hold my hand ?

Σήμερα σκεφτόμουν για κάποιο λόγο πόσους ανθρώπους έχω αφήσει πίσω μου.

Ίσως επειδή είναι νέα χρονιά. Ίσως επειδή κοντεύω τα είκοσι δύο. Ίσως επειδή ακόμη λυπάμαι.

Σκεφτόμουν τι είπαμε με τον κάθε ένα την τελευταία φορά.

«Νομίζω πως οι δρόμοι μας πρέπει να χωρίσουν»

«Έχεις αλλάξει πολύ και δεν ταιριάζουμε»

«Περάσαμε ωραία, μην κλαις που φεύγω»

«Πρέπει να σε αφήσω»

«Θα είμαι καλύτερα μακριά σου»

Δεν ξέρω αν πονάει η απώλειά τους από τη ζωή μου, ή αυτά που μου είπαν.

Ξέρω όμως σίγουρα κάτι.

Έχω βαρεθεί πλέον να κυνηγάω τους ανθρώπους. Έχω βαρεθεί να βλέπω κόσμο να φεύγει γιατί προτιμάει άλλους.

Θέλω μία μέρα κάποιος να πιάσει το χέρι μου και να μου πει «σε χρειάζομαι», «μείνε μαζί μου».

Account on 2012

Λοιπόν, μια χρονιά κοντεύει να τελειώσει και καθότι είμαι γουρούνα και αδικαιολογήτως ανενεργή blogger, είπα να κάνω μία ανάρτηση (μάλλον τελευταία από το πενιχρό σε αναρτήσεις 2012) για τον απολογισμό μίας χρονιάς.

Στο μεγάλο μέρος της, στους έξη-εφτά πρώτους μήνες της, ήταν pretty much άκαρπη. Πανελλήνιες. Διάβασμα. Άγχος. Πανελλήνιες. Και ούτω κάθε εξής. Μεγάλη στιγμή στη ζωή του κάθε ανθρώπου προφανώς οι Πανελλήνιες αλλά ήταν μία περίοδος τόσης ξηρασίας που δεν έχω να πω κάτι.

Μετά είχαμε ένα συμπαθητικό και κάπως εκρηκτικό καλοκαίρι, με εξελίξεις πάνω στη ζωή μου, εξελίξεις που με έκαναν να σκεφτώ διάφορα πράγματα πάνω στη ζωή, στις ανθρώπινες σχέσεις και πώς μπορεί να στα φέρει η τύχη. Και τότε επίσης, έμαθα πως πέρασα στην πρώτη σχολή που είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό *let’s rejoice*

And then, university came. Δεν ξέρω τι να πω. Έχασα μία ακόμη φορά μία κολλητή, πρέπει να φτάνουμε στις 3 φορές που χάνω καλύτερο/η φίλο/η, αλλά ντάξει, θα ζήσω και ας είμαι απαίσιος σκατοχαρακτήρας^_^

Γνώρισα πολλά άτομα στη σχολή και έμαθα να σκέφτομαι διαφορετικά και αν είναι ένας λόγος για τον οποίο χαίρομαι για ότι συνέβη είναι που γνώρισα τη Ρίκα. Η Ρίκα είναι ένα εκπληκτικό άτομο που είναι πάνω κάτω σαν και εμένα και τα πάω πάρα πολύ καλά μαζί της και χαίρομαι που είμαστε φίλες… Ελπίζω να νιώθει και αυτή το ίδιο, αλλά δε θα εκπλαγώ αν τα πράγματα πάρουν άλλη τροπή, η ανθρώπινη φύση με έχει απογοητεύσει παντελώς.

Στενοχωριέμαι που φέτος έχω τόσες λίγες Χριστουγεννιάτικες Κάρτες να γράψω…I mean they’ll be like 3… Φυσικά θα ήθελα να στείλω σε κάποια άτομα αλλά αμφιβάλλω αν θα προλάβω, δυστυχώς :S «Έχασα» πολλούς ανθρώπους φέτος και βρήκα έναν και αναμένεται αναπόφευκτα δυστυχώς να χάσω εξ’ ολοκλήρου και ένα άλλο πολύ σημαντικό άτομο σύντομα.

