Hunger Games

Deep in the meadow, hidden far away
A cloak of leaves, a moonbeam ray
Forget your woes and let your troubles lay
And when it's morning again, they'll wash away
Here it's safe, here it's warm
Here the daisies guard you from every harm
Here your dreams are sweet and tomorrow brings them true
Here is the place where I love you.

Σάββατο 11 Ιουνίου 2011

Summer...!

Kαι ναι, μετά από 1 περίπου μήνα ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ! Όλα τα μαθήματα και τα δεκαέξι έχουν τσεκαριστεί στο πρόγραμμα, καθώς τα έγραψα όλα. Τέλος. Ακόμα δε μπορώ να πιστέψω ότι θα κάνω μία χρονια να δω αυτή την απαίσια μπλε σφραγίδα πάνω στην 4σέλιδη κόλλα αναφοράς. ''Προαγωγικές-Απολυτήριες Γραπτές Εξετάσεις Μαΐου-Ιουνίου''.
Πραγματικά φέτος τα βαρέθηκα και με κούρασαν όλα αυτά. Ειδικά μάλιστα αφού είχαμε 16 μέρες για 16 μαθήματα. Απογοητεύτηκα κιόλας που έγραψα μόλις 93/100 λατινικά. Τουλάχιστον έγραψα 95 ή 96 Αρχαία κατεύθυνσης, με άγνωστο Πλάτωνα, οπότε είμαστε καλά. Η Φιλοσοφία δε με νοιάζει καν XD Αλλά κόντεψα να τσακωθώ με τον καθηγητή των μαθηματικών γενικής. ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ. Οκέι ξέρω ότι έκανα ένα λάθος στο Σ-Λ. Πάω 99 από κει. Μείον 8 μόρια από το iii του 4ου θέματος πάω 91. Και μετά έκανα ένα λάθος που οκέι είναι σαχλό, αλλά δε δείχνει πως δε ξέρω μαθηματικά. Απλά μπερδεύτηκα με τις μαλακισμένες ρίζες γιατί τα θέματα ίσως ήταν ό,τι πιο δύσκολο έπεσε φέτος σε όλη την Άρτα; >.< Λέω εγώ τώρα. Βλάκα. Που με κοιτάς χαμογελώντας πλατιά και μου λες: "Τι 18; Να πάρεις εσύ 18 Αλγεβρα ΓΠ; Με αυτά που έγραψες; Αν ήταν σωστά, ίσως''. Ναι φίλε. Πάνε βρες κάποιο παιδί από τη θεωρητική που να ξέρει να λύνει τις μαλακίες που μας έβαλες και να ξέρει να παίρνει ολόσωστα τους περιορισμούς στου λογαρίθμους και μετά μίλα. Οκέι, πήγαινε με στο 17 για μία λάθος ρίζα. Δε με νοιάζει. Ίσως απλά εξαιτίας σου να χάσω το απουσιολόγιο στην κατεύθυνση. Ξέρεις όμως τι, κύριε Χ.; Θα στην πω, με μεγάλη μου χαρά κιολας μετά το χουνέρι του προχείρου, μπροστά σε όλους τους συναδέλφους σου. :)
Και αφού ξέσπασα για τις ηλίθιες αντιπαιδαγωγικές φετινές εξετάσεις, συνειδητοποιώ πως ήρθε το καλοκαίρι. Βασικά, εγώ δεν πολυχαίρομαι. Φυσικά και δεν κατάφερα να πάω Θεσσαλονίκη. Λυπάμαι Κωνσταντίνα. Θα σε δω τον Ιούλιο λογικά. :Σ Και την τρίτη ξεκινάω με 2ώρο Ιστορία κατεύθυνσης. Συνειδητοποιώ ότι έχω να διαβάσω τα 2 τελευταία μαθήματα του 1ου μέρους του δευτέρου κεφαλαίου. Η αντίδρασή μου;



