My Imaginarium

The Imaginarium of

Dr. Parnasus

Χθες ήταν η σειρά μου να διαλέξω ταινία για να δω με το Θάνο και διάλεξα το ‘The Imaginarium of Dr. Parnasus’.  Βασικά οκ, δεν πολυθυμάμαι όλη την ταινία, πρέπει να την ξαναδώ, γιατί μιλάγαμε στο ενδιάμεσο και δεν πρόσεχα συνέχεια :Ρ Και με κράτησε ξύπνια 2-3 ώρες το βράδυ ο 2χρονος γιος της αδερφής μου που μένει στη γιαγιά του τα ΣΚ (και να γιατί η Creepy Dreamer αν και είναι τέλεια με τα μικρά παιδιά, δε θα κάνει ποτέ δικά της :Ρ) Και έγραφα πρόχειρο στα Κείμενα ‘Ποιήματα για την Ποίηση’.

*εισαγωγή άσχετου αποσπάσματος με την ανάρτηση* Δεν καταλαβαίνω γιατί κάνω τον κόπο να διαβάσω. :Ρ Σίριουσλι. Η λογική μου: ο Νίκος Εγγονόπουλος δε θα πέσει γιατί συνδέεται αμεσότατα με το ποίημα του Αναγνωστάκη, αφού ο Αναγνωστάκης του απάντησε ουσιαστικά(αν και δεν το παραδέχεται). Το ποίημα του Μανωλάκη anyway, δεν πέφτει ποτέ γιατί είναι ιδιαιτέρως πολιτικοποιημένο και εμάς μας θέλουν αμόρφωτους. Άρα έξω ο Αναγνωστάκης έξω και ο Εγγονόπουλος. Η Πολυδούρη δεν πέφτει με τίποτα. Τα κορίτσια συνηθίζουν να πλατιάζουν με την ποίηση της Πολυδούρη και επιπλέον, και οι πέντε στροφές απλά αναμασούν το ίδιο θέμα και το λένε ξανά και ξανά και ξανά. Γιατί να σου βάλουν κάτι στο οποίο δε θα μπορείς να αναπτύξεις μία ερώτηση; Έξω και η Μαρία λοιπόν :Ρ Μας μένει ο Καφάβης με τη ‘Μελαγχολία Ιάσονος Κλεάνδρου ποιητού εν Κομμαγηνή 595 μ.Χ.’ και ο Παυλόπουλος με ‘Τα Αντικλείδια’. Είχα απλά σαν αίσθηση ότι θα έμπαινε ο Παυλόπουλος. Τα διάβασα όλα. Και μπήκε ο Παυλόπουλος με παράλληλο του Αναγνωστάκη. Συμβαίνει συνέχεια στα Κείμενα να προβλέπω τα θέματα :΅Ρ Στον Κρητικό είχα πετύχει μέχρι και το παράλληλο :Ρ Οπότε τζάμπα το διάβασμα :Ρ *τέλος εισαγωγής ασχέτου με την ανάρτηση αποσπάσματος*

Είδαμε την ταινία λοιπόν και σε κάποια φάση άνθρωποι έμπαιναν σε έναν καθρέφτη(που οδηγούσε στο μυαλό του Δρ. Παρνάσους) και έβλεπαν υποθέτω τα όνειρά τους, τις πιο τρελές τους επιθυμίες. [Το σημείο μου έμεινε ιδιαίτερα γιατί στην ταινία τον Tony τον υποδυόταν ως επί το πλείστον ο Χιθ Λέτζερ, που για εμένα ήταν από τους καλύτερους ηθοποιούς. Ωστόσο, μπήκε στον καθρέφτη μετά από μία γρέτζω και επειδή ο Χιθ στην ταινία αυτή πέθανε πριν προλάβει να γυρίσει όλες τις σκηνές, μαντέψτε ποιος ήταν πίσω από τον καθρέφτη; Καλά καταλάβατε! Ο μοναδικός Τζόνι Ντεπ, ένας από τους πιο τέλειους ερμηνευτές έβερ κατ’ εμέ. Και ο ηθοποιός που είχε τύχει να αναφέρω 10 λεπτά πριν :Ρ xD Συμπτώσεις xD].

