“And now we welcome the new year, full of things that have never been”

“And now we welcome the new year, full of things that have never been”

-Rainer Maria Rilke

Η κουρτίνα πέφτει, τα φώτα σβήνουν και σιγά-σιγά το έργο ονόματι «2014» φτάνει στο πέρας του.

Θεωρώ απίθανο πόσο πολύ μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος μέσα σε ένα μόλις ημερολογιακό χρόνο.

Κοιτάζω πίσω τι έκαναν αυτές οι 365 μέρες για εμένα. Δεν ήταν όμορφος χρόνος. Πολύς πόνος και πολύ κλάμα και πολλές απώλειες από πολλές μεριές. Νόμιζα πως κάτι πάει λάθος μαζί μου και σκεφτόμουν να τα παρατήσω. Μα δεν το έκανα.

Προσπάθησα να αντιμετωπίσω την κάθε αντιξοότητα. Δεν ξέρω αν νίκησα ή αν έχασα τη μάχη, ξέρω όμως πως προσπάθησα. Πως έμαθα. Πως μεγάλωσα.

Σκέφτομαι πως ήμουν ένα χρόνο πριν, ακριβώς την ίδια ημέρα. Μεγάλωσα και έμαθα πράγματα, και είμαι αλλά δεν είμαι πια η ίδια.

Αυτή η μέρα είναι για να αναλογιστούμε τις πράξεις μας, τα λόγια μας, τις στιγμές, τις εμπειρίες, τις ευκαιρίες. Αυτά που πέρασαν, και ξεχάστηκαν με τον καιρό. Δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας να επαναλάβει τις στιγμές που ζήσατε αυτή τη χρονιά. Θα δείτε πως τίποτα δεν θα ξαναγίνει όπως έγινε, και τίποτα από αυτά που γίνανε δε σας είχε ήδη συμβεί.

Ίσως όλα αυτά να έχουν ξεχαστεί από τους άλλους, μα εσείς να τα θυμάστε. Μη ξεχάσετε τίποτε. Να αρχίσετε τη νέα χρονιά με ό,τι φέρατε μαζί σας από την προηγούμενη.

Οι αναμνήσεις είναι το πάτημα για να ξεκινήσετε κάτι νέο.

Καλή χρονιά, με υγεία, ευτυχία, και 2015 νέες αναμνήσεις και εμπειρίες!

Account on 2012

Λοιπόν, μια χρονιά κοντεύει να τελειώσει και καθότι είμαι γουρούνα και αδικαιολογήτως ανενεργή blogger, είπα να κάνω μία ανάρτηση (μάλλον τελευταία από το πενιχρό σε αναρτήσεις 2012) για τον απολογισμό μίας χρονιάς.

Στο μεγάλο μέρος της, στους έξη-εφτά πρώτους μήνες της, ήταν pretty much άκαρπη. Πανελλήνιες. Διάβασμα. Άγχος. Πανελλήνιες. Και ούτω κάθε εξής. Μεγάλη στιγμή στη ζωή του κάθε ανθρώπου προφανώς οι Πανελλήνιες αλλά ήταν μία περίοδος τόσης ξηρασίας που δεν έχω να πω κάτι.

Μετά είχαμε ένα συμπαθητικό και κάπως εκρηκτικό καλοκαίρι, με εξελίξεις πάνω στη ζωή μου, εξελίξεις που με έκαναν να σκεφτώ διάφορα πράγματα πάνω στη ζωή, στις ανθρώπινες σχέσεις και πώς μπορεί να στα φέρει η τύχη. Και τότε επίσης, έμαθα πως πέρασα στην πρώτη σχολή που είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό *let’s rejoice*

And then, university came. Δεν ξέρω τι να πω. Έχασα μία ακόμη φορά μία κολλητή, πρέπει να φτάνουμε στις 3 φορές που χάνω καλύτερο/η φίλο/η, αλλά ντάξει, θα ζήσω και ας είμαι απαίσιος σκατοχαρακτήρας^_^

Γνώρισα πολλά άτομα στη σχολή και έμαθα να σκέφτομαι διαφορετικά και αν είναι ένας λόγος για τον οποίο χαίρομαι για ότι συνέβη είναι που γνώρισα τη Ρίκα. Η Ρίκα είναι ένα εκπληκτικό άτομο που είναι πάνω κάτω σαν και εμένα και τα πάω πάρα πολύ καλά μαζί της και χαίρομαι που είμαστε φίλες… Ελπίζω να νιώθει και αυτή το ίδιο, αλλά δε θα εκπλαγώ αν τα πράγματα πάρουν άλλη τροπή, η ανθρώπινη φύση με έχει απογοητεύσει παντελώς.

