give me something i can believe

“Only once in your life, I truly believe, you find someone who can completely turn your world around. You tell them things that you’ve never shared with another soul and they absorb everything you say and actually want to hear more. You share hopes for the future, dreams that will never come true, goals that were never achieved and the many disappointments life has thrown at you. When something wonderful happens, you can’t wait to tell them about it, knowing they will share in your excitement. They are not embarrassed to cry with you when you are hurting or laugh with you when you make a fool of yourself. Never do they hurt your feelings or make you feel like you are not good enough, but rather they build you up and show you the things about yourself that make you special and even beautiful. There is never any pressure, jealousy or competition but only a quiet calmness when they are around. You can be yourself and not worry about what they will think of you because they love you for who you are. The things that seem insignificant to most people such as a note, song or walk become invaluable treasures kept safe in your heart to cherish forever. Memories of your childhood come back and are so clear and vivid it’s like being young again. Colours seem brighter and more brilliant. Laughter seems part of daily life where before it was infrequent or didn’t exist at all. A phone call or two during the day helps to get you through a long day’s work and always brings a smile to your face. In their presence, there’s no need for continuous conversation, but you find you’re quite content in just having them nearby. Things that never interested you before become fascinating because you know they are important to this person who is so special to you. You think of this person on every occasion and in everything you do. Simple things bring them to mind like a pale blue sky, gentle wind or even a storm cloud on the horizon. You open your heart knowing that there’s a chance it may be broken one day and in opening your heart, you experience a love and joy that you never dreamed possible. You find that being vulnerable is the only way to allow your heart to feel true pleasure that’s so real it scares you. You find strength in knowing you have a true friend and possibly a soul mate who will remain loyal to the end. Life seems completely different, exciting and worthwhile. Your only hope and security is in knowing that they are a part of your life.” 
-Bod Marley

Όχι ότι ακούω ρέγκε, αλλά πιστεύω ότι αυτό είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω διαβάσει ποτέ μου. Κατάφερε με λέξεις απλές να περιγράψει πράγματα που νιώθουμε. Αυτό το αίσθημα που νιώθεις πως θα σκάσεις από την ευτυχία. Όταν ο ήλιος για σένα φαντάζει ένα τικ πιο λαμπερός και με πιο πολλές ακτίνες και νιώθεις το χάδι του ανάλαφρο πάνω σου. Όταν με απλανές βλέμμα κοιτάς ξαπλωμένος στο γρασίδι τα σύννεφα να περνούν και για σένα έχουν ιδιαίτερα σχήματα. Όταν και μόνο που ακούς μία φωνή το στομάχι σου δένεται κόμπος σφιχτός και άλυτος και τα μάγουλά σου κοκκινίζουν και νιώθεις 15.000.000 πεταλούδες να πετούν στο στομάχι σου δημιουργώντας τυφώνα. Και παρά αυτά τα "δυσάρεστα" αποτελέσματα, η φωνή αυτή και μόνο αρκεί για να σε κάνει να χαμογελάσεις μέσα σε μία μέρα δύσκολη και πικρή και μίζερη και μαύρη. Όταν μία αγκαλιά σε χωράει τόσο άνετα, που λες "ναι ρε παιδί μου, για αυτή εδώ την αγκαλιά φτιάχτηκα, τέλος". Όταν, από εκεί που δεν το περιμένεις, μερικά άτομα είναι εκεί για σένα. Για να σε κάνουν να γελάς, να σε πειράζουν, να σε αγαπάνε, να σε δέχονται για αυτό που είσαι, να σε αφήνουν να μπεις μέσα στη ζωή τους και να σου δίνουν ένα κομμάτι από την καρδιά τους και ίσως αυτό να μην φαίνεται τόσο σημαντικό, αλλά πραγματικά τι θα έκανες χωρίς αυτούς τους ανθρώπους; Χωρίς αυτά τα γέλια, τις χαρούμενες στιγμές, τα νεύρα και τα κλάματα, τις χαζές ατάκες, τα ηλίθια αστεία που μόνο εσείς καταλαβαίνετε, το κάψιμο και τις ατελείωτες συζητήσεις; Χωρίς να το καταλάβεις αυτά τα άτομα απλώνουν τα χέρια τους και αγκαλιάζουν τη ζωή σου και το είναι σου και ξαφνικά από εκεί που ήταν ένα "τίποτα", σημαίνουν τα πάντα. Το γέλιο σου και τα δάκρυά σου. Την αγάπη σου, τη χαρά σου, το θυμό σου, τις αναμνήσεις σου. Όλα αυτά. Τα πάντα και το τίποτα, το άπειρο και το μηδέν, όλα, όλα σου το σύμπαν τριγυρίζει γύρω από κάποια ζευγάρια μάτια και κάποια χαμόγελα. Και ξέρεις ότι δε θα είσαι μόνος. Για κάμποσο καιρό τουλάχιστον.

