make mistakes :D

I hope that in this year to come, you make mistakes.Because if you are making mistakes, then you are making new things, trying new things, learning, living, pushing yourself, changing yourself, changing your world. You're doing things you've never done before, and more importantly, you're Doing Something.So that's my wish for you, and all of us, and my wish for myself. Make New Mistakes. Make glorious, amazing mistakes. Make mistakes nobody's ever made before. Don't freeze, don't stop, don't worry that it isn't good enough, or it isn't perfect, whatever it is: art, or love, or work or family or life.Whatever it is you're scared of doing, Do it.

Make your mistakes, next year and forever.

~Neil Gaiman on December the 31st, 2011

Αχ Neil, με οδηγείς να σε αγαπώ όλο και πιο πολύ, you know that?

Πιστεύω πως αυτό το κείμενο συνδυάζεται πολύ εύκολα με τον επίσης αγαπημένο μου Λέο Μπουσκάλια, που μας λέει πως ό,τι αξίζει πιο πολύ στη ζωή είναι να ρισκάρουμε.
Να λέμε ένα "βρε δεν πάει στο διάολο;" και να δίνουμε μία ευκαιρία στο κάθε τι. Να βλέπουμε νέα πράγματα, νέους ανθρώπους, νέες εμπειρίες. Να γελάμε και να κλαίμε. Να πέφτουμε, να χτυπάμε, να ματώνουμε και να σηκωνόμαστε πάλι. Κάπως έτσι δεν κάναμε όταν ήμασταν μικρά παιδιά; Πέφταμε, χτυπάγαμε, κλαίγαμε, αλλά μετά σκουπίζαμε με λερωμένα χέρια τα μάγουλα και με γόνατα σκισμένα και ένα χαμόγελο (συνήθως φαφούτικο) ως τα αυτιά συνεχίζαμε το παιχνίδι.
Η ζωή έχει τόσες πτυχές, τόσα επίπεδα, τόσους ήχους, τόσες γεύσεις, τόσα χρώματα, τόσες οσμές.
Γιατί να μιζεριάζουμε; Είναι μία νέα χρονιά, ένα νέο ημερολόγιο με σελίδες λευκές σα το χιόνι. Ας πάρουμε μία πένα, ένα στυλό και ας αρχίσουμε να γράφουμε. Και ας αφήσουμε στην άκρη το διορθωτικό. Ποιος χέστηκε; Ας κάνουμε λάθη. Ας βάλουμε έναν εξτρά τόνο ή ένα "λ" παραπάνω, δε χάθηκε η δουλειά. Μπορεί να βγει ένα αποτέλεσμα τόσο πολύχρωμο και σπάνιο και ιδιαίτερο που να μη μπορείτε να πάρετε τα μάτια σας από πάνω του.

Ας κάνουμε λάθη παρέα αυτή τη χρονιά λοιπόν, φίλοι bloggers :D

I carry your heart in my heart

Τώρα που το σκέφτομαι, από τότε που με θυμάμαι, εσύ ήσουν εκεί. Πάντα και πάντα. Ήσουν εκεί όταν έσπασα το χέρι μου και με πήρες τρυφερά στην αγκαλιά σου όταν εγώ έκλαιγα, αν και είχες τρομοκρατηθεί όσο και εγώ, γιατί για να λέμε την αλήθεια, ήσουν μόλις 18 τότε. Όμως με κράτησες σφιχτά και είπες «Θα περάσει μωρό μου, θα περάσει.». Σε εσένα ήρθα μυστικά μυστικά και σου είπα με ένα παιδικό ενθουσιασμό και με μάγουλα κατακόκκινα και σου είπα για τον πρώτο μου έρωτα, το Βασίλη. Πόσο ήμουν 4; Δε γέλασες. Με αντιμετώπισες σοβαρά και με υποστήριξες. Την άλλη φορά, είχα άρρωστη πολύ άσχημα και δε μπορούσα να ανασάνω καλά. Και εσύ έμεινες ξύπνια όλη νύχτα να με προσέχεις και ας δούλευες εξαντλητικές ώρες την επόμενη μέρα. Ήσουν εκεί όταν έφυγε η Μυρτώ. Ίσως να μη μου είπες τα πιο ενθαρρυντικά λόγια του κόσμου, μα ξέρω πως όταν με μαλώνεις το κάνεις για εμένα. Επειδή με αγαπάς τραγικά πολύ και επειδή θες να με βοηθήσεις να γίνω καλύτερος άνθρωπος – και ίσως να μη φαίνεται, μα το καταφέρνεις σιγά και σταδιακά.