Στενοχωριέμαι που φέτος έχω τόσες λίγες Χριστουγεννιάτικες Κάρτες να γράψω…I mean they’ll be like 3… Φυσικά θα ήθελα να στείλω σε κάποια άτομα αλλά αμφιβάλλω αν θα προλάβω, δυστυχώς :S «Έχασα» πολλούς ανθρώπους φέτος και βρήκα έναν και αναμένεται αναπόφευκτα δυστυχώς να χάσω εξ’ ολοκλήρου και ένα άλλο πολύ σημαντικό άτομο σύντομα.

Ώρες-ώρες απορώ πώς γίνεται να πέφτουν όλα τα άτυχα θέματα μαζί.. Whatevs. Αν μπορούσα να ζητήσω κάτι από τον Άγιο Βασίλη θα ήταν να μην είναι και το 2013 τόσο σκατοχρονιά…I wish… I wish…

Συμπέρασμα της χρονιάς; We hold too much power over each other. So be kind to those around you.

Happy New Year

Ήταν ένα πολύ όμορφο τετραήμερο στην πόλη που αναμένεται να με φιλοξενήσει τα επόμενα 4-5 χρόνια-αν περάσω.

Πέρασα πάρα πολύ όμορφα.

Ήταν υπέροχα.

Μπήκα σε ένα σπίτι στολισμένο με δέντρο και λαμπάκια και κοιμόμουν στο ίδιο δωμάτιο με ένα πρόσωπο που αγαπώ. Και μάλιστα ένα βράδυ ήρθε και το πιο σούπερ τέλειο (και σέξι) σκυλί του κόσμου, η Ντόλι, να μας κάνει παρέα.

Και γνώρισα εκπληκτικά άτομα.

Πρώτα ήρθε ο Σαράντης. Οκέι, ίσως μερικές φορές να είναι stubborn και να παρεξηγεί κάποια πράγματα. Ίσως μου θυμίζει αυτό που έλεγε η Λούνα για την Ερμιόνη, πως η δεύτερη είναι στενόμυαλη. Ωστόσο δεν παύω να το θεωρώ φίλο.  

Μετά γνώρισα τον Τάσο. Μου φάνηκε πολύ καλό παιδί και μου θύμισε τον εαυτό μου, έτσι που έμενε εκτός συζητήσεων που και που. Τον συμπάθησα πάρα πολύ, και ξέρει και μπιρίμπα xD Είμαι σίγουρη πως θα κάνουμε πολύ παρέα όταν θα πάω πάνω και πολύ χάρηκα όταν μου είπε πως με συμπάθησε :D

Μετά ήρθε ο Μιχάλης. Ήθελα τόσο πολύ να γνωρίσω αυτό το άτομο από κοντά. Το είπα και στην Κωνσταντίνα. Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο (ξέρω ‘γω 2 χρόνια παρέα ή οτιδήποτε άλλο) έχω δεθεί πάρα πολύ μαζί του (χωρίς απαραίτητα να ισχύει και το αντίστροφο) και ήθελα να τον γνωρίσω. Μου έχει μείνει η αίσθηση πως δεν τον ‘χόρτασα’ που λέμε, δεν τον είδα αρκετά. Ούτε καν φωτογραφία μαζί δε βγάλαμε :/

Και οκ, η Κωνσταντίνα είναι απλά η Κωνσταντίνα. Πέρασα υπέροχα μαζί της. γελάσαμε, βγάλαμε άκυρες φωτογραφίες, γελάσαμε, μιλήσαμε για χαρακτήρες, για βιβλία, για parodies, για τα πάντα. Και ξέρω πως είναι κολλητή μου και πως θα περάσουμε τέλεια όταν θα συγκατοικήσουμε :D

Και ξέρω πως πέρασα καλά γιατί ένιωθα μοναχικά. Γιατί όταν βγήκαμε από τη Θεσσαλονίκη ήμουν έτοιμη να αφήσω τα δάκρυά μου να κυλίσουν, όπως κυλούσαν οι σταγόνες του πάγου που έλιωνε στο παράθυρο του λεωφορείου. Γιατί ένιωσα ένα σφίξιμο όταν, αφού αγκάλιασα την Κωνσταντίνα για πολύ ώρα και ανέβηκα πάνω, μια συνεπιβάτης μου είπε: «Δε μπορείς να αφήσεις τη φίλη σου ε;». Γιατί ένιωθα πολύ μόνη όταν γύρισα. Γιατί παρότι έχω και εδώ άτομα που αγαπώ, ξέρω πως δεν είναι το ίδιο. Γιατί πέρασα όμορφα. Ήταν τέσσερις μέρες χωρίς σκοτούρες, γεμάτες γέλιο. Γέλιο και φίλους.