Ώρες-ώρες απορώ πώς γίνεται να πέφτουν όλα τα άτυχα θέματα μαζί.. Whatevs. Αν μπορούσα να ζητήσω κάτι από τον Άγιο Βασίλη θα ήταν να μην είναι και το 2013 τόσο σκατοχρονιά…I wish… I wish…

Συμπέρασμα της χρονιάς; We hold too much power over each other. So be kind to those around you.

Stolen Dreams.

Τους βαρέθηκα, τους μισώ, τους απεχθάνομαι. Μας έχουν διαλύσει. Δεν προσφέρουν παιδεία, έχουν ένα τίποτα από κράτος και πολιτισμό και απλά τώρα μας καταδικάζουν.
Πώς να εκπληρώσω τα όνειρά μου όταν δε μπορώ να πληρώσω για αυτά; Τα φροντιστήρια κοστίζουν παραπάνω από ένα μέσο μηνιαίο...Αλλά δε σε ενδιαφέρει εσένα κυρία Διαμανατοπούλου, ε; Το παιδί σου λαμβάνει δωρεάν παιδεία παντού και έχεις χεστεί στο χρήμα. Μπορείς να το προσφέρεις ένα μέλλον.
Εγώ τι όνειρα να κλέψω, σε τι μέλλον να πιστέψω...;

Τα βαρέθηκα όλα αυτά.


Σκέφτομαι να κλείσω το μπλογκ. Ή να σταματήσω να κάνω αναρτήσεις. No one reads it anyway...

I'm bored of you

Σας έχω βαρεθεί. Απίστευτα πολύ. Δηλαδή τι πρέπει να κάνω; Ξεσκίζομαι στο διάβασμα ρε φίλε, έχασα 2 κιλά σε 2 βδομάδες επειδή διαβάζω και δεν τρώω, και θα συνεχίσω να χάνω κι άλλα λόγω άγχους και ζέστης. Και προφανέστατα επειδή δεν ξέρω να μαγειρεύω τέλεια και με παρατάτε μόνη μου σπίτι επειδή του έσκασε του αδερφού μου να παντρευτεί φέτος. Κατανόηση ναι. Υπομονή ναι. Αντοχή ναι. Αλλά μέχρι ένα σημείο. Δε μπορείς να με βάζεις να ακυρώνω συνεχώς μαθήματα για τόσο βλακώδη πράγματα όπως τα κοσμήματα που θα πρέπει να βάλω επειδή είμαι αδερφή του γαμπρού.

Δεν. σας. καταλαβαίνω. Γράφω άσχημα στα διαγωνίσματα; ‘Μας απογοήτευσες. Είσαι άχρηστη. Άχρηστη. Ένα τίποτα.’. Γράφω άπταιστα στο γνωστό ξέρω ‘γω, 11.4/12; Σηκώνετε αδιάφορα τους ώμους. ‘Μπορείς και καλύτερα’. Τι θέλετε;

Εγώ δε μπορώ παραπάνω. Έχω ορισμένες δυνατότητες και έχω βαρεθεί να ασχολείστε συνεχώς με τον εαυτό σας και να με έχετε γραμμένη να μην πω πού και να ζητάτε συνεχώς κι άλλο κι άλλο κι άλλο.

Δεν έχω κάνει ποτέ μου κοπάνα στο σχολείο, δεν τόλμησα ποτέ να βγω βόλτα με αγόρι, έστω και φιλικά, μήπως ακουστεί στην Άρτα ότι έχω βρει αγόρι, γίνομαι η κακιά και το φυτό της τάξης επειδή δεν κάνω μαζική κοπάνα με τους άλλους και εν τέλει τι καταλαβαίνω; Έχω γίνει ένα τίποτα. Δεν έχω καθόλου ευχάριστες εμπειρίες από το σχολείο, μία χαρούμενη ανάμνηση. Και όλα αυτά για να κάνω χαρούμενους εσάς, για να γίνω αυτό που θέλατε, αυτό που δεν ήταν τα αδέρφια μου, για τα οποία τρέφετε τόση αδυναμία :|

Δε με ενδιαφέρει που νοιάζεστε τόσο για αυτά, αλλά τουλάχιστον αφήστε με να χαράξω πλέον τη δική μου πορεία. Τη δική ΜΟΥ. Χωρίς να μου απαγορεύετε το μάθημα, το διάβασμα, χωρίς να είστε απλά τόσο επικριτικοί. Το μισώ, το απεχθάνομαι και απλά δε θέλω να ξανακλάψω για ΕΣΑΣ.

