I had the time of my life with you

Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Με τα γράμματα από τον κανένα, σε ένα ορφανό αγόρι που οι γονείς του είχαν πεθάνει σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, από το οποίο ο ίδιος κέρδισε ένα σημάδι σε σχήμα κεραυνού. Το αγόρι έμενε με το θείο και τη θεία του. Το όνομά του ήταν Χάρι Πότερ.

Ακόμα θυμάμαι ξεκάθαρα πόσο μιρκοσκοπική ήμουν. Ήμουν σχεδόν 7. Με δυσκολία διάβαζα όταν πήγαμε σινεμά με την τότε καλύτερή μου φίλη και τον αδερφό της. Προσπαθούσα τόσο τραγικά πολύ να διαβάσω τους υποότιτλους, αλλά δε μπορούσα. Μετά ψιλοπαράτησα το θέμα.

Ώσπου γνώρισα την Αλεξάνδρα. Ήμουν 9 περίπου. Παίζαμε ένα υποτιθέμενο σκάκι όταν στο δωμάτιο εισέβαλλε η 14χρονη τότε Ανθή.
'Διαβάζεις βιβλία;',με ρώτησε.
'Κάτι λίγα.',απάντησα. 'Δεν έχουμε πολλά στο σπίτι.'
Χαμογέλασε. 'Έλα εδώ.',μου είπε και με πήρε από το χέρι. Πήγαμε στο δωμάτιό της και μου έδωσε ένα λεπτό σχετικά βιβλίο που είχε ως τίτλο το 'Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος'.
Και κάπως έτσι το ταξίδι ξεκίνησε.
Καθόμουν στο δωμάτιο, στον καναπέ, πάνω στην εσοχή του τζακιού, στο δέντρο και διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα.

Δεν ήταν απλά ένα βιβλίο. Αρχικά ήταν ένα πείσμα. Όσο δε με άφηναν οι δικοί μου να διαβάσω, τόσο έκρυβα τα βιβλία σε συρτάρια, κάτω από το κρεβάτι και έμπαινα στην ντουλάπα να το διαβάσω. Θυμάμαι καθαρά πως το 7ο το αγόρασα κρυφά. Αλλά μετά από ένα σημείο και μετά δεν ήταν απλά μία σειρά βιβλίων. Ήταν τα πάντα.

Μεγάλωνα παρέα με το Χάρι και ήθελα, βαθιά μέσα μου, και εγώ να λάβω μία μέρα το Hogwarts Acceptance Letter.

Όμως είμαι απλά μία Μαγκλ, σε έναν απαίσιο Μαγκλ κόσμο, γεμάτο με άλλους Μαγκλ, χειρότερους από εμένα, που δεν ξέρουν τιποτα από μαγεία, τίποτα από χαμόγελο και χαρά.