Τους αγαπώ. Και θα περάσω εκεί μόνο και μόνο για να γελάω τις περισσότερες μέρες του χρόνου.

Καλή Χρονιά να έχουμε, με υγεία και ευτυχία και να πραγματοποιηθούν όλα μας τα όνειρα και όλες μας οι ευχές.

When you're still waiting for the snowfall ....

Καλό μήνα.

Γιατί μερικοί άνθρωποι βλέπουν πάντα όμορφους ουρανούς και υπέροχα λουλούδια και καταπληκτικούς ανθρώπους, ενώ άλλοι κάνουν προσπάθεια για να βρουν κάτι ή κάποιον που να τους αρέσει;                               

 ~Leo F. Buscaglia

Εγώ μάλλον είμαι στους δεύτερους. Μάλλον έχει δίκιο η Κωνσταντίνα. Μάλλον το φοβάμαι. Αυτό. Τα πάντα. Την κάθε δέσμευση. Στερώ από τον εαυτό μου πράγματα. Γιατί απλά φοβάμαι να τα νιώσω. Αλλά αυτό τι με κάνει; Ένα τίποτα σαν αυτά που κατηγορούσα τόσο καιρό.

Δεν πήγα πενταήμερη. Δεν είναι ότι στενοχωρήθηκα. Ήταν επιλογή μου να μην πάω για να μην αναπληρώσω τις 18 ώρες που θα έχανα μέσα στα Χριστούγεννα, ώστε να έχω την ευκαιρία να πάω στη Θεσσαλονίκη. Οκέι, ίσως στενοχωρηθώ λίγο όταν όλα τα παιδιά θα λένε ‘τι τέλεια που περάσαμε στους Vegas’ ή ‘η Ξάνθη ήταν θεϊκή’. Όχι για τους Vegas ή την Ξάνθη. Αλλά επειδή πήγαν. Επειδή πέρασαν καλά. Με τους φίλους τους. Και εγώ δε θα έχω τι να πω. Το θέμα είναι πως και να πήγαινα, δε θα είχα τι να πω. Ποτέ δεν έχω τι να πω. Γιατί δεν…απλά δε νομίζω πως λειτουργεί με αυτά τα άτομα.

Όμως σκέφτομαι πως ίσως όντως να αποφεύγω καταστάσεις. Ίσως όντως να αποφεύγω να δημιουργώ αναμνήσεις. Γιατί; Ίσως φοβάμαι. Βασικά, μάλλον έχω βαρεθεί να πονάω. Είναι τραγικό να κάνεις δεσμούς και να πονάς μετά, αφού αυτοί σπάνε. Και για αυτό μάλλον ψάχνω πολύ προτού κάνω κάποιον φίλο ή σπάνια ανοίγομαι. Είμαι ιδιαίτερα κλειστός άνθρωπος. Και για αυτό μάλλον έχω στοιβάξει ό,τι χαρούμενο έχω ζήσει σε ένα παλιό χαρτονένιο κουτί. Προσπαθώ να αναβιώσω αυτές τις στιγμές ευτυχίας βλέποντας τα αντικείμενα που μου είχαν προκαλέσει τις στιγμές αυτές-παλιά εισιτήρια, οτιδήποτε. Πόσο αξιοθρήνητο. Στην πραγματικότητα δεν έχω αναμνήσεις. Δεν έχω τίποτα.

Ίσως για αυτό δεν πήγα πενταήμερη. Για να γλιτώσω ένα χρονοβόρο ταξίδι που εν τέλει θα με στεναχωρούσε και θα με άφηνε χωρίς καλές αναμνήσεις. Ή για να μην έχω πολλές καλές αναμνήσεις σε περίπτωση που συμβεί κάτι άσχημο πάλι και ζω με το φάντασμα της ανάμνησης να με στοιχειώνει και να μου χαμογελά ειρωνικά.