Aλλά σταδιακά το ξεπέρασα. Θέλω να πω ένα καλοκαίρι είναι. Και μετά άλλοι 9 μήνες. Θα περάσουν και μετά από αυτούς πραγματικά δε θέλω καν να μετρήσω πόσους μήνες θα είμαι ευτυχισμένη.
Και παρότι μέχρι 15 Ιουλίου θα βγαίνω με τον Πλάτωνα, τα Λατινικά, τα Μαθηματικά και τα κεφάλαια Ιστορίας, έχω λόγους να είμαι χαρούμενη που είναι καλοκαίρι. :) Θα πάω Αθήνα να δω την πρεμιέρα. Δε με νοιάζει τι θα γίνει ή ποιον κόσμο θα φέρω ανάποδα, θα πάω. Μετά, θα ρθει η onee-sama και ο Ηλίας!
Θα περάσουμε τέλεια!!!! Θα πάω επίσης κάποιες μέρες στο χωριό μου για διακοπές. Ακούγεται ξενέρωτο, αλλά θα περάσω καλά I'm sure :) Και μετά έχω τόσα σχέδια για πρότζεκς ζωγραφικής αυτό το καλοκαίρι και θα φτιάξω και κάτι σε ένα από τους καμβάδες μου. Κατα αυτόν τον τρόπο ελπίζω να γίνω καλύτερη στη ζωγραφική. Θέλω να πάω για μπάνιο και να περάσω καλά. 
Καλοκαίρι XD



Τρίτη 7 Ιουνίου 2011

These wounds won't seem to heal....

