Orange Marmalade

This is the story of a girl.

Καθώς καθόμουν στο mangahere.com και έψαχνα στο shoujo section γιατί έχουν περάσει αιώνες από τότε που διάβασα ένα καλό shoujo πετυχαίνω αυτό. Το Orange Marmalade.

Αν και κορεάτικο(δεν πολυδιαβάζω τα κορεάτικα διότι είναι σαν μάνγκα, αλλά τα διαβάζεις από τα αριστερά στα δεξιά και όχι από τα δεξιά στα αριστερά όπως σε όλα τα manga, οπότε ψιλοχάνομαι με αυτά :Ρ) το λάτρεψα. Τελείωσα 42 κεφάλαια σε…2-3 μέρες; :Ρ

Baek Ma Ri

Πρωταγωνίστρια η Baek Ma Ri. 18 ετών με μαύρα-μπλε μαλλιά και μαύρα-μωβ μάτια. Δεύτερη τάξη του Λυκείου. Έχει ως οικογένεια τους γονείς της, τον 5χρονο αδερφό της και τη θεία της, που είναι αδερφή της μαμάς της.

Είναι βρικόλακας.

Οι βρικόλακες έκαναν συμφωνία με την ανθρωπότητα και άρχισαν να πίνουν υποκατάστατο αίμα-αίμα γουρουνιού. 200 χρόνια μετά, άλλαξε η σωματική τους σύσταση. Οι κυνόδοντές τους είναι πολύ μαλακοί, πλέον δεν κόβουν δέρμα. Ζουν πια μόνο μέχρι τα 90, ενώ παλιά μέχρι τα 150. Θεραπεύονται γρήγορα. Μπορούν να βγουν πλέον στο φως του ήλοι χωρίς να πάθουν κάτι, ωστόσο κρυώνουν πολύ εύκολα(η Ma Ri συνεχώς φοράει κασκόλ και χοντρή ζακέτα και είναι μόλις Σεπτέμβρης-Οκτώβρης :Ρ). Δεν είναι πολύ δυνατοί.

Οι άνθρωποι ξέρουν πως υπάρχουν. Αν το μάθουν όμως φρικάρουν. Η Ma Ri ήταν στο δημοτικό όταν ήταν χαρούμενη. Είχε κάνει φίλους. Χαμογελούσε. Όμως μετά έμαθαν πως είναι βρικόλακας.

You’re a vampire…? Go away! Monster! Go away!

Μετακομίζουν συχνά με τους δικούς της για να μην τους καταλάβει κανείς. Η Ma Ri πιστεύει ότι δε χρειάζεται φίλους.

Αλλά η θεία της(που δεν θυμάμαι πραγματικά το όνομά της) ξέρει πως αυτό δεν ισχύει. Ξέρει πως η Ma Ri φοβάται να δεθεί για να μην πληγωθεί.

Ma Ri and Jae Min

Στην αρχή του manga κοιμήθηκε μέσα στο τραίνο επειδή ήταν κουρασμένη. Μπήκε μέσα ένα αγόρι από το ίδιο σχολείο, ο Jae Min και βρήκε τη μυρωδιά του αίματός του πολύ γλυκιά. Κατά κάποιο τρόπο τον δάγκωσε, αλλά δεν του ήπιε το αίμα. Ο Jae Min αν και μισεί τις γυναίκες, αρχίζει να τη σκέφτεται και εν τέλει του αρέσει. Η Ma Ri λέει πως δεν τον αντέχει, αλλά του μιλάει μερικές φορές, ψυχρά ωστόσο. 

Ταυτοχρόνως η Ma Ri γνωρίζεται με δύο κορίτσια τη Soo Ri με τα πορτοκαλί μαλλιά που μοιάζει με αγόρι και την Woo Mi με τα γυαλιά, που είναι πολύ ήσυχος άνθρωπος. Την καλούν στο κλαμπ μουσικής, και αυτή δέχεται μετά από πολλές πιέσεις. Ο Jae Min μπαίνει και αυτός στο κλαμπ μαζί με δύο αγόρια που δε μας νοιάζουν.

Όσο προχωρά η ιστορία, η Ma Ri χωρίς να το καταλάβει αρχίζει να αγαπά αυτά τα δύο κορίτσια. Και δεν ενοχλείται τόσο από την παρουσία του Jae Min(ο οποίος αξίζει συγχαρητήρια που του αρέσει μια κοπέλα που με το ζόρι του λέει ένα γεια. Επιπλέον, είναι πολύ γλύκας, της πήρε δώρο ένα πουά κοκαλάκι *_*). 

Ωστόσο μια σειρά για τους βρικόλακες βγαίνει στην τηλεόραση και αρχίζουν τα κακά σχόλια για εκείνους. Η Ma Ri προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της πως δεν την πειράζει. Δεν την πειράζει. Όχι…

Αλλά την πειράζει. Κλαίει.

‘‘Make one of your self. A real friend that understands you, said her aunt to her when she was only a little girl.

What was she talking about? , Ma Ri thought. I mean it doesn’t make sense to be friends with Humans in the first place. They could never understand us. No, they won’t even want to understand us. What was I expecting? Stupid… It’s okay. I don’t need it. I don’t need things like that…’’.

Προσπαθεί να ξεκόψει από τις φίλες της και από τον Jae Min γιατί ξέρει ότι δε θα την αποδεχτούν ποτέ για αυτό που είναι. Την ώρα που πάει να εγκαταλείψει τη Soo Ri, συμβαίνει ένα ατύχημα. Η Ma Ri μπαίνει στη μέση για να τη σώσει. Και η Soo Ri ανακαλύπτει πως είναι βρικόλακας.

Και όμως, παρά την προειδοποίηση της καρκινοπαθούς μητέρας της να μην μπλέξει με βρικόλακες, η Soo Ri αγαπά τη Ma Ri. Τη θέλει κοντά της. Της λέει να πάνε μία βόλτα για να την κεράσει ένα χυμό.

Ma Ri: ..I’m a monster. That monster you hate from the bottom of your heart. Why are you treating one like this? Are you afraid that I might go after you one day? If that’s what’s bothering you…

Soo Ri: STOP IT, ENOUGH! HOW ARE YOU A MONSTER?! YOU’RE NOT A MONSTER! YOU’RE NOT! You CAN’T be! What kind of monster saves people…?

*some hours later*

Soo Ri: I’m really sorry. Give me one more chance Ma Ri.

Ma Ri: I…I don’t know. It…It’s the first time knowing a girl like this. I don’t know what I have to do in this situation…

Soo Ri: Why~? What’s the big deal~? We can just be like we were before. What’s the problem? I’ll promise to keep your secret, trust me okay?

Ma Ri: *tearing up* Thanks…

I thought it had nothing to do with me. I thought they(the friends) didn’t exist.

But I found one. 

A friend.

Το νόημα όλου αυτού του μακροσκελέστατου παραλόγου είναι για να πω πως απλά μερικές φορές οι φίλοι σε καταλαβαίνουν. Ό,τι και αν είσαι. 