Οι άλλοι κάνουν αναμνήσεις.

Γελάνε.

Δένονται.

Ενώ εγώ;

Εγώ;

Τίποτα.

[19]

Those Christmas Lights
Light up the street
Maybe they bring here back to me
Then all my troubles will be gone
Oh Christmas Lights keep shining on

28

Και ενώ όλοι μετράνε τις μέρες ανάποδα για τα Χριστούγεννα εγώ δεν το κάνω. Έχω διαφορετική αντίστροφη μέτρηση από το μέσο όρο του πληθυσμού. Γιατί Creepy δε σου αρέσουν τα Χριστούγεννα; θα ρωτήσετε, δικαιολογημένα. Λατρεύω τα Χριστούγεννα. Το δέντρο, τα λαμπάκια, τα στολίδια. Τα τελευταία χρόνια στολίζω το δωμάτιο με δικά μου χειροποίητα στολίδια, δίνω κάρτες στα πρόσωπα που αγαπώ(Γιάννα, να μου στείλεις τη διεύθυνση σου και να περιμένεις κάρτες για ‘σένα και τον Ηλία C: ) και τους φτιάχνω/αγοράζω δώρα. Καλά, φέτος θα φτιάξω. Έχω ήδη σκεφτεί τι:

Μαμά= θα της αγοράσω μία ποδιά(μη γελάσετε, λατρεύει να μαγειρεύει) και θα της ζωγραφίσω κάτι πάνω. Για να με θυμάται του χρόνου, που θα είναι ολομόναχη.

Αλεξάνδρα(=κολλητή)= σκέφτομαι να της τελειώσω επιτέλους μια ζωγραφιά που της χρωστάω και να της φτιάξω κάποιο κολιέ ή βραχιόλι ^.^

Βάσω(=αδερφή μου)= σε ένα κουτί θα κολλήσω φωτογραφίες από όλα της τα χρόνια και θα δω τι θα βάλω μέσα στο κουτί :Ρ Ίσως τίποτα που έχει παρατήσει στο σπίτι και το αγαπά πολύ :)

Ελένη= σκουλαρίκι B)

Θάνος= δε λέω τι γιατί θα διαβάσει το μπλογκ κάποια στιγμή και θα το δει -.-

Γιώργος= περικάρπιο :D

Αλλά για να επιστρέφω στο θέμα… Θέλω τις διακοπές. Ένας Θεός ξέρει πόσο, έχω λιώσει στο διάβασμα, έχω σαπίσει πραγματικά. Τουλάχιστον ανταμείβομαι, σχετικά. Τα πάω παντού πολύ καλά (: Όμως θέλω τις διακοπές. Θέλω να ξυπνάω 8 και 9 αντί για 7, θέλω να μην έχω φροντιστήριο για 2 βδομάδες. Θέλω να μη διαβάζω τόσο ασταμάτητα πολύ. Και θέλω να πάω εκεί. Στην Κωνσταντίνα, γνωστή και ως Creep. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που επιθυμώ τόσο τα Χριστούγεννα.

Αν πάω, θα πάω 27, οπότε στην αντίστροφη μέτρηση που έχω κάνει στο μυαλό μου έμειναν 28 μέρες. Γκαντ, θέλω τόσο να τη δω. Μου έχουν αρνηθεί, μου έχουν απαγορεύσει τόσες φορές να πάω, λόγω συγκυριών, μετά δεν το επέτρεπα και εγώ στον εαυτό μου. Δε γίνεται όμως να μην πάω τώρα. Δε γίνεται. Μου έχει λείψει. Πολύ. θέλω να τη δω ξανά να γελά και να μιλάμε για τα πάντα και το τίποτα, όπως το καλοκαίρι που είχα τη δυνατότητα να τη δω μόλις δύο φορές, από μία ώρα την κάθε φορά.

Δε…απλά θέλω αυτό. Δε με νοιάζουν τα δώρα, τίποτα άλλο. Δεν πάω πενταήμερη για να πάω Θεσσαλονίκη 27-30/12. Έχω τελειωθεί στο διάβασμα για να πάω. Πρέπει να με αφήσουν, πρέπει. Για να τη δω, να την αγκαλιάσω, να της πω πόσο μου έχει λείψει, πόσο πολύ τη νοιάζομαι, να της δώσω την κάρτα, το δώρο της, τον Kaname Kuran που της είχα φτιάξει για τα γενέθλιά της, για να βολτάρουμε στην πόλη που αναμένεται να γίνει σπίτι μου για τα 4 επόμενα χρόνια, για να δω –επιτέλους- το Μιχάλη και το Σαράντη και τον Ανδρέα και ίσως το Θάνο Μ. και τη Μυρτώ, αν εκείνη έρθει.

