Silent.

Ακου τη σιωπή. Άκου τη σιωπή κοριτσάκι. Το πως κυλάει το καθαρό νερό από το ρυάκι ανάμεσα στις πέτρες. Πως τα φύλλα πέφτουν απαλά στο μαλακό έδαφος. Πως φυσάει ο αέρας, σφυρίζοντας ανάμεσα στα φύλλα, στα γυμνά κλαδιά, πώς γλύφει τις επιφάνιες των πετρών που είναι καλυμένες με βρύα. Το χορτάρι αναδεύει ελαφρά στο άγγιγμα από τον αέρα. Ο ουρανός είτε είναι γεμάτος απαλά, πουπουλένια σύννεφα, είτε καθαρός. Τα σύννεφα πάντα έχουν παράξενα χρώματα. Κίτρινο και πορτοκαλί, με λίγο ροζ κατά την αυγή του ηλίου. Γκρι όταν ετοιμάζεται για να βρέξει. Κόκκινο, μωβ και έντονο πορτοκαλί στο ηλιοβασίλεμα. Λευκο κατά τη διάρκεια μίας ημέρας δίχως βροχή. Ο καθαρός ουρανός, κοριτσάκι, είναι πιο όμορφος, όμως. Ειδικά το βράδυ. Φαντάσου κοριτσάκι ένα βράδυ, δίχως πανσέληνο, δίχως φεγγάρι, δίχως σύννεφα. Φαντάσου το σκούρο μπλε της νύχτας, κεντημένο με εκατομμύριο ασημένια αστέρια να είναι δικό σου, να απλώνεται απλόχερα μπροστά σου σα μία νέα γη που περιμένει να την εξερευνείς, Φαντάσου τα βάθη αυτής της γης κοριτσάκι. Φαντάσου πόσο όμορφο είναι να κάθεσαι σε μία παραλία και να βλέπεις τα αστέρια να πέφτουν. Ή πάλι τις ημέρες, μπορείς να δεις τα σύννεφα να παίρνουν τόσο παράξενα σχήματα. Και να δεις κάθε πανέμορφο χρώμα, κάθε απόχρωση κρυμμένη εδώ και εκεί. Και μπορείς να μυρίσεις έναν ολόκληρο κόσμο. Και να περιπλανηθείς με τα φτερά της φαντασίας σου σε νέους τόπους. Σε νέα μέρη. Να τα επισκεφθείς και στην πραγματικότητα. Να τραβήξειςπράσινες ή μπλε γραμμές σε ένα χάρτη, ενώνοντας τα μέρη που έχεις επισκεφθεί, μέχρι να γεμίσεις όλο το χάρτη. Να εκτιμάς αυτή τη σιωπή κοριτσάκι. Τη σιωπή της φύσης, των ταξιδιών. Σε κάνει να σκέφτεσαι. Να μαθαίνεις τον εαυτό σου. Να προχωράς μπροστά. Να σκέφτεσαι τις μέρες και τις νύχτες. Τις νύχτες από 'δω και περα.

remember how to put back the light in my eyes

Το έχω βαρεθεί. Το έχω απλά βαρεθεί. Σε τέτοιο βαθμό που έχω σιχαθεί τον εαυτό μου και δε θέλω καν να σκέφτομαι πως υπάρχω. Και τι που μιλάγαμε για την Ιωάννα προχθές για την αυτοκτονία; Έχει δίκιο είναι πολύ εγωιστικό. Αλλά ποιος θα νοιαστεί αν εγώ σταματήσω να υπάρχω; Κανείς προφανέστατα. Η ζωή θα συνεχιστεί, τίποτα δε θα αλλάξει.

Έχω βαρεθεί να μου λένε πως είμαι ξινή. Βασικά, αυτός είναι ο χαρακτήρας μου. η απότομη, ειρωνική, σπαστική, βλαμμένη, ξινή Μαρία, που δεν έχει φίλους και κανείς δε τη συμπαθεί. Που είναι μόνιμα το φυτό ντυμένο στα μαύρα που κάθεται μόνο του στα διαλείμματα στο σχολείο και σκιτσάρει, ενώ οι άλλοι παίζουν μπουγέλο. Που την κοροϊδεύουν για τις ενδυματολογικές της προτιμήσεις. Που είναι μόνιμα με τη μύτη κρυμμένη πίσω από ένα βιβλίο, είτε αυτό είναι σχολικό, είτε λογοτεχνικό. Που ζωγραφίζει αηδίες. Που δεν έχει δική της ζωή και ουσιαστικά ζει μέσα από τον Άντριαν Ιβάσκοφ, τη Ρόουζ Χάθαγουεϊ, το Χάρι Πότερ, τη Λένα Ντουκέιν και τη ξαδέρφη της τη Ρίντλεϊ, τον Έραγκον ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτήρα βιβλίου.