Και έτσι σκέφτομαι πως εγώ δεν είμαι σαν αυτούς. Όπως ειπώθηκε και κάπου στο 3ο βιβλίο, οι Μαγκλ δε βλεπουν τίποτα. Δεν παρατηρούν. Οι άλλοι Μαγκλ, αυτοί που δεν ξέρουν τι θα πει η λέξη Μαγκλ και που γυρίζουν ειρωνικά τα μάτια τους όταν τους λέω πως έληξε όλη μου η παιδική ζωή με την πρεμιέρα στις 13/7, δεν έχουν μπει σε αυτόν τον κόσμο. Δεν έχουν διαβάσει αυτή τη σειρά. Δεν περίμεναν με αγωνία να βγει το επόμενο βιβλίο. Δεν έφτιαξαν κολιέ με το σύμβολο των Κλήρων και δεν έκλαψαν με τις αναμνήσεις του Σνέιπ. Δεν διάβασαν τα βιβλία.
Μέσα από αυτά εγώ έμαθα να βλέπω χιλιάδες πράγματα που αγνοούσα και είχα ξεχάσει. Τη δύναμη της φιλίας. Τη δύναμη της αγάπης. Το πόσο σημαντικό είναι να γυρνάς πίσω, ακόμα και αν έχεις φύγει. Το νόημα του να μην τα παρατάς και να ελπίζεις πάντα, ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές. Το πόσο σημαντικό είναι να είσαι ο εαυτός σου, ακόμα και αν σου παίρνουν τα πράγματα και σε φωνάζουν Loony. Το πόσο ωραίο είναι να υπάρχουν 2 δίδυμοι που σε κάνουν πάντα να γελάς. Πόσο γενναίο είναι να πολεμά κανείς για να κάνει ένα κόσμο καλύτερο...Τα σοφά λόγια ενός σοφού γέρου. Το πώς η αγάπη αλλάζει έναν άνθρωπο. Τη δυσκολία που υπάρχει ανάμεσα στο σωστό και το εύκολο. Το ότι υπήρχε ένα άτομο που αγαπούσε κάθε τι τερατώδες καθώς εμπιστεύονταν το χαρακήτρα του..
Τζόαν....σε ευχαριστώ που μου χάρισες την πιο μαγική και επική παιδική ηλικία. Νομίζω πρέπει να είμαι ευτυχισμένη που ο Χάρι ήταν φίλος μου από τα 9 μέχρι τα 14. Που μπορούσα να έχω ένα κόσμο κατάδικό μου, ένα κόσμο μαγείας, ένα κόσμο που αγαπούσα και που αγαπώ.

ϟ All was well ϟ

Απλά ακούστε το...

-After all this time?

-Always.

Mischief Managed.

You're just as sane as I am.

The ones that love us never truly leave us. You can always find them in here.

I solemnly swear to carry this story with me for the rest of my life.

 

These wounds won't seem to heal....