Υ.Γ. Δε μπορούσα να αντισταθώ γιατί αγαπώ το σχέδιο too much. Lena Duchannes by Kami Garcia & Margaret Stohl

Things I love about winter

Πράγματα που αγαπώ σε σχέση με το χειμώνα:

v     Πλεχτά ζεστά πουλόβερ

v     Να περπατώ στον κρύο αέρα που κοκκινίζει τη μύτη και τα μάγουλα

v     Σκούφοι <3

v     Τις μέρες με τον άνεμο που ανακατεύει τα μαλλιά

v     Να στολίζω με φωτάκια το δωμάτιο

v     Διακοσμητικές χιονόμπαλες.-

v     Το πνεύμα των διακοπών

v     Τη μουσική των Χριστουγέννων

v     Τις διακοπές καθαυτές

v     Να μετρώ τις μέρες ανάποδα για τα Χριστούγεννα

v     Τον ενθουσιασμό του πρώτου χιονιού(αν και μία φορά έχω δει χιόνι :C)

v     Τη μυρωδιά των ελάτων

v     Χριστουγεννιάτικες Κάρτες *_*

v     Να κρεμώ κάλτσες με χιονάνθρωπους στο τζάκι

v     Άνετα κασκόλ

v     Να βάζω έξτρα κουβέρτες επειδή κρυώνω

v     Αγιοβασιλιάτικοι σκούφοι

v     Να βάζω κορδέλες στα δώρα

v     Χάρτινες χιονονιφάδες

v     Να κάθομαι τυλιγμένη με μια καρό κουβέρτα στο πεζούλι του τζακιού πίνοντας καφέ ή σοκολάτα

v     Να ζωγραφίζω σε παγωμένα παράθυρα

v     Να στολίζω το δέντρο

v     Πλεκτά γάντια

v     Ζεστό τσάι

v     Τα γκριζωπά ψυχρά πρωινά

v     Το πολικό εξπρές.-

v     Το πόσο όμορφα δείχνουν τα πάντα με τα φωτάκια

v     Ζεστή σοκολάτα <3

v     Εξωτερικές διακοσμήσεις

v     Να λέω τα κάλαντα :Ρ

v     Να ανάβω το τζάκι

v     Να στολίζω το σπίτι

v     Να ξετυλίγω τα καλώδια με τα λαμπάκια

v     Να ανάβω το δέντρο και να το χαζεύω από μακριά

v     Χειμερινά ηλιοβασιλέματα

v     Ζεστές ψηλές κάλτσες

v     Τζάκι + εξωσχολικό βιβλίο

When you're still waiting for the snowfall ....

Καλό μήνα.

Γιατί μερικοί άνθρωποι βλέπουν πάντα όμορφους ουρανούς και υπέροχα λουλούδια και καταπληκτικούς ανθρώπους, ενώ άλλοι κάνουν προσπάθεια για να βρουν κάτι ή κάποιον που να τους αρέσει;                               

 ~Leo F. Buscaglia

Εγώ μάλλον είμαι στους δεύτερους. Μάλλον έχει δίκιο η Κωνσταντίνα. Μάλλον το φοβάμαι. Αυτό. Τα πάντα. Την κάθε δέσμευση. Στερώ από τον εαυτό μου πράγματα. Γιατί απλά φοβάμαι να τα νιώσω. Αλλά αυτό τι με κάνει; Ένα τίποτα σαν αυτά που κατηγορούσα τόσο καιρό.

Δεν πήγα πενταήμερη. Δεν είναι ότι στενοχωρήθηκα. Ήταν επιλογή μου να μην πάω για να μην αναπληρώσω τις 18 ώρες που θα έχανα μέσα στα Χριστούγεννα, ώστε να έχω την ευκαιρία να πάω στη Θεσσαλονίκη. Οκέι, ίσως στενοχωρηθώ λίγο όταν όλα τα παιδιά θα λένε ‘τι τέλεια που περάσαμε στους Vegas’ ή ‘η Ξάνθη ήταν θεϊκή’. Όχι για τους Vegas ή την Ξάνθη. Αλλά επειδή πήγαν. Επειδή πέρασαν καλά. Με τους φίλους τους. Και εγώ δε θα έχω τι να πω. Το θέμα είναι πως και να πήγαινα, δε θα είχα τι να πω. Ποτέ δεν έχω τι να πω. Γιατί δεν…απλά δε νομίζω πως λειτουργεί με αυτά τα άτομα.

Όμως σκέφτομαι πως ίσως όντως να αποφεύγω καταστάσεις. Ίσως όντως να αποφεύγω να δημιουργώ αναμνήσεις. Γιατί; Ίσως φοβάμαι. Βασικά, μάλλον έχω βαρεθεί να πονάω. Είναι τραγικό να κάνεις δεσμούς και να πονάς μετά, αφού αυτοί σπάνε. Και για αυτό μάλλον ψάχνω πολύ προτού κάνω κάποιον φίλο ή σπάνια ανοίγομαι. Είμαι ιδιαίτερα κλειστός άνθρωπος. Και για αυτό μάλλον έχω στοιβάξει ό,τι χαρούμενο έχω ζήσει σε ένα παλιό χαρτονένιο κουτί. Προσπαθώ να αναβιώσω αυτές τις στιγμές ευτυχίας βλέποντας τα αντικείμενα που μου είχαν προκαλέσει τις στιγμές αυτές-παλιά εισιτήρια, οτιδήποτε. Πόσο αξιοθρήνητο. Στην πραγματικότητα δεν έχω αναμνήσεις. Δεν έχω τίποτα.

Ίσως για αυτό δεν πήγα πενταήμερη. Για να γλιτώσω ένα χρονοβόρο ταξίδι που εν τέλει θα με στεναχωρούσε και θα με άφηνε χωρίς καλές αναμνήσεις. Ή για να μην έχω πολλές καλές αναμνήσεις σε περίπτωση που συμβεί κάτι άσχημο πάλι και ζω με το φάντασμα της ανάμνησης να με στοιχειώνει και να μου χαμογελά ειρωνικά.

Οι άλλοι κάνουν αναμνήσεις.

Γελάνε.

Δένονται.

Ενώ εγώ;

Εγώ;

Τίποτα.

[19]

Those Christmas Lights
Light up the street
Maybe they bring here back to me
Then all my troubles will be gone
Oh Christmas Lights keep shining on

Tic tack tic tack

Τικ, τακ, τικ, τακ. Μετρώ και κάθε λεπτό που περνά. Προσπαθώ να σταματήσω τα λεπτά. Να τα πιάσω και να παγώσω το χρόνο. Πάντα φεύγουν. Όχι, σταματήστε. Πάντα όμως φεύγουν και ο χρόνος κυλά.

Αυτό είναι που μου λείπει. Ο χρόνος. Έχω μάθει να υπολογίζω τα πάντα με βάση το κάθε λεπτό. 5 λεπτά καθυστέρηση ίσως να σημαίνουν πως δε θα προλάβω τη μετάφραση λατινικά. Και ο χρόνος συνεχίζει να με δηλητηριάζει.