Θέλω τόσο τόσο τόσο να πάω. Απλά το θέλω. Ίσως συμπεριφέρομαι κακομαθημένα που το απαιτώ έτσι, ενώ ξέρω πως δεν είναι καιροί για σπατάλη, αλλά μα τη Luna Lovegood, ποτέ δεν έχω ζητήσει κάτι. Ποτέ. Ε, να που ήρθε ο καιρός.

Απλά θέλω να δω την Κωνσταντίνα. Θέλω επιτέλους να γίνει, έστω για λίγο, πραγματικότητα αυτό που ίσως να έβλεπα αν υπήρχε ο καθρέφτης του Έριζεντ. Θέλω να δω τους φίλους μου.

Christmas' Magic!

Ένα μικρό κορίτσι, κάπου στο ένα μέτρο ύψος, ήταν δεν ήταν ενός χρονών, ξύπνησε μέσα στη νύχτα. Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς. Σηκώθηκε από το κρεβάτι της και κοίταξε την ώρα. Ήταν δώδεκα και μισή. "Ο Άγιος Βασίλης έχει έρθει!", σκέφτηκε και πήγε αθόρυβα και προσεχτικά μέσα στο σκοτάδι της νύχτας μέχρι το σαλόνι του σπιτιού της. Το δέντρο έλαμπε, καθώς οι λάμψεις από τα φωτάκια τρεμόπαιζαν. Πορτοκαλί, κόκκινο, μπλε, πράσινο και πάλι πορτοκαλί. Κάτω από το δέντρο διέκρινε τη φάτνη, όμως δεν είδε κάποιο κουτί, τυλιγμένο με ασημένιο χαρτί και κορδέλες. "Ο Άγιος Βασίλης με ξέχασε!", σκέφτηκε τρομοκρατιμένη και έβαλε τα κλάματα. Ο μεγάλος αδελφός της την άκουσε να κλαίει, και την βρήκε. Της σκούπισε τα δάκρυα, της εγγυήθηκε πως ο Άγιος Βασίλης απλώς άργησε λίγο και μετά την έβαλε για ύπνο. Την επόμενη ημέρα, το κορίτσι βρήκε το πολυπόθητο ασημένιο πακέτο, μέσα στο οποίο βρισκόταν ένα αρκουδάκι, όπως είχε ζητήσει. Και δεν ήταν το θέμα του δώρου που την είχε στενοχωρήσει. Απλά ήθελε να ξέρει πως ήταν καλό κορίτσι όλη τη χρονιά, πως ο Άγιος δεν την ξέχασε. Ήθελε να νιώσει πεταλούδες στο στομάχι, μία έξαψη πρωτόγνωρη. Μία αίσθηση που είχε μόνο τα Χριστούγεννα.

10 χρόνια αργότερα.

Η κοπέλα στόλιζε το δέντρο μόνη της. Όλοι είχαν φύγει από το σπίτι. Άλλος για καφέ, άλλος για ψώνια. Αναστέναξε και την έπιασε μία μελαγχολία. Πλέον δεν ένιωθε αυτή την έξαψη, αυτές τις πεταλούδες στο στομάχι πριν και κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων. Τα ένιωθε παράξενα, κρύα, τα ένιωθε ξένα. Δεν ήταν τα Χριστούγεννά της αυτά. Γιατί δεν ένιωθε πια το ίδιο;

