I tried to mend my broken heart... with no result=/

Σε αγαπάω. Αυτό δεν είχες πει; Σε αγαπάω. Και το βλέμμα σου ήταν τόσο γεμάτο συναισθήματα, με κοίταγες σα να ήμουν μοναδική. Σα να μην υπήρχε άλλη καμία στον κόσμο. Σα να ήμασταν μόνο οι δυό μας, κλεισμένοι σε μία φανταστική σαπουνόφουσκα, σε ένα όνειρο, κατάδικό μας. Ένα όνειρο γεμάτο αγάπη. Ένα όνειρο που εσύ προσωπικά είχες υποσχεθεί πως θα κρατήσει για πάντα. Θα κρατήσει για πάντα. Για πάντα. Χα.

Ανόητες αγάπες, ανόητα φιλιά, λόγια ψεύτικα.

Ποια αγάπη κρατάει για πάντα μου λες; Ποια; Καμία! Εννοώ αγάπη-σχέση αγοριού κοριτσιού... Δεν περίμενα κάτι τέλειο από εσένα. Και το ξέρεις. Και ξέρεις σίγουρα πως μου έχεις δώσει αυτό τον ένα χρόνο και ένα μήνα ό,τι πιο υπέροχο θα μπορούσα να ζητήσω. Ειλικρινά. Με έκανες καλύτερο άνθρωπο. Πιο ώριμο. Πιο σοφό. Και μου έδωσες ένα λόγο να χαμογελάω πάντα, ό,τι και αν είχα. Ένα χέρι να κρατάω. Μια ζεστή αγκαλιά να χωθώ και να εξομολογηθώ το κάθε μου πρόβλημα. Μου προσέφερες τόσα πολλά. Και εγώ σε αντάλλαγμα προσπάθησα. Προσπάθησα να γίνω αρκετά καλή για εσένα. Τα κατάφερα; Δεν ξέρω...
Μπορώ πλέον να διακρίνω μία ψυχρότητα στο βλέμμα σου. Είσαι πιο απόμακρος και γελάς λιγότερο με τα αστεία μου. Αυτό ξεκίνησε από το καλοκαίρι, έτσι δεν είναι; Που ήμασταν δύο μήνες χώρια, σωστά; Που δε μπορούσες να με δεις. Που δεν ήμουν εκεί. Γιατί όμως να συμβεί αυτό σε εμάς;
Γιατί;
Εγώ ξέρω τι νιώθω και ξέρω τι θέλω. Απλά είναι στο χέρι σου να διαλέξεις τι θα γίνει. Θα προχωρήσουμε; Ή όχι;
Γιατί σήμερα... Σήμερα κλείναμε ένα χρόνο και ένα μήνα. Και σου είπα "Καλή μας επέτειο.". Και ρώτησες "Α, θα γιορτάζουμε και κάθε μήνα ξεχωριστά τώρα;".  
Κρακ.Ένα ράγισμα στην καρδιά.
Σαν να μην έχει νόημα...
Στο live, το Σάββατο. Δε πέρναγες καλά, αλλά ούτε υποκρίθηκες, για χάρη μου, να κάνεις τον κόπο να χαμογελάσεις και να μείνουμε λίγο.
Κρακ. Δύο ραγίσματα.
Δεν περνάς πια καλά με εμένα,ε; Έχω κανταντήσει μπανάλ, βαρετή. Λέω όλο τα ίδια και τα ίδια. Σωστά; Δεν είμαι πια ξεχωριστή. Δεν είμαι μοναδική. Ήμουν σαν ένα λαμπερό παιχνίδι για εσένα, σωστά; Όπως τα παιδάκια... Παίρνουν το παιχνίδι, παίζουν, απομιζούν όση ζωή έχει, το χαλάνε και το παρατάνε, για ένα πιο αστραφτερό...
Αναρωτιέμαι και αν εσύ θα βρεις μία πιο αστραφτερή για εσένα...
Και τι σημασία έχει που δε μπορείς να τα διαβάσεις αυτά;
Απλά ήθελα να τα γράψω.

Μπορείτε να προσπεράσετε αυτή την ανάρτηση, αύριο θα υπάρχει καλύτερη.

It's so cold...

Κάνει τόσο κρύο. Το χιόνι πέφτει. Πέφτει και στρώνει τους δρόμους, τα μετατρέπει όλα. Τα κάνει λευκά και μελαγχολικά. Κάνει τόσο κρύο. Μέσα στη σιγαλιά της νύχτας, όταν τα άστρα έχουν αποφασίσει να βάλουν τα καλά τους και να λάμψουν και μία μικρή φέτα φεγγαριού φωτίζει τη Γη, ακούγεται ένας λυγμός. Και συνεχίζει να κάνει κρύο. Η κοπέλα κάθεται εκεί, πάνω στο βράχο. Το φόρεμά της είναι τόσο άσπρο, που δεν ξεχωρίζει και πολύ από το τριγύρω μέρος, που έχει σκεπαστεί με χιόνι. Γύρω της τα αφιλόξενα, μαύρα δέντρα, ορθώνονται και νιώθει σα φυλακισμένη. Τι χιόνι πέφτει πάνω της και είναι σα να έχει δημιουργήσει ένα στέμμα στα μαλλιά της. Εκείνη, παρότι κρυώνει, κάθεται εκεί. Μόνη. Στοιχειωμένη από τις αναμνήσεις, Έφυγε, έφυγε, έφυγε. Γιατί έφυγε; Υποτίθεται δε θα την άφηνε μόνη σε αυτό τον κόσμο. Έφυγε. Και το κρύο αυτό, το κρύο που φέρνει ο χειμώνας και το χιόνι, δεν είναι τίποτα μπροστά στο κρύο στην καρδιά της, στο κρύο που νιώθει να την πνίγει. Απλά έφυγε και εκείνη έμεινε μόνη, στοιχειωμένη από τις αναμνήσεις, να περιμένει εκεί, στο μέρος που γνωρίστηκαν.