Έδωσα μία πολύ σημαντική μάχη προχθές και χθες. Ω, ναι. Προσπάθησα να διαβάσω για όλα τα μαθήματα που έχω, τα οποία σε σύνολο είναι 7 και μου χαρίζουν 18 υπέροχες απρογραμμάτιστες ώρες φροντιστηρίου, και να βγάλω επανάληψη ένα κεφάλαιο ιστορίας που έχω να δω 2 μήνες. Θεωρητική δεν είμαι όμως; Ε, λοιπόν εγώ δεν το έχω με την παπαγαλία, δεν το έχω απλά. Και χθες δεν κοιμήθηκα. Για να βγάλω την ιστορία. Για να γράψω ένα πρόχειρο. Το οποίο είχε πηγή με ερωτήματα που δεν οδηγούσαν σε κάποιο κομμάτι του κεφαλαίου. Δεν είπα να μας δίνουν απλόχερα, όμως στις Πανελλήνιες, τα ερωτήματα των πηγών είναι τόσο ευδιάκριτα που το μυαλό σου πάει στη λύση. Και η λύση είναι στο μυαλό μου, βλέπω τις σελίδες, ξέρω το κατεβατό, γιατί το πάλεψα για να το μάθω και δεν έκανα καλοκαίρι για να το μάθω. Και έρχεται αυτή, μια φιλόλογος της πενταροδεκάρας να βάζει ερώτημα που να μην ξέρεις τι να γράψεις και που η πηγή του να μην επαρκεί.

Γιατί εγώ με μία επανάληψη, θα έγραφα στα θέματα του ’11 Ιστορία. Γράφω στο φροντιστήριο. Στερούμαι ώρες και ψυχική ηρεμία. Για να γράψω. Για να περάσω. Για να φύγω.

Και τώρα αυτή με έκανε να αμφισβητώ τον εαυτό μου, επειδή δεν ξέρει να βάλει θέματα της προκοπής. Δεν έγραψα στην πηγή. Έχω 10 με το ζόρι στην Ιστορία Κατεύθυνσης, στο δεύτερο κεφάλαιο, στο οποίο έχω γράψει 19 στο φροντιστήριο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η κόρη της που τυχαίνει να είναι συμμαθήτριά μου μου φώναξε όταν διαμαρτυρήθηκα σε γνωστή μου πως δεν έχω χρόνο για ξεκούραση. Και όταν εν τέλει της απάντησα πως εγώ θα έπρεπε να φωνάζω γιατί η ίδια της η μάνα μου είπε αυτή την ατάκα στην τάξη[«Το μόνο πρόβλημα είναι στο κεφάλι σου, αγάπη μου»], απάντησε πως η μάνα της είχε δίκιο, αφού είμαι σπαστικιά.

Ωραία. Πάρτα Μαρία. Ένα ωραιότατο 15 στην ιστορία κατεύθυνσης επειδή η καθηγήτρια είναι κολλημένη.

Δεν ξέρω αν ξαναέχω βάλει τόσο τα κλάματα. Η πίεση; Το άγχος; Οι πανελλήνιες; Η σχολή που τόσο θέλω να πιάσω και δε θα φτάσω ποτέ αν πάρω 15; Όλα μαζί; Ξέσπασα.

Γιατί αν πάρω 15 και γράψω 18 αντίο αγγλική φιλολογία. Και όχι μόνο αυτό. Θα πάνε τζάμπα τόσοι κόποι. Τόσες θυσίες 6 χρόνια τώρα. Τόσο μάθημα. Θα απογοητεύσω και την κυρία Ντίνα. Ή μάλλον όχι, την απογοήτευσα ήδη. Με την πηγή που δεν μπορούσα να κάνω σήμερα.

Τα δάκρυα πάλι ύπουλα μαζεύτηκαν και απειλούν να κάνουν την εμφάνισή τους. Με απειλούν. Θέλω μόνο μία αγκαλιά, ένα ζεστό πάπλωμα να κουλουριαστώ, να τα αφήσω να χυθούν και μετά μία ζεστή κούπα σοκολάτα. Αλλά και πάλι, έχω να μάθω μετάφραση το κείμενο 43 στα λατινικά, να κάνω επανάληψη ΑΟΘ και ασκήσεις μαθηματικά. Και ο χρόνος συνεχίζει να κυλά…

Τικ, τακ, τικ, τακ, τικ, τακ…

[27]

Slower, slower
We don't have time for that
All I want is to find an easier way
To get out of our little heads

28

Και ενώ όλοι μετράνε τις μέρες ανάποδα για τα Χριστούγεννα εγώ δεν το κάνω. Έχω διαφορετική αντίστροφη μέτρηση από το μέσο όρο του πληθυσμού. Γιατί Creepy δε σου αρέσουν τα Χριστούγεννα; θα ρωτήσετε, δικαιολογημένα. Λατρεύω τα Χριστούγεννα. Το δέντρο, τα λαμπάκια, τα στολίδια. Τα τελευταία χρόνια στολίζω το δωμάτιο με δικά μου χειροποίητα στολίδια, δίνω κάρτες στα πρόσωπα που αγαπώ(Γιάννα, να μου στείλεις τη διεύθυνση σου και να περιμένεις κάρτες για ‘σένα και τον Ηλία C: ) και τους φτιάχνω/αγοράζω δώρα. Καλά, φέτος θα φτιάξω. Έχω ήδη σκεφτεί τι:

Μαμά= θα της αγοράσω μία ποδιά(μη γελάσετε, λατρεύει να μαγειρεύει) και θα της ζωγραφίσω κάτι πάνω. Για να με θυμάται του χρόνου, που θα είναι ολομόναχη.

Αλεξάνδρα(=κολλητή)= σκέφτομαι να της τελειώσω επιτέλους μια ζωγραφιά που της χρωστάω και να της φτιάξω κάποιο κολιέ ή βραχιόλι ^.^

Βάσω(=αδερφή μου)= σε ένα κουτί θα κολλήσω φωτογραφίες από όλα της τα χρόνια και θα δω τι θα βάλω μέσα στο κουτί :Ρ Ίσως τίποτα που έχει παρατήσει στο σπίτι και το αγαπά πολύ :)

Ελένη= σκουλαρίκι B)

Θάνος= δε λέω τι γιατί θα διαβάσει το μπλογκ κάποια στιγμή και θα το δει -.-

Γιώργος= περικάρπιο :D

Αλλά για να επιστρέφω στο θέμα… Θέλω τις διακοπές. Ένας Θεός ξέρει πόσο, έχω λιώσει στο διάβασμα, έχω σαπίσει πραγματικά. Τουλάχιστον ανταμείβομαι, σχετικά. Τα πάω παντού πολύ καλά (: Όμως θέλω τις διακοπές. Θέλω να ξυπνάω 8 και 9 αντί για 7, θέλω να μην έχω φροντιστήριο για 2 βδομάδες. Θέλω να μη διαβάζω τόσο ασταμάτητα πολύ. Και θέλω να πάω εκεί. Στην Κωνσταντίνα, γνωστή και ως Creep. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που επιθυμώ τόσο τα Χριστούγεννα.