 Δεν ξέρω γιατί δε μπορώ να κλάψω. Απλά δεν ξέρω. Πρέπει κάπως να το βγάλω όλο αυτό από μέσα μου. Νομίζω πλέον ο μόνος τρόπος είναι το μπλογκ. Το απεχθάνομαι να γεμίζω το μπλογκ γεμάτο απαισιόδοξες αναρτήσεις αλλά έτσι είμαι εγώ. Δυσάρεστη και μέσα στην αρνητική ενέργεια, όπως πολύ εύστοχα έθεσε ένας φίλος μου προχθες.  Από πού να ξεκινήσω;
Χαίρομαι αφάνταστα που χαράμισες το χρόνο σου, σχεδόν ενάμιση χρόνο μαζί μου. Δε μπορείς να φανταστεις πόσο χαίρομαι. Και πόσο χαίρομαι που δεν είχες θυμώσει μαζί μου όταν είχα αμφισβητήσεις τις προθέσεις σου απέναντί μου. Ήσουν πάντα τόσο μα τόσο καλός μαζί μου. Λυπάμαι. Λυπάμαι. Δε μπορείς να φανταστείς πόσο λυπάμαι. Λυπάμαι που δε μπορώ να είμαι αρκετά καλή για να είμαι φίλη σου. Λυπάμαι αφάνταστα πολύ. Λυπάμαι που δεν προσπάθησα να σε κρατήσω κοντά μου. Και λυπάμαι που δεν μπορώ να στα πω δυνατά αυτά, ποτέ δεν ημουν καλή με τα λόγια. Όχι ότι βέβαια θα με ακούσεις. Ούτε καν θα δεις το μπλογκ αυτό. Προφανέστατα με μισείς πια. Προφανέστατα δεν ενδιαφέρεσαι. Συγνώμη. Ξέρω ότι φταίω. Γιατί δε μπορεί εσύ, εσύ, εσύ από όλους τους ανθρώπους που δεν κρατάς ποτέ κακίες και που τα καταλαβαίνεις όλα να μη μου μιλάς έτσι στο άσχετο. Μακάρι να μπορούσα να θυμηθώ τι ακριβώς σου έκανα για να μπορέσω να ζητήσω μία κανονική συγνώμη απο 'σενα. Μάλλον δεν το αξίζω ούτε αυτό.
Λυπάμαι που ποτέ δε μπόρεσα να σου πω πόσα πολλά σήμαινες και ακόμα σημαίνεις για εμένα. Συγνώμη και γιάυτό. Δυστυχώς ούτε στα ίδια μου τα αδέρφια δε λέω ότι τα αγαπάω. Συγνώμη που δε σου έδωσα να καταλάβεις ποτέ πόσο σε αγαπάω. Ότι σε είχα σαν αδερφό μου. Ότι ήσουν ένα από τα πιο πολύτιμα άτομα για μένα. Γιατί μονο εσύ με καταλαβαινες. Μόνο εσύ. Από όλους τους ανθρώπους που εχω συντατησει στη ζωή μου δεν νομίζω να έχω συναντησει κάποιον άλλον που να ενδιαφέρεται τόσο πολύ για ένα άτομο που γνώρισε σε μία 3ήμερη. Ήσουν ο μόνος. Ο μόνος που καταλάβαινε το χιούμορ μου. Ο μόνος που ό,τι, ό,τι κουλό και αν του έλεγα δε θα με κοίταγες σα να έχω διανοητική βλάβη. Θα με ρώταγες: "Γιατί το πιστεύεις αυτό;". Ήσουν ο μόνος που όταν έχασα τη Μυρτώ με έκανες να γελάω, παρότι ξέρω πως ένιωθες τύψεις για αυτό που έγινε, ακόμα και αν σου έλεγα πως δε φταις εσύ. Συγνώμη που δε βγήκαμε ούτε μία φορά μαζί. Συγνώμη. Αλλά δε ξέρεις πόσα απεριόριστα πολλά σου χρωστάω που ήσουν εκεί. Που μοιραζόμασταν το ίδιο θρανίο στα γαλλικά και στη θεωρητική. Που με άκουγες πάντα. Που με έκανες να γελάω. Που προσπαθούσες να με πείσεις ότι δεν είμαι και τόσο άχρηστη και απαίσια. Που με καταλάβαινες. Που ήμασταν τόσο ίδιοι.
Συγνώμη, συγνώμη. Ήξερα πως κάποια στιγμή όλη αυτή η απαισιότητα που έχω μέσα μου θα έβγαινε και θα σε έδιωχνε απο μενα. Συγνώμη που δεν είμαι αρκετά καλή για να σε κρταήσω κοντά μου. Συγνώμη που σε έκανα να θυμώσεις και να στενοχωρηθείς και οτιδήποτε άλλο. Συγνώμη που είμαι τόσο απαίσια. Που δεν σε αξίζω. Συγνώμη για όλα. Ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα ένα από τα πιο σημαντικά και πολύτιμα άτομα για εμένα. Δεν περιμένω να δεις ποτέ στη ζωή σου αυτή την ανάρτηση ή να με ακούσεις ξανά ή να μου μιλήσεις ή οτιδήποτε. Απλά θα ήθελα να ξέρεις ότι εγώ σε αγαπάω. Ότι είσαι φίλος μου. Ο καλύτερος που είχα ποτέ μου. Ότι νιώθω απεριόριστη ευγνωμοσύνη στο άτομό σου που δε με παράτησες. Ότι σε ευχαριστώ για τις χαρούμενες αναμνήσεις που μου χάρισες.
Δεν έπρεπε να δεθώ εξαρχής μαζί σου. Ήξερα που θα κατέληγε όλο αυτό. Είμαι ένα άτομο τόσο απαίσιο και...και... κακό που δεν πρέπει να δένομαι με άλλους. Δεν πρέπει να αγαπάω και να κάνω φίλους. Δεν πρέπει να νοιάζομαι. Στο τέλος καταλήγω να σας πληγώνω όλους. Ασχέτως αν σας αγαπάω τόσο πολύ. Δεν είναι διόλου παράξενο που δεν έχω φιλους. Συγνώμη που σε πλήγωσα Γ. Συγνώμη πραγματικά. Ξέρω ότι δεν αξίζω τη συγχώρεση αλλά θέλω να γνωρίζεις ότι νιώθω μετανοημενη για ό,τι και αν έκανα. Με μισώ τόσο αφάνταστα πολύ που σε πλήγωσα και σε έκανα να θυμώσεις. Δε σου αξίζει αυτό. Αυτή η συμπεριφορά. Η φιλία ενός τέρατος της φύσεως. Καλά έκανες και έφυγες. Δεν πειράζει. Θέλω να σε βλέπω ευτυχισμένο, να γελάς. Συγνώμη που σπατάλησα τόσο χρόνο από εσένα. Σε αγαπάω. Θα είσαι μια ζωή ο κολλητός μου. Σε ευχαριστώ. Για όλα.