Όλοι μας έχουμε κάποιο πρόσωπο που αγαπάμε. Που αγαπάμε περισσότερο από οτιδήποτε. Που είναι ξεχωριστό γιατί έτσι. Που είναι ξεχωριστό γιατί το αγαπάμε. Που μας έχει υποσχεθεί να μη μας αφήσει ποτέ. Και που τελικά μας αφήνει.
Υπάρχουν πολλοί και διάφοροι τρόποι για να σε αφήσει κάποιος. Μπορεί να φύγει μακριά και να σε ξεχάσει, σα να ήσουν απλά ένα παιχνίδι που χάλασε και το πέταξε. Μπορεί να τσακωθείτε και να φύγει. Μπορεί αυτό που σε χώρισε από εκείνον, να είναι πέρα ανθρωπίνων δυνατοτήτων και να μην μπορείς να τον φτάσεις. Και αυτό λέγεται θάνατος. Όλοι οι τρόποι όμως έχουν το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα. Μία καρδιά σπασμένη σε πολλά μικρά κομμάτια, τα οποία ο αέρας μπορεί πολύ εύκολα να παρασύρει και να σκορπίσει, τα οποία μπορεί πολύ εύκολα το πρώτο χιόνι να καλύψει.
Ειδικά όμως ο θάνατος, είναι αυτό που μας πονά περισσότερο. Γιατί γνωρίζουμε πως το άτομο δεν ήθελε να φύγει. Γιατί ξέρουμε πως δεν έσπασε κάποια υπόσχεση που μας είχε δώσει. Και γιατί απλά είναι ένα φαινόμενο που ξέρουμε πως δε μπορούμε και οι ίδιοι να το αποφύγουμε αλλά και επειδή ξέρουμε πως το αγαπημένο πρόσωπο δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ.
Και μόνο τότε εκτιμούμε το πόσο μεγάλη αξία είχε για εμάς. Το πόσο πολύτιμο ήταν. Ευχόμαστε να το είχαμε κρύψει κάπου, να το φυλάξουμε σα θησαυρό και να το έχουμε όλο δικό μας προτού φύγει.
Και τελικά, όταν έχει έρθει αυτό, όταν ο θάνατος το έχει πάρει μακριά, το μόνο που μας μένει είναι ένα μάτσο αναμνήσεις, στιβαγμένες σε μια αραχνιασμένη γωνία του μυαλό μας. Μόνο ένα μάτσο αναμνήσεις. Που πονούν. Που ξεσκίζουν τα σωθικά μας, μας τρελαίνουν και ευχόμαστε να σταματήσει όλη αυτή η κατάσταση. Οι αναμνήσεις μας στοιχειώνουν. Αλλά αν το δούμε καλύτερα, οι αναμνήσεις μας συντροφεύουν. Ναι, μας συντροφεύουν. Όταν το άτομο δεν είναι εκεί, καταφεύγουμε στις θολές μας αναμνήσεις. Κρατάμε έτσι κοντά μας το άτομο αυτό, δεν το αφήνουμε να φύγει ποτέ μακριά μας. Παραμένει, έστω και μεταφορικά, δίπλα μας. Τι στιγμές τις σιωπής, τις στιγμές που χρειαζόμαστε ένα στήριγμα, ξεπετάγεται η ανάμνηση. Η ανάμνηση ενός χαμόγελου, μιας αγκαλιάς, ενός φιλιού, ενός γέλιου. Και τότε νιώθουμε καλύτερα. Και έτσι, σκεφτόμαστε πιο θετικά. Προσπαθούμε...
Προσπαθούμε να κάνουμε την κάθε μέρα καλύτερη, πιο γελαστή. Προσπαθούμε να μην αφήσουμε τα γεγονότα και τη θλίψη να μας πάρουν από κάτω. Προσπαθούμε να χρωματίσουμε τον κόσμο με χρώματα εκτός του γκρι και του μαύρου. Προσπαθούμε να δούμε όχι τη βροχή, αλλά το ουράνιο τόξο που θα βγει μετά από αυτή. Προσπαθούμε να προχωρήσουμε παρακάτω. Να γελάσουμε με ένα αστείο. Να παίξουμε στη βροχή ένα φθινοπωρινό απόγευμα. Να ακούσουμε τους απαλούς χτύπους των σταγόνων καθώς πέφτουν στο παράθυρο. Να δούμε την πραγματική μαγεία της φωτιάς σε ένα τζάκι. Να δούμε τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Να γελάσουμε. Να ζήσουμε.
Όχι ότι έτσι θα ξεχάσουμε το άτομο που έφυγε... Όχι. Απλά θα προσπαθήσουμε για χάρη του και θα δώσουμε ένα σημάδι, λέγοντας "Είμαι καλά.".

Memories 
Within Temptation
In this world you tried,
Not leaving me alone behind.
There's no other way,
I pray to the gods let him stay.
The memories ease the pain inside,
And now I know why.

All of my memories keep you near.
In silent moments,
Imagining you here.
All of my memories keep you near,
In silent whispers, silent tears

Made me promise I'd try,
To find my way back in this life.
Hope there is a way,
To give me a sign you're okay.
Reminds me again it's worth it all,
So I can go home.