Can you still see the heart of me?

All my agony fades away

when you hold me in your embrace

Don't tear me down for all I need

Make my heart a better place

Give me something I can believe

Don't tear me down

You've opened the door now, don't let it close

P.S. Ιδέα δεν έχω γιατί βγήκε έτσι η ανάρτηση, απλά αγνοήστε το. :Ρ

make mistakes :D

I hope that in this year to come, you make mistakes.Because if you are making mistakes, then you are making new things, trying new things, learning, living, pushing yourself, changing yourself, changing your world. You're doing things you've never done before, and more importantly, you're Doing Something.So that's my wish for you, and all of us, and my wish for myself. Make New Mistakes. Make glorious, amazing mistakes. Make mistakes nobody's ever made before. Don't freeze, don't stop, don't worry that it isn't good enough, or it isn't perfect, whatever it is: art, or love, or work or family or life.Whatever it is you're scared of doing, Do it.

Make your mistakes, next year and forever.

~Neil Gaiman on December the 31st, 2011

Αχ Neil, με οδηγείς να σε αγαπώ όλο και πιο πολύ, you know that?

Πιστεύω πως αυτό το κείμενο συνδυάζεται πολύ εύκολα με τον επίσης αγαπημένο μου Λέο Μπουσκάλια, που μας λέει πως ό,τι αξίζει πιο πολύ στη ζωή είναι να ρισκάρουμε.
Να λέμε ένα "βρε δεν πάει στο διάολο;" και να δίνουμε μία ευκαιρία στο κάθε τι. Να βλέπουμε νέα πράγματα, νέους ανθρώπους, νέες εμπειρίες. Να γελάμε και να κλαίμε. Να πέφτουμε, να χτυπάμε, να ματώνουμε και να σηκωνόμαστε πάλι. Κάπως έτσι δεν κάναμε όταν ήμασταν μικρά παιδιά; Πέφταμε, χτυπάγαμε, κλαίγαμε, αλλά μετά σκουπίζαμε με λερωμένα χέρια τα μάγουλα και με γόνατα σκισμένα και ένα χαμόγελο (συνήθως φαφούτικο) ως τα αυτιά συνεχίζαμε το παιχνίδι.
Η ζωή έχει τόσες πτυχές, τόσα επίπεδα, τόσους ήχους, τόσες γεύσεις, τόσα χρώματα, τόσες οσμές.
Γιατί να μιζεριάζουμε; Είναι μία νέα χρονιά, ένα νέο ημερολόγιο με σελίδες λευκές σα το χιόνι. Ας πάρουμε μία πένα, ένα στυλό και ας αρχίσουμε να γράφουμε. Και ας αφήσουμε στην άκρη το διορθωτικό. Ποιος χέστηκε; Ας κάνουμε λάθη. Ας βάλουμε έναν εξτρά τόνο ή ένα "λ" παραπάνω, δε χάθηκε η δουλειά. Μπορεί να βγει ένα αποτέλεσμα τόσο πολύχρωμο και σπάνιο και ιδιαίτερο που να μη μπορείτε να πάρετε τα μάτια σας από πάνω του.

Ας κάνουμε λάθη παρέα αυτή τη χρονιά λοιπόν, φίλοι bloggers :D

On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Έχετε διαβάσει παραμύθια; Και να μην έχετε διαβάσει, έχετε ακούσει.

Πόσες φορές ο/η πρωταγωνιστής/πρωταγωνίστρια ήταν άσχημος/η;

Η Χιονάτη, η Σταχτοπούτα, η Ωραία Κοιμωμένη, όλες τους ήταν όμορφες. Να μη σχολιάσω καν την Πεντάμορφη.  Το Τέρας και ο Βάτραχος έγιναν όμορφοι πρίγκιπες με ένα μόλις φιλί. Οι μάγισσες και οι κακοί τύποι ήταν πάντοτε άσχημοι.

Το κριτήριο λοιπόν που καθόριζε τον «καλό» και τον «κακό», από τη πιο μικρή μας ηλικία, ήταν η ομορφιά και η ασχήμια αντιστοίχως.

Πιστεύω πως κάπως έτσι εμφυσήθηκε  μέσα μας αυτή η μανία να κρίνουμε το εξωτερικό. Και λέω κρίνουμε, γιατί και εγώ το κάνω, I am no saint.