I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
Your presence still lingers here
And it won't leave me alone

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase


When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

You used to captivate me
By your resonating light
Now I'm bound by the life you left behind
Your face it haunts
My once pleasant dreams
Your voice it chased away
All the sanity in me

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase
When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along

When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

Freak...

Δεν καταλαβαίνω γιατί τα κορίτσια έχουμε πάντα μία μανια για το πως θα δείχνουμε, τι θα φορέσουμε, πως θα βαφτούμε και όλα τα συναφή. Προσπαθούμε να είμαστε υπεβολικά τέλειοι, υπερβολικά ωραίοι και όλα αυτά για να γίνουμε αρεστοί. Ποτέ δε μου άρεσε αυτό. Το θεωρούσα πολύ πολύ πολύ ρηχό. Και για ένα διάστημα στο γυμνάσιο και εγώ ήμουν ρηχή. Προσπαθούσα να κολλήσω και να γίνω αρεστή και συμπαθής με αυτά που φορούσα. Ακόμα έχω μία μπλούσα σκακιέρα από τη Δευτέρα Γυμνασίου, τότε που στη μόδα ήταν τα emo. Και έτσι άρχισα σιγά σιγά να γίνομαι εγώ, επειδή μισούσα όλη αυτή την υποκρισία, τη ρηχότητα και δεν ήθελα ποτέ να είμαι ίδια με τους άλλους.
Αυτό το εγώ βέβαια δεν είναι τίποτα ιδαίτερο. Περικλίει μπόλικα μαύρα ρούχα, μερικά άσπρα με πολύχρωμες λεπτομέρειες, κίτρινα και πράσινα την άνοιξη και το καλοκαίρι, τζιν φούστες, All Star και κάτι αγαπημένα Pepe Jeans μποτάκια που πήρα και προσφάτως μία φούστα με διπλή επένδυση και κάτι φιόγκους πάνω της.
To θέμα είναι πως χθες γυρίσαμε στις εποχές του Δημοτικού όπου όλοι με κορόιδευαν επειδή ήμουν old fashion και με έλεγαν γεροντοκόρη και κάμποσα άλλα. Και χθες λοιπόν είχα βάλει αυτά:

Πράγματι αυτά, έβγαλα φωτογραφία το πρωί επειδή μου άρεσε το ντύσιμο. Anyway, στην Άρτα δεν ξέρω γιατί, αλλά σνομπάρουν οτιδήποτε διαφορετικό και ξένο. Και έτσι λοιπόν με το που πάτησα το πόδι μου στο σχολείο, άρχισαν οι κοροϊδίες όπως και στο Δημοτικό. Τι λαμπάδα, τι Patty, τι παλαιοληθική... Και πολλά άλλα.
Δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουν αυτό. Δεν μπορώ να με κοροϊδεύουν. Δεν το αντέχω. Και συγκεκριμένα, όταν δεν τους πειράζω, δεν τους μιλάω καν, για ποιο λόγο να σκάνε στα γέλια όταν με βλέπουν μέσα στο προαύλιο; Δεν μπορώ να αμφιβάλλω ακόμα περισσότερο για τον εαυτό μου και μισώ το γεγονός πως χθες με έκαναν να κλάψω. Απλά δεν είμαι θύμα της μόδας οκέι; Αυτή είμαι. Και αν σας αρέσει.

Find Peter Pan

 Listen!