Περίεργο πράγμα... Να μη νιώθεις πια το ίδιο. Παλιά... τα Χριστούγεννα είχαν άλλη γεύση, άλλη υφή, άλλη μυρωδιά. Στο μπαούλο των αναμνήσεων το κουτί με τα παιδικά μου Χριστούγεννα έχει πάνω του τόνους χρυσόσκονης, παλιά στολίδια που τώρα έχουν χαθεί και ένα αρκουδάκι που πλέον δεν έχει μάτι. Μετά όμως...σαν κάτι να πάγωσε. Σαν να έπεσε χιόνι. Χιόνι που δε λιώνει. Και τα Χριστούγεννα έπαψαν να είναι τόσο ζεστά. Έπαψαν να μου προκαλούν πεταλούδες στο στομάχι. Πλέον μελαγχολώ αυτήν την εποχή και δε ξυπνάει μέσα μου κάποιο ιδιαίτερο συναίσθημα όταν στολίζω αυτό το δέντρο. Πλέον έχω πάψει να είμαι παιδί. Μεγάλωσα. Δεν άλλαξαν τα Χριστούγεννα, αλλά εγώ. Εγώ. Μεγάλωσα. Δεν είμαι ο Πίτερ Παν να μείνω για πάντα παιδί. Και έτσι μεγαλώνοντας έχασα αυτό: τη μαγεία των Χριστουγέννων. Το να ξυπνάω το πρωί με αγωνία για να δω αν ήμουν nice, ή αν τελικά ο "Άγιος Βασίλης" αποφανθεί πως ήμουν naughty. Το να ξυπνάω, να φοράω το κατακόκκινο αγιοβασιλιάτικο σκουφάκι μου και να πηγαίνω για τα κάλαντα. Το να φτιάχνω κάρτες και δωράκια για όλους. Το να είμαι απλά ένα ακόμα παιδί στα Χριστούγεννα. God damn it, μεγάλωσα. Και τίποτα δεν το αλλάζει αυτό. Η μελαγχολία μέσα μου, θα παραμείνει ίδια όσο στολίζω μηχανικά το δέντρο. Πλέον δε θα παρατηρώ τα παιχνίδια που κάνουν τα φωτάκια ανάμεσα στα πλαστικά φυλλώματα του δέντρου, ούτε θα γεμίζω με άχνη ζάχαρη, καθώς πασπαλίζω τους κουραμπιέδες. Κοντεύω πλέον τα 17. Δεν είμαι πια παιδί....


Αλλά δεν είμαι και μεγάλη! Δε θα αφήσω την κατήφεια να με πάρει! Όχι! Ποιος είπε πως πρέπει να είμαι μέσα στην κατήφεια;Θα χαμογελώ! Θα γεμίσω τα χέρια μου στολίδια, από τα οποία πέφτει χρυσόσκονη και θα στολίσω με χαρά το δέντρο. Θα φτιάξω τα μελομακάρονο σιγοτραγουδώντας και ναι θα έχω λόγο να είμαι χαρούμενη. Δε θα αφήσω τη χριστουγεννιάτικη μαγεία να σβήσει, όπως μία ασθενική φλόγα κεριού που σβήνει από το άνεμο. Θα την κρατήσω ζωντανή, όσο μπορώ.

Χαμογελάστε όλοι! Έρχονται ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη.

Καθώς μου έδωσα προσωπική υπόσχεση, θα συμμετάσχω και εγώ στο πρωτότυπο παιχνιδάκι που ξεκίνησε η Αγανακτισμένη Έφηβη.

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Να 'μαι και πάλι, να σου γράφω γράμμα μετά από 6 χρόνια απουσίας μου. Πλέον είμαι 16 χρονών, αρκετά μεγάλη για να γράφω γράμματα γεμάτα καρδούλες με προορισμό το Βόρειο Πόλο αλλά αρκετά ώριμη(πιστεύω), για να ζητήσω αυτό που πραγματικά θέλω φέτος.

Δεν θέλω κάτι υλικό, το πιστεύεις αγαπημένε μου Άγιε; Δεν θέλω καθόλου δώρα. Φέτος δε θα με ικανοποιήσει κάποιο υλικό αγαθό. Όχι.

Πέρυσι, αν θυμάμαι καλά, είχα ευχηθεί, να είμαι ευτυχισμένη όλο το χρόνο. Πιθανότατα δε βρήκες το χρόνο να ρίξεις τη μαγική σου αστερόσκονη πάνω μου, αλλά ένα έχω να σου πω: μόνο ευτυχισμένη δε θα με χαρακτήριζες. Ναι, είχα τα μικρά μου, τα γλυκά μωράκια της αδερφής μου, ναι το αγόρι μου, ναι τις κολλητές μου, ναι τα πήγα περίφημα στην Α' Λυκείου στους βαθμούς. But who does care when I had a summer like this? Έχασα τη μία από τις δύο κολλητές μου. Ναι, το ξέρω, περίφημα. Και το ένα μωράκι, το αγοράκι(η αδυναμία μου, σςςς!) αρρώστησε βαριά για δύο μήνες.-.-