 Δεν ξέρω γιατί δε μπορώ να κλάψω. Απλά δεν ξέρω. Πρέπει κάπως να το βγάλω όλο αυτό από μέσα μου. Νομίζω πλέον ο μόνος τρόπος είναι το μπλογκ. Το απεχθάνομαι να γεμίζω το μπλογκ γεμάτο απαισιόδοξες αναρτήσεις αλλά έτσι είμαι εγώ. Δυσάρεστη και μέσα στην αρνητική ενέργεια, όπως πολύ εύστοχα έθεσε ένας φίλος μου προχθες.  Από πού να ξεκινήσω;
Χαίρομαι αφάνταστα που χαράμισες το χρόνο σου, σχεδόν ενάμιση χρόνο μαζί μου. Δε μπορείς να φανταστεις πόσο χαίρομαι. Και πόσο χαίρομαι που δεν είχες θυμώσει μαζί μου όταν είχα αμφισβητήσεις τις προθέσεις σου απέναντί μου. Ήσουν πάντα τόσο μα τόσο καλός μαζί μου. Λυπάμαι. Λυπάμαι. Δε μπορείς να φανταστείς πόσο λυπάμαι. Λυπάμαι που δε μπορώ να είμαι αρκετά καλή για να είμαι φίλη σου. Λυπάμαι αφάνταστα πολύ. Λυπάμαι που δεν προσπάθησα να σε κρατήσω κοντά μου. Και λυπάμαι που δεν μπορώ να στα πω δυνατά αυτά, ποτέ δεν ημουν καλή με τα λόγια. Όχι ότι βέβαια θα με ακούσεις. Ούτε καν θα δεις το μπλογκ αυτό. Προφανέστατα με μισείς πια. Προφανέστατα δεν ενδιαφέρεσαι. Συγνώμη. Ξέρω ότι φταίω. Γιατί δε μπορεί εσύ, εσύ, εσύ από όλους τους ανθρώπους που δεν κρατάς ποτέ κακίες και που τα καταλαβαίνεις όλα να μη μου μιλάς έτσι στο άσχετο. Μακάρι να μπορούσα να θυμηθώ τι ακριβώς σου έκανα για να μπορέσω να ζητήσω μία κανονική συγνώμη απο 'σενα. Μάλλον δεν το αξίζω ούτε αυτό.
Λυπάμαι που ποτέ δε μπόρεσα να σου πω πόσα πολλά σήμαινες και ακόμα σημαίνεις για εμένα. Συγνώμη και γιάυτό. Δυστυχώς ούτε στα ίδια μου τα αδέρφια δε λέω ότι τα αγαπάω. Συγνώμη που δε σου έδωσα να καταλάβεις ποτέ πόσο σε αγαπάω. Ότι σε είχα σαν αδερφό μου. Ότι ήσουν ένα από τα πιο πολύτιμα άτομα για μένα. Γιατί μονο εσύ με καταλαβαινες. Μόνο εσύ. Από όλους τους ανθρώπους που εχω συντατησει στη ζωή μου δεν νομίζω να έχω συναντησει κάποιον άλλον που να ενδιαφέρεται τόσο πολύ για ένα άτομο που γνώρισε σε μία 3ήμερη. Ήσουν ο μόνος. Ο μόνος που καταλάβαινε το χιούμορ μου. Ο μόνος που ό,τι, ό,τι κουλό και αν του έλεγα δε θα με κοίταγες σα να έχω διανοητική βλάβη. Θα με ρώταγες: "Γιατί το πιστεύεις αυτό;". Ήσουν ο μόνος που όταν έχασα τη Μυρτώ με έκανες να γελάω, παρότι ξέρω πως ένιωθες τύψεις για αυτό που έγινε, ακόμα και αν σου έλεγα πως δε φταις εσύ. Συγνώμη που δε βγήκαμε ούτε μία φορά μαζί. Συγνώμη. Αλλά δε ξέρεις πόσα απεριόριστα πολλά σου χρωστάω που ήσουν εκεί. Που μοιραζόμασταν το ίδιο θρανίο στα γαλλικά και στη θεωρητική. Που με άκουγες πάντα. Που με έκανες να γελάω. Που προσπαθούσες να με πείσεις ότι δεν είμαι και τόσο άχρηστη και απαίσια. Που με καταλάβαινες. Που ήμασταν τόσο ίδιοι.
Συγνώμη, συγνώμη. Ήξερα πως κάποια στιγμή όλη αυτή η απαισιότητα που έχω μέσα μου θα έβγαινε και θα σε έδιωχνε απο μενα. Συγνώμη που δεν είμαι αρκετά καλή για να σε κρταήσω κοντά μου. Συγνώμη που σε έκανα να θυμώσεις και να στενοχωρηθείς και οτιδήποτε άλλο. Συγνώμη που είμαι τόσο απαίσια. Που δεν σε αξίζω. Συγνώμη για όλα. Ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα ένα από τα πιο σημαντικά και πολύτιμα άτομα για εμένα. Δεν περιμένω να δεις ποτέ στη ζωή σου αυτή την ανάρτηση ή να με ακούσεις ξανά ή να μου μιλήσεις ή οτιδήποτε. Απλά θα ήθελα να ξέρεις ότι εγώ σε αγαπάω. Ότι είσαι φίλος μου. Ο καλύτερος που είχα ποτέ μου. Ότι νιώθω απεριόριστη ευγνωμοσύνη στο άτομό σου που δε με παράτησες. Ότι σε ευχαριστώ για τις χαρούμενες αναμνήσεις που μου χάρισες.
Δεν έπρεπε να δεθώ εξαρχής μαζί σου. Ήξερα που θα κατέληγε όλο αυτό. Είμαι ένα άτομο τόσο απαίσιο και...και... κακό που δεν πρέπει να δένομαι με άλλους. Δεν πρέπει να αγαπάω και να κάνω φίλους. Δεν πρέπει να νοιάζομαι. Στο τέλος καταλήγω να σας πληγώνω όλους. Ασχέτως αν σας αγαπάω τόσο πολύ. Δεν είναι διόλου παράξενο που δεν έχω φιλους. Συγνώμη που σε πλήγωσα Γ. Συγνώμη πραγματικά. Ξέρω ότι δεν αξίζω τη συγχώρεση αλλά θέλω να γνωρίζεις ότι νιώθω μετανοημενη για ό,τι και αν έκανα. Με μισώ τόσο αφάνταστα πολύ που σε πλήγωσα και σε έκανα να θυμώσεις. Δε σου αξίζει αυτό. Αυτή η συμπεριφορά. Η φιλία ενός τέρατος της φύσεως. Καλά έκανες και έφυγες. Δεν πειράζει. Θέλω να σε βλέπω ευτυχισμένο, να γελάς. Συγνώμη που σπατάλησα τόσο χρόνο από εσένα. Σε αγαπάω. Θα είσαι μια ζωή ο κολλητός μου. Σε ευχαριστώ. Για όλα.
I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
Your presence still lingers here
And it won't leave me alone

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase


When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me


You used to captivate me
By your resonating light
Now I'm bound by the life you left behind
Your face it haunts
My once pleasant dreams
Your voice it chased away
All the sanity in me

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase
When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me