Τέλος πάντων. Απλά αναρωτήθηκα τι θα έβλεπα εγώ εκεί μέσα. Υποθέτω βιβλία, βιβλία, βιβλία. Βιβλία που έχω διαβάσει, που θέλω να διαβάσω, που δεν ξέρω καν, βιβλία που μυρίζουν σκόνη, απλά βιβλία. Μετά είδη ζωγραφικής. Καμβάδες, μολύβια, παστέλ, χαρτιά, ξύστρες(ω ναι είναι σημαντικότατες!) και σίγουρα υλικά με τα οποία ποτέ δεν είχα την τιμή να δουλέψω: ακρυλικά, λαδομπογιές και κάρβουνο! Χμ, μετά νομίζω θα άκουγα από παντού την αγαπημένη μουσική, αυτή που με χαλαρώνει ίσως αλλά και αυτή που με πορώνει και με κάνει να θέλω τόσο πολύ να τραγουδήσω.(πράγμα που δε θα ‘θελε κανείς σας να συμβεί, τραστ μι). Και νομίζω θα ήταν επίσης ένα μέρος όπου θα μπορούσα να μιλήσω με την J. K. Rowling ή τη Victoria Frances ή τις Kami και Garcia. Και σίγουρα κάπου που θα ήμουν με τους φίλους μου…

Εσείς; Τι θα βλέπατε εσείς στο Imaginarium;

The Love That Got Away

The last pieces of you are slipping away
Shattering to the floor with an airy thud,
Like the emptiness around you just closed in
And you are utterly alone

I can help you, L.
I always will
If you let me

Take my hand
And I will lead you into a quiet world
Where peace and harmony keep great company
And Darkness does not have a place
This place is called ‘Love’

The green of the grass will match what your eyes used to be
And the light of the sun will be of beauty,
Not of the dark gold that has shadowed your irises
I swear to you, L
You will be able to find peace again
In this place

I only wish that you will be unafraid
To let me help you with the Darkness

Because it is no longer your curse, L.



But ours.


Από τα Όμορφα Πλάσματα...

L'homme des nombres

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί τη συμμετοχή μου για ένα διαγωνισμό. Απλά θέλω τη γνώμη κάποιου που δε με γνωρίζει, ώστε να ξέρω αντικειμενικά αν αξίζει τον κόπο. Το κείμενο αποτελεί καθαρά δική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή ή χρήση του κειμένου ως δικού σας. Μετά από δύο ημέρες, το κείμενο δεν θα υπάρχει πλέον στην ανάρτηση αυτή. Ευχαριστώ για την κατανόηση.

----------------------------------xxxxx----------------------------------

This is Halloween!

Διπλοδαύλι, οργή και ζάλη,
βράζε, κόχλαζε τσουκάλι.

Ήρθε το Χάλογουιν! Τι; Μη με κοιτάτε με τα φρύδια σηκωμένα 3 εκατοστά, λατρεύω αυτό το έθιμο, θα μετοίκιζα δια παντός στην Αγγλία άνετα μόνο για να ντύνομαι στις 31 Οκτωβρίου και να παίζω apple bobbing. :Ρ

Πλάκα-πλάκα πέρασε ο καιρός. Αύριο είναι 1^η Νοεμβρίου. Νιώθω συχνά τους κόμπους να ανεβαίνουν από το στομάχι στο λαιμό, δε μπορώ να φάω, αγχώνομαι, διαβάζω πολύ, πετάω τα βιβλία πέρα από τα νεύρα μου, ξαναδιαβάζω. Ούτε όρεξη να ζωγραφίσω δεν έχω, πράγμα που σημαίνει πως τα πράγματα είναι άσχημα… :/

Τελειώνουμε 2 Δεκεμβρίου την ύλη στην Ιστορία, 13 Δεκεμβρίου τα Αρχαία(Γνωστό) και κάπου εκεί γύρω τα Μαθηματικά, την ΑΟΘ και τα Κείμενα. Και νιώθω τον κόμπο να μεγαλώνει, όλο και να μεγαλώνει.

Οκ, τα πάω καλά στα διαγωνίσματα, μπορώ και παραπάνω και προσπαθώ να μην αφήνω κενά και να είμαι διαβασμένη στην εντέλεια στην καθημερινή εξέταση αλλά βλέπω πως δεν είναι αρκετό. Θέλει και άλλο και άλλο και τόσο παραπάνω διάβασμα που εγώ απλά αδυνατώ να κάνω, καθώς απλά δεν αντέχω. Δεν αντέχω να κάθομαι μέχρι τις τρεις κάθε βράδυ. Δεν αντέχω να έχει ο κάθε καθηγητής στο σχολείο, σε μάθημα ΓΕΝΙΚΗΣ απαιτήσεις, ενώ έχω τόσα άλλα. Δεν αντέχω να διαβάζω για 5-6 πρόχειρα την εβδομάδα(σχολείο + φροντιστήριο). Δεν το αντέχω. Ξέρω ότι είμαι εγωίστρια και ότι γκρινιάζω, γιατί και άλλοι τόσα έχουν και άλλα παιδιά δεν έχουν καν την πολυτέλεια να πάνε φροντιστήριο, αλλά δεν αντέχω τόση πίεση, είμαι στα πρόθυρα της κατάρρευσης.  :/