Έχω βαρεθεί να ακούω από παντού πως είμαι ένα ειρωνικό τέρας, πως η συμπεριφορά μου δεν είναι καλή και πως είμαι ψυχρή. Παντού κακά λόγια για τη Μαρία, ενώ κανείς δεν έχει κάτσει να την ακούσει ποτέ. Και, οκέι, δε με ενδιαφέρει αν μου το λέει η μαμά μου ή η αδερφή μου. Έχω συνηθίσει να πληγώνομαι από αυτές, να μου λένε πως θα είμαι μόνη μου μια ζωή. Αλλά για ποιο λόγο άγνωστα άτομα που δε με έχουν γνωρίσει καν και απλά έχουν διαβάσει ένα-δύο ποστ μου σε ένα φόρουμ με κρίνουν αρνητικά. Ξέρουν τι εστί Μαρία;

Μου αρέσει που λυπόμουν φέτος στο χωριό αυτές τις 13 μέρες που ήμουν τον Kevin. Που η μαμά του τον έσυρε από την Αμερική Ελλάδα, σε ένα κατσικοχώρι στη μέση του πουθενά και δεν ξέρει λέξη ελληνικά. Μου θύμιζε τόσο πολύ εμένα. Δεν είχε με ποιον να μιλήσει, εκτός από τη γιαγιά, τη μαμά και τον πατριό του. Αλλά χαμογελούσε. Χαμογελούσε τόσο πολύ. πόσες ήταν οι φορές που χαμογέλασα πραγματικά φέτος; Μετρημένες στα δάχτυλα ίσως. Ο Γιώργος με έκανε να χαμογελώ….αλλά… Και η Ελένη με κάνει να χαμογελώ, αλλά δεν είναι φίλη μου, δυστυχώς, είναι συμμαθήτριά μου. Και ο Θάνος δε μου μιλά. Και η Μαριάννα δεν έχει καν το κινητό μου. Και απομακρυνθήκαμε με τη Μυρτώ-δεν έμαθα καν πως βρήκε αγόρι.

Και τώρα έρχεται ο Πάνος και μου λέει ότι είμαι ψυχρή. Ότι δε με συμπαθεί σχεδόν κανείς. Η Βάσω μου λέει ότι είμαι απότομη. Η μαμά….η μαμά και τι δε λέει. Σίγουρα θα έπαιρνε άλλο παιδί αν μπορούσε. Κάποιο που να μιλά λιγότερο και να διαβάζει περισσότερο. Κάποιο λιγότερο αποτυχημένο.

«Δες το θείο Τάκη και τη θεία Ματίνα.»,μου είπε προχθές η Ιωάννα, που έκλαιγα και πήγαμε βόλτα μέχρι τα παγκάκια. «Η κόρη τους… ήταν 15. Ξύπνησε ένα πρωί σαν όλα τα παιδιά του κόσμου και το απόγευμα ήταν νεκρή. Αυτοκινητιστικό. Επειδή ένας χαμένος ανέβηκε με 90 ή παραπάνω πάνω στο πεζοδρόμιο. Δεν έφταιγε καν εκείνη. Νομίζεις ότι η ζωή τους είναι ίδια από τότε; Και εγώ σαν εσένα, έχω σκεφτεί πως δεν έχει νόημα όλο αυτό… Η ζωή. Μετά σκέφτομαι ότι θα ήταν πολύ εγωιστικό. Ότι θα άφηνα πίσω μου τους ανθρώπους που με έφεραν στον κόσμο, δύο…συμπαθητικά αδέρφια και κάτι εκπληκτικές φίλες. Οπότε δεν το κάνω.».

«Ναι αλλά δεν πρέπει να κάνουμε και κάτι για τον εαυτό μας;»,είχα ρωτήσει. «Βαρέθηκα να είμαι η καλή. Η καλή που κάνει όλα τα χατίρια, το βαρετό κορίτσι που δε θα κοιτάξει ποτέ κανείς. Θέλω να κάνω κάτι για μένα. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει να πειράξω τον εαυτό μου. Ξέρεις πόσες φόρες το έχω κάνει;».

Και είδε τα σημάδια, τις αχνές κατάλευκες γραμμές κατά μήκος της αριστερής αρτηρίας και με κοίταξε νευριασμένη. «Μην το ξανακάνεις. Ποτέ. Για κανέναν. Όσο και να πονάς. Τόσα άτομα σε αγαπάνε. Και θα τους έλειψες. Κάπως…πρέπει να προχωράμε.».