All of my memories keep you near.
In silent moments,
Imagining you here.
All of my memories keep you near.
In silent whispers, silent tears.

Together in all these memories,
I see your smile.
All of the memories I hold dear.
Darling you know I'll love you,
Til the end of time.

All of my memories keep you near
In silent moments,
Imagining you here.
All of my memories keep you near,
In silent whispers, silent tears.

All of my memories...

Memories- Within Temptation

Δημιουργώ δεσμούς....

Τότε λοιπόν εμφανίστηκε η αλεπού...
-Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος.
-Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δεν είμαι εξημερωμένη.
-Α, συγνώμη, είπε ο μικρός πρίγκιπας
Όμως, μετά από σκέψη, πρόσθεσε:
-Τι πάει να πει εξημερώνω;...
-Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Σημαίνει "δημιουργώ δεσμούς...".
-Δημιουργώ δεσμούς;
-Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι ολόιδιο με άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε χρειάζομαι. Κι ούτε εσύ με χρειάζεσαι. Για σένα δεν είμαι παρά μία αλεπού ίδια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αν όμως με εξημερώσεις, θα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για εμένα μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για εσένα μοναδική στον κόσμο...
Η αλεπού σώπασε και κοίταξε ώρα πολλή το μικρό πρίγκιπα:
-Σε παρακαλώ... εξημέρωσέ με, είπε.
-Το θέλω, είπε ο μικρός πρίγκιπας, αλλά δεν έχω χρόνο. Έχω να ανακαλύψω φίλους και πολλά πράγματα να γνωρίσω.
-Γνωρίζουμε μονάχα τα πράγματα που εξημερώνουμε, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίζουν τίποτα. Τα αγοράζουν όλα έτοιμα από τους εμπόρους. Επειδή όμως δεν υπάρχουν έμποροι που να πουλάν φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θες ένα φίλο, εξημέρωσέ με.



Να, λοιπόν, που βρίσκομαι εδώ, στο δωμάτιό μου, μία κρύα(;) ημέρα του Δεκεμβρίου, συγκεκριμένα την όγδοη μέρα του μήνα αυτού, και συμφωνώ με τα λόγια μίας αλεπούς σε ένα παραμύθι τόσο αγαπημένο παγκοσμίως από όλους εμάς τους ''μεγάλους''.(Τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν το νόημά του).
Σοφή, έξυπνη η αλεπού. Με αληθινά διδάγματα ζωής, φιλοσοφίες, που τις χάρισε όλες στο Μικρό Πρίγκιπα. Όταν εξημερώνεις κάποιον, σύμφωνα λοιπόν με τη σοφή μας αλεπού, δημιουργείς δεσμούς μαζί του. Είναι πια μοναδικός για εσένα, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους όμοιους με αυτόν. Τον αγαπάς. Αυτό είναι που τον κάνει τόσο μα τόσο ξεχωριστό. Η αγάπη που του δίνεις, η φροντίδα. Και έτσι αρχίζεις να αγαπάς κάθε μικρή λεπτομέρεια αυτού του ατόμου. Τον τρόπο που γελά, τον τρόπο με τον οποίο σου χαμογελά, τον τρόπο που διαβάζει, τον τρόπο που σου εξηγεί χημεία ή φυσική, τον τρόπο με τον οποίο νευριάζει. Κάθε μικρή λεπτομέρεια, ακόμα και η πιο ασήμαντη, είτε καλή είτε κακή συντελεί στο να αγαπήσεις ένα άτομο με όλο σου το είναι. Να το αγαπήσεις πραγματικά για αυτό που είναι. Χωρίς υποκρισίες. Όχι αγάπες για συμφέροντα.
Όμως εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα. Η αλεπού έχει δίκιο. -.-
Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίζουν τίποτα. Προσπαθούμε. Προσπαθούμε για το καλύτερο. Είτε διαβάζουμε εξοντωτικά πολύ για εξετάσεις, για πτυχία, για φροντιστήρια, προσπαθούμε να είμαστε καλοί στη σχολή μας, στη δουλειά μας, προσπαθούμε να αγγίξουμε μία τελειότητα την οποία οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει. Πιεζόμαστε, αγχωνόμαστε, κάνουμε τα πάντα για να είμαστε τέλειοι και στο τέλος ίσως να καταλήξουμε μόνοι. Έχουμε πειστεί, από τα ΜΜΕ ότι για να είσαι χαρούμενος πρέπει να έχεις πολλά ρούχα/φαγητά/διακοσμητικά χώρου κλπ κλπ κλπ. Έτσι αναλώνουμε όλο μας το χρόνο στο να αγοράζουμε πράγματα ανούσια, πράγματα που δε μας προσφέρουν απολύτως τίποτα μόνο και μόνο για να νιώσουμε(υποτίθεται) καλά. Αλλά έχουμε ξεχάσει το πιο σημαντικό, αυτό που δεν φαίνεται. Καλά νιώθουμε όταν αγαπάμε και αγαπιόμαστε. Όταν γύρω μας έχουμε φίλους. Πρέπει να το θυμόμαστε σιγά-σιγά, καιρός δεν είναι;

-Τι πρέπει να κάνω για να σε εξημερώσω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
-Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθίσει κάπως μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου κι εσύ δε θα λες τίποτα. Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μέρα, όμως, θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά...
Την επόμενη ο μικρός πρίγκιπας ξαναήρθε.
-Θα ήταν καλύτερα αν ερχόσουν την ίδια πάντα ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις θα αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη, Όσο περνάει η ώρα, τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και θα ανησυχώ. Θα ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι, όμως, όποτε λάχει, δε θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της...