Δεν ξέρω αν θα τα βγάλω πέρα. Βλέπω πως αυτό που κάνω δεν είναι αρκετό. Και θα καταλήξω να πληγώσω τους πάντες γύρω μου. Τους γονείς μου, τα αδέρφια μου, της καθηγήτριές μου, που κάνουν τόσο κόπο και εν τέλει εμένα, γιατί πραγματικά προσπαθώ. Αλλά δεν είναι αρκετό, σωστά;

Me myself and I

Είδα μία ανάρτηση του CineFre@k που αναφερόταν σε ένα μπλογκοπαίχνιδο που είχε ξεκινήσει η Αγανακτισμένη Έφηβη. Από ότι κατάλαβα έπρεπε να γράψεις 7 γνωρίσματά σου(?). Θα προσπαθήσω να καταγράψω όσα μπορώ. :Ρ

1. Έχω ζωηρή φαντασία.  Υπερβολικά ζωηρή. Δεν ξέρω γιατί, κανείς στην οικογένεια δεν είναι έτσι. όλοι λένε πως είμαι το μόνο άτομο που είμαι έτσι (όπου έτσι βάλτε περιφρονητικό-έκπληκτο-ξαφνιασμένο τόνο ανάλογα με το άτομο που το λέει. Η αδερφή μου π.χ. το λέει περήφανα :Ρ). Τις περισσότερες φορές δεν είναι κακό, απλά λίγο ‘‘κάπως’’. Βρίσκω λ.χ. εξαιτίας αυτού πάντα την πλοκή σε ταινία ή/και βιβλίο από τα πρώτα 10 λεπτά ή τις 30 σελίδες αντιστοίχως. Αυτό με χρεώνει πολύ στην έκθεση. Πάω να γράψω δοκίμιο πειθούς, πετάω δέκα ‘‘λυρικές’’ προτάσεις και χαλάει όλο το plot :P Τουλάχιστον θα μπορούσα να γίνω σε καμιά 30αριά χρόνια συγγραφέας, όχι βιβλίων Άρλεκιν όμως, προς Θεού. (Αν δεν καταστραφούμε στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 λόγω των προφητών Μάγια ή whatever. :P )
2. Θυμώνω πολύ εύκολα όταν κάποιος δε δέχεται τη γνώμη μου. πριν πείτε οτιδήποτε, όχι δεν είμαι ένας μικρός Αριστοτέλης εν εξελίξει.  Δέχομαι τις απόψεις των άλλων και μάλιστα χαίρομαι να κάθομαι να συζητώ με συνομηλίκους ή και μεγαλύτερους και να εκθέτουμε τις απόψεις μας στα πλαίσια ενός λογικού διαλόγου. Όταν όμως ο άλλος σε παίρνει από τα αυτιά και δε σε αφήνει να πεις τη δική σου άποψη, δε σε αφήνει να ακουστείς, εκεί είναι που τα παίρνω στο κρανίο. Τσακώνομαι πολύ συχνά με καθηγητές για αυτό το λόγο, μάλιστα ένας στο Γυμνάσιο δε μου είχε βάλει ποτέ πάνω από 18 για αυτό το λόγο. -.-’
3. Είμαι ευαίσθητη στα όρια αηδίας. Θα μπορούσα άνετα να κλάψω αν έβλεπα την Ποκαχόντας να πεθαίνει. :Ρ Σίριουσλι. Δεν ξέρω γιατί αλλά το έχω και αυτό. -.- Σε μερικές περιπτώσεις είναι οκέι, αλλά ώρες-ώρες καταντάει υπερβολικό, σε στυλ, είμαι έτοιμη να κλάψω άμα χάσω το λεωφορείο και έχω σοβαρή δουλειά(η Virgilia κάτι ξέρει και γι’ αυτό. :Ρ).  Στο Δημοτικό (προπολεμικές εποχές) όταν μου τραβούσαν τις πλεξούδες έκλαιγα (είχα μακριά μαλλιά κάποτε, ω ναι Ο.ο). Ωστόσο πιστεύω έγινα λίγο πιο σκληροτράχηλη τώρα :Ρ Αλλά και πάλι με διακρίνει μία γενική ευαισθησία διότι πάντα σκέφτομαι πριν  από εμένα τους άλλους. Κλασσική Ιχθύς. *χαμογελά ειρωνικά*