Να προχωράμε. Αλλά για ποιον να προχωρήσω; Για ποιον; 

i know i can’t take one more step towards you
cause all that's waiting is regret
don’t you know Ι’m not your ghost anymore
you lost the love i loved the most

i learned to live, half alive
and now you want me one more time

who do you think you are?
runnin’ ’round leaving scars
collecting a jar of hearts
tearing love apart
you’re gonna catch a cold
from the ice inside your soul
don’t come back for me
who do you think you are?

i hear you’re asking all around
if i am anywhere to be found
but i have grown too strong
to ever fall back in your arms

i've learned to live, half alive
and now you want me one more time

who do you think you are?
runnin’ ’round leaving scars
collecting a jar of hearts
and tearing love apart
you’re gonna catch a cold
from the ice inside your soul
don’t come back for me
who do you think you are?

it took so long just to feel alright
remember how to put back the light in my eyes
i wish i had missed the first time that we kissed
cause you broke all your promises
and now you’re back
you don’t get to get me back

who do you think you are?
running around leaving scars
collecting a jar of hearts
and tearing love apart
you’re gonna catch a cold
from the ice inside your soul
so don’t come back for me
don't come back at all

who do you think you are?

Lena Duchannes

Το κουλό του να διαβάζεις για τη Lena Duchannes και να την καταλαβαίνεις 100%. Αυτή είχε ένα κολιέ γεμάτο πολύτιμα σκουπίδια. Ένα μενταγιόν κοράκι, ένα καπάκι αναψυκτικού, μία μαύρη χάντρα, μία κόκκινη κλωστή, μία παραμάνα, ένα χρυσό αστεράκι και πόσα άλλα. Για κάποιους αυτά είναι το τίποτε. Για εκείνη ήταν τα πάντα.
Εγώ έχω ένα κουτί γεμάτο πολύτιμα σκουπίδια.Ένα βιβλιαράκι ξενοδοχείψν για το Ντουμπάι.Έμα χαρτονόμισμα των 5 ντίχραμ και κάμποσα ασημένια κέρματα ντίχραμ. Την κρατούλα που είχε δέσει το ξενοδοχείο από το Ντουμπάι στη βαλίτσα μου με τον αριθμό 263. Ένα μισό εισητήριο της πτήσης G9 282 την 25η Οκτωβρίου 2009 απο την Αθήνα για Sharjah. Και άλλο ένα μισό εισητήριο της πτήσης G90281 αυτή τη φορά την 29η Οκτωβρίου 2009 απο Sharjah για Αθήνα. Άλλο ένα μικροσκοπικό μπλε εισητήριο-κάρτα που μας επέτρεψε να παίξουμε 4 ώρες σε ένα χιονοδρομικό κέντρο μέσα στο Ντουμπάι. Μια μικρή κάρτα με μία τρισδιάστατη πασχαλίτσα στην οποία μία φίλη μου ευχόταν χρόνια πολλά. Ένα ζευγάρι 3D γυαλιά από το Allou! Fun Park.  Μία καρτ ποστάλ της 4ης ταινίας Χάρι Πότερ. Ένα καπελάκι από το πάρτι του κυρίου των αρχαίων στο φροντηστήριο. Το εισητήριο από το λεωφορείο που μας πήγε για μπάνιο με την Ελένη και το Θάνο. Τα φετινά εισητήρια Άρτα-Καλαμάτα και Καλαμάτα-Άρτα.Μία συλλογή από χρησιμοποιημένες τηλεκάρτες. Δύο τρία μικρά μολύβια 4Β.
Και έτσι συνειδητοποίησα πόσο μοιάζω με την Lena. Και αυτή δεν έχει πραγματική ζωή.
Όμως συνειδητοποιώ ότι παρ'όλα αυτά για εμένα, για τη Lena, αυτά τα σκουπίδια κάνουν τη διαφορά. Αυτά τα σκουπίδια είναι που μας θυμίζουν τις χαρούμενες και σημαντικές στιγμές. Αυτό που αξίζει για εμάς. Αυτό που μας έκανε να γελάσουμε και να περάσουμε καλά...

I had the time of my life with you

Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Με τα γράμματα από τον κανένα, σε ένα ορφανό αγόρι που οι γονείς του είχαν πεθάνει σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, από το οποίο ο ίδιος κέρδισε ένα σημάδι σε σχήμα κεραυνού. Το αγόρι έμενε με το θείο και τη θεία του. Το όνομά του ήταν Χάρι Πότερ.

Ακόμα θυμάμαι ξεκάθαρα πόσο μιρκοσκοπική ήμουν. Ήμουν σχεδόν 7. Με δυσκολία διάβαζα όταν πήγαμε σινεμά με την τότε καλύτερή μου φίλη και τον αδερφό της. Προσπαθούσα τόσο τραγικά πολύ να διαβάσω τους υποότιτλους, αλλά δε μπορούσα. Μετά ψιλοπαράτησα το θέμα.

Ώσπου γνώρισα την Αλεξάνδρα. Ήμουν 9 περίπου. Παίζαμε ένα υποτιθέμενο σκάκι όταν στο δωμάτιο εισέβαλλε η 14χρονη τότε Ανθή.
'Διαβάζεις βιβλία;',με ρώτησε.
'Κάτι λίγα.',απάντησα. 'Δεν έχουμε πολλά στο σπίτι.'
Χαμογέλασε. 'Έλα εδώ.',μου είπε και με πήρε από το χέρι. Πήγαμε στο δωμάτιό της και μου έδωσε ένα λεπτό σχετικά βιβλίο που είχε ως τίτλο το 'Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος'.
Και κάπως έτσι το ταξίδι ξεκίνησε.
Καθόμουν στο δωμάτιο, στον καναπέ, πάνω στην εσοχή του τζακιού, στο δέντρο και διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα.