Απλά όμως έχει αρχίσει να με εκνευρίζει αυτό. Έστω ότι υπάρχει μια Χ κοπέλα που γουστάρει ένα Ψ αγόρι. Ο Ψ ίσως να μην είναι ο υπέρτατος θεός, με τους τετραγωνισμένους κοιλιακούς και τη φάτσα του Johnny Depp ή του Robert Downey Jr. αλλά στην Χ αρέσει. Έλα όμως που ο Ψ δεν θέλει να τα φτιάξει με τη Χ. Τη θεωρεί πολύ σκέτη και έχει μάτια μόνο για τη Φ που είναι ψηλή, ξανθιά, ηλιοκαμένη γαλανομάτα, με σουρφωτά ιταλικά χείλη, τα μακριά πόδια και τις αναλογίες 90-60-90. Επίσης όμως η Φ είναι στόκος και αν της πεις κάτι για τον Πλάτωνα, τον Buffon ή τον Rousseau θα σε ρωτήσει ποια μάρκα καλλυντικών είναι. Ενώ με τη Χ θα μπορούσες να κάνεις μια συζήτηση πάνω στις απόψεις των αναφερθέντων ατόμων, να διαλεχθείς για ένα βιβλίο που βγήκε πρόσφατα στην αγορά, να σχολιάσεις μια ταινία, να πεις κάποια πράγματα για ένα συγκρότημα ή ένα κομμάτι.

Όμως η Χ είναι σκέτη, σωστά;

Είναι τόσο βαρετό αυτό και το μισώ, το μισώ, το μισώ. Οι –λίγοι- φίλοι που έχω εδώ με κοιτάν περίεργα όταν μιλάω για τους φίλους που έχω στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στην Αλεξανδρούπολη, την Κρήτη. Δεν καταλαβαίνουν πώς γίνεται αυτό. Εγώ καταλαβαίνω όμως.

Γιατί απλά δε νοιαστήκαμε να κρίνουμε εμφανίσεις. Γνωριστήκαμε από ένα φόρουμ, περάσαμε ατελείωτες ώρες καψίματος στο msn, στο τηλέφωνο, στα sms. Ναι, στην αρχή δεν τους εμπιστευόμουν απόλυτα, γιατί πίστευα πως ίσως έκρυβαν την πραγματική τους προσωπικότητα. Όμως ωρίμασα και κατάλαβα πως και να γίνει αυτό, it’s okay. Υπάρχουν αρκετοί κάφροι στον πλανήτη και πολλές φορές βρίσκονται και δίπλα μας.

Λοιπόν, εμείς δεν κοιτάξαμε εμφανίσεις. Γιατί οι φωτογραφίες στο Facebook και το msn δεν λένε και κάτι, right? Παραβλέψαμε το εξωτερικό και κάναμε ανασκαφές και ψάξαμε βαθύτερα και φτάσαμε στον πυρήνα και βρήκαμε αυτό που πραγματικά αξίζει και αυτό που είναι πολύτιμο.

Γιατί αγάπησα την Κωνσταντίνα επειδή είναι τρολλ και με κάνει να γελάω και είναι comrade και καρμικός έρωτας, τη Γιάννα επειδή καίγομαι μαζί της και της λέω ό,τι να ‘ναι χωρίς να παρεξηγεί ποτέ της, το Μιχάλη επειδή καταλαβαίνει, τη Μυρτώ επειδή με κάνει καλύτερο άνθρωπο και είναι ένα χρωματιστό ουράνιο τόξο, τον Πάνο επειδή είναι ο μικρός αδερφός που θα ‘θελα, τον Κωστή για το χιούμορ του και την ήπια προσωπικότητά του, το Χρήστο επειδή επίσης με άλλαξε προς το καλύτερο και υπομένει οτιδήποτε κάνω αγόγγυστα, το Κατερινάκι γιατί είναι ανεξίκακο, το Χάρη γιατί είναι αρκετά καμμένος ώστε να με αντέχει και υπερβολικά καλό άτομο και συνάμα λίγο τρολλ…και πόσους άλλους που τώρα ξεχνάω αλλά επίσης τους αγαπάω, τον καθένα για ένα ξεχωριστό λόγο. Και όχι επειδή έχουν γαμάτα μάτια ή ντύνονται στυλάτα ή έχουν cool παρέα. Απλά επειδή είναι αυτοί που είναι.

Ίσως να το βλέπω πολύ χαζο-ρομαντικά και λοιπά, είμαι και ονειροπόλα παναθεμά με και πάντα θα αναζητώ το ιδεατό και αυτό που ψάχνω, όμως θα ‘θελα να σταματήσει όλο το θέμα του «σε-κρίνω-από-την-εμφάνισή-σου».

Γιατί απλά είναι βαρετό να σε κοιτούν περίεργα επειδή έχεις κολιέ που γράφει Jace και σου αρέσει ακόμη ο Harry Potter και βλέπεις Game of Thrones(σημείωση: Στην Άρτα κανείς δεν το έχει ακουστά).

Αλλά ξέρω πως είναι μάταιο να ελπίζω τέτοια πράγματα. :P

Θα μείνω με τα onigiri μου που με αγαπάνε και ας μη με έχουν δει ποτέ ^_^

There is a song that never ends....