Με αγαπάς και ας μην είμαι τέλεια και ας κάνω λάθη και ας τρώω τα μούτρα μου. Έχω ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου.

Θυμάμαι ακόμη το τελευταίο βράδυ στο σπίτι. Με πήρες αγκαλιά και έβαλες τα κλάματα και είπες ότι θα σου λείψω. Ότι τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο. Ότι δεν ήθελες να φύγω και να είμαι μακριά σου. Λογικό δεν είναι; Μέχρι πριν 7 χρόνια μέναμε κάθε μέρα μαζί στο ίδιο σπίτι. Μεγάλωσα μαζί σου. Μεγάλωσα εξαιτίας σου. Και σου το είπα αυτό και σου είπα πως δε θα είμαστε μακριά. Είμαστε αδερφές εξάλλου. Τίποτα, ούτε 500κατι χιλιόμετρα δε μπορούν να μπουν ανάμεσά μας. Αλλά το ξέρεις αυτό, έτσι;

Ανησυχείς πάντα τόσο πολύ για μένα. Πόσες ώρες να μιλάμε στο τηλέφωνο καθημερινά; Είναι αστείο, είσαι πάντα τόσο προστατευτική. Πιο πολύ και από τη μαμά, ίσως γιατί είμαστε κοντά μεταξύ μας, και έχουμε μία σχέση που δε θα μπορέσουμε να καταφέρουμε να αποκτήσουμε ποτέ με τη μαμά.

Που και που, όταν νιώθω τρομερά θλιμμένη για τον ένα ή τον άλλο λόγο, βγάζω από το κουτί που κρατάω μέσα ό,τι πιο πολύτιμο έχω ένα σκισμένο κομμάτι χαρτί. Από το πρώτο μου λεύκωμα. Μου είχες γράψει μία αφιέρωση…

‘‘Θέλω να ξέρεις ότι πάντα – όσα χρόνια και αν περάσουν, όσο και να μεγαλώσουμε – θα είμαι πάντα κοντά σου. Να σε βοηθάω στα δύσκολα, να χαίρομαι στην ευτυχία σου, να σε εμψυχώνω, να σε καθοδηγώ και να σε μαλώνω όταν πρέπει.

Αυτοί είναι οι δεσμοί αίματος που ποτέ δεν πρόκειται να μας τους σπάσει τίποτε και κανένας και να χωρίσουν οι δρόμοι μας.

Πάντα θα είμαι κοντά σου. Να σου δείχνω τη ζωή που δυστυχώς την έμαθα μόνη μου. Χωρίς μία μεγαλύτερη αδερφή να με συμβουλεύει. Εκμεταλλεύσου ότι έχεις 2 μεγαλύτερα αδέλφια που σε υπεραγαπούν και που θα κάνουν τα πάντα για να είσαι ευτυχισμένη και επιτυχημένη στη ζωή σου.

Φιλιά, με αγάπη,

η αδερφή σου!’’

Κάνουμε ποίηση τώρα ξέρεις στη σχολή και βρήκα ένα ποιητή τον E. E. Cummings. Ψάχνοντας τα ποιήματά του, έπεσα πάνω σε ένα το οποίο θα στο δώσω την επόμενη φορά που θα βρεθούμε.

“I carry your heart with me (I carry it in my heart)I am never without it (anywhere
I go you go, my dear; and whatever is done by only me is your doing, my darling)
I fear no fate (for you are my fate, my sweet)I want no world (for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

I carry your heart (I carry it in my heart)”
-E. E. Cummings

Let's be friends...

Good friends are like stars. You don't always see them, but you know they're always there.