Δεν ήταν απλά ένα βιβλίο. Αρχικά ήταν ένα πείσμα. Όσο δε με άφηναν οι δικοί μου να διαβάσω, τόσο έκρυβα τα βιβλία σε συρτάρια, κάτω από το κρεβάτι και έμπαινα στην ντουλάπα να το διαβάσω. Θυμάμαι καθαρά πως το 7ο το αγόρασα κρυφά. Αλλά μετά από ένα σημείο και μετά δεν ήταν απλά μία σειρά βιβλίων. Ήταν τα πάντα.

Μεγάλωνα παρέα με το Χάρι και ήθελα, βαθιά μέσα μου, και εγώ να λάβω μία μέρα το Hogwarts Acceptance Letter.

Όμως είμαι απλά μία Μαγκλ, σε έναν απαίσιο Μαγκλ κόσμο, γεμάτο με άλλους Μαγκλ, χειρότερους από εμένα, που δεν ξέρουν τιποτα από μαγεία, τίποτα από χαμόγελο και χαρά.

Και έτσι σκέφτομαι πως εγώ δεν είμαι σαν αυτούς. Όπως ειπώθηκε και κάπου στο 3ο βιβλίο, οι Μαγκλ δε βλεπουν τίποτα. Δεν παρατηρούν. Οι άλλοι Μαγκλ, αυτοί που δεν ξέρουν τι θα πει η λέξη Μαγκλ και που γυρίζουν ειρωνικά τα μάτια τους όταν τους λέω πως έληξε όλη μου η παιδική ζωή με την πρεμιέρα στις 13/7, δεν έχουν μπει σε αυτόν τον κόσμο. Δεν έχουν διαβάσει αυτή τη σειρά. Δεν περίμεναν με αγωνία να βγει το επόμενο βιβλίο. Δεν έφτιαξαν κολιέ με το σύμβολο των Κλήρων και δεν έκλαψαν με τις αναμνήσεις του Σνέιπ. Δεν διάβασαν τα βιβλία.
Μέσα από αυτά εγώ έμαθα να βλέπω χιλιάδες πράγματα που αγνοούσα και είχα ξεχάσει. Τη δύναμη της φιλίας. Τη δύναμη της αγάπης. Το πόσο σημαντικό είναι να γυρνάς πίσω, ακόμα και αν έχεις φύγει. Το νόημα του να μην τα παρατάς και να ελπίζεις πάντα, ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές. Το πόσο σημαντικό είναι να είσαι ο εαυτός σου, ακόμα και αν σου παίρνουν τα πράγματα και σε φωνάζουν Loony. Το πόσο ωραίο είναι να υπάρχουν 2 δίδυμοι που σε κάνουν πάντα να γελάς. Πόσο γενναίο είναι να πολεμά κανείς για να κάνει ένα κόσμο καλύτερο...Τα σοφά λόγια ενός σοφού γέρου. Το πώς η αγάπη αλλάζει έναν άνθρωπο. Τη δυσκολία που υπάρχει ανάμεσα στο σωστό και το εύκολο. Το ότι υπήρχε ένα άτομο που αγαπούσε κάθε τι τερατώδες καθώς εμπιστεύονταν το χαρακήτρα του..
Τζόαν....σε ευχαριστώ που μου χάρισες την πιο μαγική και επική παιδική ηλικία. Νομίζω πρέπει να είμαι ευτυχισμένη που ο Χάρι ήταν φίλος μου από τα 9 μέχρι τα 14. Που μπορούσα να έχω ένα κόσμο κατάδικό μου, ένα κόσμο μαγείας, ένα κόσμο που αγαπούσα και που αγαπώ.

ϟ All was well ϟ

Απλά ακούστε το...

-After all this time?

-Always.

Mischief Managed.

You're just as sane as I am.

The ones that love us never truly leave us. You can always find them in here.

I solemnly swear to carry this story with me for the rest of my life.

 

A pretty boring supposed-to-be life.

Καθώς κάηκε κάτι από τον υπολογιστή και ήμουν χωρίς τίποτα για πολλές μέρες το μόνο που έκανα ήταν να διαβάζω για τα φροντηστήρια, να διαβάζω εξωσχολικά, να διαβάζω για τα φροντηστήρια(το ανέφερα αυτό ε;), να ακούω μουσική, να ζωγραφίζω, α, και να διαβάζω για τα φροντηστήρια. Η ζωή μου μπορεί να χαρακτηρηστεί miserable. Βασικά, δεν είναι ζωή. :Ρ Η μόνη ζωή που έχω είναι αυτή σε ένα χαρτί μπροστά μου, ένα χαρτί που είτε είναι γεμάτο γράμματα είτε περιμένει να το γεμίσω με χρώμα και μολύβι.

