I carry your heart in my heart

Τώρα που το σκέφτομαι, από τότε που με θυμάμαι, εσύ ήσουν εκεί. Πάντα και πάντα. Ήσουν εκεί όταν έσπασα το χέρι μου και με πήρες τρυφερά στην αγκαλιά σου όταν εγώ έκλαιγα, αν και είχες τρομοκρατηθεί όσο και εγώ, γιατί για να λέμε την αλήθεια, ήσουν μόλις 18 τότε. Όμως με κράτησες σφιχτά και είπες «Θα περάσει μωρό μου, θα περάσει.». Σε εσένα ήρθα μυστικά μυστικά και σου είπα με ένα παιδικό ενθουσιασμό και με μάγουλα κατακόκκινα και σου είπα για τον πρώτο μου έρωτα, το Βασίλη. Πόσο ήμουν 4; Δε γέλασες. Με αντιμετώπισες σοβαρά και με υποστήριξες. Την άλλη φορά, είχα άρρωστη πολύ άσχημα και δε μπορούσα να ανασάνω καλά. Και εσύ έμεινες ξύπνια όλη νύχτα να με προσέχεις και ας δούλευες εξαντλητικές ώρες την επόμενη μέρα. Ήσουν εκεί όταν έφυγε η Μυρτώ. Ίσως να μη μου είπες τα πιο ενθαρρυντικά λόγια του κόσμου, μα ξέρω πως όταν με μαλώνεις το κάνεις για εμένα. Επειδή με αγαπάς τραγικά πολύ και επειδή θες να με βοηθήσεις να γίνω καλύτερος άνθρωπος – και ίσως να μη φαίνεται, μα το καταφέρνεις σιγά και σταδιακά.

Με αγαπάς και ας μην είμαι τέλεια και ας κάνω λάθη και ας τρώω τα μούτρα μου. Έχω ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου.

Θυμάμαι ακόμη το τελευταίο βράδυ στο σπίτι. Με πήρες αγκαλιά και έβαλες τα κλάματα και είπες ότι θα σου λείψω. Ότι τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο. Ότι δεν ήθελες να φύγω και να είμαι μακριά σου. Λογικό δεν είναι; Μέχρι πριν 7 χρόνια μέναμε κάθε μέρα μαζί στο ίδιο σπίτι. Μεγάλωσα μαζί σου. Μεγάλωσα εξαιτίας σου. Και σου το είπα αυτό και σου είπα πως δε θα είμαστε μακριά. Είμαστε αδερφές εξάλλου. Τίποτα, ούτε 500κατι χιλιόμετρα δε μπορούν να μπουν ανάμεσά μας. Αλλά το ξέρεις αυτό, έτσι;

Ανησυχείς πάντα τόσο πολύ για μένα. Πόσες ώρες να μιλάμε στο τηλέφωνο καθημερινά; Είναι αστείο, είσαι πάντα τόσο προστατευτική. Πιο πολύ και από τη μαμά, ίσως γιατί είμαστε κοντά μεταξύ μας, και έχουμε μία σχέση που δε θα μπορέσουμε να καταφέρουμε να αποκτήσουμε ποτέ με τη μαμά.

Που και που, όταν νιώθω τρομερά θλιμμένη για τον ένα ή τον άλλο λόγο, βγάζω από το κουτί που κρατάω μέσα ό,τι πιο πολύτιμο έχω ένα σκισμένο κομμάτι χαρτί. Από το πρώτο μου λεύκωμα. Μου είχες γράψει μία αφιέρωση…

‘‘Θέλω να ξέρεις ότι πάντα – όσα χρόνια και αν περάσουν, όσο και να μεγαλώσουμε – θα είμαι πάντα κοντά σου. Να σε βοηθάω στα δύσκολα, να χαίρομαι στην ευτυχία σου, να σε εμψυχώνω, να σε καθοδηγώ και να σε μαλώνω όταν πρέπει.