Και να λοιπόν, που ήρθε η ώρα να αναζητήσω τον Πϊτερ Παν. Ναι, καλά ακούσατε.τον Πίτερ Παν.
Απλά δε μπορώ άλλο να μένω εδώ. Δεν το αντέχω άλλο. Δεν μπορώ να είμαι συνεχώς μόνη μου. Χθες πάλι είχαμε 'μπερδέματα'. Υποτίθεται ότι είχαμε κανονίσει να βγούμε και όταν ρώτησα τις 2 δίδυμες μου είπαν πως θα πάνε σε γενέθλια. Ρώτησα την άλλη την κοπέλα, τη Β. και μου είπε πως είχε κανονίσει. Οκ. Κανονίστε ελεύθερα χωρίς εμένα κορίτσια :) Μήπως να πεθάνω κιόλας να δούμε αν θα το καταλάβετε; :)
Απλά δεν αντέχω να είμαι συνεχώς μόνη =/ Και η ίδια μου η μητέρα χθες μου είπε πως πιθανότατα εγώ φταίω για όλα. Γιατί, σύμφωνα με εκείνη, δε γίνεται να μη θέλει κανείς να με κάνει παρέα. Υπέροχα :)
Οπότε πάμε στην αρχική μου δήλωση. Θέλω να βρω τον Πίτερ Παν. Και να με πάει στη Χώρα του Ποτέ. Εκεί όπου θα μείνω για πάντα 16χρονη. Εκεί που θα είμαι εγώ και κανείς δε θα με κατακρίνει. Εκεί που θα πετάμε φρούτα στον Κάπτεν Χουκ. Εκεί που ίσως βρω κάποιον που θα με αγαπήσει για αυτό ακριβώς που είμαι...
Τώρα νιώθω τον Simon από το Misfits. Κανείς δεν τον αγαπά. Δεν έχει φίλους. Δεν κάνει με κανέναν παρέα. Και ακόμα και η δύναμή του, το να γίνεται αόρατος, οφείλεται στο πόσο μόνος νιώθει... Θυμάμαι σε ένα επισόδειο, μίλαγε με μία βλαμμένη και της έλεγε για ένα παιδί που ήταν φίλος του. Του είχε στείλει μήνυμα να πάει στο τάδε μπαρ την τάδε ώρα. Πήγε και τι του είπε  το παιδί; "I text-ed you by mistake" Οκέι. Απλά τον αγάπησα.... "For the first time in my life...I belong. Please don't take this away from me." Να και κάτι άλλο που είπε ο Simon. Και νόμιζα πως θα συμφωνούσα. Νόμιζα πως ανήκα κάπου. =/
Αλλά ξέρω πως πλέον δεν υπάρχουν τα happily ever after. Όχι τουλάχιστον όσο αφορά εμένα, σαν Creepy Dreamer. Και έτσι λοιπόν, θα πάω στη δική μου Neverland. Έχω ήδη πακετάρει. θα φύγω. Θα είναι ένα όμορφο νησί με κληματσίδες και φρούτα και περίεργα ζώα. Και εκεί θα μπορώ να είμαι το περίεργο κορίτσι ζωρίς δισταγμούς. Θα διαβάζω ό,τι μου αρέσει, θα ακούω ό,τι μου αρέσει, θα φοράω ό,τι μου αρέσει και θα είμαι απλά εγώ. Και ελπίζω, κάποια μέρα, σε εκείνη την απομακρυσμένη Χώρα του Ποτέ, θα έρθει εκείνο το μοναδικό άτομο που απλά θα με αγαπάει. Επειδή μου αρέσει το παλ πράσινο και το γαλάζιο. Επειδή είμαι τελείως bookworm. Eπειδή έχω fictional husband τον L από το Death Note. Επειδή είμαι εγώ.-

Kate Bush- In Search of Peter Pan

It's been such a long week.
So much crying.
I no longer see a future.
I've been told when I get older
That I'll understand it all.

But I'm not sure if I want to.

Running into her arms
At the school gates
She whispers that I'm a poor kid.
And Granny takes me on her knee.
She tells me I'm too sensitive.
She makes me sad.

She makes me feel like an old man.
She makes me feel like an old man.

They took the game right out of it.
They took the game right out of it.

When I am a man
I will be an astronaut,
And find Peter Pan.