Στην πραγματικότητα η ζωή μου τις τελευταιες δύο εβδομάδες ήταν χά-λια. Ένα ΠΟΛΥ σημαντικό για εμένα άτομο δε μου μίλαγε. Καθολου. Και είχε πει ήδη αρκετές φορές "δε θα σε αφήσω", αλλά εγώ νόμιζα πως το έκανε. Νόμιζα πως με άφηνε... Αλλά τελικά μου είπε(δύο φορές κιόλας) μία φράση που δεν περίμενα ποτέ των ποτών να πει ("μου έλειψες") και νομίζω δε θα με αφήσει...ακόμα.

Όμως όντως κάποιος με άφησε. Κάποιος πολύ σημαντικός. Κάποιος που αναφέρθηκε λίγες αναρτήσεις πιο πριν. Γιατί όταν κάποιος σου στέλνει μέιλ με τίτλο ''A last goodbye'' σημαίνει πως δε σε θέλει πλέον δίπλα του. Πως σε απεχθάνεται και σε μισεί. Απλά πονάει. Εδώ και καιρό θέλω απλά μία αγκαλιά. Και δεν τη βρισκω πουθενά. Πουθενά.

Nαι αυτό^ το έφτιαξα εγώ. Και αυτός είναι ο μισός πίνακας. <3 Είμαι πραγματικά περήφανη για αυτό. Σκέφτομαι μέχρι και να το κρεμάσω. Γενικά παρατήρησα ότι άρχισα να βελτιώνομαι τον τελευταίο καιρό. Θα σας δείξω από τα πιο πρόσφατά μου. :Ρ

The Riddler

La Soledad de Chloe(Victoria Frances<3)

Misa-Misa

Kamina

Isabelle Lightwood(αυτό δεν το 'δα από πουθενά. Το έφτιαξα παντελώς μόνη, ολόκληρο ^_^)

Forgive Me(δικό μου :Ρ Και έκανα και μόνη μου τα γράμματα \m/)

Dark Beauty(αυτό είναι μία περίεργη κατάσταση... Χρησιμοποίησα ref pic αυτή εδώ και βγήκε αυτό)

Ο Φράουλας Ichigo

Γενικά έχω καλυτερεύσει μου φαίνεται :D Xαίρομαι λοιπόν για αυτή την αλλαγή.

Βιβλίο που προτείνω: Hunger Games by Suzanne Collins. Eίναι φοβερή τριλογία. Peeta Mellark <3

Βασικά έφτιαξα και fanart από το HG. :P Ταντά. :Ρ

Paradise Circus

It's unfortunate that when we feel a storm
we can roll ourselves over 'cause we're uncomfortable
oh where the devil makes us sin
but we like it when we're spinning in his grip.

Love is like a sin my love

For the one that feels it the most
Look at her with her eyes like a flame
She will love you like a fly will never love you, again

It's unfortunate that when we feel a storm
we can roll ourselves over when we're uncomfortable
oh well the devil makes us sin
but we like it when we're spinning in his grip.

Love is like a sin my love

For the one that feels it the most
Look at her with a smile like a flame
She will love you like a fly will never love you, again

Un mundo de colores

Το απόγευμα της 12ης Ιανουαρίου 1987 αυτοί που έμεναν στα ψηλά της πρωτεύουσας έπαιρναν τηλέφωνο αυτούς που δούλευαν στα χαμηλά και τους μετέδιδαν το μήνυμα: "Ανεβείτε στην ταράτσα να δείτε... κάτι συμβαίνει με τον ήλιο...". Κάτι τέτοιο δεν το είχαν ξαναδεί... Ο ήλιος, καθώς βούλιαζε στα νερά του Σαρωνικού, έβαφε τα σύννεφα με όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου... Έχοντας πάθει "αχρωματοψία", σκυμμένοι τόσα χρόνια πάνω σε λευκά χαρτιά, μάυρα γράμματα, γκρίζα ντοσιέ, μεταλλικές συσκευές και έπιπλα, τα χλομά πρόσωπα ανακάλυπταν το χρώμα... Κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί, μενεξεδί, όλα τα δυνατά χρώματα, στη δύση του ήλιου... Κι αυτοί, σιωπηλοί, μετά τα πρώτα ωμέγα της έκπληξης, με μάτια αχόρταγα ρουφούσαν τα χρώματα, εκστατικοί... Τόση ομορφιά δε μπορούσε να την αντέξει για πολύ ώρα η πρωτεύουσα και οι άνθρωποί της άρχισαν να διαδίδουν διάφορες φήμες... Όμως εσύ, κορίτσι μου, μην πιστέψεις τίποτα από όλα αυτά. Σε έναν κόσμο γκρίζο και κακομοίρη, η ομορφιά τρομάζει...