Αυτοί είναι οι δεσμοί αίματος που ποτέ δεν πρόκειται να μας τους σπάσει τίποτε και κανένας και να χωρίσουν οι δρόμοι μας.

Πάντα θα είμαι κοντά σου. Να σου δείχνω τη ζωή που δυστυχώς την έμαθα μόνη μου. Χωρίς μία μεγαλύτερη αδερφή να με συμβουλεύει. Εκμεταλλεύσου ότι έχεις 2 μεγαλύτερα αδέλφια που σε υπεραγαπούν και που θα κάνουν τα πάντα για να είσαι ευτυχισμένη και επιτυχημένη στη ζωή σου.

Φιλιά, με αγάπη,

η αδερφή σου!’’

Κάνουμε ποίηση τώρα ξέρεις στη σχολή και βρήκα ένα ποιητή τον E. E. Cummings. Ψάχνοντας τα ποιήματά του, έπεσα πάνω σε ένα το οποίο θα στο δώσω την επόμενη φορά που θα βρεθούμε.

“I carry your heart with me (I carry it in my heart)I am never without it (anywhere
I go you go, my dear; and whatever is done by only me is your doing, my darling)
I fear no fate (for you are my fate, my sweet)I want no world (for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

I carry your heart (I carry it in my heart)”
-E. E. Cummings

Still I Rise

Still I Rise

by Maya Angelou

You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I'll rise.

Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
'Cause I walk like I've got oil wells
Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I'll rise.

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops.
Weakened by my soulful cries.

Does my haughtiness offend you?
Don't you take it awful hard
'Cause I laugh like I've got gold mines
Diggin' in my own back yard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I'll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I've got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history's shame
I rise
Up from a past that's rooted in pain
I rise
I'm a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.
Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that's wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.

Απλά αυτό το ποιήμα. Με εξέφραζε ούτως ή άλλως, ίσως λίγο πιο πολύ τώρα. Βλακείες.

Whatever.

Συγνώμη που δεν βλέπω τα μπλογκ σας μα 1 μηνα πριν φύγω από το σπίτι και τώρα που είμαι στη φοιτητική μου πόλη δεν μπορώ να μπαίνω στο Ίντερνετ. Λογικά μέσα στην επόμενη βδομάδα θα μαι πάλι κοντά σας.

P.S. "Life always has sadness along but if we know how to get rid of them and trying to smile, it will make our brighter day." I'll keep on that thought.

What is love?

Και εκεί που κάθομαι και διαβάζω στον καναπέ μου το A Storm of Swords και μένω ολίγον τι μ*λάκας με τις εξελίξεις, τσουπ στο ΣΚΑΪ πετάγεται ένα γαλλικό ντοκιμαντέρ ( γιατί μόνο οι Γάλλοι θα μπορούσαν να κάνουν τέτοια ντοκιμαντέρ, honestly -_- )  που μας λέει πως θα μας εξηγήσει για ποιο λόγο αγαπάμε και τα λοιπά.

Και αρχίζει και αναφέρεται σε μηνύματα που μεταβιβάζονται στους νευροδιαβιβαστές όταν ο άλλος σε κοιτάει – και για αυτό η καρδιά σου χτυπά γρήγορα τότε. Μιλάει για ποιο λόγο εστιάζουμε την προσοχή μας στα μάτια του άλλου και πώς αυτό στέλνει μηνύματα σε διάφορους τομείς του εγκεφάλου και έτσι ξεκινά η διαδικασία της ‘‘αποπλάνησης’’ (όπως ονομάζουν τα στάδια πριν αρχίσουμε να νιώθουμε την αγάπη).

Και εγώ ήμουν σε φάση:

Θέλω να πω ποιος είναι ο λόγος να φτιάξεις ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ; Γιατί είμαστε τόσο περίεργοι; Γιατί πρέπει να βρίσκουμε μία λύση σε όλα; Γιατί εγώ έπρεπε να τα μάθω αυτά;

Δηλαδή, φαντάζομαι σκηνικό που θα παίζει φλερτ αγοριού με κοριτσιού και όταν η καρδιά του ενός θα χτυπά δυνατά δε θα σκέφτεται «Α, τι όμορφα που περνάω», θα σκέφτεται, «Α αυτό το άτομο στέλνει μηνύματα στους νευροδιαβιβαστές μου. Άρα είναι το κατάλληλο για ζευγάρωμα».

