Hunger Games

Deep in the meadow, hidden far away
A cloak of leaves, a moonbeam ray
Forget your woes and let your troubles lay
And when it's morning again, they'll wash away
Here it's safe, here it's warm
Here the daisies guard you from every harm
Here your dreams are sweet and tomorrow brings them true
Here is the place where I love you.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καμένο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καμένο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 31 Ιουλίου 2012

Growing up


Το βλέμμα μου πέφτει στα τέσσερα άδεια μεγάλα ράφια της βιβλιοθήκης και νιώθω πάλι εκείνο το αίσθημα της μελαγχολίας να πιάνει σφιχτά το στομάχι μου και να το τυλίγει, να το δένει, να το κάνει κόμπο.
You see, στα ράφια αυτά ήταν τα βιβλία που χρησιμοποιούσα τον τελευταίο χρόνο, τα βιβλία και οι σημειώσεις που με συντρόφευαν κατά τη διαδικασία των Πανελληνίων.
Μη με παρεξηγήσετε. Δεν έχω τρελαθεί. Δεν θέλω να έρθουν πάλι πίσω οι Πανελλήνιες, δεν θέλω να ξαναδιαβάσω ή κάτι τέτοιο.
Όμως απλά συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια.
Θυμάμαι όταν πρωτοήρθαμε σε αυτό το σπίτι. μου φαινόταν τεράστιο και η ντουλάπα στο δωμάτιό μου πολύ ψηλή και ήμουν μονάχα εφτά χρονών. Τα βιβλία χωρούσαν άνετα σε ένα ράφι της βιβλιοθήκης μου και στα υπόλοιπα μπήκαν τα εξωσχολικά.
Φέτος δεν υπήρχαν εξωσχολικά, μόνο σε ένα ράφι και εκεί στριμωγμένα και στα υπόλοιπα σχεδόν ράφια υπήρχαν βιβλία για το σχολείο.
Και τώρα όλα εκείνα τα βιβλία του σχολείου μπήκαν σε 5 μικρά χαρτονένια κουτιά.
Αναρωτιέμαι αν έτσι θα είναι πια η ζωή μου. Σε λίγο καιρό θα βάλω και τα υπόλοιπα πράγματα που αποτελούν την προσωπικότητά μου σε μικρά χαρτονένια κουτιά και θα φύγω από εδώ να πάω σε μία μεγάλη πόλη, από την οποία κάποια στιγμή πάλι θα φύγω.
Γενικά, νιώθω λίγο περίεργα που μεγαλώνω.
Θέλω να φύγω από εδώ μα ταυτόχρονα ξέρω πως εδώ ήταν που πέρασα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, εδώ μεγάλωσα, εδώ έκανα φίλους, εδώ πέρασα καλά  και νιώθω λίγο περίεργα και ανήσυχα για αυτό που με περιμένει «εκεί έξω».
But I guess that’s part of growing up…!

P.S. Αύριο φεύγω για το χωριό μου και δε θα έχω Internet για 15 μέρες περίπου. Τα λέμε :Ρ

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011

Me myself and I

Είδα μία ανάρτηση του CineFre@k που αναφερόταν σε ένα μπλογκοπαίχνιδο που είχε ξεκινήσει η Αγανακτισμένη Έφηβη. Από ότι κατάλαβα έπρεπε να γράψεις 7 γνωρίσματά σου(?). Θα προσπαθήσω να καταγράψω όσα μπορώ. :Ρ

  1. Έχω ζωηρή φαντασία.  Υπερβολικά ζωηρή. Δεν ξέρω γιατί, κανείς στην οικογένεια δεν είναι έτσι. όλοι λένε πως είμαι το μόνο άτομο που είμαι έτσι (όπου έτσι βάλτε περιφρονητικό-έκπληκτο-ξαφνιασμένο τόνο ανάλογα με το άτομο που το λέει. Η αδερφή μου π.χ. το λέει περήφανα :Ρ). Τις περισσότερες φορές δεν είναι κακό, απλά λίγο ‘‘κάπως’’. Βρίσκω λ.χ. εξαιτίας αυτού πάντα την πλοκή σε ταινία ή/και βιβλίο από τα πρώτα 10 λεπτά ή τις 30 σελίδες αντιστοίχως. Αυτό με χρεώνει πολύ στην έκθεση. Πάω να γράψω δοκίμιο πειθούς, πετάω δέκα ‘‘λυρικές’’ προτάσεις και χαλάει όλο το plot :P Τουλάχιστον θα μπορούσα να γίνω σε καμιά 30αριά χρόνια συγγραφέας, όχι βιβλίων Άρλεκιν όμως, προς Θεού. (Αν δεν καταστραφούμε στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 λόγω των προφητών Μάγια ή whatever. :P )
  2. Θυμώνω πολύ εύκολα όταν κάποιος δε δέχεται τη γνώμη μου. πριν πείτε οτιδήποτε, όχι δεν είμαι ένας μικρός Αριστοτέλης εν εξελίξει.  Δέχομαι τις απόψεις των άλλων και μάλιστα χαίρομαι να κάθομαι να συζητώ με συνομηλίκους ή και μεγαλύτερους και να εκθέτουμε τις απόψεις μας στα πλαίσια ενός λογικού διαλόγου. Όταν όμως ο άλλος σε παίρνει από τα αυτιά και δε σε αφήνει να πεις τη δική σου άποψη, δε σε αφήνει να ακουστείς, εκεί είναι που τα παίρνω στο κρανίο. Τσακώνομαι πολύ συχνά με καθηγητές για αυτό το λόγο, μάλιστα ένας στο Γυμνάσιο δε μου είχε βάλει ποτέ πάνω από 18 για αυτό το λόγο. -.-’
  3. Είμαι ευαίσθητη στα όρια αηδίας. Θα μπορούσα άνετα να κλάψω αν έβλεπα την Ποκαχόντας να πεθαίνει. :Ρ Σίριουσλι. Δεν ξέρω γιατί αλλά το έχω και αυτό. -.- Σε μερικές περιπτώσεις είναι οκέι, αλλά ώρες-ώρες καταντάει υπερβολικό, σε στυλ, είμαι έτοιμη να κλάψω άμα χάσω το λεωφορείο και έχω σοβαρή δουλειά(η Virgilia κάτι ξέρει και γι’ αυτό. :Ρ).  Στο Δημοτικό (προπολεμικές εποχές) όταν μου τραβούσαν τις πλεξούδες έκλαιγα (είχα μακριά μαλλιά κάποτε, ω ναι Ο.ο). Ωστόσο πιστεύω έγινα λίγο πιο σκληροτράχηλη τώρα :Ρ Αλλά και πάλι με διακρίνει μία γενική ευαισθησία διότι πάντα σκέφτομαι πριν  από εμένα τους άλλους. Κλασσική Ιχθύς. *χαμογελά ειρωνικά*
  4. Πιστεύω ότι είμαι λίγο πολυλογού. Μιλάω πολύ. Ώρες-ώρες πάρα πολύ. Πραγματικά δεν το κάνω επίτηδες. :Ρ Απλά συμβαίνει. Ειδικά εάν η συζήτηση είναι πάνω σε θέμα που με ενδιαφέρει. Μία φορά μιλούσα για το Game of Thrones σε ένα άτομο που δεν το βλέπει πάνω από μισή ώρα ενώ με τον καθηγητή Λογοτεχνίας στο σχολείο είχα ανοίξει συζήτηση όταν είχα τελειώσει το μάθημα για την ιδανική παιδεία που κράτησε μία ώρα και κάτι. Θα συνεχίζονταν, αλλά είχα μάθημα γαμώτο :Ρ Γενικότερα, μιλάω πολύ και μιλάω γρήγορα. Αυτό είναι κακό, υποθέτω. Ο αδερφός μου συνηθίζει να με βρίζει όποτε το κάνω. :Ρ Well, what to do. It’s good to be so imperfect xD
  5. Είμαι καθαρά παιδί των ‘90. Τι σημαίνει αυτό; Μεγάλωσα ως νήπιο ακούγοντας συνεχώς παραμύθια και μετά άρχισα να τα βλέπω και σε ταινίες. Να ‘ναι ευλογημένη για αυτό η υπεροχότατη Ντίζνεϊ. Για αυτό το λόγο έγινα αυτό που λέμε ‘‘τηλεορασάκιας’’. Μεγάλωσα ως μικρό παιδί(από 6 έως και 9)  αγκαλιά με τις ταινίες Χάρι Πότερ. Έμαθα να αγαπώ τον κινηματογράφο και τη μαγεία του. Από τα 9 και μετά μαζί με τις ταινίες ήρθαν και τα βιβλία του Πότερ. Έμαθα να αγαπάω την ομορφιά της λογοτεχνίας, το πώς ένα βιβλίο, μία τυπωμένη σελίδα σε ρουφάει μέσα στη δίνη μίας ιστορίας τόσο μακριά από την πραγματικότητα. Είμαι, και χαίρομαι που το λέω, ένα από τα άτομα που όταν θα στρεσαριστούν θα πάρουν μια κόλα και θα ζωγραφίσουν ή θα ακούσουν το αγαπημένο τους συγκρότημα ή θα θυμηθούν ένα αστείο διάλογο ταινίας. Και χαίρομαι που είμαι έτσι.
  6. Θαυμάζω διάφορους ανθρώπους. Κατά κύριο λόγο θαυμάζω άτομα καθημερινά. Άτομα που δε διαφέρουν τόσο από εμένα ή από εσένα που διαβάζεις τώρα αυτή την ανάρτηση. Είναι τα άτομα που μαζεύουν μέσα τους δύναμη και κοιτούν τη ζωή στα μάτια. Στέκονται στη μέση του δρόμου της και πονηρά-πονηρά ξεγελούν κάθε εμπόδιο, ξεπερνούν κάθε δυσκολία. Αν βρουν λακκούβα και πέσουν, αν πάρουν λάθος στροφή, δεν τους πειράζει. Χαμογελούν, ζουν την περιπέτεια, σηκώνονται στα πόδια τους και συνεχίζουν. Είναι οι άνθρωποι που κυνηγούν το όνειρό τους και πιστεύουν στα αδύνατα και τα κάνουν δυνατά. Τέτοια άτομα είναι η Virgilia λόγου χάρη ή η Creep. Και τις θαυμάζω και αυτές όπως και πολλά άλλα άτομα, που έχουν γίνει τα πρότυπά μου.
Δεν έβαλα 7ο χαρακτηριστικό. Δε βρήκα κάτι. Damn it Im so shallow. -.- δεν ξέρω τι άλλο να πω για μένα είναι λίγα αυτά που με χαρακτηρίζουν. :Ρ Πάλι καλά που βρήκα 6. Τσάγια και τίλια και χαμομήλια everyone!

Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2011

Photography

Λοιπόν θέλω να διαλέξω ανάμεσα σε κάτι φωτογραφίες για ένα διαγωνισμό στο deviantART. Ως έναυσμα έχω το τραγούδι The Only Exception  των Paramore.


1.

2.

3.
4. 

5.



5 φωτογραφίες λοιπόν. Εγώ δε μπορώ να διαλέξω, σαν παιδία μου τις έχω, αν αγαπάω αυτές με τα paper children! :Ρ Αφήνω στα χέρια σας την επιλογή.

(Θα παρακαλούσα να μη βγουν από αυτό το μπλογκ, τουλάχιστον όχι χωρίς να αναφερθώ ως άτομο ^_^)

Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011

A pretty boring supposed-to-be life.

Καθώς κάηκε κάτι από τον υπολογιστή και ήμουν χωρίς τίποτα για πολλές μέρες το μόνο που έκανα ήταν να διαβάζω για τα φροντηστήρια, να διαβάζω εξωσχολικά, να διαβάζω για τα φροντηστήρια(το ανέφερα αυτό ε;), να ακούω μουσική, να ζωγραφίζω, α, και να διαβάζω για τα φροντηστήρια. Η ζωή μου μπορεί να χαρακτηρηστεί miserable. Βασικά, δεν είναι ζωή. :Ρ Η μόνη ζωή που έχω είναι αυτή σε ένα χαρτί μπροστά μου, ένα χαρτί που είτε είναι γεμάτο γράμματα είτε περιμένει να το γεμίσω με χρώμα και μολύβι.

Στην πραγματικότητα η ζωή μου τις τελευταιες δύο εβδομάδες ήταν χά-λια. Ένα ΠΟΛΥ σημαντικό για εμένα άτομο δε μου μίλαγε. Καθολου. Και είχε πει ήδη αρκετές φορές "δε θα σε αφήσω", αλλά εγώ νόμιζα πως το έκανε. Νόμιζα πως με άφηνε... Αλλά τελικά μου είπε(δύο φορές κιόλας) μία φράση που δεν περίμενα ποτέ των ποτών να πει ("μου έλειψες") και νομίζω δε θα με αφήσει...ακόμα.

Όμως όντως κάποιος με άφησε. Κάποιος πολύ σημαντικός. Κάποιος που αναφέρθηκε λίγες αναρτήσεις πιο πριν. Γιατί όταν κάποιος σου στέλνει μέιλ με τίτλο ''A last goodbye'' σημαίνει πως δε σε θέλει πλέον δίπλα του. Πως σε απεχθάνεται και σε μισεί. Απλά πονάει. Εδώ και καιρό θέλω απλά μία αγκαλιά. Και δεν τη βρισκω πουθενά. Πουθενά.

Nαι αυτό^ το έφτιαξα εγώ. Και αυτός είναι ο μισός πίνακας. <3 Είμαι πραγματικά περήφανη για αυτό. Σκέφτομαι μέχρι και να το κρεμάσω. Γενικά παρατήρησα ότι άρχισα να βελτιώνομαι τον τελευταίο καιρό. Θα σας δείξω από τα πιο πρόσφατά μου. :Ρ

The Riddler


La Soledad de Chloe(Victoria Frances<3)



Misa-Misa

Kamina


Isabelle Lightwood(αυτό δεν το 'δα από πουθενά. Το έφτιαξα παντελώς μόνη, ολόκληρο ^_^)


Forgive Me(δικό μου :Ρ Και έκανα και μόνη μου τα γράμματα \m/)


Dark Beauty(αυτό είναι μία περίεργη κατάσταση... Χρησιμοποίησα ref pic αυτή εδώ και βγήκε αυτό)

Ο Φράουλας Ichigo

Γενικά έχω καλυτερεύσει μου φαίνεται :D Xαίρομαι λοιπόν για αυτή την αλλαγή.