Second star on the right,
Straight on 'til morning.
Second star on the right,
Straight on 'til morning.

Dennis loves to look
In the mirror.
He tells me that he is beautiful.
So I look too, and what do I see?
My eyes are full,
But my face is empty.

He's got a photo
Of his hero.
He keeps it under his pillow.
But I've got a pin-up
From a newspaper
Of Peter Pan.

I found it in a locket.
I hide it in my pocket.

They took the game right out of it.
They took the game right out of it.

When I am a man
I will be an astronaut,
And find Peter Pan.

Second star on the right,
Straight on 'til morning.
Second star on the right,
Straight on 'til morning.
Second star on the right,
Straight on 'til morning.

"When you wish upon a star,
Makes no difference who you are.
When you wish upon a star
Your dreams come true."

Broken doll

Και, τι καλά, ο Φεβρουάριος μας ξεκινά με μία ακόμη υπέροχη ανάρτηση. Τόσο χαρούμενη.:)

Την βλέπετε την κούκλα εκεί πάνω; Την εικόνα της; Ναι, αυτή την άσχημη κούκλα με τα μαύρα κοτσίδια και τα μαύρα ρούχα και τα υπερμηκή άκρα; Είναι η Λαβίνια. Φυσικά και έχει όνομα. Νομίζετε πως τα παιχνίδια δε μιλούν και δεν αισθάνονται; Λάθος. Ειδικά δε η Λαβίνια, ήταν ένα πάρα πολύ ευαίσθητο παιχνίδι. Την αγόρασε ένας κύριος όταν χιόνιζε από ένα μαγαζί του Λονδίνου. Αποχαιρέτησε τις αδερφές της και τους φίλους της από το μαγαζί και την τοποθέτησαν σε ένα σκοτεινό κουτί για αρκετές ημέρες. Όταν βγήκε από εκεί, δύο μικρά χέρια την άρπαξαν και την αγκάλιασαν σφιχτά και ένα ξανθό γιγαντιαίο κορίτσι με κόκκινα μάγουλα την έπαιρνε παντού μαζί της από τότε. Η Λαβίνια είχε πέσει σε λάκκο με λάσπες, είχε συρθεί σε βρεγμένα χόρτα και καυτή άμμο, είχε κάνει παρέα στο κορίτσι πολλές ημέρες και πολλές νύχτες, τόσες που έφτασαν αμέτρητες. Τα μάτια της βγήκαν και απλά της έραψαν δύο καινούρια, αλλήθωρα και τα μαλλιά της χάλασαν. Το φόρεμα κάηκε από ένα ατύχημα στο φούρνο. Κι όμως η Λαβίνια είχε αγαπήσει το κορίτσι με τις χρυσές μπούκλες, ακόμα και αν είχε τραβήξει τα πάνδεινα. Είχε αγαπήσει τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα χέρια έπαιζαν ε το φόρεμά της ή χτένιζαν τις λεπτές μαύρες τρίχες της ή την αγκάλιαζαν. Αυτό το κορίτσι την έκανε να νιώθει σημαντική. Να νιώθει πως άξιζε κάτι. Μέχρι την Μέρα. Ήταν μία συνηθισμένη ημέρα. Η κοπέλα είχε να αγγίξει τη Λαβίνια αρκετές ημέρες, αλλά η Λαβίνια δεν το θεώρησε πρόβλημα. Το ξανθό κορίτσι είχε πληθώρα παιχνιδιών στο δωμάτιό της. Μέχρι που μπήκε μέσα στο δωμάιο το κορίτσι. Τελικά δεν είχαν περάσει μέρες. Είχαν περάσει χρόνια. Το κορίτσι είχε γίνει γυναίκα. "Μαμά, πρέπει να πετάξουμε τα παιχνίδια", είπε η κοπέλα. Και η Λαβίνια μαζί με άλλα κουκλάκια, κούκλες και πολλά άλλα παιχνίδια, μπήκε σε μία τεράστια μαύρη σακούλα και πετάχτηκε έξω από το σπίτι που τόσο αγάπησε. Η καρδιά της ράγισε. Δεν είχε κανέναν στον κόσμο. Και για να έχει παρέα, από ένα μάτσο κουρέλια, έφτιαξε μία μικροσκοπική κούκλα με κόκκινα ρούχα, την Έμελι και ορκίστηκε να μην την αφήσει ποτέ. Όμως αυτή η κούκλα δεν ήταν τίποτε παρά ένα άψυχο παιχνίδι και η Λαβίνια ένιωθε ακόμα πιο πληγωμένη.