Αν πάω, θα πάω 27, οπότε στην αντίστροφη μέτρηση που έχω κάνει στο μυαλό μου έμειναν 28 μέρες. Γκαντ, θέλω τόσο να τη δω. Μου έχουν αρνηθεί, μου έχουν απαγορεύσει τόσες φορές να πάω, λόγω συγκυριών, μετά δεν το επέτρεπα και εγώ στον εαυτό μου. Δε γίνεται όμως να μην πάω τώρα. Δε γίνεται. Μου έχει λείψει. Πολύ. θέλω να τη δω ξανά να γελά και να μιλάμε για τα πάντα και το τίποτα, όπως το καλοκαίρι που είχα τη δυνατότητα να τη δω μόλις δύο φορές, από μία ώρα την κάθε φορά.

Δε…απλά θέλω αυτό. Δε με νοιάζουν τα δώρα, τίποτα άλλο. Δεν πάω πενταήμερη για να πάω Θεσσαλονίκη 27-30/12. Έχω τελειωθεί στο διάβασμα για να πάω. Πρέπει να με αφήσουν, πρέπει. Για να τη δω, να την αγκαλιάσω, να της πω πόσο μου έχει λείψει, πόσο πολύ τη νοιάζομαι, να της δώσω την κάρτα, το δώρο της, τον Kaname Kuran που της είχα φτιάξει για τα γενέθλιά της, για να βολτάρουμε στην πόλη που αναμένεται να γίνει σπίτι μου για τα 4 επόμενα χρόνια, για να δω –επιτέλους- το Μιχάλη και το Σαράντη και τον Ανδρέα και ίσως το Θάνο Μ. και τη Μυρτώ, αν εκείνη έρθει.

Θέλω τόσο τόσο τόσο να πάω. Απλά το θέλω. Ίσως συμπεριφέρομαι κακομαθημένα που το απαιτώ έτσι, ενώ ξέρω πως δεν είναι καιροί για σπατάλη, αλλά μα τη Luna Lovegood, ποτέ δεν έχω ζητήσει κάτι. Ποτέ. Ε, να που ήρθε ο καιρός.

Απλά θέλω να δω την Κωνσταντίνα. Θέλω επιτέλους να γίνει, έστω για λίγο, πραγματικότητα αυτό που ίσως να έβλεπα αν υπήρχε ο καθρέφτης του Έριζεντ. Θέλω να δω τους φίλους μου.

My Imaginarium

The Imaginarium of

Dr. Parnasus

Χθες ήταν η σειρά μου να διαλέξω ταινία για να δω με το Θάνο και διάλεξα το ‘The Imaginarium of Dr. Parnasus’.  Βασικά οκ, δεν πολυθυμάμαι όλη την ταινία, πρέπει να την ξαναδώ, γιατί μιλάγαμε στο ενδιάμεσο και δεν πρόσεχα συνέχεια :Ρ Και με κράτησε ξύπνια 2-3 ώρες το βράδυ ο 2χρονος γιος της αδερφής μου που μένει στη γιαγιά του τα ΣΚ (και να γιατί η Creepy Dreamer αν και είναι τέλεια με τα μικρά παιδιά, δε θα κάνει ποτέ δικά της :Ρ) Και έγραφα πρόχειρο στα Κείμενα ‘Ποιήματα για την Ποίηση’.

*εισαγωγή άσχετου αποσπάσματος με την ανάρτηση* Δεν καταλαβαίνω γιατί κάνω τον κόπο να διαβάσω. :Ρ Σίριουσλι. Η λογική μου: ο Νίκος Εγγονόπουλος δε θα πέσει γιατί συνδέεται αμεσότατα με το ποίημα του Αναγνωστάκη, αφού ο Αναγνωστάκης του απάντησε ουσιαστικά(αν και δεν το παραδέχεται). Το ποίημα του Μανωλάκη anyway, δεν πέφτει ποτέ γιατί είναι ιδιαιτέρως πολιτικοποιημένο και εμάς μας θέλουν αμόρφωτους. Άρα έξω ο Αναγνωστάκης έξω και ο Εγγονόπουλος. Η Πολυδούρη δεν πέφτει με τίποτα. Τα κορίτσια συνηθίζουν να πλατιάζουν με την ποίηση της Πολυδούρη και επιπλέον, και οι πέντε στροφές απλά αναμασούν το ίδιο θέμα και το λένε ξανά και ξανά και ξανά. Γιατί να σου βάλουν κάτι στο οποίο δε θα μπορείς να αναπτύξεις μία ερώτηση; Έξω και η Μαρία λοιπόν :Ρ Μας μένει ο Καφάβης με τη ‘Μελαγχολία Ιάσονος Κλεάνδρου ποιητού εν Κομμαγηνή 595 μ.Χ.’ και ο Παυλόπουλος με ‘Τα Αντικλείδια’. Είχα απλά σαν αίσθηση ότι θα έμπαινε ο Παυλόπουλος. Τα διάβασα όλα. Και μπήκε ο Παυλόπουλος με παράλληλο του Αναγνωστάκη. Συμβαίνει συνέχεια στα Κείμενα να προβλέπω τα θέματα :΅Ρ Στον Κρητικό είχα πετύχει μέχρι και το παράλληλο :Ρ Οπότε τζάμπα το διάβασμα :Ρ *τέλος εισαγωγής ασχέτου με την ανάρτηση αποσπάσματος*

Είδαμε την ταινία λοιπόν και σε κάποια φάση άνθρωποι έμπαιναν σε έναν καθρέφτη(που οδηγούσε στο μυαλό του Δρ. Παρνάσους) και έβλεπαν υποθέτω τα όνειρά τους, τις πιο τρελές τους επιθυμίες. [Το σημείο μου έμεινε ιδιαίτερα γιατί στην ταινία τον Tony τον υποδυόταν ως επί το πλείστον ο Χιθ Λέτζερ, που για εμένα ήταν από τους καλύτερους ηθοποιούς. Ωστόσο, μπήκε στον καθρέφτη μετά από μία γρέτζω και επειδή ο Χιθ στην ταινία αυτή πέθανε πριν προλάβει να γυρίσει όλες τις σκηνές, μαντέψτε ποιος ήταν πίσω από τον καθρέφτη; Καλά καταλάβατε! Ο μοναδικός Τζόνι Ντεπ, ένας από τους πιο τέλειους ερμηνευτές έβερ κατ’ εμέ. Και ο ηθοποιός που είχε τύχει να αναφέρω 10 λεπτά πριν :Ρ xD Συμπτώσεις xD].