Βιβλίο που προτείνω: Hunger Games by Suzanne Collins. Eίναι φοβερή τριλογία. Peeta Mellark <3

Βασικά έφτιαξα και fanart από το HG. :P Ταντά. :Ρ

Paradise Circus

It's unfortunate that when we feel a storm
we can roll ourselves over 'cause we're uncomfortable
oh where the devil makes us sin
but we like it when we're spinning in his grip.

Love is like a sin my love

For the one that feels it the most
Look at her with her eyes like a flame
She will love you like a fly will never love you, again

It's unfortunate that when we feel a storm
we can roll ourselves over when we're uncomfortable
oh well the devil makes us sin
but we like it when we're spinning in his grip.

Love is like a sin my love

For the one that feels it the most
Look at her with a smile like a flame
She will love you like a fly will never love you, again

Πέμπτη 23 Ιουνίου 2011

Un mundo de colores

Το απόγευμα της 12ης Ιανουαρίου 1987 αυτοί που έμεναν στα ψηλά της πρωτεύουσας έπαιρναν τηλέφωνο αυτούς που δούλευαν στα χαμηλά και τους μετέδιδαν το μήνυμα: "Ανεβείτε στην ταράτσα να δείτε... κάτι συμβαίνει με τον ήλιο...". Κάτι τέτοιο δεν το είχαν ξαναδεί... Ο ήλιος, καθώς βούλιαζε στα νερά του Σαρωνικού, έβαφε τα σύννεφα με όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου... Έχοντας πάθει "αχρωματοψία", σκυμμένοι τόσα χρόνια πάνω σε λευκά χαρτιά, μάυρα γράμματα, γκρίζα ντοσιέ, μεταλλικές συσκευές και έπιπλα, τα χλομά πρόσωπα ανακάλυπταν το χρώμα... Κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί, μενεξεδί, όλα τα δυνατά χρώματα, στη δύση του ήλιου... Κι αυτοί, σιωπηλοί, μετά τα πρώτα ωμέγα της έκπληξης, με μάτια αχόρταγα ρουφούσαν τα χρώματα, εκστατικοί... Τόση ομορφιά δε μπορούσε να την αντέξει για πολύ ώρα η πρωτεύουσα και οι άνθρωποί της άρχισαν να διαδίδουν διάφορες φήμες... Όμως εσύ, κορίτσι μου, μην πιστέψεις τίποτα από όλα αυτά. Σε έναν κόσμο γκρίζο και κακομοίρη, η ομορφιά τρομάζει...


Πόσο αλήθεια παίζει να είναι αυτό; Μου το έδωσε η κυρία στην έκθεση και της είπα μόλις το διάβασα ότι αυτό θα μπει στο μπλογκ. Και εννοείται ότι μπήκε. Είναι απλά τόσο όμορφο κείμενο...

Η ζωή αυτή μας κάνει να ξεχνάμε τι σημαίνει ζωή. Εγώ η ίδια παίρνω σαν παράδειγμα τον εαυτό μου. Όλη μέρα αγκαλιά μέ ένα βιβλίο κατεύθυνσης, με στόχο να πάω ΑΠΘ Αγγλική Φιλολογία ή Ψυχολογία. Και πόσα άλλα κορίτσια δεν είναι έτσι; Και πόσα άλλα αγόρια δεν κλείνονται μέσα για να περάσουν ιατρική, Φαρμακευτική, Αρχιτεκτονική...; Και το μέλλον μας παραμένει αβέβαιο.
Χθες πήγα στο φαρμακείο, να πάρω ντεπόν(η κλασσική μου επίσκεψη ανά εβδομάδα) και ήταν μία μητέρα που η κόρη της (ή μήπως ο γιός της...;) έδινε φέτος Πανελλήνιες. Το παιδί της τέλος πάντων, έβγαλε γύρω στα 15000 μόρια από ότι έλεγε στην τύπισσα στο ταμείο και κοίταγαν τώρα μαζί ποια σχολή πρέπει να διαλέξει για να διοριστεί στο δημόσιο. Γουάτ δε ΦΑΚ πιπολ; Πάμε κάλα;
Και εγώ θα μπορούσα να κάθομαι ακόμα περισσότερο να διαβάσω και να πάω γυμναστήριο για να περάσω ΣΣΑΣ και να βρω αμέσως δουλειά, με σταθερό μισθό και λοιπά. Όμως δεν το θέλω. Και με εκνευρίζει να βλέπω μητέρες να μεταχειρίζονται τα παιδιά τους σα να είναι μαριονέτες και παιδιά μόλις 17-18 χρονών να νοιάζονται για μία "θεσούλα" στο δημόσιο. Αυτό είναι λοιπόν η ζωή μας; Διάβασμα 12 χρόνια στο σχολείο, σπουδές 4-5 χρόνια και μετά δημόσιο; Συναρπαστική ζωή. Και τα όνειρά μας; Αυτά πού πάνε;
Δε θέλω να καταλήξω έτσι. Να γίνει όλη μου η ζωή από τόνους άσπρου, μαύρου και γκρι. Δεν το θέλω. Δε θα επιτρεψω στον εαυτό μου να το κάνει αυτό.
Μακάρι να μπορούσα να πάρω το πινέλο και τις τέμπερές μου και να γεμίσω τα πάντα με χρώμα. Να ξεφύγω λίγο από το γκρίζο...



Όμορφη μου πόλη
έχεις γίνει γκρι και φεύγουν όλοι
βόλτα στις ταράτσες
βγαίνω το πρωί σε βλέπω όλη
γκρι είναι οι δρόμοι
γκρι κι όλοι αυτοί
που περπατάνε
μες τα γκρίζα σπίτια τους
γκρι θα μιλούν γκρι θα αγαπάνε

Μα δε σ' αφήνω γλυκιά μου πόλη
νοικιάζω αεροπλάνο
σημάδι κάνω στο χάρτη

Παίρνω μαζί μου ουράνια τόξα
αυτή που η λόξα γεμίζει με δόξα
το πάρτι

Κόκκινα πράσινα κίτρινα μπλε
σπίτια στους δρόμους
και αστυνόμους μπορντό
Παντού χαμόγελα
και χρώμα στα μαλλιά και τους ώμους
και ένας σκύλος καρό
Πορτοκαλί τα πεζοδρόμια
και οι τοίχοι γαλάζιοι
και τα περίπτερα ροζ
αυτή η πόλη κάθε μέρα μπορεί να αλλάζει
και να γεμίζει με φως

Όμορφη μου πόλη
γίνανε οι δρόμοι σου λιβάδια
οι πλατείες λίμνες και όλα τα σκουπίδια
πολύχρωμα ψάρια
τα αμάξια δέντρα και οι μηχανές
λουλούδια
όμορφη μου πόλη γίνανε οι κόρνες σου
τραγούδια

Και τότε όλοι
γλυκιά μου πόλη
και εκείνοι που κάθονται
κι αυτοί που όλη μέρα δουλεύουν

Καρδιές παράθυρα
και πόρτες ανοίγουν
πετάγονται έξω
γελούν τραγουδούν και χορεύουν