Ξανά σωστή η αλεπού. Το να δημιουργείς δεσμούς δεν είναι κάτι το απλό, το συνηθισμένο. Πρέπει να αρχίσεις να γνωρίζεις πρώτα τον άλλο, να έχετε κάποιες κοινές εμπειρίες, έτσι ώστε να χτιστούν τα πρώτα γερά θεμέλια μία σχέσης. Μετά, έρχεται η συμπάθεια. Αρχίζεις να συμπαθείς τον άλλον. Έρχεται όλο και πιο πολύ κοντά σου, μέχρι που κλέβει μία θέση στην καρδιά σου. Και τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι σε έχει εξημερώσει.
Και πρέπει όλοι να παραδεχθούμε ότι έχει δίκιο και στο άλλο που λέει. Μπορείτε να το πείτε ελεύθερα, θα το κρατήσω μυστικό! ^_^
Όλοι μας ξέρουμε αυτό το συναίσθημα. Το πως νιώθεις πριν δεις ένα πρόσωπο αγαπημένο. Κοιτάς συνεχώς την ώρα(αχ γιατί έχουν κολλήσει οι δείκτες;). Σίγουρα η καρδιά σου φτερουγίζει και νιώθεις αγωνία μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα. Όσο τα λεπτά περνούν, η αγωνία κορυφώνεται. Σκέφτεσαι αναλυτικά τι θα κάνεις με αυτό το άτομο: τι θα συζητήσετε, ποια αστεία θα πεις, πού θα κάτσετε; Όταν έρθει η ώρα για τη συνάντηση αγωνιάς: θα έρθει τελικά ή μήπως τύχει κάτι τελευταίας στιγμής; Και όταν τελικά έρχεται... Η ευτυχία, η πληρότητα που νιώθεις μέσα σου καθώς το άτομο αυτό σου χαμογελά και σε χαιρετά. Είστε μαζί. Ό,τι και να γίνει, ακόμα και να θυμώσει, να νευριάσει ή απλά να γελάσετε παρέα, είναι ο φίλος σου, αυτός που περίμενες με τόση αγωνία.

Ο μικρός πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα.
-Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, δεν είσαστε τίποτα ακόμα, τους είπε. Κανείς δε σας έχει εξημερώσει και δεν έχετε εξημερώσει κανέναν. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Μια αλεπού ίδια με άλλες εκατό χιλιάδες. Γίναμε όμως φίλοι και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο.
Και τα τριανάτφυλλα στέκονταν θιγμένα.
-Είσαστε όμορφα, όμως είσαστε άδεια, τους είπε ακόμα. Δεν πεθαίνει κανείς για εσάς. Βέβαια, το δικό μου τριαντάφυλλο ένας απλός περαστικός θα έλεγε πως σας μοιάζει. Όμως εκείνο μόνο του έχει περισσότερη σημασία από όλα εσάς, αφού εκείνο είναι που πότισα. Αφού εκείνο έβαλα κάτω από τη γυάλα. Αφού εκείνο προστάτεψα με το παραβ'αν. Αφού σε εκείνο σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο τρεις για να γίνουν πεταλούδες). Αφού εκείνο άκουσα να παραπονιέται ή να κομπάζει ή κάποιες φορές ακόμα να σωπαίνει. Αφού είναι το τριαντάφυλλό μου.

Christmas....

Το χιόνι έχει καλύψει σχεδόν τα πάντα. Σκεπές, πεζοδρόμια, αυτοκίνητα.Η σιωπή ήταν σχεδόν απτή. Καπνός έβγαινε από τις καμινάδες μερικών σπιτιών... Κάποια αλλα, όχι τόσο τυχερά σπίτια ώστε να διαθέτουν τζάκι, είχαν απλώς συμβιβαστεί με τη θέρμανση από τα καλοριφέρ.Τα περισσότερα σπίτια είχαν στολίσει τα κάγκελά τους με λαμπιόνια που αναβόσβηναν, ενώ από το κάθε παράθυρο φαινόταν ευδιάκριτα ένα καταπράσινο δέντρο με στολίδια και ένα αστέρι στην κορυφή. Οι δρόμοι μύριζαν φαγητά και γλυκά. Γαλαπούλα, κρέας, σαλάτες, μελομακάρονα και βασιλόπιτα. Από μερικά σπίτια ακούγονταν χριστουγεννιάτικα τραγούδια ενώ σε άλλα χαρούμενες φωνές και γέλια επικρατούσαν.

Παιδιά τριγυρνάνε και παίζουν χιονοπόλεμο, γελώντας και η νύχτα σιγά-σιγά πέφτει, μαυρίζοντας τον ουρανό...

Η κοπέλα έφτιαξε το σκούφο της και τύλιζε γύρω της λίγο καλύτερα το κασκόλ της. Έκανε πολύ κρύο, ήταν 31 Δεκεμβρίου, παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Οι νιφάδες του χιονιού χόρευαν με το απαλότερο φύσημα του αέρα γύρω της και εκείνη κρύωνε. Ήταν μόνη της. Και αυτή την Πρωτοχρονιά. Αναστέναξε και τα δάκρυα που κύλησαν πάγωσαν πάνω στα μάγουλά της...