Ένα τραγούδι. Αυτό είναι η ζωή. Ένα περίεργο και πολύπλοκο τραγούδι. Γεμάτο ήχους που βγάζουν συναίσθημα.
Κάποιες φορές, φαίνεται ότι το τραγούδι είναι γραμμένο από κάποιον μελαγχολικό, από κάποιον λυπημένο, από κάποιον θυμωμένο. Άλλες  φορές φαίνεται πως ο μουσικός είναι υπερβολικά χαρούμενος, είναι ερωτευμένος, μαγεμένος, ονειρεύεται, ελπίζει, έχει φιλοδοξίες.
O κάθε ένας από εμάς γράφει το δικό του μοναδικό τραγούδι. Συνθέτει μουσική και στίχους, βρίσκει την κατάλληλη ορχήστρα και το εκτελεί. Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με το τραγούδι του.
Το δικό μου τραγούδι δεν ξέρω γιατί, αλλά μία ζωή ήταν μουντό, μονόχνωτο, πικρό και απαίσιόδοξο. Όμως πρόσφατα συνειδητοποίησα πως το τραγούδι μου έχει αλλάξει. Έχει γίνει χαρούμενο.
Σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να θλίβομαι. Έχω τις καμενιές στο μσν με τον Πάνο, το γλυκό μου e-γιο που με βρίζει ακατάπαυστα καθημερινά. Και εγώ σε αγαπάω μικρέ.
Με τη Γιάννα απλά πιάνουμε μία οποιαδήποτε συζήτηση και φτάνουμε σε άλλα άκυρα πράγματα περνώντας τέλεια. Οι 3 ώρες στο Mall δεν ήταν τίποτα. Ανέμενε κάψιμο onee-sama το καλοκαίρι XD
Με το Μυρτάκι τι να πω; Είναι λατρεία. Βασικά η Μυρτώ με έχει κάνει το άτομο που είμαι τώρα σε μεγάλο βαθμό. Γιατί όταν συναναστρέφεσαι με ήρεμα και γλυκά άτομα, γίνεσαι και εσύ ένας από αυτούς. Σε λατρεύω γλυκό μου.
Η Κωνσταντίνα. Απλά η Κωνσταντίνα με νιώθει 100%. Λατρεύω να μιλάω μαζί της. Ελπίζω να σε δω σύντομα αγάπη. <3
New additions πλέον. Το Μιχάλη. Καλά οκ από ότι φαίνεται ο Μιχάλης με έχει ψυχολογήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό Ο.ο Οι συζητήσεις με το Μιχαλη μπορούν να είναι πολύ καμένες αλλά και ενδιαφέρουσες. Mη λες ότι σε βαριέμαι. Ξέρεις ότι δεν ισχύει. ;)
Σαράντη :Ρ Οκέι και με το Σαράντη μιλάμε. Πολύ. έχουμε κλείσει 7ωρο. Ο_Ο Λατρεύουμε σαράντη XD
Χαίρομαι που το τραγούδι έχει γεμίσει με μικρά όμορφα πράγματα που το κάνουν χαρούμενο. Πάντα μετά από ένα-δύο λυπημένα κουπλέ έρχεται το καλό κουπλέ. Το αναζωογονητικό.
'Cause every little thing is gonna be all right C:

What is essential is invisible to the eye.