Κόκκινα πράσινα κίτρινα μπλε
σπίτια στους δρόμους
και αστυνόμους μπορντό
Παντού χαμόγελα
και χρώμα στα μαλλιά και τους ώμους
και ένας σκύλος καρό
Πορτοκαλί τα πεζοδρόμια
και οι τοίχοι γαλάζιοι
και τα περίπτερα ροζ
αυτή η πόλη κάθε μέρα μπορεί να αλλάζει
και να γεμίζει με φως

Δευτέρα 23 Μαΐου 2011

Too much to do O.O

Kάπως έτσι είναι το γραφείο μου. Και πώς πάνε οι μέρες μου;
Διάβασμα-Λίγο Υπολογιστής-Διάβασμα-Ύπνος-Διάβασμα-Εξετάσεις-Διάβασμα και ούτω κάθε εξής.
Έχω πήξει στο διάβασμα. Μας έβαλαν όλα τα θεωρητικά μαζί! Πρώτα Αχαία Κατεύθυνσης, μετά Φιλοσοφία και Γαλλικά την ίδια μέρα, μετά Αρχαία Γενικής και αύριο γράφω Λατινικά*φέιντς* και Αρχές Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. Έχω κάνει μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια μου και ταυτόχρονα έχω τόσες ιδέες για το ΧΓ, που απλά δεν προλαβαίνω να τις συζητήσω με κανέναν γιατί μετά τις ξεχνάω και επίσης έχω και στο κεφάλι μου το συνεχές ''Πόπλιος Σκιπίωνας, Κάσσιος από την Πάρμα, Ηρακλής, Κάκος ο βοσκός''. Η θεωρητική κάνει τους ανθρώπους σάικο. '.' Φοβάμαι πως δε θα βγάλω την ύλη στα Λατινικά(ακόμα δεν την έχω βγάλει ολόκληρη) και δεν έχω πάρει ύλη για το ΑΠΕ, οπότε ζήτω που καήκαμε.
Και θέλω να πάω και Θεσσαλονίκη 10-11-12, αλλά η μήτηρ είπε το κλασσικό ''Θα το σκεφτώ Creepy''. Δηλαδή ''Κάτσε διάβασε, χέσε μας, σιγά μη σε αφήσω να πάς.''. -.-''

Συγνώμη για την άσκοπη ανάρτηση. :Ρ

Κυριακή 10 Απριλίου 2011

Something There Vol.2

Σήμερα θα παραθέσω πάλι μερικά favorites μου από το deviantART, με τους τίτλους που τους έχουν δώσει οι δημιουργοί τους.  Το θέμα των εικόνων; Harry Potter.

SPOILER ALERT: Η ανάρτηση περιέχει μπόλικο σπόλερ για όλο το ΧΠ. Αν θελετε να τα διαβασετε μόνοι σας, μη διαβάζετε την ανάρτηση :Ρ

1. My favorite tale

Βλέπουμε ένα κεφάλαιο από το 7ο βιβλίο να ζωντανεύει. Ο Σνέιπ είναι με τον Προστάτη του, την ελαφίνα, ο Ντάμπλιντορ μάχεται με τον Βόλντεμορτ. Από το παράθυρο φαίνεται το Χόγκουαρτς. Απλά δεν ξέρω, μου φαίνεται τόσο...μαγικό. Ακριβώς το συναίσθημα που μου βγάζουν τα βιβλία όταν τα διαβάζω. Με πάνε στο δικό τους κόσμο και οι χαρακτήρες παίρνουν σχήμα και μορφή εκει. Και η εικόνα αυτή πήρε Daily Deviation. Nα τι είπε αυτός που την πρότεινε. From the suggester: "Beautifully done: magical, thoughtful and heartfelt. I simply love the details, just as amazing as the book it illustrates. Amazing art by a talented artist!"

2. Until the very end

Η χρυσή μπάλα. Τα μουδιασμένα του δάχτυλα ψαούλεψαν στο πουγκί που κρεμόταβ στο στήθος του και την έβγαλαν.
Ανοίγω στο κλείσιμο.
Την κοίταξε βαριανασαίνοντας. Τώρα που ήθελε να περνά ο χρόνος όσο πιο αργά γίνονταν, τώρα είχε επιταχυνθεί, και η κατανόησγ λερχονταν τόσο γρήγορα που ξεπερνούσε την ταχύτητα της σκέψης. Τώρα ήταν το κλείσιμο. Τώρα ήταν η ώρα,
Έφερε το χρυσό μέταλλο στα χείλη του και ψιθύρισε: ''Πρόκειται να πεθάνω.".
Το μεταλλικό περίβλημα άνοιξε. Κατέβασε το τρεμάμενο χέρι του, ύψωσε το ραβδί του Ντράκου μέσα απ' το μανδύα και μουρμούρισε: "Φώτισε.".
Η μαύρη πέτρα με το ακανόνιστο ράγισμα στο κέντρο βρίσκονταν μέσα στη χρυσή μπάλα. Η πέτρα της ανάστασης είχε ραγίσει με μία κάθετη γραμμή που συμβόλιζε το ραβδί από κουφοξυλιά. Το τρίγωνο κι ο κύκλος που συμβόλιζαν το μανδύα και την πέτρα ήταν ακόμα ορατά.
Και πάλι ο Χάρι κατάλαβε χωρίς να χρειαστεί να σκεφτεί. Δε χρειάζονταν να τους φέρει πίσω, γιατί σε λίγο θα πήγαινε να τους βρει εκείνος. Δε τους καλούσε να έρθουν, εκείνοι τον καλούσαν.
Έκλεισε τα μάτια του και γύρισε την πέτρα τρεις φορές στο χέρι του.
Ήξερε τι έγινε γιατί γύρω το άκουσε θροΐσματα, που μαρτυρούσαν ότι εύθραυστα κορμιά ακροπατούσαν στο διάσπαρτο με φρύγανα έδαφος, στις παρυφές του Δάσους. Άνοιξε τα μάτια τους και κοίταξε γύρω του.
Δεν ήταν ούτε φαντάσματα, ούτε άνθρωποι με σάρκα και οστά, το έβλεπε. Έμοιαζαν περισσότερο με το Χερτ, τότε που βρήκε από το ημερολόγιο, πριν τόσα χρόνια, όταν ήταν μία ανάμνηση που κόντευε να γίνει συμπαγής. Δεν ήταν απτοί σα ζωντανά σώματα αλλά ήταν πολύ πιο απτοί από τα φαντάσματα και, καθώς έρχονταν κοντά του, υπήρχε σε όλα τα πρόσωπα το ίδιο τρυφερό χαμόγελο.
Ο Τζέιμς είχε το ίδιο ακριβώς ύψος με το Χάρι. Φορούσε τα ρούχα με τα οποία πέθανε και τα μαλλιά του ήταν αχτένιστα, ανακατεμένα, τα γυαλιά του στραβοφορεμένα σαν του κυρίου Ουέσλι.
Ο Σείριος ήταν ψηλός και όμορφος, νεότερος απ' ότι τον γνώριζε ζωντανό το αγόρι. Κινήθηκε με μία αβίαστη χάρη, με τα χέρια στις τσέπες του κι ένα χαμόγελο στα χείλη.
Ο Λούπιν ήταν επίσης νεότερος, ξεκούραστος, ενώ τα μαλλιά του ήταν πιο πυκνά και πιο σκούρα. Έδειχνε ευτυχισμένος που γύρισε στα παλιά λημέρια του, σοτ σκηνικό των εφηβικών περιπλανήσεών του.
Το χαμόγελο της Λίλι ήταν το πιο πλατύ απ' όλα. Έσπρωξε πίσω τα μακριά μαλλιά της καθώς τον πλησίαζε και τα πράσινα μάτια της, τόσο όμοια με τα δικά του, έψαξαν λαίμαργα το πρόσωπό του σαν να μην μποεούσε να τον χορτάσει. "Ήσουν τόσο γενναίος",ψιθύρησε.
Ο Χάρι δε μπορούσε να μιλήσει. Τη ρούφαγε με τα μάτια του και σκεφτόταν ότι θα μπορούσε να την κοιτάζει για πάντα και να μην τη χορτάσει ποτέ.
"Κοντεύεις να φτάσεις",μίλησε ο Τζέιμς. "Είσαι πολύ κοντά. Είμαστε...τόσο περήφανοι για 'σενα.".
"Πονάει;" Η παιδιάστικη ερώτηση ξέφυγε από τα χέιλη του, προτού προλάβει να τη συγκρατήσει.
"Ο θάνατος; Καθόλου.",απάντησε ο Σείριος."Είναι πιο γρηγορο και πιο εύκολο από το να σε πάρει ο ύπνος.".
"Και θα θέλει να είναι γρήγορο. Θα θέλει να τελειώνει.",πρόσθεσε ο Λούπιν.
"Δεν ήθελα να πεθάνετε.",ψέλισσε ο Χάρι. Τα λόγια βγήκαν παρά τη θέλησή του. "Κανείς σας. Συγνώμη..." Απευθύνονταν περισσότερο στο Λούπιν, ικετευτικά. "Μόλις γεννήθηκε ο γιος σου... Ρέμους, λυπάμαι...".
"Κι εγώ λυπάμαι",αποκρίθηκε ο Λούπιν. "Λυπάμαι που δε υα τον γνωρίσω... αλλά θα ξέρει γιατί πε΄θανα κι ελπίζω να καταλάβει. Προσπαθούσα να φτιάξω ένα κόσμο όπου θα ζούσε μια πιο ευτυχισμένη ζωή".
Μια παγερή αύρα, που ήρθε από την καρδιά του Δάσους, ανάδεψε τα μαλλιά στο μέτωπο του Χάρι. Ήξερε ότι δεν μπορούσαν να του πουν να φύγει, ότι έπρεπε να είναι δική του η απόφαση.
"Θα μείνετε μαζί μου;"
"Μέχρι το τέλος",τον διαβεβαίωσε ο Τζέιμς.
Χάνει τη χάρη του στα ελληνικά. Αλλά το νόημα είναι ίδιο έτσι δεν είναι; Προσωπικά, είχα πλαντάξει στο κλάμα σε αυτή τη σκηνή.