Κάποιες ώρες αργότερα, η κοπέλα καθόταν στο παγκάκι μόνη της. Ήταν εκείνο το παγκάκι στο οποίο είχε γνωρίσει εκείνον. Κοίταξε το κινητό της, σχεδόν απελπισμένη. Δεν περίμενε κάποιο μήνυμα, φσυικά, αλλά έπρεπε να ελπίζει. Εκείνος δεν ήταν που είχε πει πως θα τη συναντούσε σε εκείνο το παγκάκι την Πρωτοχρονιά; Εδώ και τρία χρόνια εκείνη ερχόταν και καθόταν στο παγκάκι... Και περίμενε... μάταια. Κοίταξε το ρολόι του απέναντι καταστήματος. Κόντευαν τα μεσάνυχτα και σύντομα ο ουρανός θα φωτίζονταν από τις λάμψεις των πυροτεχνημάτων και όλοι θα υποδέχονταν το νέο έτος...

Ο αέρας έγινε πιο κρύος και τυλίχτηκε καλύτερα με το κασκόλ... Οι δείχτες πλησίασαν στο δώδεκα και η καρδιά της σφίχτηκε, όπως και τις τρεις προηγούμενες φορές. Το ρολόι χτύπησε δώδεκα φορές και πυροτεχνήματα στόλισαν τον ουρανό με τις πορτοκαλιές, κόκκινες και πράσινες λάμψεις τους...

"Καλή Χρονιά...",μουρμούρισε η κοπέλα κοιτάζωντας μία φωτογραφία του και ένα χιλιοτσαλακωμένο γράμμα γεμάτο υποσχέσεις.

Έκλεισε τα μάτια της και κάποιος έκατσε δίπλα της.

"Καλή Χρονιά, μικρή.",είπε αυτός που έκατσε δίπλα της με τη τόσο γνωστή και ποθητή φωνή.

Έπεσε στην αγκαλιά του και τον έσφιξε. Ήταν εκείνος! Ο καλύτερός της φίλος! Είχε έρθει.

"Συγνώμη που άργησα.",είπε ο άντρας και της χάιδεψε τα μαλλιά.

"Δεν πειράζει!". Χαμογέλασε. Ήταν εκείνος εκεί και η Πρωτοχρονιά είχε γεμίσει με χρώμα, με ένα χρώμα που είχε τρία ολόκληρα χρόνια να δει...

*                   *               *

Μιας και πλησιάζουν αι ημέραι των εορτών, επηρεάστηκα και έγραψα το άνωθεν. Είναι μία μικρή ιστορία.
Τα Χριστούγεννα είναι η αγαπημένη γιορτή των περισσότερων ανθρώπων. Και δεν τίθεται ερώτηση "Γιατί;". Είναι αυτονόητο. Βασικά, τόσο αυτονόητο, που ορισμένοι άνθρωποι το έχουν ξεχάσει...
Δεν είναι λόγω των δώρων ή των φαγητών και των γλυκών... Κάτι άλλο, πολύ πιο γλυκό πλανιέται στον αέρα τις μέρες αυτές. Κάτι που δε μπορείς να το μυρίσεις, να το κρατήσεις ή να το ακούσεις. Αλλά μπορείς να το νιώσεις βαθιά μέσα σου. Λέγεται αγάπη. Ζεστασιά. Χαρά. Ευδαιμονία. Πώς να το θέσω αλλιώς;
Αυτό δεν είναι ουσιαστικά τα Χριστούγεννα; Όχι τα λαμπάκια και το δέντρο και τα δώρα... Αλλά ένα ζεστό χαμόγελο, μία αγκαλιά και ένα μακρινό τηλεφώνημα αγαπημένου φίλου που απλά θέλει να πει "Χρόνια Πολλά". Αυτά αρκούν σε μερικούς ανθρώπους για να τους κάνουν ευτυχισμένους...
Μερικοί ίσως να πιστεύουν το αντίθετο(ειδικά δεν τα μικρά παιδιά που έχουν στο μυαλό τους τη σχέση: Χριστούγεννα=Δώρα Μπάρμπι/ActionMan/Ντόρα η Μικρή Εξερευνήτρια/ξέρω-και-'γω-τι:Ρ). Και πραγματικά με εκπλήσσει και ταυτοχρόνως το γεγονός πως αυτή είναι και η άποψη των μεγάλων παιδιών. Πού έχουν πάει οι ανθρώπινες σχέσεις; Περίπατο στη Χονολουλού; Έχει χαθεί πάσα ιδέα ανθρωπιάς και αγάπης... Και ειλικρινά αυτό με απογοητεύει πάρα πολύ...
Τι παραπάνω έχει ένα ακριβό φόρεμα, ένα ρολόι, μία κωλώνια από μια καταπληκτική Πρωτοχρονιά με συγγενείς και φίλους.
Εγώ προσωπικά, πείτε με μπανάλ, πείτε με μαμόθρεφτο, αυτό θέλω. Χριστουγεννιάτικες διακοπές με ηρεμία και με πρόσωπα πολύ αγαπημένα.

Μία ξεχασμένη από καιρό ζωγραφιά...

Μία φορά και έναν καιρό, βασικά πριν δύο ημέρες, έψαξα τα παλαιά μου μπλοκ σχεδίου... Από την εποχή που η ηλικία μου δεν είχε διψήφιο αριθμό...
Περιττό να πω πως συγκινήθηκα ελαφρώς καθώς τα είδα... Οι παλιές μου ζωγραφιές, σε ένα σκονισμένο μπλοκ σχεδίου, όλες μαζεμένες. Μαζί με τις αναμνήσεις που τις συνοδεύουν.
Θυμάμαι καθαρά, πόσο νευριασμένη ήμουν όταν δεν πετύχαινε το σχέδιο και έσβηνα εκνευρισμένη ότι είχα φτιάξει ή έσκιζα το φύλλο. Ο καθηγητής σχεδίου στο εργαστήρι, απλά γελούσε και με καθοδηγούσε για κάτι καλύτερο...

