... Και μου θυμίζουν τόοοοσα πολλά.
Κυρίως οι αναμνήσεις είναι από το χωριό. Στο χωριό των γονιών του πατέρα μου. Πανέμορφες αναμνήσεις. Να καθόμαστε με τα ξαδέρφια μου μέχρι τις 4 μέχρι τις 5 το πρωί. Γύρω-γύρω σκοτάδι, τόσο μικρό χωριό έχει λίγο φωτισμό. Μερικά τζιτζίκια να ακούγονται. Και 'μεις να γελάμε, να ακούμε τραγούδια, να μιλάμε και να καθόμαστε ξαπλωμένοι κοιτώντας τα βάθη του ουρανού... Πόσα αστέρια έχω δει να πέφτουν.... Eίναι τόσο ρομαντικό να τα βλέπεις. Και δεν μπορώ απλά να τα σκεφτώ ως μπάλες αερίων οι οποίες είναι στο διάστημα. Μου φαίνονται τόσο ιδιαίτερα για να είναι τόσο απλά. -.-
Μιας και είπα μπαλες αερίων, με μία ξαδέρφη μου, την Ιωάννα, γύρω στη μία το βράδυ, αν δεν είχαν πέσει πολλά αστέρια, για να μπούμε στο κλίμα λέγαμε το εξής:
Ιωάννα-Πούμπα: "Έι Τιμόν, τι είναι τα αστέρια;"
Creepy Dreamer-Τιμόν: " Τα αστέρια είναι απλά μερικές... πυγολαμπίδες κολλημένες στον ουρανό."
Ιωάννα-Πούμπα: "Κι εγώ που νόμιζα ότι ήταν αιωρούμενες μπάλες αερίων μίλια και μίλια μακριά από τη γη..."
Creepy Dreamer-Τιμόν: "Εσύ Πούμπα όλο τα αέρια σκέφτεσαι -.-"
Οκέι, όλοι λιώνουν στα γέλια όποτε το κάνουμε αυτό. XD Και η Ιωάννα κάνει τέλεια τον Πούμπα. Και όταν μας πιάνουν τα ρομαντικά μας, βάζουμε όλα τα τραγούδια που θα 'πρεπε να 'ναι στο φάκελο "Κόβουμε Φλέβα Όποτε το Ακούμε." Τι My Immortal, τι Bring me to Life, τι I Don't Wanna Miss a Thing, τι Προσκυνητής και γενικότερα Αλκίνοος Ιωαννίδης, τι Muse και τι Radiohead έχουν πέσει αυτά τα βράδια δε λέγεται. Φέτος μέλεται να συμπληρώσουμε το ρεμπερτόριο με μερικά κλασσικά της Disney. XD
Τα αστέρια μας βοηθάνε για να λέμε καμμένα πράγματα. Επίσης, αν και στο μέρος όπου καθόμαστε δεν έχει καθόλου φώτα, εμείς άνετα παίζουμε ξερή, ρίχνουμε πασιέτζες και το κρυφτό είναι μία από τις λύσεις μας. Είμαστε τοπ καμένα XD.
Αλλες αναμνήσεις, είναι από την κατασκήνωση. Ποτέ στην Πέρδικα δεν είχα εκτιμήσει τα αστέρια της μέχρι το τελευταίο βράδυ που φύλαξα σκοπιά. Πάντα φυλάγαμε σκοπιά, αλλά ποτέ δεν προσέχαμε τα αστέρια, έτσι μισοκοιμησμένοι που ήμασταν. Την τελευταία νύχτα, ένας ομαδάρχης, ο Άσπρος Ραν, πολύ μεγάλος, ήταν μαζί μας. Δεν ήταν υποχρεωμένος ωστόσο. Είχαμε μία μονώρη σκοπιά πέντε άτομα, δύο από την ενωμοτία της Άρτας και τρεις από την ενωμοτία των Ιωαννίνων(ήταν προσκοπική κατασκήνωση, συνδυαστική δύο συστημάτων προσκόπων :Ρ). Εκεί που καθόμασταν πάνω στα κούτσουρα, άλλοι με κουβέρτες, άλλοι με ζακέτες, και 'γω να 'χω την Έφη στα πόδια μου, έτοιμη να κοιμηθεί, παρατηρήσαμε πρώτη φορά τον ουρανό. Μέναμε τουλάχιστον 5-8 χιλιόμετρα μακριά από το χωριό της Πέρδικας, μέσα σε ένα ξέφωτο του δάσους που ήταν δίπλα ακριβώς από τη θάλασσα. Οπότε μπορείτε να φανταστείτε πως φαίνονται τα άστρα σε ένα τέτοιο μέρος, όπου ο φωτισμός είναι ανύπαρκτος, ε; Είναι σχεδόν ό,τι πιο μαγικό έχω δει στη ζωή μου... Όλος ο ουρανός μπροστά σου και όσο και να κοιτάς, να μη χορταίνεις. Ο Άσπρος Ραν μας μίλησε για τις κινήσεις των αστεριών και μας έδειξε κάμποσους αστερισμούς. Η αγάπη μου για τη σελήνη εκείνη την νύχτα μετριάστηκε. Υποβαθμίστηκε. Η σελήνη λάμπει αλλά έτσι μας κρύβει τα πολύτιμα αστέρια. Τα αστέρια είναι πολλά αλλά ξεχωριστά. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω. Απλά τα αγαπάω....

http://www.youtube.com/watch?v=5N86aaRzevE

 I See The Light- Rapunzel & Flynn(Eugune) Tangled.

All those days watching from the windows
All those years outside looking in
All that time never even knowing
Just how blind I've been
Now I'm here, blinking in the starlight
Now I'm here, suddenly I see
Standing here, it's all so clear
I'm where I'm meant to be

And at last I see the light
And it's like the fog has lifted
And at last I see the light
And it's like the sky is new
And it's warm and real and bright
And the world has somehow shifted
All at once everything looks different
Now that I see you

All those days chasing down a daydream
All those years living in a blur
All that time never truly seeing
Things, the way they were

Now she's here shining in the starlight
Now she's here, suddenly I know
If she's here it's crystal clear
I'm where I'm meant to go

And at last I see the light

And it's like the fog is lifted

And at last I see the light

And it's like the sky is new

And it's warm and real and bright
And the world has somehow shifted
All at once, everything is different
Now that I see you, now that I see you