Και μετά από μία συζήτηση με ένα φίλο(ή τουλάχιστον από ότι θεωρώ εγώ είναι φίλος μου) έρχεται πάλι ο Μικρός Πρίγκιπας. Φιλοσοφίες ζωής είναι αυτές.
Το παιδί αυτό τέλος πάντων είναι πολύ καλό παιδί. Στην αρχή δεν φαίνεται, ίσως επειδή δεν τον γνωρίζεις πολύ καλά. Μετά όμως σου ανοίγεται ο χαρακτήρας του και είναι όπως τραβάς τις κουρτίνες από ένα παράθυρο. Εκεί που είναι σκοτάδι, το φως μπαίνει μέσα και φωτίζεται όλο το δωμάτιο και πλέον βλέπεις καθαρά. Μπροστά σου είναι όοοολος ο κόσμος. Έτσι και με το χαρακτήρα του παιδιού λοιπόν. Στην αρχή δε σου δείχνει πολλά. Στη συνέχεια όμως αρχίζει να σου ανοίγεται, να μιλάτε πιο πολύ, σε κάνει να χαμογελάς και να γελάς. Και εν τέλει ξεκινά να σου φτιάχνει τη μέρα και να σε κάνει να νιώθεις άσχημα όποτε φεύγει, ή να τον ψάχνεις με αγωνία. Και κάπως έτσι ξεκινάς να δημιουργείς δεσμούς και να δένεσαι με τον άλλον. Και να τον συμπαθείς, όχι γιατί σου κάνει χάρες ή γιατί σου λέει μία κολακία για το ντύσιμό σου ή γιατί βγαίνετε παρέα για να πεις ''Κοίτα-εγώ-βγαίνω-με-τον-τόσο-κουλ-τύπο''. Τον συμπαθείς επειδή απλά σου φτιάχνει τη μέρα. Επειδή είναι αυτός που είναι. Μέχρι και ανάρτηση έφτασα να κάνω για χάρη του, for goodness'  sake!
Kαι τέλος πάντων, αυτό το τόσο καλό και γλυκό άτομο με το οποίο άρχισες να δένεσαι, σου λέει πως έχει κόμπλεξ. Με την εμφάνισή του. ΟΜΓΚ. Ο_Ο
Πόσο καιρό θα πρέπει να μας πάρει για να καταλάβουμε ότι δεν χρειαζεται να είμαστε τέλειοι; Δε χρειάζεται. Και 'γω το προσπάθησα. Προσπάθησα να αλλάξω για να γίνω αποδεκτή. Για να τους αρέσω και να με κάνουνε παρέα. Και μετά έγινα ξανά η βαρετή Creepy Dreamer που ήμουν, καθώς κανείς δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που είναι. Ποτέ. Και παρότι δεν είχα φίλους εδώ κοντά, συνειδητοποίησα πως κάποια άτομα, όχι όλα, αλλά κάποια, με συμπαθούν. Χωρίς να με βλέπουν, χωρίς να με ξέρουν, με συμπαθούν. Και τότε ήταν που κατάλαβα πως παρότι άκουγα χίλια δυο σχόλια για την εμφάνισή μου, αυτό δεν είναι παρά ένα περιτύλιγμα. Το πιο σημαντικό κρύβεται μέσα.
Γι'αυτό λοιπόν πλέον με εκνευρίζουν όλα αυτά για την εμφάνιση. Πραγματικά, αυτό δεν είναι παρά μία πρώτη εντύπωση. Το ότι ο άλλος έχει ξανθά μαλλιά ή γαλάζια μάτια και μοιάζει με άγγελο δεν τον κάνει ντεμέκ τον καλύτερο άνθρωπο του κόσμου. Ούτε κάποιος που δεν είναι τόσο όμορφος είναι απαραίτητα κακός. Σαφώς ένα όμορφο περιτύλιγμα μας ελκύει για να γνωρίσουμε τον άλλον καλύτερα. Όμως πραγματικά, έχει καμία σημασία; Ό,τι είναι πιο σημαντικό, πραγματικά είναι μέσα. Είναι αυτό που δε βλέπουμε ποτέ, όπως είπε κάπου κάποτε μία σοφή αλεπού. Ο χαρακτήρας είναι αυτός που μετράει και αυτός που μας κάνει τόσο ξεχωριστούς και που κάνει τους άλλους να μας αγαπάνε. Οπότε παρότι τα κόμπλεξ μου παραμένουν και δεν πρόκειται να φύγουν και ποτέ, εγώ έχω αρχίσει να έχω θετικές ελπίδες πάνω στο θέμα αυτό... Μην αφήνεται κανέναν να σας την πει, dreamers. Είμαστε όλοι onigiri εδώ μέσα. Πράγμα που σημαίνει πως είμαστε ξεχωριστοί. ^__^


Καλό Σαββατοκύριακο dreamers! Σας αφήνω με τους Dark Sanctuary, Cet Enfer Au Paradis!

(Για να δείτε που κολλάνε τα onigiri με την όλη υπόθεση, κλικ εδώ! )

Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις.

Το φίλο μου, Λεό Μπουσκάλια, τον γνωρίζω από Β Γυμνασίου, με το πρώτο απόσπασμα, το οποίο διάβασα στην Έκφραση-Έκθεση. Τον ερωτεύτηκα. Τον αγάπησα παράφορα με το βιβλίο του, το "Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις.". Πραγματικά, δεν ξέρω αν υπάρχει τόσο όμορφο βιβλίο. Βρίσκεται άνετα στο τοπ 10 των αγαπημένων μου, πάνω από τη θέση 5. :Ρ Στη σημερινή, ολίγον καμένη ανάρτηση, θα σας δώσω κάποια αποσπάσματα του θεϊκού αυτού βιβλίου, σχολιάζοντάς τα. Shall we begin?

Στο μάθημα της αγάπης, ένα κορίτσι είπε: ‘‘Ξέρω γιατί απελπίζομαι συχνά. Είναι γιατί θέλω όλοι να με αγαπούν και αυτό είναι ανθρωπίνως αδύνατον. Θα μπορούσα να είμαι το πιο ζουμερό, το πιο γευστικό, το πιο συναρπαστικό ροδάκινο του κόσμου και να προσφέρομαι σε όλους. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι αλλεργικοί στα ροδάκινα, αυτοί ίσως θελήσουν να γίνω μπανάνα.’’. 

Πόσο συχνά δε γινόμαστε μπανάνες για τους άλλους, που θέλουν ροδάκινα! Τι θλιβερή φρουτοσαλάτα! Είναι προτιμότερο να πεις στον άλλο: ‘‘Λυπάμαι πολύ που δε μπορώ να είμαι μπανάνα, θα το ‘θελα πολύ να ήμουνα μπανάνα για εσένα. Βλέπεις, όμως, είμαι ΡΟΔΑΚΙΝΟ!’’. 