Καθώς τα κοίταζα, από μακριά μου φαίνονταν τόσο τέλεια, τόσο υπέροχα... Ήταν εκπληκτικά για αυτήν την ηλικία και γενικά πίστευα πως έχω κάποιο ταλέντο...
Όμως καθώς τα κοίταγα... δεν ήταν τόσο τέλεια... Κάπου είχε ξεφύγει μία σκιά με το μολύβι. Ή είχε τρέξει η μπογιά στην ακουαρέλα. Ή κάπου δεν είχα βάψει όπως ακριβώς έπρεπε με το παστέλ ή την ξυλομπογιά... Συνειδητοποίησα πως οι ζωγραφιές ήταν τόσο μέτριες, τόσο μη τέλειες, που χάλασε παντελώς η αρχική άποψη που είχα για αυτές...

*         *        *

Κάπως έτσι δεν είναι και οι ανθρώπινες σχέσεις; Στην αρχή, γνωρίζουμε κάποιον. Πιθανότατα τον θαυμάζουμε, τον αγαπάμε, τον λατρεύουμε... Είναι κάτι το καινούριο, το αστραφτερό, το τόσο φαντασμαγορικό-υπέροχο-καταπληκτικό άτομο με τον τόσο ενδιαφέρον χαρακτήρα σε εξιτάρει. Θες να τον γνωρίσεις, να του μιλήσεις. Να γίνετε φίλοι... Και έτσι περνάει ο καιρός με το νέο σου, τόσο cool φίλο, τον οποίο ήθελες τόσο μα τόσο απελπισμένα πολύ να γνωρίσεις... Στον καιρό που περνάει, σίγουρα δημιουργούνται δεσμοί... Όμως και στη συνέχεια μαθαίνεις καλύτερα τον άλλον.
Και δε σου φαίνεται πλέον τόσο τέλειος... Ίσως να κάνει κάτι που να σε εκνευρίζει... Κάτι που εσύ το θεωρείς λάθος... Σιγά-σιγά, μαζεύονται χιλιάδες μικροελαττώματα που δεν τα είχες προσέξει αρχικά. Ο φίλος καταντάει βαρετός. Τόσο απελπιστικά ίδιος με τους άλλους. Δεν είναι πλέον αυτό το αστραφτερό, καινούριο πράγμα που κέντριζε την προσοχή σου... Είναι ίδιος με τους άλλους, τους παλιούς σου, χαζούς, μη ενδιαφέροντες φίλους...

In every doomed relationship there comes what I like to call the "oh oooh"-moment. And a certain little something happens and you know you've just witnessed the beginning of the end. Suddenly you stop and you think: "oh oooh"... iceberg ahead.

"Alfie" Movie

Πάντα υπάρχει κάτι που χαλάει μία σχέση, μία οποιαδήποτε σχέση... Η ''μαγεία'' χαλάει. Σπάνε οι δεσμοί που μας ενώνουν με κάποιους... Είτε φταίμε εμείς είτε αυτοί...

Όμως δεν είναι πάντα έτσι.... Υπάρχουν φιλίες και αγάπες που κρατούν.... Δεν είναι όλα τα λόγια ψεύτικα... Όπως δεν είναι και όλες οι ζωγραφιές ελλιπείς...

Καλό απόγευμα!^^

Μία ξεχασμένη σημείωση από ένα σκονισμένο βιβλίο ποιημάτων

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ

Αξιοποίησε το χρόνο!

Αλλά τι είναι ο χρόνος που θα έπρεπε να αξιοποιήσω;

Αξιοποίησε το χρόνο!

Ούτε μία μέρα χωρίς μερικές αράδες...

Έντιμη και πρώτης τάξεως δουλειά

Σαν τη δουλειά του Βιργιλίου ή του Μίλτον...

Αλλά να είσαι έντιμος ή πρώτης τάξεως είναι τόσο δύσκολο!

Να γίνεις Μίλτον ή Βιργίλιος είναι τόσο απίθανο!

Αξιοποίησε το χρόνο!

Αχ, αφήστε με να μην αξιοποιήσω τίποτε!

Ούτε από το χρόνο ούτε από την ύπαρξη,

Ούτε από τις αναμνήσεις του χρόνου ή της ύπαρξης!

Αφήστε με να είμαι ένα φύλλο δέντρου, τρέμοντας στο αεράκι,

Η σκόνη ενός δρόμου αθέλητου ή μοναχικού,

Το συμπτωματικό στάξιμο της βροχής που πια κοπάζει

Το ίχνος που άφησαν οι τροχοί στο δρόμο,

Μέχρι να περάσουν άλλοι,

Η σβούρα ενός παιδιού, που πάει να σταματήσει,

Που ταλαντεύεται, με την ίδια κίνηση όπως η γη.

Που δονείται, με την ίδια κίνηση όπως η ψυχή.

Και που πέφτει, όπως πέφτουν οι θεοί

Στο έδαφος του Πεπρωμένου.