Honestly, αν αυτός ήταν ένας τρόπος να τεστάρεις την υπομονή και τη δύναμή μου, well done. Το μόνο που θέλω για την επόμενη χρονιά, είναι να είμαι καλά, οκέι; Ήρεμη, δυνατή. Να μην αλλάξω προς το χειρότερο, να θέσω τους στόχους και τα όνειρά μου και να προσπαθήσω να τα πετύχω. Να μη χάσω την άλλη μου κολλητή, που δεν το νομίζω. Και να μην ξαναδώ αυτά τα μάγουλα, τα μάγουλα ενός μωρού που δεν ξεπερνά τους 50 πόντους και τα 9 κιλά, ενός μωρού 16 μηνών, να είναι χλωμά. Θέλω μάγουλα κόκκινα, ναι; Και να μου χαμογελά, να με πειράζει, να τρέχει φωνάζοντας "μαμά" σαν παλαβό και απλά να είναι το καταδικό μου, χαρούμενο ανιψάκι. Μπορώ να τα έχω αυτά; 

Α, και δύο-τρία παραπάνω. Να μου δώσεις δύναμη να διαβάσω του χρόνου, στη Γ' Λυκείου, να περάσω Παιδαγωγικά ή Ψυχολογία και να φύγω από το σπίτι. Να πάω Θεσσαλονίκη. Και γενικά, προσπάθησε να κάνεις αυτή τη χρονιά όσο καλύτερη γίνεται. Βαρέθηκα τα κλάματα φέτος, ναι; Θέλω χαμογέλα για το 2011.

Ξέρεις πως ήμουν καλό κορίτσι, οπότε θα μου δώσεις τα μη-υλικά δώρα,ε; Ούτε που θα ξοδευτείς! :Ρ

Φιλάκια και εις το επανειδείν Άγιε. Μέχρι του χρόνου.

Yours, 

Creepy Dreamer.

Christmas....

Το χιόνι έχει καλύψει σχεδόν τα πάντα. Σκεπές, πεζοδρόμια, αυτοκίνητα.Η σιωπή ήταν σχεδόν απτή. Καπνός έβγαινε από τις καμινάδες μερικών σπιτιών... Κάποια αλλα, όχι τόσο τυχερά σπίτια ώστε να διαθέτουν τζάκι, είχαν απλώς συμβιβαστεί με τη θέρμανση από τα καλοριφέρ.Τα περισσότερα σπίτια είχαν στολίσει τα κάγκελά τους με λαμπιόνια που αναβόσβηναν, ενώ από το κάθε παράθυρο φαινόταν ευδιάκριτα ένα καταπράσινο δέντρο με στολίδια και ένα αστέρι στην κορυφή. Οι δρόμοι μύριζαν φαγητά και γλυκά. Γαλαπούλα, κρέας, σαλάτες, μελομακάρονα και βασιλόπιτα. Από μερικά σπίτια ακούγονταν χριστουγεννιάτικα τραγούδια ενώ σε άλλα χαρούμενες φωνές και γέλια επικρατούσαν.

Παιδιά τριγυρνάνε και παίζουν χιονοπόλεμο, γελώντας και η νύχτα σιγά-σιγά πέφτει, μαυρίζοντας τον ουρανό...

Η κοπέλα έφτιαξε το σκούφο της και τύλιζε γύρω της λίγο καλύτερα το κασκόλ της. Έκανε πολύ κρύο, ήταν 31 Δεκεμβρίου, παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Οι νιφάδες του χιονιού χόρευαν με το απαλότερο φύσημα του αέρα γύρω της και εκείνη κρύωνε. Ήταν μόνη της. Και αυτή την Πρωτοχρονιά. Αναστέναξε και τα δάκρυα που κύλησαν πάγωσαν πάνω στα μάγουλά της...

Κάποιες ώρες αργότερα, η κοπέλα καθόταν στο παγκάκι μόνη της. Ήταν εκείνο το παγκάκι στο οποίο είχε γνωρίσει εκείνον. Κοίταξε το κινητό της, σχεδόν απελπισμένη. Δεν περίμενε κάποιο μήνυμα, φσυικά, αλλά έπρεπε να ελπίζει. Εκείνος δεν ήταν που είχε πει πως θα τη συναντούσε σε εκείνο το παγκάκι την Πρωτοχρονιά; Εδώ και τρία χρόνια εκείνη ερχόταν και καθόταν στο παγκάκι... Και περίμενε... μάταια. Κοίταξε το ρολόι του απέναντι καταστήματος. Κόντευαν τα μεσάνυχτα και σύντομα ο ουρανός θα φωτίζονταν από τις λάμψεις των πυροτεχνημάτων και όλοι θα υποδέχονταν το νέο έτος...