4. Πιστεύω ότι είμαι λίγο πολυλογού. Μιλάω πολύ. Ώρες-ώρες πάρα πολύ. Πραγματικά δεν το κάνω επίτηδες. :Ρ Απλά συμβαίνει. Ειδικά εάν η συζήτηση είναι πάνω σε θέμα που με ενδιαφέρει. Μία φορά μιλούσα για το Game of Thrones σε ένα άτομο που δεν το βλέπει πάνω από μισή ώρα ενώ με τον καθηγητή Λογοτεχνίας στο σχολείο είχα ανοίξει συζήτηση όταν είχα τελειώσει το μάθημα για την ιδανική παιδεία που κράτησε μία ώρα και κάτι. Θα συνεχίζονταν, αλλά είχα μάθημα γαμώτο :Ρ Γενικότερα, μιλάω πολύ και μιλάω γρήγορα. Αυτό είναι κακό, υποθέτω. Ο αδερφός μου συνηθίζει να με βρίζει όποτε το κάνω. :Ρ Well, what to do. It’s good to be so imperfect xD
5. Είμαι καθαρά παιδί των ‘90. Τι σημαίνει αυτό; Μεγάλωσα ως νήπιο ακούγοντας συνεχώς παραμύθια και μετά άρχισα να τα βλέπω και σε ταινίες. Να ‘ναι ευλογημένη για αυτό η υπεροχότατη Ντίζνεϊ. Για αυτό το λόγο έγινα αυτό που λέμε ‘‘τηλεορασάκιας’’. Μεγάλωσα ως μικρό παιδί(από 6 έως και 9)  αγκαλιά με τις ταινίες Χάρι Πότερ. Έμαθα να αγαπώ τον κινηματογράφο και τη μαγεία του. Από τα 9 και μετά μαζί με τις ταινίες ήρθαν και τα βιβλία του Πότερ. Έμαθα να αγαπάω την ομορφιά της λογοτεχνίας, το πώς ένα βιβλίο, μία τυπωμένη σελίδα σε ρουφάει μέσα στη δίνη μίας ιστορίας τόσο μακριά από την πραγματικότητα. Είμαι, και χαίρομαι που το λέω, ένα από τα άτομα που όταν θα στρεσαριστούν θα πάρουν μια κόλα και θα ζωγραφίσουν ή θα ακούσουν το αγαπημένο τους συγκρότημα ή θα θυμηθούν ένα αστείο διάλογο ταινίας. Και χαίρομαι που είμαι έτσι.
6. Θαυμάζω διάφορους ανθρώπους. Κατά κύριο λόγο θαυμάζω άτομα καθημερινά. Άτομα που δε διαφέρουν τόσο από εμένα ή από εσένα που διαβάζεις τώρα αυτή την ανάρτηση. Είναι τα άτομα που μαζεύουν μέσα τους δύναμη και κοιτούν τη ζωή στα μάτια. Στέκονται στη μέση του δρόμου της και πονηρά-πονηρά ξεγελούν κάθε εμπόδιο, ξεπερνούν κάθε δυσκολία. Αν βρουν λακκούβα και πέσουν, αν πάρουν λάθος στροφή, δεν τους πειράζει. Χαμογελούν, ζουν την περιπέτεια, σηκώνονται στα πόδια τους και συνεχίζουν. Είναι οι άνθρωποι που κυνηγούν το όνειρό τους και πιστεύουν στα αδύνατα και τα κάνουν δυνατά. Τέτοια άτομα είναι η Virgilia λόγου χάρη ή η Creep. Και τις θαυμάζω και αυτές όπως και πολλά άλλα άτομα, που έχουν γίνει τα πρότυπά μου.

Δεν έβαλα 7^ο χαρακτηριστικό. Δε βρήκα κάτι. Damn it I’m so shallow. -.- δεν ξέρω τι άλλο να πω για μένα είναι λίγα αυτά που με χαρακτηρίζουν. :Ρ Πάλι καλά που βρήκα 6. Τσάγια και τίλια και χαμομήλια everyone!

It is light.

(Έφτιαξα το Ίντερνετ. Ποιος τεχνικός και αηδίες :Ρ Μόνοι μας τα κάνουμε όλα.-)

Πέρασε ένας χρόνος και κάτι πια και ήρθε η στιγμή που έπρεπε να ξαναπώ σε κάποιο άτομο ό,τι συνέβη με τη Μυρτώ, την πρώην κολλητή μου. Παρότι πριν μερικές εβδομάδες πόναγα, πόναγα στη σκέψη της, στη σκέψη πως έχει βρει άλλο άτομο να βγαίνει, να αγκαλιάζει, να αγαπά, τώρα δεν ήταν έτσι. Όχι πια.