Φερνάντο Πεσσόα

11-4-1928

Όλοι ζούμε και απλά κάνουμε ότι μας λένε οι άλλοι. Τις πιο πολλές φορές δηλαδή. Διαβάζουμε για να περάσουμε σε μία αξιοπρεπή σχολή, για να μπορέσουμε μετά να εξασκήσουμε το ''υπέροχο'' επάγγελμα, να βγάλουμε λεφτά, μετά πρέπει να παντρευτούμε, να κάνουμε παιδιά και τα παιδιά να ζήσουν ακριβώς όπως εμείς.
Oh, please, cut all that crap!
Θέλω να πω, εκπληρώνει κανείς όλους του τους στόχους, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες κάνοντας κατά γράμμα ότι μας έχει επιβάλλει η κοινωνία με τα στερεότυπα και τα πρότυπά της; Φυσικά και όχι! Κάποιοι μπορεί να θέλουν να κάνουν το γύρω του κόσμου, άλλοι να φτιάξουν το μεγαλύτερο κάστρο από άμμο και κάποιοι άλλοι να συλλέξουν όσα περισσότερα αναμνηστικά από ταξίδια μπορούν. Με το να παντρευτούν δε νιώθουν ευτυχισμένοι.
Και επιπλέον, είναι και το άλλο. Δεν αφηνόμαστε να ζήσουμε το τώρα. Θέλω να πω, είμαι Λύκειο τώρα. Έχω την κατεύθυνση στο σχολείο, έχω γύρω στις 16 ώρες φροντηστήριο ανά εβδομάδα. Έχω τις ασκήσεις και διαβάζω για να προετοιμάζομαι για τις Πανελληνιες. Εγώ και τόσα χιλιάδες άλλα παιδιά. Και πότε θα ζήσουμε το σήμερα; Θα είμαστε άραγε, για πολύ καιρό 16 χρονών έφηβοι, γεμάτοι τρέλα, ανοησία, χαζοχαρούμενα παιδιά που δεν έχουν έγνοιες;
Γενικά, εμένα η άποψή μου είναι η εξής: Να ζούμε όσο μπορούμε πιο ανέμελα. Να εκμεταλλευόμαστε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία στιγμή κατά την οποία ζούμε. Και να μην έχουμε μέσα μας το πνεύμα του υλικού ευδαιμονισμού. Τα πράγματα που αξίζουν πιο πολύ, είναι αυτά που δεν εκτιμάμε πάντα ως τα πολυτιμημότερα.
Ένα γέλιο. Ένα παγωτό. Μία βουτιά στη θάλασσα μαζί με ένα φίλο. Μία φωτογραφία η οποία σε κάνει να χαμογελάς. Ίσως ένα ξεραμένο λουλούδι που σου έδωσε ένα άτομο αγαπημένο. Ένα εισητήριο από μία συναυλία. Ένα βίντεο που σε κάνει να γελάς. Ένα sms που αποθήκευσες απλά γιατί είναι σημαντικό. Μία ανάρτηση στο blog ενός αγνώστου που απλά σε εκφράζει. Ένα φιλί. Μία κούπα ζεστή σοκολάτα. Ίσως η βροχή και το χιόνι.
Όλα αυτά είναι πράγματα που κάνουν κάποιους χαρούμενους. Η ευτυχία βρίσκεται σε πολύ απλά πράγματα. Όπως λέει ο κύριος Πεσσόα, ένα φύλλο δέντρου, μία σκόνη σε ένα δρόμο, η βροχή που πια κοπάζει... Τα απλά πράγματα είναι αυτά που μας κάνουν ευτυχισμένους.

Μάθε να ακούς... Η ευτυχία χτυπά πολύ απαλά την πόρτα!

Καλό Δεκέμβριο κόσμε της Μπλογκόσφαιρας!

This is the end....

''Μέσα σε ένα κιβώτιο ή μέσα σ' ένα έπιπλο από πολύτιμο έβενο θα βάλω και θα φυλάξω τα ενδύματα της ζωής μου. Τα ρούχα τα κυανά. Και έπειτα τα κόκκινα, τα πιο ωραία αυτά από όλα. Και κατόπιν τα κίτρινα. Και τελευταία πάλι τα κυανά, αλλά πολύ πιο ξέθωρα αυτά τα δεύτερα από τα πρώτα. Θα τα φυλαξω με ευλάβεια και με πολλή λύπη. Όταν θα φορώ μαύρα ρούχα και θα κατοικώ μέσα σε ένα μαύρο σπίτι, μέσα σε μία κάμαρη σκοτεινή, θα ανοίγω καμιά φορά το έπιπλο με χαρά, με πόθο και απελπισία. Θα βλέπω τα ρούχα και θα θυμούμαι την μεγάλη εορτή- που θα είναι τότε ολώς διόλου τελειωμένη. Όλως διόλου τελειωμένη. Τα έπιπλα σκορπισμένα άτακτα μες τις αίθουσες. Πιάτα και ποτήρια σπασμένα κατά γης. Όλα τα κεριά καμένα ως το τέλος. Όλο το κρασί πιωμένο. Όλοι οι καλεσμένοι φευγάτοι. Μερικοί κουρασμένοι θα κάθονται ολομόναχοι, σαν κ' εμένα, μέσα σε σπίτια σκοτεινά....''

Κ. Π. Καβάφης

Ναι λοιπόν, μέσα στο μπαούλο του μυαλού μας, αυτό που βρίκσεται στα απύθμενα βάθη των σκέψεών μας, έτσι ώστε κανείς να μην το βρίσκει όσο και αν ψάξει, κρύβουμε τον πολυτιμότερο θυσαυρό που μπορούμε να βρούμε όσο ζούμε: τις αναμνήσεις.