I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along

When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

Κυριακή 5 Ιουνίου 2011

People change.... =/

Οι άνθρωποι αλλάζουν. Πάντα πίστευα βέβαια ότι ο πυρήνας μένει ίδιος. Και ότι αλλάζουν μερικά μικρά κομμάτια. Πολύ μικρά αλλά και πάλι σημαντικά. Δεν είμαι κατά των αλλαγών. Αντιθέτως, όταν κάποιος αλλάζει, συνήθες είναι να αλλάζει προς το καλύτερο. Να γινεται καλύτερος άνθρωπος. Με αυτού του είδους την αλλαγή εγώ δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα. Με την άλλη έχω. Όταν το άτομο για το οποίο τόσο νοιάστηκες σου παρουσιάζει ένα παντελώς διαφορετικό. Δεν το καταλαβαίνω όλο αυτό. Είναι ανούσιο. Και πραγματικά αυτού του είδους η αλλαγή με εκνευρίζει. Γνωρίζεις κάποιον, δένεσαι μαζί του, τον συμπαθείς, τον αγαπάς, γίνεται φίλος σου και εν τέλει καταλήγει να αλλάζει. Να μετατρέπεται σε κάτι που δεν είναι καλό. Και πως να είναι καλό; Αφού τον αγάπησες για αυτό που ήταν. Επιεδή είχε δύο-τρια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Όταν αυτά τα χάνει για να τα...αντικαταστήσει με καινούρια, τότε πού είναι αυτό το άτομο που αγάπησες; Αυτό που εμπιστεύτηκες; Αυτό για το οποίο νοιάστηκες; Έχει φύγει. Έχει χαθεί. Και δεν είναι ότι δε δίνω ευκαιρία σε δεύτερες ευκαιρίες. Για 'μένα και τρίτες και τέταρτες και πέμπτες υπάρχουν. Απλά σε μερικά πράγματα είμαι το ίδιο ψυχρή και απόλυτη όπως ο κύριος Ντάρσι.


"My good opinion, once lost, is lost forever."
-Mr. Darcy, Pride and Prejudice 2005 

Δυστυχώς ή ευτυχώς, έτσι είμαι και εγώ. Δεν μπορώ τις αλλαγές. Και αν χάσω την καλή γνώμη που έχω για κάποιον, πάει... Φινίτο οι σχέσεις μου μαζί του. Οπότε να ξέρεις εσύ, ο οποιοδησποτε εσύ που διαβάζεις αυτήν εδώ την ανάρτηση, πως απλά δε σου μιλάω επειδή έχεις αλλάξει. Και η αλλαγή σου, ήταν κατ'εμένα, άσχημη.

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011

There is a song that never ends....