Τέλος πάντων. Απλά αναρωτήθηκα τι θα έβλεπα εγώ εκεί μέσα. Υποθέτω βιβλία, βιβλία, βιβλία. Βιβλία που έχω διαβάσει, που θέλω να διαβάσω, που δεν ξέρω καν, βιβλία που μυρίζουν σκόνη, απλά βιβλία. Μετά είδη ζωγραφικής. Καμβάδες, μολύβια, παστέλ, χαρτιά, ξύστρες(ω ναι είναι σημαντικότατες!) και σίγουρα υλικά με τα οποία ποτέ δεν είχα την τιμή να δουλέψω: ακρυλικά, λαδομπογιές και κάρβουνο! Χμ, μετά νομίζω θα άκουγα από παντού την αγαπημένη μουσική, αυτή που με χαλαρώνει ίσως αλλά και αυτή που με πορώνει και με κάνει να θέλω τόσο πολύ να τραγουδήσω.(πράγμα που δε θα ‘θελε κανείς σας να συμβεί, τραστ μι). Και νομίζω θα ήταν επίσης ένα μέρος όπου θα μπορούσα να μιλήσω με την J. K. Rowling ή τη Victoria Frances ή τις Kami και Garcia. Και σίγουρα κάπου που θα ήμουν με τους φίλους μου…

Εσείς; Τι θα βλέπατε εσείς στο Imaginarium;

The Love That Got Away

The last pieces of you are slipping away
Shattering to the floor with an airy thud,
Like the emptiness around you just closed in
And you are utterly alone

I can help you, L.
I always will
If you let me

Take my hand
And I will lead you into a quiet world
Where peace and harmony keep great company
And Darkness does not have a place
This place is called ‘Love’

The green of the grass will match what your eyes used to be
And the light of the sun will be of beauty,
Not of the dark gold that has shadowed your irises
I swear to you, L
You will be able to find peace again
In this place

I only wish that you will be unafraid
To let me help you with the Darkness

Because it is no longer your curse, L.



But ours.


Από τα Όμορφα Πλάσματα...

L'homme des nombres

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί τη συμμετοχή μου για ένα διαγωνισμό. Απλά θέλω τη γνώμη κάποιου που δε με γνωρίζει, ώστε να ξέρω αντικειμενικά αν αξίζει τον κόπο. Το κείμενο αποτελεί καθαρά δική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή ή χρήση του κειμένου ως δικού σας. Μετά από δύο ημέρες, το κείμενο δεν θα υπάρχει πλέον στην ανάρτηση αυτή. Ευχαριστώ για την κατανόηση.

----------------------------------xxxxx----------------------------------

This is Halloween!

Διπλοδαύλι, οργή και ζάλη,
βράζε, κόχλαζε τσουκάλι.

Ήρθε το Χάλογουιν! Τι; Μη με κοιτάτε με τα φρύδια σηκωμένα 3 εκατοστά, λατρεύω αυτό το έθιμο, θα μετοίκιζα δια παντός στην Αγγλία άνετα μόνο για να ντύνομαι στις 31 Οκτωβρίου και να παίζω apple bobbing. :Ρ

Πλάκα-πλάκα πέρασε ο καιρός. Αύριο είναι 1^η Νοεμβρίου. Νιώθω συχνά τους κόμπους να ανεβαίνουν από το στομάχι στο λαιμό, δε μπορώ να φάω, αγχώνομαι, διαβάζω πολύ, πετάω τα βιβλία πέρα από τα νεύρα μου, ξαναδιαβάζω. Ούτε όρεξη να ζωγραφίσω δεν έχω, πράγμα που σημαίνει πως τα πράγματα είναι άσχημα… :/

Τελειώνουμε 2 Δεκεμβρίου την ύλη στην Ιστορία, 13 Δεκεμβρίου τα Αρχαία(Γνωστό) και κάπου εκεί γύρω τα Μαθηματικά, την ΑΟΘ και τα Κείμενα. Και νιώθω τον κόμπο να μεγαλώνει, όλο και να μεγαλώνει.

Οκ, τα πάω καλά στα διαγωνίσματα, μπορώ και παραπάνω και προσπαθώ να μην αφήνω κενά και να είμαι διαβασμένη στην εντέλεια στην καθημερινή εξέταση αλλά βλέπω πως δεν είναι αρκετό. Θέλει και άλλο και άλλο και τόσο παραπάνω διάβασμα που εγώ απλά αδυνατώ να κάνω, καθώς απλά δεν αντέχω. Δεν αντέχω να κάθομαι μέχρι τις τρεις κάθε βράδυ. Δεν αντέχω να έχει ο κάθε καθηγητής στο σχολείο, σε μάθημα ΓΕΝΙΚΗΣ απαιτήσεις, ενώ έχω τόσα άλλα. Δεν αντέχω να διαβάζω για 5-6 πρόχειρα την εβδομάδα(σχολείο + φροντιστήριο). Δεν το αντέχω. Ξέρω ότι είμαι εγωίστρια και ότι γκρινιάζω, γιατί και άλλοι τόσα έχουν και άλλα παιδιά δεν έχουν καν την πολυτέλεια να πάνε φροντιστήριο, αλλά δεν αντέχω τόση πίεση, είμαι στα πρόθυρα της κατάρρευσης.  :/

Δεν ξέρω αν θα τα βγάλω πέρα. Βλέπω πως αυτό που κάνω δεν είναι αρκετό. Και θα καταλήξω να πληγώσω τους πάντες γύρω μου. Τους γονείς μου, τα αδέρφια μου, της καθηγήτριές μου, που κάνουν τόσο κόπο και εν τέλει εμένα, γιατί πραγματικά προσπαθώ. Αλλά δεν είναι αρκετό, σωστά;

Me myself and I

Είδα μία ανάρτηση του CineFre@k που αναφερόταν σε ένα μπλογκοπαίχνιδο που είχε ξεκινήσει η Αγανακτισμένη Έφηβη. Από ότι κατάλαβα έπρεπε να γράψεις 7 γνωρίσματά σου(?). Θα προσπαθήσω να καταγράψω όσα μπορώ. :Ρ