Εγώ έχω πολλά ξεχωριστά μπαούλα, καθώς προσπαθώ να κρατώ τις αναμνήσεις τακτοποιημένες, σε μία σωστή σειρά, ανάλογα με το πόσο σημαντικές μου είναι. Πρόσφατα έτυχε να ανοίξω ένα μπαούλο, που παλαιότερα ήταν ένα από τα αγαπημένα μου. Το λάτρευα. Ήταν το μπαούλο της φιλίας της. Φωτογραφίες. Γράμματα. Κάρτες με γλυκές χριστουγεννιάτικες ευχές. Υποσχέσεις του τύπου "Δε θα σε αφήσω ποτέ μου", "Θα σε αγαπάω για πάντα", "Θα είμαστε οι καλύτερες φίλες για μία ολόκληρη ζωή.". Αναμνήσεις γέλιου, χαράς και αγάπης. Τόσης πολλής αγάπης. Αναμνήσεις ίσως όχι τόσο ευχάριστες, αλλά πάλι γεμάτες με την παρουσία της.

Ξέρετε κάτι; Ήταν πράγματα σημαντικά για εμένα. Αποτελούσαν ένα μεγάλο, αγαπημένο κομμάτι της ζωής μου. Ήταν το άτομο που υπήρξε φίλη μου, η καλύτερή μου φίλη, το άτομο που γνώριζε όλα μου τα μυστικά επί 11 χρόνια.... 11 χρόνια, περισσότερο από την ίδια μου τη ζωή μέχρι τώρα... Όμως... Ξαφνικά αποφάσισε να ''ξεκόψουμε... Δεν ξέρω για πόσο, αλλά πρέπει να ξεκόψουμε''.

Υπήρχε μία περίοδος, μετά από αυτό(^) που καταριόμουν τα πάντα. Τριγύριζα σαν πτώμα. Δεν υπήρχα. Δεν ήμουν εγώ. Δε μπορούσα να ζωγραφίσω, να διαβάσω, να είμαι αυτή που είμαι τέλος πάντων. Έγινα μία άλλη. Σαν φάντασμα. Οι αναμνήσεις του μπαούλου με κατέκλυζαν. Με στοίχειωναν. Με έκαναν να νιώθω τίποτα. Πώς μπορεί κάποιος να σπάει τις υποσχέσεις του προς εσένα...;

Και τελικά, είχα βάλει τα μαύρα ρούχα μου, ήμουν κλεισμένη σε ένα δωμάτιο, κουλουριασμένη, κλαίγοντας. Όποτε άνοιγα το μπαούλο να δω τα παλιά μου ''ρούχα'', ένιωθα απελπισία και θλίψη.

Afraid to love, afraid to lose 

 Afraid to start, afraid to choose 

Afraid to live, afraid to die 

Afraid to let these days go sail by 

Afraid to change or stay the same 

Afraid to lose yourself again

Ήμουν έτσι... Φοβόμουν τα πάντα...Να δεθώ... Να ζήσω... Να ονειρευτώ κάτι καλύτερο...

Πέρασε αρκετός καιρός...Το μπαούλο παραμένει εκεί. Στο μικρό μου σκοτεινό, αραχνιασμένο δωμάτιο. Το ανοίγω πού και πού. Βλέπω τι είχε συμβεί. Το ξανακλείνω. Παίρνω βαθιές αναπνοές. Χαμογελάω και βγάζω τα μαύρα ρούχα. Φοράω κάτι πολύχρωμο. Βγαίνω από το δωμάτιο και το κλειδώνω πίσω μου...

Η ζωή δεν είναι τεράστια... Δε ζούμε για πάντα... Για ποιο λόγο να στερώ από τον εαυτό μου και από τους φίλους που έχω και αυτούς που δεν έχω γνωρίσει ακόμη, ευτυχισμένες στιγμές, γεμάτες χαμόγελα και γέλια που προκαλούν δάκρυα; Γιατί; Οι άνθρωποι πληγώνουν. Οι άνθρωποι μας πονάνε. Αλλά η απουσία τους πονάει περισσότερο, είπε μία σοφή μου φίλη κάποτε... Έχει δίκιο.

Πρέπει να χαμογελάμε. Να αντιμετωπίζουμε τη ζωλη με αισιοδοξία και να μπορούμε να την γελάσουμε αμα μας φέρει μερικές αναποδιές. Να έχουμε δύναμη. Να μην είμαστε μίζερη. Θα χάσεις δύο-τρεις φίλους. πραγματικά άξιζαν; Όσοι δε προτιμούν την παρέα σου, είναι οι losers της όλης υποθέσεως. 

Εξάλλου, υπάρχουν τόσα άτομα εκεί έξω, έτοιμα να σε γνωρίσουν και να σε κάνουν ευτυχισμένο...Να γίνουν φίλοι σου.

Οι αναμνήεις που μας πλήγωσαν, είναι του παρελθόντος. Μας διδάσκουν και μας δείχνουν πως να είμαστε πιο καλοί στο μέλλον. Για ποιο λόγο να ζήσεις χωρίς να αγαπάς, χωρίς να παίρνεις πρωτοβουλίες, ζωρίς να έχεις φίλους, γεμάτος φόβους; Δεν είναι ζωή...

Ό,τι και αν έχει συμβεί χαμογέλα... Χαμογέλα ειρωνικά στο φίλο/η που σε πλήγωσε, βγάλε τα μαύρα ρούχα και προχώρα μπορστά. Εκατοντάδες άτομα ανυπομονούν να σε γνωρίσουν... Μην τους αφήσεις να σε περιμένουν.

Λοιπόν, ελπίζω να μην είναι πολύ χαζή ανάρτηση, απλά ήθελα να την κάνω εδώ και καιρό. Να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα, γράφοντάς τα. Καλό βράδυ.