Πόσο αλήθεια παίζει να είναι αυτό; Μου το έδωσε η κυρία στην έκθεση και της είπα μόλις το διάβασα ότι αυτό θα μπει στο μπλογκ. Και εννοείται ότι μπήκε. Είναι απλά τόσο όμορφο κείμενο...

Η ζωή αυτή μας κάνει να ξεχνάμε τι σημαίνει ζωή. Εγώ η ίδια παίρνω σαν παράδειγμα τον εαυτό μου. Όλη μέρα αγκαλιά μέ ένα βιβλίο κατεύθυνσης, με στόχο να πάω ΑΠΘ Αγγλική Φιλολογία ή Ψυχολογία. Και πόσα άλλα κορίτσια δεν είναι έτσι; Και πόσα άλλα αγόρια δεν κλείνονται μέσα για να περάσουν ιατρική, Φαρμακευτική, Αρχιτεκτονική...; Και το μέλλον μας παραμένει αβέβαιο.
Χθες πήγα στο φαρμακείο, να πάρω ντεπόν(η κλασσική μου επίσκεψη ανά εβδομάδα) και ήταν μία μητέρα που η κόρη της (ή μήπως ο γιός της...;) έδινε φέτος Πανελλήνιες. Το παιδί της τέλος πάντων, έβγαλε γύρω στα 15000 μόρια από ότι έλεγε στην τύπισσα στο ταμείο και κοίταγαν τώρα μαζί ποια σχολή πρέπει να διαλέξει για να διοριστεί στο δημόσιο. Γουάτ δε ΦΑΚ πιπολ; Πάμε κάλα;
Και εγώ θα μπορούσα να κάθομαι ακόμα περισσότερο να διαβάσω και να πάω γυμναστήριο για να περάσω ΣΣΑΣ και να βρω αμέσως δουλειά, με σταθερό μισθό και λοιπά. Όμως δεν το θέλω. Και με εκνευρίζει να βλέπω μητέρες να μεταχειρίζονται τα παιδιά τους σα να είναι μαριονέτες και παιδιά μόλις 17-18 χρονών να νοιάζονται για μία "θεσούλα" στο δημόσιο. Αυτό είναι λοιπόν η ζωή μας; Διάβασμα 12 χρόνια στο σχολείο, σπουδές 4-5 χρόνια και μετά δημόσιο; Συναρπαστική ζωή. Και τα όνειρά μας; Αυτά πού πάνε;
Δε θέλω να καταλήξω έτσι. Να γίνει όλη μου η ζωή από τόνους άσπρου, μαύρου και γκρι. Δεν το θέλω. Δε θα επιτρεψω στον εαυτό μου να το κάνει αυτό.
Μακάρι να μπορούσα να πάρω το πινέλο και τις τέμπερές μου και να γεμίσω τα πάντα με χρώμα. Να ξεφύγω λίγο από το γκρίζο...

Η πόλη των χρωμάτων-Ζακ Στεφάνου

Όμορφη μου πόλη
έχεις γίνει γκρι και φεύγουν όλοι
βόλτα στις ταράτσες
βγαίνω το πρωί σε βλέπω όλη
γκρι είναι οι δρόμοι
γκρι κι όλοι αυτοί
που περπατάνε
μες τα γκρίζα σπίτια τους
γκρι θα μιλούν γκρι θα αγαπάνε

Μα δε σ' αφήνω γλυκιά μου πόλη
νοικιάζω αεροπλάνο
σημάδι κάνω στο χάρτη

Παίρνω μαζί μου ουράνια τόξα
αυτή που η λόξα γεμίζει με δόξα
το πάρτι

Κόκκινα πράσινα κίτρινα μπλε
σπίτια στους δρόμους
και αστυνόμους μπορντό
Παντού χαμόγελα
και χρώμα στα μαλλιά και τους ώμους
και ένας σκύλος καρό
Πορτοκαλί τα πεζοδρόμια
και οι τοίχοι γαλάζιοι
και τα περίπτερα ροζ
αυτή η πόλη κάθε μέρα μπορεί να αλλάζει
και να γεμίζει με φως

Όμορφη μου πόλη
γίνανε οι δρόμοι σου λιβάδια
οι πλατείες λίμνες και όλα τα σκουπίδια
πολύχρωμα ψάρια
τα αμάξια δέντρα και οι μηχανές
λουλούδια
όμορφη μου πόλη γίνανε οι κόρνες σου
τραγούδια

Και τότε όλοι
γλυκιά μου πόλη
και εκείνοι που κάθονται
κι αυτοί που όλη μέρα δουλεύουν

Καρδιές παράθυρα
και πόρτες ανοίγουν
πετάγονται έξω
γελούν τραγουδούν και χορεύουν