1. Έχω ζωηρή φαντασία.  Υπερβολικά ζωηρή. Δεν ξέρω γιατί, κανείς στην οικογένεια δεν είναι έτσι. όλοι λένε πως είμαι το μόνο άτομο που είμαι έτσι (όπου έτσι βάλτε περιφρονητικό-έκπληκτο-ξαφνιασμένο τόνο ανάλογα με το άτομο που το λέει. Η αδερφή μου π.χ. το λέει περήφανα :Ρ). Τις περισσότερες φορές δεν είναι κακό, απλά λίγο ‘‘κάπως’’. Βρίσκω λ.χ. εξαιτίας αυτού πάντα την πλοκή σε ταινία ή/και βιβλίο από τα πρώτα 10 λεπτά ή τις 30 σελίδες αντιστοίχως. Αυτό με χρεώνει πολύ στην έκθεση. Πάω να γράψω δοκίμιο πειθούς, πετάω δέκα ‘‘λυρικές’’ προτάσεις και χαλάει όλο το plot :P Τουλάχιστον θα μπορούσα να γίνω σε καμιά 30αριά χρόνια συγγραφέας, όχι βιβλίων Άρλεκιν όμως, προς Θεού. (Αν δεν καταστραφούμε στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 λόγω των προφητών Μάγια ή whatever. :P )
2. Θυμώνω πολύ εύκολα όταν κάποιος δε δέχεται τη γνώμη μου. πριν πείτε οτιδήποτε, όχι δεν είμαι ένας μικρός Αριστοτέλης εν εξελίξει.  Δέχομαι τις απόψεις των άλλων και μάλιστα χαίρομαι να κάθομαι να συζητώ με συνομηλίκους ή και μεγαλύτερους και να εκθέτουμε τις απόψεις μας στα πλαίσια ενός λογικού διαλόγου. Όταν όμως ο άλλος σε παίρνει από τα αυτιά και δε σε αφήνει να πεις τη δική σου άποψη, δε σε αφήνει να ακουστείς, εκεί είναι που τα παίρνω στο κρανίο. Τσακώνομαι πολύ συχνά με καθηγητές για αυτό το λόγο, μάλιστα ένας στο Γυμνάσιο δε μου είχε βάλει ποτέ πάνω από 18 για αυτό το λόγο. -.-’
3. Είμαι ευαίσθητη στα όρια αηδίας. Θα μπορούσα άνετα να κλάψω αν έβλεπα την Ποκαχόντας να πεθαίνει. :Ρ Σίριουσλι. Δεν ξέρω γιατί αλλά το έχω και αυτό. -.- Σε μερικές περιπτώσεις είναι οκέι, αλλά ώρες-ώρες καταντάει υπερβολικό, σε στυλ, είμαι έτοιμη να κλάψω άμα χάσω το λεωφορείο και έχω σοβαρή δουλειά(η Virgilia κάτι ξέρει και γι’ αυτό. :Ρ).  Στο Δημοτικό (προπολεμικές εποχές) όταν μου τραβούσαν τις πλεξούδες έκλαιγα (είχα μακριά μαλλιά κάποτε, ω ναι Ο.ο). Ωστόσο πιστεύω έγινα λίγο πιο σκληροτράχηλη τώρα :Ρ Αλλά και πάλι με διακρίνει μία γενική ευαισθησία διότι πάντα σκέφτομαι πριν  από εμένα τους άλλους. Κλασσική Ιχθύς. *χαμογελά ειρωνικά*
4. Πιστεύω ότι είμαι λίγο πολυλογού. Μιλάω πολύ. Ώρες-ώρες πάρα πολύ. Πραγματικά δεν το κάνω επίτηδες. :Ρ Απλά συμβαίνει. Ειδικά εάν η συζήτηση είναι πάνω σε θέμα που με ενδιαφέρει. Μία φορά μιλούσα για το Game of Thrones σε ένα άτομο που δεν το βλέπει πάνω από μισή ώρα ενώ με τον καθηγητή Λογοτεχνίας στο σχολείο είχα ανοίξει συζήτηση όταν είχα τελειώσει το μάθημα για την ιδανική παιδεία που κράτησε μία ώρα και κάτι. Θα συνεχίζονταν, αλλά είχα μάθημα γαμώτο :Ρ Γενικότερα, μιλάω πολύ και μιλάω γρήγορα. Αυτό είναι κακό, υποθέτω. Ο αδερφός μου συνηθίζει να με βρίζει όποτε το κάνω. :Ρ Well, what to do. It’s good to be so imperfect xD
5. Είμαι καθαρά παιδί των ‘90. Τι σημαίνει αυτό; Μεγάλωσα ως νήπιο ακούγοντας συνεχώς παραμύθια και μετά άρχισα να τα βλέπω και σε ταινίες. Να ‘ναι ευλογημένη για αυτό η υπεροχότατη Ντίζνεϊ. Για αυτό το λόγο έγινα αυτό που λέμε ‘‘τηλεορασάκιας’’. Μεγάλωσα ως μικρό παιδί(από 6 έως και 9)  αγκαλιά με τις ταινίες Χάρι Πότερ. Έμαθα να αγαπώ τον κινηματογράφο και τη μαγεία του. Από τα 9 και μετά μαζί με τις ταινίες ήρθαν και τα βιβλία του Πότερ. Έμαθα να αγαπάω την ομορφιά της λογοτεχνίας, το πώς ένα βιβλίο, μία τυπωμένη σελίδα σε ρουφάει μέσα στη δίνη μίας ιστορίας τόσο μακριά από την πραγματικότητα. Είμαι, και χαίρομαι που το λέω, ένα από τα άτομα που όταν θα στρεσαριστούν θα πάρουν μια κόλα και θα ζωγραφίσουν ή θα ακούσουν το αγαπημένο τους συγκρότημα ή θα θυμηθούν ένα αστείο διάλογο ταινίας. Και χαίρομαι που είμαι έτσι.
6. Θαυμάζω διάφορους ανθρώπους. Κατά κύριο λόγο θαυμάζω άτομα καθημερινά. Άτομα που δε διαφέρουν τόσο από εμένα ή από εσένα που διαβάζεις τώρα αυτή την ανάρτηση. Είναι τα άτομα που μαζεύουν μέσα τους δύναμη και κοιτούν τη ζωή στα μάτια. Στέκονται στη μέση του δρόμου της και πονηρά-πονηρά ξεγελούν κάθε εμπόδιο, ξεπερνούν κάθε δυσκολία. Αν βρουν λακκούβα και πέσουν, αν πάρουν λάθος στροφή, δεν τους πειράζει. Χαμογελούν, ζουν την περιπέτεια, σηκώνονται στα πόδια τους και συνεχίζουν. Είναι οι άνθρωποι που κυνηγούν το όνειρό τους και πιστεύουν στα αδύνατα και τα κάνουν δυνατά. Τέτοια άτομα είναι η Virgilia λόγου χάρη ή η Creep. Και τις θαυμάζω και αυτές όπως και πολλά άλλα άτομα, που έχουν γίνει τα πρότυπά μου.

Δεν έβαλα 7^ο χαρακτηριστικό. Δε βρήκα κάτι. Damn it I’m so shallow. -.- δεν ξέρω τι άλλο να πω για μένα είναι λίγα αυτά που με χαρακτηρίζουν. :Ρ Πάλι καλά που βρήκα 6. Τσάγια και τίλια και χαμομήλια everyone!

It is light.

(Έφτιαξα το Ίντερνετ. Ποιος τεχνικός και αηδίες :Ρ Μόνοι μας τα κάνουμε όλα.-)

Πέρασε ένας χρόνος και κάτι πια και ήρθε η στιγμή που έπρεπε να ξαναπώ σε κάποιο άτομο ό,τι συνέβη με τη Μυρτώ, την πρώην κολλητή μου. Παρότι πριν μερικές εβδομάδες πόναγα, πόναγα στη σκέψη της, στη σκέψη πως έχει βρει άλλο άτομο να βγαίνει, να αγκαλιάζει, να αγαπά, τώρα δεν ήταν έτσι. Όχι πια.

Δεν πόναγα τόσο. Οκέι, πόναγα. Αλλά λίγο, πολύ, πολύ, πολύ λίγο. Η εγκατάλειψη είχα σταματήσει, μάλλον να με πληγώνει τόσο.

Εξιστόρησα τα συμβάντα, όπως έχω κάνει κάμποσες φορές, στην Creep του μπλογκόκοσμου σίγουρα, ίσως στην Virgilia-Timotei και κάποιους άλλους. Και η απάντηση που πήρα ήταν ένα σήκωμα του φρυδιού και το κλασσικό πλέον: ‘‘Και στενοχωριέσαι ακόμα για αυτήν;’’.

Η αλήθεια είναι πως πλέον πιστεύω ότι στενοχωριέμαι στην ιδέα της κολλητής που κάποτε είχα, που έφυγε παίρνοντας μαζί της ένα κομμάτι του εαυτού μου.