Και ξέρετε τι θα συμβεί; Αν περιμένετε αρκετά, θα βρείτε κάποιον που του αρέσουν τα ροδάκινα. Και μετά θα μπορείτε να ζήσετε σα ροδάκινο και όχι σα μπανάνα. Σκεφτείτε χάσιμο ενέργειας που έχεις κανείς προσπαθώντας να γίνει μπανάνα όταν είναι ροδάκινο! 

Τι θλιβερή φρουτοσαλάτα! Έχει δίκιο, δεν έχει; Δεν προσπαθούμε τόσο πολύ να γίνουμε τέλειοι, υπέροχοι; Προσπαθούμε και προσποιούμαστε κάτι που δεν είμαστε, γινόμαστε απλά μία εικόνα για να γίνουμε αρεστοί. Και αυτό που δημιουγούμε είναι ψεύτικο. Και αναλώνουμε τόση και τόση τζάμπα ενέργεια, προσπαθώντας να προσποιηθούμε κάτι που δεν είμαστε. Γιατί απλά δεν είμαστε...εμείς; Απλά ο εαυτός μας; Τόσο κακό είναι να είσαι εσύ; Και ο Λεό έχει δίκιο προς το τέλος... Κάποια στιγμή, κάπου, σε ένα απομακρυσμένο μέρος, ίσως σε ένα εστιατόριο στην Καλιφόρνια, σε μία βιβλιοθήκη στο Λονδίνο ή στην Μονμάρτρη να βρούμε αυτόν τον άνθρωπο που θα μας θέλει για αυτό που πραγματικά είμαστε. Για τον αληθινό μας εαυτό...

‘‘Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου’’. Δεν είναι κακό αυτό. Αγαπάς για να αγαπάς, όχι για να πάρεις ανταπόκριση. Αυτό δεν είναι αγάπη. ‘‘Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να πονέσεις’’ και ‘‘Όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις.’’. Κι όμως, πρέπει να ρισκάρεις, γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις τίποτε. Όποιος δε ρισκάρει τίποτε, δεν κάνει τίποτα και δεν είναι τίποτε. Μπορεί να αποφεύγει τον πόνο και τη λύπη, αλλά δε μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δε ζει και δεν αγαπά. Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του. έχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του, την ατομική του ελευθερία. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει, είναι ελεύθερος.

Αυτό... Πόσο αληθινό; Πόσο υπέροχα γραμμένο; Λοιπόν. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση κάποια στιγμή. Η όλη ζωή είναι ένα ρίσκο.Ούτως ή άλλως και μόνο που ζούμε και αναπνέουμε, ρισκάρουμε να πεθάνουμε. Γιατί λοιπόν, να καταπιέζουμε τον εαυτό μας; Γιατί να ζούμε μέσα σε φόβους, μέσα σε στενά πρότυπα και στερεότυπα; Όχι. Πρέπει να γκρεμίσουμε κάθε φραγμό, κάθε τοίχο που μας εμποδίζει να είμαστε εμείς, να ζούμε και να μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα. Να πάνε στα κομμάτια όλα. Τι πάει να πει, κάποια πράγματα είναι συγκεκριμένα και εμφανή; Ναι, και εγώ ορθολογίστρια είμαι. Αλλά δεν παύω να αμφισβητώ ποτέ αυτά που όλοι θεωρούν δεδομένα και δεν παύω να ελπίζω σε κάτι καλύτερο. Τι και αν πληγωθώ μετά, επειδή αυτό το καλύτερο δεν θα έχει υπάρξει ποτέ; Τουλάχιστον θα έχω ονειρευτεί, θα έχω μάθει πράγματα και θα έχω ωριμάσει σαν άνθρωπος. Και ναι, θα ρισκάρω. Θα πάρω όσα ρίσκα μπορώ. Πόσο θα ζήσω ακόμα; Εβδομήντα χρόνια και ο κόσμος όλος... Για ποιο λόγο να μένω άπραγη και στάσιμη; Ποτέ δε θα εξελιχθώ έτσι, δε θα μάθω από τα λάθη μου και όταν μεγαλώσω, θα είμαι πλήρως απογοητευμένη που η ζωή που έζησα δε με έμαθε κάτι χρήσιμο.

Τι κρίμα για σένα, αν πιστεύεις ότι υπάρχει μόνο ό,τι μπορεί να μετρηθεί στατιστικά. Πραγματικά σε λυπάμαι αν διευθύνει τη ζωή σου μόνο αυτό που μπορεί να μετρηθεί, γιατί εμένα με κεντρίζει το απροσμέτρητο. Με κεντρίζουν τα όνειρα, όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά μου. Δε δίνω δεκάρα γι’ αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό το βλέπω. Αν θες να περάσεις τη ζωή σου μετρώντας το, είναι δικαίωμά σου, εμένα όμως με ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται πιο έξω. Υπάρχουν τόσα που δε βλέπουμε, δεν πιάνουμε, δε νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε.

Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε.

Πάλι ο ορθολογισμός εισβάλλει. Πάλι. Εδώ είναι αυτό ακριβώς για το οποίο μίλαγα προηγουμένως. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, μας έχουν γεμίσει με "πρέπει". Με υποχρεώσεις και καθήκοντα. Και ναι, μας έχουν χώσει στο μυαλό, συγκεκριμένες ιδέες, συγκεκριμένα πρότυπα, αντιλήψεις και στερεότυπα, που είναι πολύ, υπερβολικά πολύ δύσκολο να αποβάλλουμε. Όμως...Όμως πόσα πια θα κερδίσεις από τη ζωή, αν πιστεύεις ότι κερδίζεις γνώσεις και πράγματα μόνο από αυτά που μετρούνται, από τα απτά πράγματα που υπάρχουν γύρω σου. Βλέπεις τι είναι γύρω σου έτσι δεν είναι; Πόνος, δυστυχία, λύπη, αγάπη, έρωτας, πόλεμος... Το βλέπεις, τυφλός δεν είσαι. Αλλά είσαι τόσο προκατειλημμένος, Φοβάσαι να κοιτάξεις πέρα από αυτό που ήδη υπάρχει και να πετάξεις με τα φτερά της φαντασίας σου, ανακαλύπτοντας νέα πράγματα και διευρύνοντας τους ορίζοντές σου. Φοβάσαι. Κι έτσι δεν εξελίσσεσαι. Χωρίς κάποια υποτυπώδη όνειρα, δεν πας μπροστά. Και μαζί σου, δεν πάει μπορστά μια κοινωνία ολόκληρη. 

Θεωρούμε το «εγώ» μας σαν κάτι ουσιαστικό, τον εαυτό που κατασκευάσαμε. Θα σας πω όμως μια αλήθεια, δεν τον κατασκευάσατε εσείς αυτό τον εαυτό. Άλλοι τον έφτιαξαν. Οι άλλοι σας είπαν ποιος πρέπει να είστε και ποιος όχι, πώς πρέπει να κινείστε, να μυρίζετε και να κάνετε τα περισσότερα πράγματα που κάνετε. […] Βγες από τον εαυτό σου και άφησέ τον εκεί. […] Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπουν μέσα σου τα νέα μηνύματα. Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του για «αυτο»προστασία. Αυτά τα τείχη τα ονομάζει πραγματικότητα. Ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει μ’ αυτό που ο περιτειχισμένος εαυτός θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος∙ έτσι, όταν πια φτάνει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή. Έτσι οι περισσότεροι από μας περνάμε τη ζωή μας βλέποντας μόνον ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνον ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν απολύτως αόρατα. Όλα τα πράγματα βρίσκονται εδώ. Για να δούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε να μπουν, να τα αγγίξουμε, να τα γευτούμε, να τα δαγκώσουμε, να τα αγκαλιάσουμε (το πιο ευχάριστο), να τα ζήσουμε όπως είναι –όχι όπως είμαστε εμείς.

Πάλι εδώ είναι το θέμα των προτύπων. Διότι σαν άνθρωπος πρέπει να λειτουργούμε όπως όλοι οι άλλοι. Όμως αν είμαστε σαν όλους τους άλλους, μετά ποιοί είμαστε εμείς; Ποιος είναι ο εαυτός μας; Ο χαρακτήρας μας; Αυτή η μικροσκοπική λεπτομέρεια που μας κάνει ξεχωριστούς, ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των ανθρώπων της Γης; Είχαμε ποτέ χαρακτήρα; Είμαστε άραγε ξεχωριστοί; Ή είμαστε απλά ότι θέλουν οι άλλοι να είμαστε; Μήπως είμαστε υποχείρια; Μήπως δεν έχουμε καν χαρακτήρα; Κατά την άποψή μου, το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικότητας κάποιου ανθρώπου είναι κάτι φτιαχτό. Κάτι που το έφτιαξαν οι άλλοι. Ο άνθρωπος, παρ' όλα αυτά είναι από τη φύση του όν επαναστατικό. Στις φλέβες του κυλά η αμφισβήτηση και η επανάσταση. Υπάρχει, λοιπόν, αυτή η μικρή περιπτωσούλα να δουμε και να μάθουμε κάτι πέρα από αυτά που μας έχουν πει πως πρέπει να μαθαίνουμε και να βλέπουμε. Και όταν το κάνουμε αυτό, κάθε φορά και από λίγο, δημιουργούμε αυτό που ονομάζεται χαρακτήρας. Και τότε μπορούμε πλέον να πούμε με σιγουριά πως είμαστε ξεχωριστοί. Πως δεν είμαστε ρομπότ μίας κοινωνίας που θέλει να τα έχει όλα προγραμματισμένα.