Κόκκινα πράσινα κίτρινα μπλε
σπίτια στους δρόμους
και αστυνόμους μπορντό
Παντού χαμόγελα
και χρώμα στα μαλλιά και τους ώμους
και ένας σκύλος καρό
Πορτοκαλί τα πεζοδρόμια
και οι τοίχοι γαλάζιοι
και τα περίπτερα ροζ
αυτή η πόλη κάθε μέρα μπορεί να αλλάζει
και να γεμίζει με φως

Carpe Diem

Χθες είχα ανέβει για κανένα μισάωρο στην ταράτσα και κοίταγα την ολική έκλειψη της σελήνης που φαινόταν καθαρά, αλλά όχι αρκετά καθαρά για να βγάλω φωτογραφίες. -.- Όμως πραγματικά είναι ένα από τα εκπληκτικότερα θεάματα που έχω δει ποτέ μου. Μπορεί να με πείτε σαχλορομαντική ή οτιδήποτε. Δε με ενδιαφέρει. Δε με ενδιαφέρει που η σεληνή είναι απλά ένας μικρός πλανήτης που είναι δορυφόρος της Γης και δεν έχει καν δικό του φως, καθώς είναι ετερόφωτη. Το χθεσινό ήταν μαγικό. Το φεγγάρι ηταν ένα περίεργο μουντό κόκκινο. Δεν υπήρχαν σύννεφα και έβλεπα όσο καθαρά μπορούσα και κάμποσα αστέρια. Δεν ξέρω πόση ώρα θα καθόμουν αν δεν είχα ξεπαγιάσει και δε με προέτρεπε ο Μιχάλης να κατέβω κάτω. :Ρ
Για ποιο λόγο όμως το θέμα της σελήνης μου έφερε στο νου εκείνη την ταινία; Δε μπορώ να καταλάβω. Δεν ξέρω αν ξέρετε την ταινία. Είναι αρκετά παλιά. Έως και πολύ. Έτυχε να έχω πέρισυ μία από τις πιο καλές καθηγήτριες Αρχαίων έβερ στο σχολείο(άλλο αν χάλασε φέτος) και εκτός από πολύ καλό μάθημα πίστευε πως το σχολείο δεν είναι μόνο για αυτό. Ήθελε να καλλιεργήσει και άλλα πράγματα μέσα μας.  Και έτσι μας πήγε στη βιβλιοθήκη του σχολείου και στην τηλεόραση και DVDplayer που έχει εκεί, βάλαμε να δούμε τον ''Κύκλο των Χαμένων Ποιητών". Dead Poet's Society. Νομίζω ότι είναι μία ταινία που με έκανε να μπερδευτώ και να σκεφτώ τόσο όσο καμία άλλη. Δε θυμάμαι τι εποχή ήταν ακριβώς, αλλά ήταν πολύ παλιά. Μία εποχή που τα παιδιά των πλουσίων μορφωνόταν και άκουγαν πάντα το τι ήθελε ο μπαμπάς τους. Έλα όμως που στο ιδιωτικό σχολείο έρχεται ένας νέος καθηγητής. Με εκσυγχρονισμένες απόψεις. Και διδάσκει στα παιδιά κάτι πρωτότυπο. Ποίηση. Τα μαθαίνει να σέβονται τους ποιητές, να ακούν και να μιλάν σε αυτή τη μυστική γλώσσα της Ποίησης. Και τα μαθαίνει λίγο μετά μία φράση που έμελε να χαράξει όλη την πλοκή της ταινίας.

Carpe Diem

Seize the Day

Τα παιδιά λοιπόν άρχισαν να μη συμβιβάζονται με το καθεστημένο. Άρχισαν να επαναστατούν. Να θέλουν να ζήσουν. Να αδράξουν την ευκαιρία, να ζήσουν την ημέρα και να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Ένα από τα παιδιά ήθελε να γίνει ηθοποιός. Κρυφά από τον πατέρα του, που δεν ήθελε να ακούσει την ιδέα και τον ήθελε γιατρό, έκανε οντισιόν και τον πήραν να παίξει το ξωτικό, αν θυμάμαι καλά, στο Όνειρο Θερινής Νυκτός. Ο πατέρας του το έμαθε και έγινε έξαλλος. Τον πήρε από το σχολείο, τον κλείδωσε στο σπίτι... Και τέλος πάντων, καλύτερα να δείτε την ταινία. Μη σας χαλάσω το τέλος.