Βλέποντας όμως πώς έχω αλλάξει, ιδιαιτέρως τους τελευταίους μήνες, προς το καλύτερο(ευελπιστώ τουλάχιστον), συνειδητοποιώ πως μάλλον πήρε μαζί της ένα παλιό, ξεχασμένο και δηλητηριασμένο κομμάτι μου. Ένα κομμάτι που είχε κακοποιηθεί από τους γύρω μου, ένα κομμάτι που άκουγε σκυλάδικα κάποτε, ντύνονταν emo και άκουγε Tokio Hotel κάποτε, που έκανε πολλά. Κάποτε. Και αυτό δεν ήταν καθόλου εγώ. Δεν ήταν καν η Creepy Dreamer.  

Οπότε πιστεύω πως παρότι με στενοχώρησε η απώλεια αυτού του κομματιού, η απώλεια της Μυρτώς και όλων όσων αυτή αντιπροσώπευε, δεν νομίζω πως πληγώνομαι τόσο πια. Not anymore… I guess.

Εξάλλου με το πέρας του χρόνου θα περάσει και αυτό. Όλα περνάνε. Όπως είχα πει και κάποτε στον Mike P. ‘‘Όλα τα σημάδια φεύγουν. Πάντα φεύγουν.’’.

Τυχαίως δύο βράδια  αργότερα, κάπου ανάμεσα στο διάβασμα κειμένων(Αναγνωστάκης) και αγνώστου(Δημοσθένης) έτυχε να θυμηθώ το Το Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός που πήραμε στο τοπικό παζάρι με τον Father. Και διάβασα αυτό το απόσπασμα και έμεινα στο πόσο ταίριαζε.

‘‘ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ τον ρωτούν από πού προέρχεται η ενεργητικότητά του.

Αυτός απαντά: «Από το μυστικό εχθρό.».

Οι φίλοι τον ρωτούν ποιος είναι.

Ο πολεμιστής λέει: «Κάποιος που δε μπορούμε να τραυματίσουμε».

Μπορεί να είναι ένα παιδί που τον νίκησε κατά τη διάρκεια ενός καβγά στα παιδικά χρόνια του, το κορίτσι που αγαπούσε και που τον άφησε στα έντεκά του, ο δάσκαλος που τον αποκαλούσε «γαϊδούρι». Όταν είναι κουρασμένος, ο πολεμιστής θυμάται πως δεν είδε ακόμα του θάρρος του.

Δε σκέφτεται την  εκδίκηση, επειδή ο μυστικός εχθρός δεν ανήκει πλέον στην ιστορία του. Σκέφτεται μόνο πώς θα βελτιώσει την ικανότητά του, ώστε η φήμη των εγχειρημάτων του να κάνει το γύρο του κόσμου και να φτάσει στ’ αυτιά όσων τον πλήγωσαν στο παρελθόν.

Ο πόνος του χθες είναι η δύναμη του πολεμιστή του φωτός.’’

–Paulo Coelo, Το Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός, σελ. 105.

Σύμπτωση; Δεν το νομίζω. Τα λέμε συμπολεμιστές του φωτός!

No Internet :|

Δεν μπαίνω εδώ γιατί δεν έχω ίντερνετ :/ Μή νομίζετε πως σας παράτησα θα επανέλθω κάααααποια στιγμή. Arrivederci everyone!

Votre cœur va devenir sec et cassant

«Γιατί κάτι στιγμές, αρχίζει σιγά-σιγά να μου δίνεται η εντύπωση ότι ποτέ δε θα είμαι ικανός ν’ αρχίσω μία πραγματική ζωή, γιατί νομίζω ότι έχω χάσει πια κάθε ρυθμό, κάθε αίσθηση του παρόντος, της πραγματικότητας, γιατί, τελικά, καταριόμουν ο ίδιος τον εαυτό μου και γιατί, μετά τις νύχτες της φαντασίας μου, έρχονται στιγμές νηφαλιότητας, οι οποίες είναι φοβερές! Στο μεταξύ, ακούς πως γύρω σου βροντοφωνάζει και στριφογυρίζει στον ανεμοστρόβιλο της ζωής το ανθρώπινο πλήθος, ακούς, βλέπεις πως ζουν οι άνθρωποι. Ζουν ξύπνιοι, βλέπεις ότι η ζωή για αυτούς δεν ήρθε κατά παραγγελία, δε θα εξανεμιστεί σαν όνειρο, σαν οπτασία, συνεχώς ανανεώνεται, μένει πάντα νεανική κι ούτε μία ώρα της δε μοιάζει με την άλλη, ενώ η λιγόψυχη φαντασία είναι τόσο καταθλιπτική, ποταπή και μονότονη, σκλάβα μιας σκιάς, μιας ιδέας, σκλάβα του πρώτου σύννεφου που θα κρύψει ξαφνικά τον ήλιο.[…] Στο μεταξύ, η ψυχή ζητάει και θέλει κάτι άλλο! Ο ονειροπόλος μάταια σκαλίζει τα παλιά του όνειρα, όπως τη στάχτη, γυρεύοντας έστω κάποια μικρή σπίθα, να τη φυσήξει, να ζεστάνει την κρύα του καρδιά με φλόγα ανανέωσης και ν’ αναστήσει μέσα της απ’  την αρχή όλα αυτά που πρώτα ήταν τόσο αγαπητά, που συγκινούσαν την ψυχή, που έκαναν το αίμα να βράζει, τα μάτια να δακρύζουν, κι εξαπατούσαν με τόση μεγαλοπρέπεια! Οι ανόητοι και άυλοι ρεμβασμοί δεν υπάρχουν, επειδή δεν υπάρχει κάτι που να τους κάνει να διατηρούνται. Ακόμα και τα όνειρα, σβήνουν, τελειώνουν! Τα χρόνια θα διαβαίνουν, θα έρθει η σκληρή μοναξιά, θα έρθουν, τρέμοντας και με μπαστούνι, τα γηρατειά, κι ύστερα με τη σειρά τους η ανία και η κατάθλιψη. Ο φανταστικός σου κόσμος θα χλομιάσει, τα όνειρά σου θα σβήσουν, θα μαραζώσουν, και, σαν τα κίτρινα φύλλα, θα πέσουν κάτω από τα δέντρα. Είναι θλιβερό να μένεις μόνος, τελείως μόνος, και να μην έχεις ακόμα και τι να λυπηθείς- τίποτε, απολύτως τίποτε… Γιατί όλα αυτά που έχασες, ήταν όλα ένα τίποτε, ήταν ένα ανόητο, στρογγυλό μηδενικό, ένα όνειρο και τίποτε άλλο!»           Φίοντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογέφσκι ‘‘Λευκές Νύχτες’’


Αυτά του Ντοστογέφσκι με χαρακτηρίζουν. Ίσως χαρακτηρίζουν και άλλους. Οι ονειροπόλοι είμαστε ένα ξεχωριστό και μοναδικό είδος ανθρώπων, ένα είδος καλά καλυμμένο πίσω από μισοσκισμένα All Star και χοντρά φούτερ. Φανταζόμαστε σημαίνει για εμάς ζούμε. Ζούμε μέσα από όνειρα, μέσα από διάφορες φαντασιώσεις, μέσα από βιβλία, μέσα από ποιήματα, μέσα από πλαστικούς χαρακτήρες, μέσα από κάτι άλλο τέλος πάντων. Κλεινόμαστε μέσα σε αυτόν τον φανταστικό κόσμο όταν ο άλλος, αυτός που είναι στο δρόμο, έξω από το παράθυρο και παντού γύρω μας είναι τόσο πραγματικός που μας πονάει.