3. SPOILERS_Lupin+Tonks Ending?


Σε μία συνέντευξη η Τζ. Κ Ρόουλινγκ έλεγε πως ο Λούπιν σκοτώθηκε από τον Ντολόχοβ(ΓΟΥΑΤ ΔΕ ΦΑΚ, όνεστλι, ίβεν Νέβιλς ΓΚΡΑΝΤΜΟΔΕΡ ντιφιτιντ δις φρικινγκ Ντολόχοβ, φορ Μερλινς σέικ!) και η Τονκς από την Μπέλατριξ, που εξ' αρχής είχε δηλώσει πως "με την πρώτη ευκαιρία" θα σκότωνε το ''βρωμόπαιδο και το τέρας που παντρεύτηκε''. Οπότε εδώ βλέπουμε μία πιθανή σκηνή θανάτου. Ο Λούπιν έχει πεθάνει ήδη και η Τονκς θρηνεί από πάνω του, ενώ στο βάθος η Μπέλατριξ ετοιμάζεται να χτυπήσει την ανιψιά της. Η καλλιτέχνις πιστεύει πως η Μπέλατριξ είναι άτομο που θα χτύπαγε κάποιον πισώπλατα. Και εγώ αυτό πιστεύω. Rest In Peace Remus Lupin and Nymphadora Tonks-Lupin.


4. your husband is dead

Η Λίλι, αγκαλιά με το Χάρι, καθώς ο Βόλντεμορτ σκοτώνει τον Τζέιμς. Μου αρέσει η μητρική της στάση, το πως έχει το Χάρι κολλημένο πάνω της για να τον προστατεύσει. Μου αρέσει η εικόνα. Μου αρέσει που κλαίει για το θάνατο του Τζέιμς. Και όταν λέω μου αρέσει δεν εννοώ πως χαίρομαι, δεν είμαι μαζοχίστρια. Απλά μου φέρνει ένα πικρό συναίσθημα, αυτό που έπρεπε να φέρνει κάθε τέτοια εικόνα. Aπλά μου φέρνει μελαγχολία. Δεν είναι κακό. Κάθε άλλο, έτσι πρεπει να νιώθω. Καημένη Λίλι. Your husband is dead and soon you'll follow him. =[
Υ.Γ. Ο Τζέιμς και η Λίλι ήταν ανέκαθεν ένα από τα αγαπημένα μου ζευγάρια.

Αυτά από εικόνες αυτή τη φορά.

Σάββατο 26 Μαρτίου 2011

Ravenclaw

''It's not that we are smarter than you... Except it totally IS."



Or yet in wise old Ravenclaw,
If you've a steady mind,
Where those of wit and learning,
Will always find their kind

Και έτσι λοιπόν, βρήκα πριν 9 περίπου ή ίσως και παραπάνω μήνες ένα φόρουμ. Εκεί λοιπόν, στο χαριποτερικό αυτό φόρουμ, κατατάχθηκα στο Ράβενκλοου. Μου ήρθε λίγο περίεργα στην αρχή. Ξέρετε, πίστευα πως θα έκανα καλύτερους φίλους στο Gryffindor. Αλλά μάλλον ήμουν λάθος σωστά;
Σε όσους έχουν διαβάσει τη σειρά Χάρι Πότερ. ΠΟΣΗ προπαγάνδα πια; Θέλω να πω, η ΕΡΜΙΟΝΗ, ο ΛΟΥΠΙΝ και ο ΝΤΑΜΠΛΙΝΤΟΡ στο Γκρίφιντορ; :| For the love of Zehel! :|
Τέλος πάντων, ας τα αφήσουμε αυτά κατά μέρος, θεωρώντας τα επιλογή τους. Νομίζετε πώς το Ράβενκλοου είναι ξενέρωτο; Βαρετό; Πως είναι μόνο βιβλία και διάβασμα; Σας πληροφορώ πως είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Μιλάμε για κουλτούρα, για μία κάποια παραπάνω εκπαίδευση. Οι Ράβενζ είναι χωμένοι μέσα σε όλα. Και ας μην κρίνουμε από τη ντράμα κουίν(βλέπε Τσο Τσανγκ) και τον κουτοπόνηρο λωποδύτη(βλέπε Γκίλντροϊ Λοκχαρτ). Η Λούνα, ο Φλίτγουικ... Υπέροχα παραδείγματα Ράβενκλοου. Οι Ράβενς... δεν είναι μόνο εξυπνάδα. Έχουν και αυτό το κάτι παραπάνω, αυτό που τους κάνει πραγματικά ξεχωριστούς. Είναι δημιουγικοί και ανεπανάληπτοι.
Και για αυτό αγαπάω αυτόν τον κοιτώνα. Ravenclaw ftw dudes!


Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011

Creepy Dreamer Top 10


Μετά από πρόσκληση του Anisixos, αποφάσισα να κάνω ένα Τοπ 10 με τα 10 αγαπημένα μου τραγούδια αυτήν την εβδομάδα.^^ Βάλτε τις ζώνες σας και ετοιμαστείτε να ταξιδέψουμε στον κόσμο των νότων και των στίχων.
Ψηνόμουν άσχημα να βάλω όλους τους στίχους από κάθε τραγούδι, αλλά θα ήταν κουραστικό :Ρ

10. I Turn to You-Christina Aguilera


For a shield from the storm,
For a friend, for a love
to keep me safe and warm
I turn to you.
For the strength to be strong,
For the will to carry on
For everything you do,
for everything that's true
I turn to you.

Μπορεί να μην είναι η πιο διάσημη τραγουδίστρια. Δεν κουνιέται στη σκηνή σαν τη Μαντόνα ή τη Britney Spears και σαφώς δεν ακούμε συχνά νέα για αυτή. Όμως είναι υπερβολικά εως αηδιαστικά πολύ ταλαντούχα. Η φωνή της είναι θεϊκή. Και την αγαπάω. Ψιλοποπ, ψιλομπαλάντα, με τέλειες κορώνες και αρκετά καλό στίχο, το I Turn to You λαμβάνει την δέκατη θέση στην εβδομαδιαία λίστα.

9.Spellbound-Lacuna Coil

Burning here, in the room
Feeling that the walls are moving closer
Silent scene the dark takes me
Leads me to the ending of another day
I'm haunted

Οι Ιταλοί μπήκαν στη λίστα για πολλούς χιλιάδες λόγους. Η Cristina Scabbia που το ερμηνεύει κατατάσσεται στις ωραιότερες φωνές που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Είναι ένα συγκρότημα με head singer γυναίκα, πράγμα που τους κάνει σχεδόν μοναδικούς και επιπλέον δεν είναι χαζοσυγκρότημα. Βγάζουν σοβαρά τραγούδια, που έχουν συναίσθημα. To Spellbound μου θυμίζει τους αγαπημένους Evanescence αλλά έχει τη δική του χροιά και μορφή. Νούμερο εννέα λοιπόν :)

8.Falls on Me-Fuel
And all of your weight
All you dream
Falls on me it falls on me
And your beautiful sky
The light you bring
Falls on me it falls on me

Ροκ μπαλάντα από τους αγαπημένους και τόσο ταλαντούχους Fuel που απλά αγαπάμε.Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω. Τη μουσική, τη φωνή του Brett Scallions, το γεγονός πως είναι alternative rock που απλά αγαπάμε; :Ρ

7.Rabbit Heart(Raise it Up)-Florence and the Machine
Here I am a rabbit hearted girl
Frozen in the headlights
It seems I´ve made the final sacrifice
Τελείως alternative. Από μερικούς θεωρείται τόσο outsider, τόσο otaku-ish, geek-ish κλπ(ειδικά δε σε μικρές πόλεις είναι παντελώς άγνωστη.:Ρ). Αλλά μου αρέσει ο ήχος της. Μοναδικός μπορώ να πω. Αυτή την εβδομάδα, άκουγα από το κινητό ενός φίλου μου, του Γ.Ο. αυτό το τραγούδι και το ερωτεύτηκα. Νομίζω του αξίζει η έβδομη θέση.:)

6.Gothic Lolita-Emilie Autumn

I am your sugar
I am your cream
I am your worst nightmare
Now scream

T:Timotei
C:Creepy Dreamer

C:And if I'm lolita then you're a criminal...*Διάβαζα από ένα χαρτί της Timotei* Τι είναι αυτό;
Τ: Ένα τραγούδι*τραγουδά τους δύο αυτούς στίχους* Της Emelie Autumn. Μιλάει κυρίως για την παιδεραστία και πρέπει η ίδια η Autumn να είχε υποστεί κάποιου είδους βιασμό μικρή.
Έτσι λοιπόν, με το που γυρίζω από Αθήνα, το ακούω. Απλά τα σπάει. Οκέι, all thanks go to Timotei που μου έδειξε αυτό το τραγούδι :D Πολύ ωραία μουσική και απλά φοβεροί στίχοι.

5.Fuckin' Perfect-P!nk
Mistaken
Always second guessing
Underestimated
Look, I'm still around...
Χμμ...Τώρα τι να πω; Ότι η P!nk δεν είναι σαν τις σαχλοτραγουδίστριες που κυκλοφορούν, παρουσιάζει ποπ-ροκ-ολτέρνατιβ μαζί και οι στίχοι της τα σπάνε; Η P!nk δεν είναι σαν τις σαχλοτραγουδίστριες που κυκλοφορούν, παρουσιάζει ποπ-ροκ-ολτέρνατιβ μαζί και οι στίχοι της τα σπάν. Ειδικά δε αυτό το τραγούδι που το άκουγα χθες στην επιστροφή στο σπίτι, τα σπάει.
4.Creep-Radiohead
But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here
Gosh, να και το άλλο τραγούδι που μου κράτησε τρομερή συντροφιά στην διάρκεια της εκδρομής. Ναι, με ψυχοπλάκωσε, ναι με έκανε κουρέλι, ναι, με εξέφραζε σε μεγάλο βαθμό, αλλά δε μπορούμε να αρνηθούμε την ομορφιά της μουσικής και των στίχων του :)
3.Sometime Around Midnight-The Airborne Toxic Event
And it starts, sometime around midnight.
Or at least that’s when you lose yourself
for a minute or two.
As you stand, under the bar lights.
And the band plays some song
about forgetting yourself for a while.
And the piano’s this melancholy soundtrack to her smile.

And that white dress she’s wearing
you haven’t seen her for a while.
Άλλο ένα υπέροχο τραγούδι... Οκέι, στην τελευταία τριάδα ήμουν πολύ αναποφάσιστη. Τι να πρωτοτοποθετήσω και πού;-.- Ακόμα και 20άδα ή 30άδα τραγουδιών να έκανα...πάλι δε θα μπορούσα να αποφασίσω. Το βιολί στην αρχή και στο τέλος του τραγουδιού με στοιχειώνει. Kαι μπορεί ο κάθε στίχος να μιλά για έναν άντρα που είναι πληγωμένος από κοπέλα, αλλά με εκφράζει. Δεν έπρεπε ποτέ μάλλον να το ακούσω. Είμαι short of ευαίσθητη με τέτοια τραγούδια. Με τραγούδια που σου σπάνε την καρδιά στα δυο.
2.A Letter to Georgia-The Airborne Toxic Event
Afraid to love; afraid to lose;
Afraid to start; afraid to choose;
Afraid to live; afraid to die;
Afraid to let these days go sail by;
Afraid to change or stay the same;
Afraid to lose yourself again
Στο νούμερο δύο πάνε πάλι οι The Airborne Toxic Event και όχι αδίκως. Άλλο ένα υπέροχο, καλογραμμένο, καλοδουλεμένο τραγούδι. Και γενικά πάλι με εκφράζει συναισθηματικά και η μουσική του με στοιχειώνει... Άρα το έβαλα στο δύο...Αν και ήμουν πολύ αναποφάσιστη μεταξύ αυτού και του Sometime Around Midnight :Ρ