Όμως αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι μας. Να κυνηγάμε τα όνειρα. Οκέι, είναι δύσκολο. Εξάλλου ώρες-ώρες πιστεύω ότι μας απαγορεύουν ακόμα και να ονειρευόμαστε με την κατάσταση που επικρατεί. Όμως πρέπει να το κάνουμε. Πρέπει να αρπάζουμε τις ευκαιρίες. Η ζωή μας δεν ανήκει σε αυτούς. Μπορεί να έχουν κανει αυτοί τις λάθος επιλογές. Αυτό τι σημαίνει; Ότι θα είμαστε σαν εκείνα τα αγόρια που άκουγαν τον μπαμπά τους και ακολουθούσαν ένα βέβαιο μέλλον, ένα μέλλον φτιαχτό από άλλους, ένα μέλλον βαρετό; Όχι. Δε θα γίνουμε δούλοι των άλλων. Δεν πρέπει. Γιατί ηζ ωή μας ανήκει. Η σκηνή έχει στηθεί για εμάς. Πρέπει να σηκωθούμε όρθιοι, παρά τις αντιξοότητες, και να τραγουδήσουμε. Τι μας φοβίζει; Το άγνωστο; Oh please... 

Άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα ξεσηκώνονται, πανό γράφονται, γίνονται ειρηνικές διαδηλώσεις. Κυνηγούν ένα μέλλον. Προσπαθούν να κάνουν αυτόν τον κόσμο ένα κλικ καλύτερο. Πιο φωτεινό και πολύχρωμο. Πάντα ήμουν υπέρ των ειρηνικών διαδηλώσεων. Τώρα ακόμα περισσότερο. Θέλω να πάρω ένα πανό και να πάω και εγώ να φωνάξω και να διεκδικήσω όσα μου ανήκουν. 

Σαν παιδιά έχουμε όλοι μας όνειρα. Με τι κουράγιο όμως να τα κυνηγήσεις...; Μόλις ξεκίνησα την ύλη για την Τρίτη Λυκείου, όλα μου φαίνονται βουνό, έχω πονοκέφαλο κάθε μέρα, δεν ξέρω αν θα περάσω στη σχολή της επιλογής μου, το μέλλον μου είναι αβέβαιο. Μου απαγορεύουν ουσιαστικά να ονειρευτώ, καθώς πλέον ό,τι και αν κάνεις, ό,τι και αν σπουδάσεις, δεν έχει κάποιο αποτέλεσμα.

Όχι λοιπόν. Δεν το δέχομαι. Κανείς δε θα έπρεπε να το δέχεται. Κάποια μέρα όλοι αναπόφευκτα, όσο μακάβριο και αν ακούγεται, θα πεθάνουμε. Το θεωρώ τραγικό να πεθάνει κανείς και να μην έχει εκπληρώσει τα όνειρα της ζωής του. Πρέπει να διεκδικήσουμε αυτά τα όνειρα. Γιατί ό,τι και αν λέγεται, ό,τι και αν γίνεται, πάντα θα πιστεύω ότι οι ιδέες και τα λόγια και τα όνειρά μας έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο...

Carpe Diem by ~ indecisive-x

Be not afraid,
Do not let fear control you.
Throw open the cage,
Destroy the bars of iron.

You have your own mind,
Allow it to live and breathe.
You have your own heart,
Let it beat and feel.

We are gods,
Thrown to the realm of mortals.
The earth is but a playground,
And our lives a pursuit of pleasure.

The only prayer my lips will utter,
Is to discover something new,
Whether trivial or profound,
Each day my body does still linger.

And if this prayer does come to fruit,
And my mind remains alive,
I swear to forget these strangling fears,
And live this life I have.
Carpe Diem.
Seize the day.

Dream, learn, think, live.

Oh no I just keep on falling
And where’s hope when misery comes crawling?
With your faith you’ll trigger a landslide
To kill off this common sense of mind

It takes acquired minds to taste, to taste, to taste this wine
You can’t down it with your eyes
So we don’t need the headlines
We don’t need the headlines
We just want…


Everybody sing like it’s the last song you will ever sing
Tell me, tell me, do you feel the pressure now?
Everybody live like it’s the last day you will ever see
Tell me, tell me, do you feel the pressure now?

Right now you’re the only reason
And time out if everyone’s worth pleasing
You’ll trigger a landslide
to kill off their finite state of mind

It takes acquired minds to taste, to taste, to taste this wine
You can’t down it with your eyes
So we don’t need the headlines
No, we don’t want your headlines
We just want…


Everybody sing like it’s the last song you will ever sing
Tell me, tell me, do you feel the pressure now?
Everybody live like it’s the last day you will ever see
Tell me, tell me, do you feel the pressure now?
Everybody sing like it’s the last song you will ever sing
Tell me, tell me, do you feel the pressure?

Alright, so you think you’re ready?
Ok, then you say this with me
Go!
We were born for this
We were born for this
Alright, so you think you’re ready?
OK, then you say this with me
Go!
We were born for this
We were born for this
We were born for this
We were born for this

We were born for
We were born for

Everybody sing like it’s the last song you will ever sing
Tell me, tell me, can you feel the pressure?
Everybody live like it’s the last day you will ever see
Tell me, tell me, can you feel the pressure now?
Everybody sing like it’s the last song you will ever sing
Tell me, tell me, can you feel the pressure?
Tell me, tell me, can you feel the pressure?

We were born for this
We were born for this
We were born for this