Ο αέρας έγινε πιο κρύος και τυλίχτηκε καλύτερα με το κασκόλ... Οι δείχτες πλησίασαν στο δώδεκα και η καρδιά της σφίχτηκε, όπως και τις τρεις προηγούμενες φορές. Το ρολόι χτύπησε δώδεκα φορές και πυροτεχνήματα στόλισαν τον ουρανό με τις πορτοκαλιές, κόκκινες και πράσινες λάμψεις τους...

"Καλή Χρονιά...",μουρμούρισε η κοπέλα κοιτάζωντας μία φωτογραφία του και ένα χιλιοτσαλακωμένο γράμμα γεμάτο υποσχέσεις.

Έκλεισε τα μάτια της και κάποιος έκατσε δίπλα της.

"Καλή Χρονιά, μικρή.",είπε αυτός που έκατσε δίπλα της με τη τόσο γνωστή και ποθητή φωνή.

Έπεσε στην αγκαλιά του και τον έσφιξε. Ήταν εκείνος! Ο καλύτερός της φίλος! Είχε έρθει.

"Συγνώμη που άργησα.",είπε ο άντρας και της χάιδεψε τα μαλλιά.

"Δεν πειράζει!". Χαμογέλασε. Ήταν εκείνος εκεί και η Πρωτοχρονιά είχε γεμίσει με χρώμα, με ένα χρώμα που είχε τρία ολόκληρα χρόνια να δει...

*                   *               *

Μιας και πλησιάζουν αι ημέραι των εορτών, επηρεάστηκα και έγραψα το άνωθεν. Είναι μία μικρή ιστορία.
Τα Χριστούγεννα είναι η αγαπημένη γιορτή των περισσότερων ανθρώπων. Και δεν τίθεται ερώτηση "Γιατί;". Είναι αυτονόητο. Βασικά, τόσο αυτονόητο, που ορισμένοι άνθρωποι το έχουν ξεχάσει...
Δεν είναι λόγω των δώρων ή των φαγητών και των γλυκών... Κάτι άλλο, πολύ πιο γλυκό πλανιέται στον αέρα τις μέρες αυτές. Κάτι που δε μπορείς να το μυρίσεις, να το κρατήσεις ή να το ακούσεις. Αλλά μπορείς να το νιώσεις βαθιά μέσα σου. Λέγεται αγάπη. Ζεστασιά. Χαρά. Ευδαιμονία. Πώς να το θέσω αλλιώς;
Αυτό δεν είναι ουσιαστικά τα Χριστούγεννα; Όχι τα λαμπάκια και το δέντρο και τα δώρα... Αλλά ένα ζεστό χαμόγελο, μία αγκαλιά και ένα μακρινό τηλεφώνημα αγαπημένου φίλου που απλά θέλει να πει "Χρόνια Πολλά". Αυτά αρκούν σε μερικούς ανθρώπους για να τους κάνουν ευτυχισμένους...
Μερικοί ίσως να πιστεύουν το αντίθετο(ειδικά δεν τα μικρά παιδιά που έχουν στο μυαλό τους τη σχέση: Χριστούγεννα=Δώρα Μπάρμπι/ActionMan/Ντόρα η Μικρή Εξερευνήτρια/ξέρω-και-'γω-τι:Ρ). Και πραγματικά με εκπλήσσει και ταυτοχρόνως το γεγονός πως αυτή είναι και η άποψη των μεγάλων παιδιών. Πού έχουν πάει οι ανθρώπινες σχέσεις; Περίπατο στη Χονολουλού; Έχει χαθεί πάσα ιδέα ανθρωπιάς και αγάπης... Και ειλικρινά αυτό με απογοητεύει πάρα πολύ...
Τι παραπάνω έχει ένα ακριβό φόρεμα, ένα ρολόι, μία κωλώνια από μια καταπληκτική Πρωτοχρονιά με συγγενείς και φίλους.
Εγώ προσωπικά, πείτε με μπανάλ, πείτε με μαμόθρεφτο, αυτό θέλω. Χριστουγεννιάτικες διακοπές με ηρεμία και με πρόσωπα πολύ αγαπημένα.