Και όσο σκέφτομαι ότι χθες ήμουν χάλια. Κάθισα και σκέφτηκα . Παρότι μπορεί μερικά άτομα να με αφήσουν, αυτή είναι η φυσική πορεία της ζωής. Κάποιοι θα σε πληγώσουν, κάποιοι θα σε προδώσουν. Κάποιοι όμως... θα σου χαμογελάσουν. Θα σου απλώσουν το χέρι και θα σε βοηθήσουν όταν το χρειάζεσαι. Ακόμα και αν δεν ξέρουν τι περνάς.

Ο φίλος... Τι είναι ένας φίλος για 'σενα; Κάποιος στο οποίο μιλάς περιστασιακά; Ή μήπως είναι κάτι πιο βαθύ; Πιστεύω πως είναι μία πολύ βαθιά σύνδεση ψυχών... Απλά να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον, χωρίς κάποια κουβέντα. Με ένα βλέμμα μόνο.
Φίλος είναι κάποιος που είναι σαν το σπίτι σου. Κάποιος στον οποίο μπορείς να πας πάντα. Κάποιος που πάντα θα σε ακούει. Αυτό το ένα άτομο που σε ξέρει απ' έξω και ανακατωτά. Το άτομο που ξέρει όλες σου τις αδυναμίες και όλα σου τα ελαττώματα και ακόμα σε αγαπά. Δεν υπάρχουν τείχη περηφάνιας στην πραγματική, αληθινή φιλία. Όλα είναι ειλικρινή. Είναι μία σχέση που έχει χτιστεί πάνω σε αμοιβαία συναισθήματα. Αυτά της αγάπης και κυριότερα της εμπιστοσύνης. Ο φίλος είναι αυτός στον οποίο θα πεις τα προβλήματά σου, τις ανησυχίες σου και το πιο τρελά σου όνειρα και δε θα σε επικρίνει ποτέ του. Νοιάζονται για την καλή ψυχική και σωματική σου υγεία και γενικότερα θέλουν να σε βλέπουν καλά και δε σε ανταγωνίζονται. Δεν ζηλεύουν εάν επιτύχεις. Αντιθέτω, το γιορτάζουν μαζί σου. Ο αληθινός φίλος είναι κάποιος από τον οποίο έχεις προσδωκίες και εκείνος έχει για εσένα. Είναι οι άνθρωποι που πραγματικά θα σε στηρίξουν. Δεν είναι εδώ εξαιτίας σου ή εξαιτίας κάποιου άλλου λόγου, αλλά είναι πραγμαιτκά εδώ για 'σενα. Λόγω του δεσμού που έχει δημιουργηθεί μεταξύ σας.  Σου αφιερώνουν το χρόνο τους. Οι φίλοι είναι αυτοί που μέσα στη σιωπή...σε καταλαβαίνουν...



Οι πραγματικοί φίλοι είναι για πάντα...

Τι και αν παραπατούμε και πέφτουμε και πληγωνόμαστε; Πάντα θα βρεθεί κάποιος που κρυβόταν και θα σου δώσει ένα χέρι για να σηκωθείς. Και παρότι σήμερα το να βρεις την βαθιά φιλία, τη φιλία που οι δεσμοί της δε σπάνε(εκτός και αν η θάλασσα χωριστεί στη μέση), πιστεύω στο θαύμα.

Όπως και χθες. Και χθες που εκείνος έβλεπε πως δεν ήμουν καλά. Είχα μόλις κάνει τη συζήτηση με το Γ.Π.  Ήμουν έτοιμη να κλάψω. Και ο Γ.Ο. έκανε ό,τι χαμάρα μπορούσε για να με κάνει έστω να χαμογελάσω. Θάβαμε ηθοποιούς από ταινίες, με πείραζε για το ζωγραφικό μου ταλέντο και να πειράζει τα γράμματα στις φωτοτυπίες που μας είχε δώσει η κυρία  Σ. για την έκθεση. Το κέφι δε μπόρεσε να μου το φτιάξει, αλλά έριχνα που και που κάποιο χαμόγελο. Και μαζί με τον κολλητό του, τον Μ.Π., υποσχέθηκαν να καούμε στην τριήμερη που θα πάμε από αύριο μέχρι και το Σάββατο.

Υπάρχουν μερικοί φίλοι που ίσως δεν είχες φανταστεί πως υπάρχουν. Που κρύβονταν. Κι όμως εκεί είναι. Μπροστά σου.