Ένα τραγούδι. Αυτό είναι η ζωή. Ένα περίεργο και πολύπλοκο τραγούδι. Γεμάτο ήχους που βγάζουν συναίσθημα.
Κάποιες φορές, φαίνεται ότι το τραγούδι είναι γραμμένο από κάποιον μελαγχολικό, από κάποιον λυπημένο, από κάποιον θυμωμένο. Άλλες  φορές φαίνεται πως ο μουσικός είναι υπερβολικά χαρούμενος, είναι ερωτευμένος, μαγεμένος, ονειρεύεται, ελπίζει, έχει φιλοδοξίες.
O κάθε ένας από εμάς γράφει το δικό του μοναδικό τραγούδι. Συνθέτει μουσική και στίχους, βρίσκει την κατάλληλη ορχήστρα και το εκτελεί. Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με το τραγούδι του.
Το δικό μου τραγούδι δεν ξέρω γιατί, αλλά μία ζωή ήταν μουντό, μονόχνωτο, πικρό και απαίσιόδοξο. Όμως πρόσφατα συνειδητοποίησα πως το τραγούδι μου έχει αλλάξει. Έχει γίνει χαρούμενο.
Σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να θλίβομαι. Έχω τις καμενιές στο μσν με τον Πάνο, το γλυκό μου e-γιο που με βρίζει ακατάπαυστα καθημερινά. Και εγώ σε αγαπάω μικρέ.
Με τη Γιάννα απλά πιάνουμε μία οποιαδήποτε συζήτηση και φτάνουμε σε άλλα άκυρα πράγματα περνώντας τέλεια. Οι 3 ώρες στο Mall δεν ήταν τίποτα. Ανέμενε κάψιμο onee-sama το καλοκαίρι XD
Με το Μυρτάκι τι να πω; Είναι λατρεία. Βασικά η Μυρτώ με έχει κάνει το άτομο που είμαι τώρα σε μεγάλο βαθμό. Γιατί όταν συναναστρέφεσαι με ήρεμα και γλυκά άτομα, γίνεσαι και εσύ ένας από αυτούς. Σε λατρεύω γλυκό μου.
Η Κωνσταντίνα. Απλά η Κωνσταντίνα με νιώθει 100%. Λατρεύω να μιλάω μαζί της. Ελπίζω να σε δω σύντομα αγάπη. <3
New additions πλέον. Το Μιχάλη. Καλά οκ από ότι φαίνεται ο Μιχάλης με έχει ψυχολογήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό Ο.ο Οι συζητήσεις με το Μιχαλη μπορούν να είναι πολύ καμένες αλλά και ενδιαφέρουσες. Mη λες ότι σε βαριέμαι. Ξέρεις ότι δεν ισχύει. ;)
Σαράντη :Ρ Οκέι και με το Σαράντη μιλάμε. Πολύ. έχουμε κλείσει 7ωρο. Ο_Ο Λατρεύουμε σαράντη XD
Χαίρομαι που το τραγούδι έχει γεμίσει με μικρά όμορφα πράγματα που το κάνουν χαρούμενο. Πάντα μετά από ένα-δύο λυπημένα κουπλέ έρχεται το καλό κουπλέ. Το αναζωογονητικό.
'Cause every little thing is gonna be all right C:


Πέμπτη 26 Μαΐου 2011

I'm just one of those ghosts, travelling endlessly.



Δεν πρέπει να συνεχίσω αυτά τα "μαθήματα μουσικής" γιατί με κάνουν να θυμάμαι όοοοολα τα αγαπημένα μου τραγούδια. Και τραγούδια που μου δημιουργούν πολύ παράξενα συναισθήματα. Μελαγχολία ίσως.
Ωρες-ώρες απλά νιώθω πως πρέπει να φύγω. Να φύγω μακριά από όλους και από όλα. Να αποφύγω τα πάντα. Τα λάθη μου, κυρίως, και τις συνέπειες τους. Αυτό φυσικά είναι λάθος, πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πάντα. Αλλα ούτως ή άλλως....όσο και να φευγω, πάντα θα γυρνάω πίσω. Αλλά όμως αυτό που θέλω πάρα πολύ είναι να βρω τη θέση μου. Να βρω που ανήκω... Μερικές φορές φαίνεται πως είσαι ολομόναχος και απλά γυρίζεις γύρω-γύρω σε ένα απόλυτο σκοτάδι, περιμένοντας να βρεις την άκρη του τούνελ. Άλλες φορές ακους και άλλους που ψάχνουν. Και μερικές φορές φαίνεται αδύνατο να βρεις αυτό που ψάχνεις. Γιατί ξέρεις τι ψάχνεις;
Ταξιδεύεις ελπίζοντας να βρεις το τέλειο, το ιδανικό, το υπέροχο. Και όμως δε χρειάζεται πάντα να ψάχνεις για το τέλειο, το ιδανικό, το υπέροχο. Σε αποσυντονίζει το να ψάχνεις αυτό το τέλειο. Όμως λογικό δεν είναι; Μας έχουν πληγώσει όλοι τόσο ανεπανόρθωτα οι άνθρωποι γύρω μας... Διάβαζα ξανά το ημερολόγιό μου σήμερα. Στις 27/09/2009 έγραφα: ''Σήμερα με τη Μυρτώ πήραμε στο παζάρι που έρχεται κάθε χρόνο στην Άρτα κάτι βραχιόλια. Πάνω γράφουν και τα δύο 'Μ+Μ'. Είναι η απόλυτη έκφραση φιλίας, μετά από 9 χρόνια που είμαστε μαζί. Είμαστε τόσο τυχερές που τα βρήκαμε! Και η Μυρτώ υποσχέθηκε πως δε θα το βγάλει ποτέ. Ποτέ...''. Δεν είναι μόνο αυτές οι σχέσεις που μας πληγώνουν. Είναι και άλλες, μυριάδες και μυριάδες. Και όταν σε πληγώνουν νιώθεις πως στέκεσαι απόμερα, πως βλέπεις τη ζωή να περνά μπροστά σου.
Και απλά ταξιδεύεις πιστεύοντας πως θα βρεις κάτι καλύτερο. Πάντα ταξιδεύεις. Και ταξιδεύεις. Και είναι το ταξίδι σου ατελείωτο. Αλλά πάντα καταλαβαίνεις πως εν τέλει αυτό που έψαχνες ήταν ακριβώς εκεί. Μπροστά σου τόσο καιρό. Κρυμμένο....