What the fuck δηλαδή!

Δεν πιστεύω πως χρειάζονταν να φτιαχτεί τέτοιο ντοκιμαντέρ όπως δεν πιστεύω πως χρειάζεται οι γιατροί να κάθονται και να κάνουν έρευνες και ολόκληρα πειράματα επί του θέματος, αντί να κάθονται να εργάζονται πάνω σε λύσεις για τον καρκίνο ή το AIDS.

Η αγάπη, ο έρωτας, ναι, θα το πω και εμένα μου δημιουργούν απορίες. Γιατί να αγαπάμε; Πώς προκύπτει η αγάπη; Πώς προκύπτει ο έρωτας;

Αυτές οι απορίες τριγυρίζουν στο μυαλό μου εδώ και αρκετά χρόνια ομολογουμένως, κυρίως αφότου η αδερφή μου γέννησε τα δίδυμα παιδιά της και τα αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε έχω αγαπήσει ποτέ στη ζωή μου, ενώ δεν έχουν καν διαμορφώσει χαρακτήρα και προσωπικότητα για να αγαπήσω. Όπως και με τους φίλους μου συμβαίνει αυτό. Γιατί δενόμαστε τόσο εύκολα μεταξύ μας, παρά τα χιλιόμετρα που στέκονται ανάμεσά μας και πώς στο καλό συνέβη να εισχώρησε μέσα σε όλους μας η αγάπη για τον άλλον πάνω-κάτω την ίδια στιγμή που και ο άλλος αγάπησε εμάς;

Ναι δε θα το αρνηθώ. Η αγάπη, ταυτόχρονα με τα άλλα συναισθήματα, λύπη, πόνο, αγανάκτηση, θυμό και λοιπά μου δημιουργούν απορίες.

Όμως, δεν θέλω να το ψάξω περαιτέρω. Πιστεύω πως καλό είναι να αναρωτιόμαστε, αλλά είναι μέσα στη φύση μας η περιέργεια. Όπως και το να αγαπάμε. Γιατί να το ψάχνουμε; Γιατί να τα κάνουμε όλα τόσο εργαστηριακά και επιστημονικά;

Ξενέρωσα τη ζωή μου με το ντοκιμαντέρ αλήθεια. Δεν είμαι και κανένας ειδικός στο θέμα της αγάπης, ένα όμως είναι το σίγουρο: όταν αγαπάς, αγαπάς. So simple as that. Δε χρειάζεται να ξέρεις τι κάνουν οι νευροδιαβιβαστές σου ή ποια τμήματα του εγκεφάλου σου αντιδρούν με το κάθε βλέμμα ή άγγιγμα ή γιατί σε ελκύει ο Μήτσος και όχι ο Βαγγέλας. Απλά αγαπάς. Και πιστεύω τότε, όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία.

 

Whenever I'm alone with you,
You make me feel like I am home again.
Whenever I'm alone with you,
You make me feel like I am whole again.

Whenever I'm alone with you,
You make me feel like I am young again.
Whenever I'm alone with you,
You make me feel like I am fun again.

However far away,
I will always love you.
However long I stay,
I will always love you.
Whatever words I say,
I will always love you;
I will always love you.

New Blog!

Όχι, δε θα το αφήσω αυτό :Ρ Όμως έφτιαξα ένα καινούριο, για άλλη χρήση. Αν δε σας κάνει κόπος, τσεκάρετέ το!

Draw your heart out

Growing up

Το βλέμμα μου πέφτει στα τέσσερα άδεια μεγάλα ράφια της βιβλιοθήκης και νιώθω πάλι εκείνο το αίσθημα της μελαγχολίας να πιάνει σφιχτά το στομάχι μου και να το τυλίγει, να το δένει, να το κάνει κόμπο.