Γιατί εσείς δεν ξέρετε τίποτα. Δεν ξέρετε τίποτα για μένα. Δεν ξέρετε ότι έχω αγαπήσει, έχω πληγωθεί, έχω κάνει κακό στον εαυτό μου, έχω γελάσει μέχρι δακρύων και πάλι από την αρχή. Έχω γίνει μία ξεχωριστή προσωπικότητα. Και μαντέψτε. Δεν είμαι σαν ΕΣΑΣ. Δεν είμαι σαν τα αδέρφια μου. Είμαι άλλο άτομο.

Και έχω δικά μου όνειρα. Δε θα σας αφήσω να μου τα καταστρέψετε, όχι τώρα που ετοιμάζομαι για το τελικό μου βήμα. Δε θα σας αφήσω να με κάνετε δυστυχισμένη και αυτή τη χρονιά. Σας βαρέθηκα.

Fuck why, why, WHY?

Fuck, fuck, fuck. Just fuck this. Cut all the crap. Τι αηδίες ακούω. Μπορούμε να έχουμε φίλους λέει. Φυσικά και μπορούμε να έχουμε φίλους. Και γυναίκες και άντρες. Φίλους που θα μας σταθούν. Φίλους που θα μας ακούσουν. Φίλους που απλά θα είναι ΦΙΛΟΙ. Γίνεται αυτό;
Όχι. Δε μπορεί να αλλάξει η φύση του άντρα ποτέ; Όχι, δε μπορεί; Πρέπει πάντα γαμώτο όποιον θεωρώ πραγματικά φίλο μου να φαντασιώνεται τα στήθη και τα οπίσθιά μου; Τι στο διάολο έχω φταίξει και τα τραβάω όλα αυτά; Νεύρα, νεύρα, νεύρα, νεύρα.
Δηλαδή, μέσα σε ΟΛΑ αυτά που συμβαίνουν πρέπει να έχω στο νου μου και αυτό; Ο θείος μου να αργοπεθαίνει στην εντατική και συ ρε φίλε  να με παίρνεις τηλέφωνο και να μου λες να πάμε σε ταινία. Οι δυό μας. Όχι, δε γουστάρω να πάω σε ταινία μόνη με αγόρι εκτός και αν είναι το boyfriend. ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ. Γκεγκε; Και μετά που σου αρνιέμαι, λες να βγούμε βόλτα, αν φυσικά δε βαριέμαι την παρέα σου. Όχι, δεν την βαριέμαι. Αλλά είμαστε ΦΙΛΟΙ, δεν βγαίνω με φίλους βόλτα μόνη μου.Και σίγουρα δεν εννοούσες να βγούμε με μεγάλη παρέα.
Μία βδομάδα αργότερα, ενώ ο θείος έχει δύο ημέρες που έχει πεθάνει με παίρνεις τηλέφωνο. Δεν απανάτω και όταν σε ρωτώ τι θες, μου λες πως είμαι επιθετική και να αφήσω το θέμα. Σε ρωτάω αν ήθελες να έρθω στο live στο Cocoon(ναι, παίζεις και κιθάρα!) και μου πες ότι αυτό με ήθελες. Guess what. Έχω να φάω δύο ημέρες και πριν μία ημέρα έθαψα ένα σημαντικό άνθρωπο. Πέταξα στον τάφο του λουλούδια και τον είδα να σκεπάζεται σε ένα ξύλινο κουτί. Πιστεύεις ότι είμαι σε κατάσταση να πάω σε σκυλάδικο να ακούσω εφήβους να κάνουν scream; Μάντεψε, ΔΕΝ είμαι!
Και με όοοοολα αυτά που έγιναν, καθώς συζητώ με το μόνο λογικό άτομο που μου έχει μείνει, την Jelly-chan(την κολλητή μου), μου μπαίνει η ιδέα. Σκατά, γιατί το σκέφτηκα; Αλλά ναι το συζήτησα με το αγόρι μου και έβγαλε το ίδιο συμπέρασμα. Πως μάλλον σου αρέσω. Και σήμερα δε σου μίλαγα. Σε απέφευγα. Και με ρώτησες τι έχω. Ως επί το πλείστον, απλά δεν έχω όρεξη. Το όλο μαύρο ντύσιμό μου λέει πολλά. Σου λέω πως πέθανε ο θείος μου και δε με πιστεύεις. Δηλαδή τι πρέπει να κάνω ρε πούστη μου για να δέιξω σε όλους σας πως για αυτό το γεγονός δεν έχω όρεξη; Να σας πάω στον τάφο του; Ή μήπως έπρεπε να σας καλέσω στην κηδεία, να με δείτε να πλαντάζω στο κλάμα; Ε; Πρέπει δηλαδή να είμαι μόνιμα η χαζοχαρούμενη;
Πω ρε φίλε, έχω δικαίωμα, μία μόνο μία φορά, να μη φοράω το χαμόγελο για όλους εσάς. Έχω το δικαίωμα μία φορά να γίνω εγωίστρια, να κλειστώ στον εαυτό μου και να μη μιλώ. Και όταν μου περάσει θα μου περάσει.
Και 'συ, πήγες και ρώτησες την Jelly-chan τι μου συνέβη και σε αποφεύγω. Ε, λοιπόν, θες να μάθεις; Νομίζω πως με γουστάρεις. Ω, ναι. Αυτό. Όπως το διαβάζεις φίλε μου. Ο μοναδικός φίλος που έκανα και εμπιστεύτηκα μάλλον με γουστάρει. Τι καλά. Έχω τον πόνο μου, τους θανάτους που έγιναν στις διακοπές, την αρρώστια του μωρού της αδελφής μου, τα άγχη για τους βαθμούς, τα οικογενειακά προβλήματα έχω ΚΑΙ αυτό τώρα. Τέλεια. Όλα σκατά έχουν γίνει. Σκατά, σκατά, σκατά, σκατά. Και ναι, θα σου πω να τη δεις αυτή την ανάρτηση. Θέλω να μείνω μόνη και να μην καταστρέψω μία φιλία. Ντάξει;
Και τώρα, αν το δεις αυτό, θα πεις πως σε παρεξήγησα. Ντάξει, τέτοια λογική έχω να παρεξηγώ. Αλλά από τη στιγμή που δε βγαίνουμε ποτέ μαζί και ξαφνικά όλο μου προτείνεις βόλτες, τι θες να σκεφτώ;
Ειλικρινά, δε με ενδιαφέρει αν θα σχολιάσει κανείς η όχι. Η ανάρτηση είναι απλά ηλίθια. Ήθελα μόνο να ξεσπάσω.