I'm going away for a while
But I'll be back, don't try to follow me
'cause I'll return as soon as possible
See I'm trying to find my place
But it might not be here that I feel safe
We all learn to make mistake

And run
From them
With no direction
Run from them, from them
With no direction

I'm just one of those ghosts
Traveling endlessly
Don't need no road
In fact they follow you
And we just go in circles
Now I'm told that this life
And pain is just a simple compromise
So we can get what we want out of it

Someone try to classify,
A broken heart and twisted minds
So I can find someone to rely on

So run
To them, to them
Full speed ahead
Oh you are not
Useless
We are just

Misguided ghosts
Traveling endlessly
The ones we trusted the most
Pushed us far away
And there's no one role
We should not be the same
But I'm just a ghost
And still they echo me
They echo me in circles.



Δευτέρα 23 Μαΐου 2011

Too much to do O.O

Kάπως έτσι είναι το γραφείο μου. Και πώς πάνε οι μέρες μου;
Διάβασμα-Λίγο Υπολογιστής-Διάβασμα-Ύπνος-Διάβασμα-Εξετάσεις-Διάβασμα και ούτω κάθε εξής.
Έχω πήξει στο διάβασμα. Μας έβαλαν όλα τα θεωρητικά μαζί! Πρώτα Αχαία Κατεύθυνσης, μετά Φιλοσοφία και Γαλλικά την ίδια μέρα, μετά Αρχαία Γενικής και αύριο γράφω Λατινικά*φέιντς* και Αρχές Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. Έχω κάνει μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια μου και ταυτόχρονα έχω τόσες ιδέες για το ΧΓ, που απλά δεν προλαβαίνω να τις συζητήσω με κανέναν γιατί μετά τις ξεχνάω και επίσης έχω και στο κεφάλι μου το συνεχές ''Πόπλιος Σκιπίωνας, Κάσσιος από την Πάρμα, Ηρακλής, Κάκος ο βοσκός''. Η θεωρητική κάνει τους ανθρώπους σάικο. '.' Φοβάμαι πως δε θα βγάλω την ύλη στα Λατινικά(ακόμα δεν την έχω βγάλει ολόκληρη) και δεν έχω πάρει ύλη για το ΑΠΕ, οπότε ζήτω που καήκαμε.
Και θέλω να πάω και Θεσσαλονίκη 10-11-12, αλλά η μήτηρ είπε το κλασσικό ''Θα το σκεφτώ Creepy''. Δηλαδή ''Κάτσε διάβασε, χέσε μας, σιγά μη σε αφήσω να πάς.''. -.-''

Συγνώμη για την άσκοπη ανάρτηση. :Ρ

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

What is essential is invisible to the eye.