1.You've Got The Love-Florence and The Machine

Time after time I think "Oh Lord what's the use?"
Time after time I think it's just no good
Sooner or later in life, the things you love you lose
But you got the love I need to see me through

Άλλο ένα διαφοερτικό τραγουδάκι από την Florence and The Machine. Οκέι νομίζω το αξίζει να είναι πρώτο. Γιατί και αυτό, όπως και τα υπόλοιπα δέκα, με εκφράζει σε απίστευτο βαθμό. Γιατί είναι ξεχωριστό και μοναδικό και υπέροχο. :)

Κάπου εδώ τελειώνει η μαγική μας περιήγηση στον χώρο των τραγουδιών και των στίχων. Ελπίζω να το απολαύσατε και να σημειώσετε κάπου στο βάθος του μυαλού σας να τσεκάρετε κάποιο από τα παραπάνω τραγουδάκια.:)


Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011

Nevermore!

Δεν ξέρω για ποιο λόγο δεν το έχω παραθέσει ακόμη. Ίσως να είναι το πιο αγαπημένο μου από τα ποιήματά του. Ο Edgar Allan Poe είναι ένας εκπληκτικός ποιητής. Και το ''Κοράκι'' είναι το αγαπημένο μου ποιήμα.









Edgar Allan Poe- The Raven

Once upon a midnight dreary, while I pondered weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
`'Tis some visitor,' I muttered, `tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more.'

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels named Lenore -
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating
`'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more,'

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
`Sir,' said I, `or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you' - here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.


Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, `Lenore!'
This I whispered, and an echo murmured back the word, `Lenore!'
Merely this and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
`Surely,' said I, `surely that is something at my window lattice;
Let me see then, what thereat is, and this mystery explore -
Let my heart be still a moment and this mystery explore; -
'Tis the wind and nothing more!'

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore.
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore,
`Though thy crest be shorn and shaven, thou,' I said, `art sure no craven.
Ghastly grim and ancient raven wandering from the nightly shore -
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'


Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning - little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door -
Bird or beast above the sculptured bust above his chamber door,
With such name as `Nevermore.'

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only,
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered - not a feather then he fluttered -
Till I scarcely more than muttered `Other friends have flown before -
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before.'
Then the bird said, `Nevermore.'

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
`Doubtless,' said I, `what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -
Till the dirges of his hope that melancholy burden bore
Of "Never-nevermore.”

But the raven still beguiling all my sad soul into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird and bust and door;
Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore
Meant in croaking `Nevermore.'

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.
`Wretch,' I cried, `thy God hath lent thee - by these angels he has sent thee
Respite - respite and nepenthe from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe, and forget this lost Lenore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -
On this home by horror haunted - tell me truly, I implore -
Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels named Lenore -
Clasp a rare and radiant maiden, whom the angels named Lenore?'
Quoth the raven, `Nevermore.'


`Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked upstarting -
`Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted- nevermore!

Πιστεύω δε χρειάζεται να αναλύσω κάτι. Θέλω να πω, το ποιήμα τα λέει όλα από μόνο του. Τόσο ξεχωριστό και υπέροχο και αγαπημένο ανάμεσα στα ποιήματα... Cause it leaves me with a bittersweet feeling. Yet, it still remains precious.

Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011

Pointless pessimistic thoughts


Ο αέρας πήρε μερικές τούφες από τα μαλλιά της και έπαιξε για λίγα λεπτά μαζί τους. Σκούρα γκρι σύννεφα είχαν καταλάβει τον ουρανό και μικρές σταγόνες βροχής έπεφταν, μουσκεύοντας το δρόμο, τα φύλλα των δέντρων και την ίδια. Της άρεσε πάντα η βροχή. Ίσως επειδή έμοιαζε με μία ξεχασμένη μελωδία που λίγοι μπορούσαν να κατανοήσουν. Αλλά σήμερα δεν ήταν καλή μέρα. Είχε τσακωθεί με την καλύτερή της φίλη για ένα φαινομενικά ασήμαντο λόγο, που είχε όμως ταρακουνήσει έντονα τα θεμέλια της σχέσης τους. Και όσο για τα μαθήματά της, καλύτερα να μην το σκέφτονταν αυτό. Πώς γινόταν να έχει πάρει έναν από τους χειρότερους βαθμούς της τάξης στα μαθηματικά, τη στιγμή που τα καταλάβαινε; Εκνευρίστηκε με τον εαυτό της. Πρέπει να ήταν τόσο άχρηστη ώστε να μην μπορεί να κάνει τίποτα; Να μη μπορεί να είναι πουθενά τέλεια; Πουθενά καλή; Σε τίποτε;
Στενοχωρημένη έκατσε σε ένα παγκάκι και άρχισε να σκέφτεται.

Πφφφ, περιττό να πω πως έχω απογοητεύσει τον εαυτό μου για μία ακόμα φορά, ε; Διάβαζα 3 ολόκληρες μέρες, είχα μάθει τα πάντα από θεωρία απ' έξω και ξέρω να λύνω τις ασκήσεις, ακόμα και αν είμαι θεωρητική και πάλι, τα σκάτωσα. Έγραψα 55,5/100, δηλαδή 11,1/20. Εκνευρίστηκα με τον εαυτό μου. Στο τεστ που μας είχε βάλει είχα γράψει σκαστό 20. Γιατί τα πήγα τόσο χάλια; Και απογοήτευσα και την κυρία των μαθηματικών, που ξέρει ότι είμαι μαθήτρια του 19-20 στα μαθηματικά. Όλους τους απογοητεύω. :(

The world is  black. Everything is doomed. Everything is ending.

Μα γατί απλά να μη μπορώ να είμαι καλή σε κάτι; Σε ένα μικρό, τοσοδά πραγματάκι. Ούτε στη ζωγραφική είμαι καλή, ούτε καν μέτρια. Κάνω αναλογικά λάθη, λάθη στις σκιές και δεν ζωγραφίζω όπως άλλοι. Δεν μπορώ να γράψω καλούς στίχους ή καλές εκθέσεις. Κάνω λάθη στη διατύπωση.

"Απορώ πως πήγες Θεωρητική και μιλάς έτσι."

Αυτό δεν είπε η κοπελιά από την τάξη της κολλητής μου σήμερα; Yeah. Αυτό είπε. Και παρότι νευρίασα, ξέρω πως έχει δίκιο, καθώς μερικές φορές μπερδεύομαι και στον έναρθρο λόγο. Mπορεί σε μερικούς να φαίνεται λογικό, αλλά εμένα με εκνευρίζει. Σαφέστατα δεν είμαι καλή φίλη, καθώς η κολλητή που είχα 11 χρόνια με παράτησε και μιλάω απότομα και φέρομαι εγωιστικά. Δεν είμαι η καλύτερη μαθήτρια της κατεύθυνσης, ίσως να είμαι στο Top 3 ή Top 5 του τμήματος. Να μη σχολιάσω για την τάξη γενικής παιδείας. Εκεί είναι που φαίνεται πόσο χάλια τα πάω. Πραγματικά, σε τι είμαι καλή; Στο να υπάρχω; Απλά επιβαρύνω τον πλανήτη με την παρουσία μου.