Υπάρχουμε εμείς, ο εαυτός μας και πάνω σ’ αυτό τον εαυτό συσσωρεύουμε χιλιάδες και χιλιάδες πράγματα που μπορεί να μην είναι ο εαυτός μας, μα που να ανήκουν μάλλον στην οικογένειά μας, την κουλτούρα μας, τους φίλους και ούτω καθεξής. Τα παίρνουμε μαζί μας και τότε αυτά γίνονται εμείς και είμαστε ικανοί να πεθάνουμε για να υπερασπίσουμε αυτό το «εμείς» και καταφεύγουμε στην απάθεια για να αποφύγουμε τις προκλήσεις του νέου εαυτού.

Δημιουργούμε επίσης μοντέλα τελειότητας. Περνάμε τη ζωή μας προσπαθώντας να κάνουμε τον έξω κόσμο να ταιριάσει μ’ αυτό που νομίζουμε εμείς σαν τέλειο.

Το περιβάλλον μας μας επηρεάζει πάρα πολύ όσον αφορά αυτό το μικρό κομμάτι χαρακτήρα που έχουμε δημιουργήσει. Διότι, άτομα που αγαπάμε συμπεριφέροντα "κάπως", έτσι δεν θα συμπεριφερθούμε και εμείς; Για να ταιριάξουμε. Και έτσι το μικρό κομμάτι του χαρακτήρα μας που υπάρχει μέσα μας, υιοθετεί αυτή τη συμπεριφορά, και προσπαθεί να την υπερασπιστεί πάση θυσία. Γίνεται έτσι κομμάτι του εαυτού του. Είναι όμως; Ή μήπως απλά είναι κάτι που μας επιβάλλουν εμμέσως πλην σαφώς και πρέπει να το ακολουθήσουμε; Μάλλον το δεύτερο.:)

Και όσον αφορά την τελειότητα, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μόνοι μας κάποια πρότυπα. Κάπου πρέπει να μοιάσουμε σωστά; Κάτι πρέπει να είναι τέλειο. Κάτι πολύ πιο ανώτερο από εμάς. Όμως αυτό που δεν συνειδητοποιούμε είναι πως και 'μεις οι ίδιοι είμαστε τέλειοι, με ένα μοναδικό και ξεχωριστό τρόπο.

Είμαστε ήδη τέλειοι. Ο κόσμος είναι ήδη τέλειος. Προσπαθούμε να επέμβουμε σ’ αυτή την τελειότητα κι από κει πηγάζουν όλα τα προβλήματά μας. Τι θαυμάσιο που θα ήταν, αν μπορούσαμε να δεχτούμε το γεγονός ότι είμαστε ο τέλειος εαυτός μας. […] Μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις ποιος είναι ο τέλειος εαυτός σου. Είσαι όμως ο τέλειος εαυτός σου και είναι ο μοναδικός τέλειος εαυτός σου που θα περάσει έτσι στην ιστορία του κόσμου! Ίσως οι άλλοι να προσπαθήσουν να τον κάνουν ατελή […]

Φυσικά. Είναι ακριβώς αυτό. Προσπαθούμε τόσο απεγνωσμένα να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Κάποιοι "καλύτεροι". Όλοι μας κοιτάμε τον καθρέφτη και μας ενοχλεί αυτό που βλέπουμε και όλοι μας απεχθανόμαστε το χαρακτήρα μας. Μας θεωρούμε ξενέρωτους, or something similar. Και προσπαθούμε να μας αλλάξουμε. και γινόμαστε κάτι που δεν είμαστε, χωρίς ποτέ να συνειδητοποιήσουμε πόσο μοναδικά υπέροχοι και τέλειοι είμαστε. Με το τέλειοι, για να μην υπάρξουν τυχόν παρεξηγήσεις, δεν εννοώ αλάθητοί ή τέλειοι-τέλειοι. Είμαστε τέλειοι με το δικό μας τρόπο. Είμαστε αυτοί που είμαστε. Μοναδικοί όχι μόνο σε αυτό το γαλαξία, αλλά και σε όλους τους άλλους αμέτρητους γαλαξίες που υπάρχουν. Πώς το χρώμα των ματιών μας είναι μοναδικό και δεν απαντάτε ποτέ ποτέ ξανά; Έτσι είμαστε και εμείς. Μοναδικοί. Μοναδικά τέλειοι. Και όσοι προσπαθούν να μας ρίξουν, να μας κάνουν έστω και για ένα λεπτό να πιστέψουμε πως είμαστε κατώτεροι από αυτό που είμαστε απλά έχουν προβλήματα με τον ίδιο τους τον εαυτό και προσπαθούν να μειώσουν τους γύρω τους.

Καλό απόγευμα.