Και μετά από μία συζήτηση με ένα φίλο(ή τουλάχιστον από ότι θεωρώ εγώ είναι φίλος μου) έρχεται πάλι ο Μικρός Πρίγκιπας. Φιλοσοφίες ζωής είναι αυτές.
Το παιδί αυτό τέλος πάντων είναι πολύ καλό παιδί. Στην αρχή δεν φαίνεται, ίσως επειδή δεν τον γνωρίζεις πολύ καλά. Μετά όμως σου ανοίγεται ο χαρακτήρας του και είναι όπως τραβάς τις κουρτίνες από ένα παράθυρο. Εκεί που είναι σκοτάδι, το φως μπαίνει μέσα και φωτίζεται όλο το δωμάτιο και πλέον βλέπεις καθαρά. Μπροστά σου είναι όοοολος ο κόσμος. Έτσι και με το χαρακτήρα του παιδιού λοιπόν. Στην αρχή δε σου δείχνει πολλά. Στη συνέχεια όμως αρχίζει να σου ανοίγεται, να μιλάτε πιο πολύ, σε κάνει να χαμογελάς και να γελάς. Και εν τέλει ξεκινά να σου φτιάχνει τη μέρα και να σε κάνει να νιώθεις άσχημα όποτε φεύγει, ή να τον ψάχνεις με αγωνία. Και κάπως έτσι ξεκινάς να δημιουργείς δεσμούς και να δένεσαι με τον άλλον. Και να τον συμπαθείς, όχι γιατί σου κάνει χάρες ή γιατί σου λέει μία κολακία για το ντύσιμό σου ή γιατί βγαίνετε παρέα για να πεις ''Κοίτα-εγώ-βγαίνω-με-τον-τόσο-κουλ-τύπο''. Τον συμπαθείς επειδή απλά σου φτιάχνει τη μέρα. Επειδή είναι αυτός που είναι. Μέχρι και ανάρτηση έφτασα να κάνω για χάρη του, for goodness'  sake!
Kαι τέλος πάντων, αυτό το τόσο καλό και γλυκό άτομο με το οποίο άρχισες να δένεσαι, σου λέει πως έχει κόμπλεξ. Με την εμφάνισή του. ΟΜΓΚ. Ο_Ο
Πόσο καιρό θα πρέπει να μας πάρει για να καταλάβουμε ότι δεν χρειαζεται να είμαστε τέλειοι; Δε χρειάζεται. Και 'γω το προσπάθησα. Προσπάθησα να αλλάξω για να γίνω αποδεκτή. Για να τους αρέσω και να με κάνουνε παρέα. Και μετά έγινα ξανά η βαρετή Creepy Dreamer που ήμουν, καθώς κανείς δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που είναι. Ποτέ. Και παρότι δεν είχα φίλους εδώ κοντά, συνειδητοποίησα πως κάποια άτομα, όχι όλα, αλλά κάποια, με συμπαθούν. Χωρίς να με βλέπουν, χωρίς να με ξέρουν, με συμπαθούν. Και τότε ήταν που κατάλαβα πως παρότι άκουγα χίλια δυο σχόλια για την εμφάνισή μου, αυτό δεν είναι παρά ένα περιτύλιγμα. Το πιο σημαντικό κρύβεται μέσα.
Γι'αυτό λοιπόν πλέον με εκνευρίζουν όλα αυτά για την εμφάνιση. Πραγματικά, αυτό δεν είναι παρά μία πρώτη εντύπωση. Το ότι ο άλλος έχει ξανθά μαλλιά ή γαλάζια μάτια και μοιάζει με άγγελο δεν τον κάνει ντεμέκ τον καλύτερο άνθρωπο του κόσμου. Ούτε κάποιος που δεν είναι τόσο όμορφος είναι απαραίτητα κακός. Σαφώς ένα όμορφο περιτύλιγμα μας ελκύει για να γνωρίσουμε τον άλλον καλύτερα. Όμως πραγματικά, έχει καμία σημασία; Ό,τι είναι πιο σημαντικό, πραγματικά είναι μέσα. Είναι αυτό που δε βλέπουμε ποτέ, όπως είπε κάπου κάποτε μία σοφή αλεπού. Ο χαρακτήρας είναι αυτός που μετράει και αυτός που μας κάνει τόσο ξεχωριστούς και που κάνει τους άλλους να μας αγαπάνε. Οπότε παρότι τα κόμπλεξ μου παραμένουν και δεν πρόκειται να φύγουν και ποτέ, εγώ έχω αρχίσει να έχω θετικές ελπίδες πάνω στο θέμα αυτό... Μην αφήνεται κανέναν να σας την πει, dreamers. Είμαστε όλοι onigiri εδώ μέσα. Πράγμα που σημαίνει πως είμαστε ξεχωριστοί. ^__^


Καλό Σαββατοκύριακο dreamers! Σας αφήνω με τους Dark Sanctuary, Cet Enfer Au Paradis!

(Για να δείτε που κολλάνε τα onigiri με την όλη υπόθεση, κλικ εδώ! )