Πάρτε αυτό. Το ακούω και κλαίω για όλες τις βλακείες που συμβαίνουν. Γιατί η ζωή δεν είναι παραμύθι. Η δική μου τουλάχιστον. Η δική μου, αν ήταν παραμύθι, θα ήταν γραμμένο σε χαρτί υγείας.

Μία ξεχασμένη σημείωση από ένα σκονισμένο βιβλίο ποιημάτων

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ

Αξιοποίησε το χρόνο!

Αλλά τι είναι ο χρόνος που θα έπρεπε να αξιοποιήσω;

Αξιοποίησε το χρόνο!

Ούτε μία μέρα χωρίς μερικές αράδες...

Έντιμη και πρώτης τάξεως δουλειά

Σαν τη δουλειά του Βιργιλίου ή του Μίλτον...

Αλλά να είσαι έντιμος ή πρώτης τάξεως είναι τόσο δύσκολο!

Να γίνεις Μίλτον ή Βιργίλιος είναι τόσο απίθανο!

Αξιοποίησε το χρόνο!

Αχ, αφήστε με να μην αξιοποιήσω τίποτε!

Ούτε από το χρόνο ούτε από την ύπαρξη,

Ούτε από τις αναμνήσεις του χρόνου ή της ύπαρξης!

Αφήστε με να είμαι ένα φύλλο δέντρου, τρέμοντας στο αεράκι,

Η σκόνη ενός δρόμου αθέλητου ή μοναχικού,

Το συμπτωματικό στάξιμο της βροχής που πια κοπάζει

Το ίχνος που άφησαν οι τροχοί στο δρόμο,

Μέχρι να περάσουν άλλοι,

Η σβούρα ενός παιδιού, που πάει να σταματήσει,

Που ταλαντεύεται, με την ίδια κίνηση όπως η γη.