Η βροχή έπεφτε και έπεφτε και έπεφτε και η κοπέλα συνέχιζε να κάθεται στο παγκάκι ακάθεκτη. Σκεφτόταν και σκεφτόταν συνεχώς για ποιο λόγο δεν ήταν καλή σε τίποτα. 
"Έι, έχεις γίνει μούσκεμα.",άκουσε μία φωνή δίπλα της.
Ήταν η κολλητή της. Η βροχή σταμάτησε.
"Δεν θα πάθω και τίποτα.",σχολίασε η κοπέλα.
"Ω, σταμάτα και χαμογέλα. Για μερικούς από μας το χαμόγελό σου είναι σημαντικό.",είπε η φίλη της και το κορίτσι χαμογέλασε. 
Έφυγαν μαζί από εκεί γελώντας και ένα ουράνιο τόξο έλαμψε.

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011

Feeling so trapped...


(You can find this image right here!)





Γιατί κάθε φορά που ακούω μελωδίες από τον αγαπητό μου φίλο Yann μελαχγολώ; Τόσο υπέροχη μελωδία... Απλά ακούστε το σας παρακαλώ.

Τώρα, πάμε στο σημερινό θέμα. Έχετε νιώσει ποτέ...παγιδευμένοι; Εγώ... εγώ έτσι νιώθω τώρα παγιδευμένη. Νιώθω σαν ένα πιόνι που έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στο σκάκι και τελικά έσπασε από την πολυκαιρία. Σαν ένα παιχνίδι που έχει χάσει τη λάμψη του και δε μπορεί πια να μαγέψει τα πλήθη. Νιώθω... κενή. Δεν ξέρω τι φταίει... Ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου; Ο θάνατος μία αγάπης; Όλα μαζί; Ίσως...
Και γενικά, δε ξέρω γιατί... νιώθω προδωμένη από τον ίδιο μου τον εαυτό. Γιατί συνειδητοποίησα μερικά πράγματα. Δεν ξέρω αν αυτό που είμαι τώρα, αυτή που σας γράφει τις αναρτήσεις 3 μήνες τώρα, είναι η πραγματική Creepy Dreamer. Aυτός είναι ο πραγματικός μου χαρακτήρας; Έτσι είμαι; Έτσι ήμουν; Έτσι θα μείνω; Μήπως όμως όλο αυτό το ''είμαι'' είναι η μάσκα που με υποχρέωσαν να βάλω; Η μάσκα της καλής μαθήτριας, του καλού παιδιού, του υπεύθυνου παιδιού και αλλα χίλιες δυό μάσκες που δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ μου να τις βγάλω...

Αυτό που έκανα σ'εμένα, δεν ήξερα να το κάνω,
Κι αυτό που θα μπορούσα να κάνω για μένα, δεν το έκανα.
Το ντόμινο που φόρεσα ήταν λάθος,
Για κάποιον άλλο με περάσανε, δε μίλησα και χάθηκα.
Όταν τη μάσκα θέλησα να βγάλω,
Κολλημένη στο πρόσωπό μου ήταν.
Κι όταν την έβγαλα και στον καθρέφτη το πρόσωπό μου είδα,
Είχα γεράσει κιόλας.
Μεθυσμένος ήμουν και το ντόμινο δεν ήξερα να βάλω,
Που ποτέ δεν είχα βγάλει.
Πέταξα η μάσκα και κοιμήθηκα στην γκαρνταρόμπα
Σαν σκυλί που του το επέτρεψαν 
Γιατί ήταν ακίνδυνο.
Και θα γράψω αυτή την ιστορία για ν' αποδείξω
Πως υπέροχος είμαι.

Απόσπασμα από το ποιήμα Καπνωπολείο, του Φερνάντο Πεσσόα.(1928)



Πόσες μάσκες και πόσες άλλες
Πάνω στο πρόσωπο της ψυχής μας φοράμε;
Άραγε όταν γι 'αστείο η ψυχή τη μάσκα θελήσει να βγάλει
Ξέρει πως έτσι αφήνει το πρόσωπο γυμνό να φανεί;
Η μάσκα η πραγματική, δε νιώθει τίποτα κάτω απ' τη μάσκα
Αλλά κοιτάζει μεσ' απ' αυτή με μάτια κρυμμένα.

Απόσπασμα VΙΙ από το ποιήμα 35 Σονέτα, του Φερνάντο Πεσσόα.


Οκέι, παρότι έχει πεθάνει εδώ και αρκετά χρόνια, νομίζω συμφωνώ σε πολλά μαζί του. Πάντα μας πρωθούν να κάνουμε το ένα ή το άλλο. Πάντα υπάρχει μία δεύτερη φωνή δίπλα μας που θα μας υποδείξει τι να κάνουμε και θα μας επηρεάσει να το κάνουμε. Το κάνουν για να μας καθοφηγήσουν, για να μας προστατεύσουν... Όμως όταν μας αφήνουν μόνους... θα μπορέσουμε να κάνουμε κάτι μόνοι μας; Η μάσκα θα πέσει, το πραγματικό πρόσωπο θα φανεί... Μπορεί αυτό να αντεπεξέλθει στην πραγματικότητα; Ή θα συντριφθεί και θα γίνει κομμάτια, τα οποία θα διασκορπιστούν σαν κόκκοι άμμου στο Αιγαίο; Θα μπορέσουμε να είμαστε εμείς; Χωρίς φόβο; Χωρίς να διστάσουμε; Χωρίς να δειλιάσουμε; Ή όλα αυτά θα είναι υπερβολικά και στην πρώτη μας προσπάθεια να ''πετάξουμε'' μακριά θα προσγειωθούμε πολύ απότομα στο έδαφος;
Ναι... Θα τα καταφέρουμε. Έτσι νομίζω. Παρότι νιώθω τόσο παγιδευμένη, παρότι νιώθω πως τώρα δε μπορώ να κάνω τίποτα, πιστεύω ότι θα μπορέσουμε. Γιατί θα υπάρχουν άτομα που θα μας στηρίξουν. Άτομα που μας αγαπάνε. Άτομα για τα οποία είμαστε σημαντικοί.
Θα κλείσω αυτή την ανάρτηση με (άλλο) ένα κομμάτι από το Yann Tiersen. Και ένα απόσπασμα από το Μικρό Πρίγκιπα. Ξανά. :Ρ


Καθώς ο μικρός πρίγκιπας αποκοιμιόταν, τον πήρα στην αγκαλιά μου και άρχισα πάλι να περπατάω. Ήμουν συγκινημένος. Ένιωθα να κουβαλάω έναν εύθραυστο θησαυρό. Μου φαινόταν μάλιστα πως δεν υπήρχε τίποτα πιο εύθραυστο πάνω στη Γη. Κοίταζα στο φως του φεγγαριού το χλωμό μέτωπο, τα κελιστά μάτια, τις τούφες των μαλλιών που τρεμόπαιζαν στον άνεμο και σκεφτόμουν: "Αυτό που βλέπω δεν είναι παρά μία φλούδα. Το πιο σημαντικό είναι αόρατο..."