Δεν πόναγα τόσο. Οκέι, πόναγα. Αλλά λίγο, πολύ, πολύ, πολύ λίγο. Η εγκατάλειψη είχα σταματήσει, μάλλον να με πληγώνει τόσο.

Εξιστόρησα τα συμβάντα, όπως έχω κάνει κάμποσες φορές, στην Creep του μπλογκόκοσμου σίγουρα, ίσως στην Virgilia-Timotei και κάποιους άλλους. Και η απάντηση που πήρα ήταν ένα σήκωμα του φρυδιού και το κλασσικό πλέον: ‘‘Και στενοχωριέσαι ακόμα για αυτήν;’’.

Η αλήθεια είναι πως πλέον πιστεύω ότι στενοχωριέμαι στην ιδέα της κολλητής που κάποτε είχα, που έφυγε παίρνοντας μαζί της ένα κομμάτι του εαυτού μου.

Βλέποντας όμως πώς έχω αλλάξει, ιδιαιτέρως τους τελευταίους μήνες, προς το καλύτερο(ευελπιστώ τουλάχιστον), συνειδητοποιώ πως μάλλον πήρε μαζί της ένα παλιό, ξεχασμένο και δηλητηριασμένο κομμάτι μου. Ένα κομμάτι που είχε κακοποιηθεί από τους γύρω μου, ένα κομμάτι που άκουγε σκυλάδικα κάποτε, ντύνονταν emo και άκουγε Tokio Hotel κάποτε, που έκανε πολλά. Κάποτε. Και αυτό δεν ήταν καθόλου εγώ. Δεν ήταν καν η Creepy Dreamer.  

Οπότε πιστεύω πως παρότι με στενοχώρησε η απώλεια αυτού του κομματιού, η απώλεια της Μυρτώς και όλων όσων αυτή αντιπροσώπευε, δεν νομίζω πως πληγώνομαι τόσο πια. Not anymore… I guess.

Εξάλλου με το πέρας του χρόνου θα περάσει και αυτό. Όλα περνάνε. Όπως είχα πει και κάποτε στον Mike P. ‘‘Όλα τα σημάδια φεύγουν. Πάντα φεύγουν.’’.

Τυχαίως δύο βράδια  αργότερα, κάπου ανάμεσα στο διάβασμα κειμένων(Αναγνωστάκης) και αγνώστου(Δημοσθένης) έτυχε να θυμηθώ το Το Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός που πήραμε στο τοπικό παζάρι με τον Father. Και διάβασα αυτό το απόσπασμα και έμεινα στο πόσο ταίριαζε.

‘‘ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ τον ρωτούν από πού προέρχεται η ενεργητικότητά του.

Αυτός απαντά: «Από το μυστικό εχθρό.».

Οι φίλοι τον ρωτούν ποιος είναι.

Ο πολεμιστής λέει: «Κάποιος που δε μπορούμε να τραυματίσουμε».

Μπορεί να είναι ένα παιδί που τον νίκησε κατά τη διάρκεια ενός καβγά στα παιδικά χρόνια του, το κορίτσι που αγαπούσε και που τον άφησε στα έντεκά του, ο δάσκαλος που τον αποκαλούσε «γαϊδούρι». Όταν είναι κουρασμένος, ο πολεμιστής θυμάται πως δεν είδε ακόμα του θάρρος του.

Δε σκέφτεται την  εκδίκηση, επειδή ο μυστικός εχθρός δεν ανήκει πλέον στην ιστορία του. Σκέφτεται μόνο πώς θα βελτιώσει την ικανότητά του, ώστε η φήμη των εγχειρημάτων του να κάνει το γύρο του κόσμου και να φτάσει στ’ αυτιά όσων τον πλήγωσαν στο παρελθόν.

Ο πόνος του χθες είναι η δύναμη του πολεμιστή του φωτός.’’

–Paulo Coelo, Το Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός, σελ. 105.

Σύμπτωση; Δεν το νομίζω. Τα λέμε συμπολεμιστές του φωτός!

No Internet :|

Δεν μπαίνω εδώ γιατί δεν έχω ίντερνετ :/ Μή νομίζετε πως σας παράτησα θα επανέλθω κάααααποια στιγμή. Arrivederci everyone!