Μας πονάει και μας σπάει σε χίλια κομμάτια. Αυτό είναι το αρνητικό χαρακτηριστικό, μία συνέπεια ας το θέσω της πραγματικότητας. Όμως, η φαντασία δεν είναι έτσι. Μας προσέχει, μας κανακεύει, μας φροντίζει. Είναι πάντα εκεί για εμάς. Όταν πρέπει να τρέξουμε για να κρυφτούμε, τυλίγοντας τα χέρια μας γύρω από τα γόνατά μας, όταν είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε τα δάκρυα να κυλήσουν και τα δάκρυα είναι τόσα πολλά που θα γέμιζαν μία θάλασσα ή έστω μία λίμνη.

Και εκεί όλα είναι τόσο τέλεια. Τόσο τέλεια.

Η πραγματικότητα δεν είναι. Όμως με το να μένουμε στη φτιαχτεί αυτή τελειότητα, στην υπερβολική αυτή τελειότητα, χάνουμε πράγματα.

Πιστεύω ότι το κάνουμε επειδή φοβόμαστε πως η προσγείωση από το σύννεφό μας στη γη θα είναι τόσο απότομη που θα μας κόψει τα φτερά. Φοβόμαστε πως δε θα μπορέσουμε να ξαναπετάξουμε. Και έτσι, εξασφαλίζουμε μία φτιαχτή ευτυχία.

Είναι όμως σωστό αυτό;

Και εγώ το κάνω. Δεν το αρνούμαι. Ξέρω πως δεν είμαι καλά. Και ξέρω γιατί το κάνω.

Φοβάμαι την πραγματικότητα. Βλέπετε, οι ονειροπόλοι είμαστε και πάνω από όλα ευαίσθητοι. Και αν σπάσει η καρδιά μας μία φορά, τη μαζεύουμε, την κολλάμε όπως-όπως και φοβόμαστε να την ξαναχρησιμοποιήσουμε γιατί θα σπάσει. Γιατί είμαστε τόσο ευαίσθητοι που δε θέλουμε ο τόπος να γεμίσει με τα κόκκινα απομεινάρια της καρδιάς μας-με τα απομεινάρια που θα μείνουν αν η επαφή μας με την πραγματικότητα, με τους άλλους ανθρώπους, μας πληγώσει ξανά.

Voilà, ma petite Amélie, vous n'avez pas des os en verre. Vous pouvez vous cogner à la vie. Si vous laissez passer cette chance, alors avec le temps, c'est votre cœur qui va devenir aussi sec et cassant que mon squelette. ~Le fabuleux destin d’ Amélie Poulain

Λοιπόν, μικρή μου Αμελί, δεν έχετε οστά από γυαλί. Μπορείτε να γνωρίσετε τους χτύπους της ζωής. Εάν αφήσετε αυτή την ευκαιρία να περάσει, αργότερα με τον καιρό, είναι η καρδιά σας που θα γίνει το ίδιο ξηρή και εύθραυστη με τον σκελετό μου.

Αφήνουμε έτσι μερικές ευκαιρίες να περνούν και η καρδιά μας αραχνιάζει.

Δε λέω να μην ονειρευόμαστε. Εγώ ονειρεύομαι πολύ, τι Creepy Dreamer θα ήμουν αν δεν το έκανα;

Ωστόσο υπάρχουν ευκαιρίες που αξίζει να ζήσουμε. Υπάρχουν όνειρα που μπορούμε να κυνηγήσουμε. Όνειρα ζωντανά και αληθινά. Υπάρχουν άνθρωποι που θα μας δώσουν ένα μέρος της καρδιάς τους, αν τους δώσουμε ένα μέρος της δικής μας. υπάρχουν μέρη να επισκεφθούμε, πράγματα να δούμε και να ζήσουμε.

Και αν η πραγματικότητα μας πονέσει ξανά; Αν μας σπάσει; Αν μας πληγώσει;

Τουλάχιστον πιστεύω ότι θα έχουμε ζήσει μερικά λεπτά ευτυχίας. Δεν είναι μία τεράστια ανταμοιβή που να αντισταθμίζει και τη χειρότερη από όλες τις πτώσεις;

Θεέ μου! Ένα ολόκληρο λεπτό υπέρτατης ευτυχίας! Είναι, μήπως, λίγο αυτό, έστω και σ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής;…

Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι

Is it ever gonna be enough? Is it ever gonna be perfect?

Τέλειοι. Αυτό θέλουμε να είμαστε. Τέλειοι.

Φτιάχνουμε τα μαλλιά μας. Τα βάφουμε. Τα ξυρίζουμε.

Προσέχουμε τι είδους ρούχα αγοράζουμε-είναι μάρκας ή όχι;

Γιατί το κάνουμε αυτό;

Για να τους κάνουμε να μας δουν.

Όμως ποιοι είμαστε εμείς μετά;

Κανείς. Αυτό είμαστε.

Ένας Κανείς. Κανείς αυτός που περπατά και μιλά.

Ένα κομμάτι υφάσματος και γυαλιστερής σκιάς.

Μία εικόνα. Ένα είδωλο. Ένα πουκάμισο αδειανό.

Ένα τίποτα.

Και ότι και αν κάνεις.

Και ότι και αν κάνεις νιώθεις αόρατος.

Σαν ένα κομμάτι από γυαλί πάνω σε μία τζαμαρία

Τόσο ασήμαντο ανάμεσα στα υπόλοιπα γυαλιά

Που κανείς δεν το κοιτά

Τι και αν προσπαθείς;

Ότι και αν κάνεις, είναι σα να σε έχουν καλύψει με ένα μανδύα

Ένα μανδύα αόρατο.

Και σε ακούει κανείς; Ακούει;

Η καρδιά σου.

Ναι, η καρδιά σου είναι αυτή που τόσο απελπισμένα ζητά βοήθεια.

Ζητά προσοχή.

Και σε προσέχουν.

Προσέχουν αυτό το κομμάτι υφάσματος και γυαλιστερής σκιάς.

Την εικόνα, το είδωλο.

Προσέχουν το τίποτα.

Προσέχουν αυτό το οποίο ποτέ σου δε θα γίνεις

Αυτό το οποίο δεν είσαι

Αυτό που έγινες για να γίνεις κάποιος

Και έγινες Κανένας.

Και κανείς δε βλέπει Εσένα.

Αυτό που Είσαι, τα χρώματα που είναι Εσύ.

Γιατί έχουν καλυφθεί από μία πλαστική τελειότητα

Γιατί έγινες Κανένας.