You see, στα ράφια αυτά ήταν τα βιβλία που χρησιμοποιούσα τον τελευταίο χρόνο, τα βιβλία και οι σημειώσεις που με συντρόφευαν κατά τη διαδικασία των Πανελληνίων.

Μη με παρεξηγήσετε. Δεν έχω τρελαθεί. Δεν θέλω να έρθουν πάλι πίσω οι Πανελλήνιες, δεν θέλω να ξαναδιαβάσω ή κάτι τέτοιο.

Όμως απλά συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια.

Θυμάμαι όταν πρωτοήρθαμε σε αυτό το σπίτι. μου φαινόταν τεράστιο και η ντουλάπα στο δωμάτιό μου πολύ ψηλή και ήμουν μονάχα εφτά χρονών. Τα βιβλία χωρούσαν άνετα σε ένα ράφι της βιβλιοθήκης μου και στα υπόλοιπα μπήκαν τα εξωσχολικά.

Φέτος δεν υπήρχαν εξωσχολικά, μόνο σε ένα ράφι και εκεί στριμωγμένα και στα υπόλοιπα σχεδόν ράφια υπήρχαν βιβλία για το σχολείο.

Και τώρα όλα εκείνα τα βιβλία του σχολείου μπήκαν σε 5 μικρά χαρτονένια κουτιά.

Αναρωτιέμαι αν έτσι θα είναι πια η ζωή μου. Σε λίγο καιρό θα βάλω και τα υπόλοιπα πράγματα που αποτελούν την προσωπικότητά μου σε μικρά χαρτονένια κουτιά και θα φύγω από εδώ να πάω σε μία μεγάλη πόλη, από την οποία κάποια στιγμή πάλι θα φύγω.

Γενικά, νιώθω λίγο περίεργα που μεγαλώνω.

Θέλω να φύγω από εδώ μα ταυτόχρονα ξέρω πως εδώ ήταν που πέρασα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, εδώ μεγάλωσα, εδώ έκανα φίλους, εδώ πέρασα καλά  και νιώθω λίγο περίεργα και ανήσυχα για αυτό που με περιμένει «εκεί έξω».

But I guess that’s part of growing up…!

P.S. Αύριο φεύγω για το χωριό μου και δε θα έχω Internet για 15 μέρες περίπου. Τα λέμε :Ρ

Drawing Contest :P

Yo there! Long time no see!
Τα μόρια βγήκαν όπως όλοι ξέρουμε, εδώ και κανα μήνα και ευτυχώς περνάω εκεί που ήθελα xD Θεσσαλονίκη, σου 'ρχομαι <3

Μιας και συμμετάσχω πάλι σε διαγωνισμό (το κάνω για βελτίωση των ικανοτήτων μου) έχω φτιάξει 2 WIPS που μαλλον θα αυξηθούν. Πείτε μου τη γνώμη σας.
Η κοπέλα και καλά είναι μάγισσα ενώ το αγόρι θνητος και παίζει φλερτ. Βασικά αυτή είναι καψούρα μαζί του xD

Give me a kiss.(view full size)

Broomstick Kiss (cheesy title xD) (view full size as well)

So...? Θα εκτιμούσα να ακούσω κάθε άποψη, καλή-κακή. xD

Donald Duck Bookmark

Έφτιαξα ένα σελιδοδείκτη που θα αποτελέσει το δώρο (μαζί με άλλα) ενός πολύ αγαπημένου ατόμου.

Here it is :P
Θα πρότεινα να το δείτε στο κανονικό του μέγεθος :Ρ

Επίσης, ανεβάζουμε τον "Αρχοντοχωριάτη" στο ερασιτεχνικό θέατρο του χωριού μου και θα παίξω τη "Δοριμένη" :Ρ Τζίζους πάλι ναζιάρα femme fatale με βάλανε, so out of character.-