Σταμάτα. Αυτή ήταν η μόνη λέξη που είπες. Με αποφεύγεις και από πάνω, ουσιαστικά μου 'πες να το βουλώσω, ωραία, τα δέσαμε. Και ναι ξέρω, ο ανταγωνισμό είναι μεγάλος. You see, she wears shot skirts but I wear T-shirts ;) Αλλά για ποιο λόγο παίζεις έτσι μαζί μου; Σε όλη σχεδόν τη διαδρομή προς την Αθήνα καθόμασταν μαζί, μιλάγαμε, μου χαμογέλαγες και τα τελευταία λεπτά, πέντε ή δέκα νομίζω, κρατιόμασταν χέρι χέρι. Μου έλεγες να κάτσω μαζί σου για να μιλάμε, μου χάιδεψες τα μαλλιά, κάναμε ό,τι καμένο υπήρχε και στην τριήμερη. Να μη σχολιάσω το σχολείο σωστά; Που 'ντάξει, στα μαθήματα γενικής λιώνουμε παρέα στις συζητήσεις. Και τώρα ξαφνικά, δε μου μιλάς, δε με κοιτάς, δεν υπάρχω πια για 'σενα και ούτε να μιλάω θες. Σταμάτα, αυτό δεν είπες όταν πήγα να μιλήσω σε ένα φίλο σου; Και δεν μιλάς πια. Πραγματικά δεν ξέρω τι σου έκανα. Οκέι, ειλικρινά; I might like you. Or something more. Αλλά δεν σου είπα ή έκανα κάτι. Και απλά αδιαφορείς. Fine :) Έτσι δεν είναι τα πράγματα σε αυτή τη ζωή; Για μερικούς είσαι ένα παιχνίδι που φέρνουν τα Χριστούγεννα. Τυλιγμένο με κορδέλες και αστραφτερό. Παίζουν μαζί σου. Σε απομυζούν. Σου παίρνουν ό,τι έχεις: φιλία, αγάπη, αγκαλιές, φιλιά, ένα χαμόγελο... Και στο τέλος, συνειδητοποιούν πόσο κοινά βαρετός είσαι. Πως στην πραγματικότητα αυτή η σχέση που υπήρξε μαζί σας ήταν ένα πυροτέχνημα. Εκσφενδονίστηκε στον ουρανό, έσκασε, έλαμψε με πολύχρωμα μικρά φωτάκια και έσβησε μοιραία, αφήνοντας μία γλυκόπικρη αίσθηση πίσω του. Και έτσι, σε παρατούν. Για να βρουν ένα καλύτερο πυροτέχνημα, κάτι που θα τους κάνει πιο χαρούμενους, πιο ευτυχισμένους. Η φιλία είναι σχέσης εκμετάλευσης. Δεν είναι τίποτα. Δεν υπάρχουν αληθινά συναισθήματα. Δεν υπάρχει τίποτα. Ούτε ουράνιο τόξο, ούτε ηλιαχτίδα. Κάτι θα φωτίσει το συννεφιασμένο ουρανό, μα είναι καίριο. Εν τέλει, θα φύγει και αυτό, αφήνοντας τη βροχή να γεμίζει τους γκρι δρόμους. Δεν υπάρχει τίποτα το θετικό. Ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή μόνος του. Πεθαίνει μόνος του. Στη διάρκεια αυτού του μεγάλου η μικρού διαστήματος, γνωρίζει ανθρώπους, πληγώνει και πληγώνεται. Είναι η αλήθεια. Και παρότι πονάει, πρέπει να τη δεχθούμε.