Που δονείται, με την ίδια κίνηση όπως η ψυχή.

Και που πέφτει, όπως πέφτουν οι θεοί

Στο έδαφος του Πεπρωμένου.

Φερνάντο Πεσσόα

11-4-1928

Όλοι ζούμε και απλά κάνουμε ότι μας λένε οι άλλοι. Τις πιο πολλές φορές δηλαδή. Διαβάζουμε για να περάσουμε σε μία αξιοπρεπή σχολή, για να μπορέσουμε μετά να εξασκήσουμε το ''υπέροχο'' επάγγελμα, να βγάλουμε λεφτά, μετά πρέπει να παντρευτούμε, να κάνουμε παιδιά και τα παιδιά να ζήσουν ακριβώς όπως εμείς.
Oh, please, cut all that crap!
Θέλω να πω, εκπληρώνει κανείς όλους του τους στόχους, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες κάνοντας κατά γράμμα ότι μας έχει επιβάλλει η κοινωνία με τα στερεότυπα και τα πρότυπά της; Φυσικά και όχι! Κάποιοι μπορεί να θέλουν να κάνουν το γύρω του κόσμου, άλλοι να φτιάξουν το μεγαλύτερο κάστρο από άμμο και κάποιοι άλλοι να συλλέξουν όσα περισσότερα αναμνηστικά από ταξίδια μπορούν. Με το να παντρευτούν δε νιώθουν ευτυχισμένοι.
Και επιπλέον, είναι και το άλλο. Δεν αφηνόμαστε να ζήσουμε το τώρα. Θέλω να πω, είμαι Λύκειο τώρα. Έχω την κατεύθυνση στο σχολείο, έχω γύρω στις 16 ώρες φροντηστήριο ανά εβδομάδα. Έχω τις ασκήσεις και διαβάζω για να προετοιμάζομαι για τις Πανελληνιες. Εγώ και τόσα χιλιάδες άλλα παιδιά. Και πότε θα ζήσουμε το σήμερα; Θα είμαστε άραγε, για πολύ καιρό 16 χρονών έφηβοι, γεμάτοι τρέλα, ανοησία, χαζοχαρούμενα παιδιά που δεν έχουν έγνοιες;
Γενικά, εμένα η άποψή μου είναι η εξής: Να ζούμε όσο μπορούμε πιο ανέμελα. Να εκμεταλλευόμαστε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία στιγμή κατά την οποία ζούμε. Και να μην έχουμε μέσα μας το πνεύμα του υλικού ευδαιμονισμού. Τα πράγματα που αξίζουν πιο πολύ, είναι αυτά που δεν εκτιμάμε πάντα ως τα πολυτιμημότερα.
Ένα γέλιο. Ένα παγωτό. Μία βουτιά στη θάλασσα μαζί με ένα φίλο. Μία φωτογραφία η οποία σε κάνει να χαμογελάς. Ίσως ένα ξεραμένο λουλούδι που σου έδωσε ένα άτομο αγαπημένο. Ένα εισητήριο από μία συναυλία. Ένα βίντεο που σε κάνει να γελάς. Ένα sms που αποθήκευσες απλά γιατί είναι σημαντικό. Μία ανάρτηση στο blog ενός αγνώστου που απλά σε εκφράζει. Ένα φιλί. Μία κούπα ζεστή σοκολάτα. Ίσως η βροχή και το χιόνι.
Όλα αυτά είναι πράγματα που κάνουν κάποιους χαρούμενους. Η ευτυχία βρίσκεται σε πολύ απλά πράγματα. Όπως λέει ο κύριος Πεσσόα, ένα φύλλο δέντρου, μία σκόνη σε ένα δρόμο, η βροχή που πια κοπάζει... Τα απλά πράγματα είναι αυτά που μας κάνουν ευτυχισμένους.

Μάθε να ακούς... Η ευτυχία χτυπά πολύ απαλά την πόρτα!

Καλό Δεκέμβριο κόσμε της Μπλογκόσφαιρας!