Something There Vol.2

Σήμερα θα παραθέσω πάλι μερικά favorites μου από το deviantART, με τους τίτλους που τους έχουν δώσει οι δημιουργοί τους.  Το θέμα των εικόνων; Harry Potter.

SPOILER ALERT: Η ανάρτηση περιέχει μπόλικο σπόλερ για όλο το ΧΠ. Αν θελετε να τα διαβασετε μόνοι σας, μη διαβάζετε την ανάρτηση :Ρ

1. My favorite tale

Βλέπουμε ένα κεφάλαιο από το 7ο βιβλίο να ζωντανεύει. Ο Σνέιπ είναι με τον Προστάτη του, την ελαφίνα, ο Ντάμπλιντορ μάχεται με τον Βόλντεμορτ. Από το παράθυρο φαίνεται το Χόγκουαρτς. Απλά δεν ξέρω, μου φαίνεται τόσο...μαγικό. Ακριβώς το συναίσθημα που μου βγάζουν τα βιβλία όταν τα διαβάζω. Με πάνε στο δικό τους κόσμο και οι χαρακτήρες παίρνουν σχήμα και μορφή εκει. Και η εικόνα αυτή πήρε Daily Deviation. Nα τι είπε αυτός που την πρότεινε. From the suggester: "Beautifully done: magical, thoughtful and heartfelt. I simply love the details, just as amazing as the book it illustrates. Amazing art by a talented artist!"

2. Until the very end

Η χρυσή μπάλα. Τα μουδιασμένα του δάχτυλα ψαούλεψαν στο πουγκί που κρεμόταβ στο στήθος του και την έβγαλαν.

Ανοίγω στο κλείσιμο.

Την κοίταξε βαριανασαίνοντας. Τώρα που ήθελε να περνά ο χρόνος όσο πιο αργά γίνονταν, τώρα είχε επιταχυνθεί, και η κατανόησγ λερχονταν τόσο γρήγορα που ξεπερνούσε την ταχύτητα της σκέψης. Τώρα ήταν το κλείσιμο. Τώρα ήταν η ώρα,
Έφερε το χρυσό μέταλλο στα χείλη του και ψιθύρισε: ''Πρόκειται να πεθάνω.".
Το μεταλλικό περίβλημα άνοιξε. Κατέβασε το τρεμάμενο χέρι του, ύψωσε το ραβδί του Ντράκου μέσα απ' το μανδύα και μουρμούρισε: "Φώτισε.".
Η μαύρη πέτρα με το ακανόνιστο ράγισμα στο κέντρο βρίσκονταν μέσα στη χρυσή μπάλα. Η πέτρα της ανάστασης είχε ραγίσει με μία κάθετη γραμμή που συμβόλιζε το ραβδί από κουφοξυλιά. Το τρίγωνο κι ο κύκλος που συμβόλιζαν το μανδύα και την πέτρα ήταν ακόμα ορατά.
Και πάλι ο Χάρι κατάλαβε χωρίς να χρειαστεί να σκεφτεί. Δε χρειάζονταν να τους φέρει πίσω, γιατί σε λίγο θα πήγαινε να τους βρει εκείνος. Δε τους καλούσε να έρθουν, εκείνοι τον καλούσαν.
Έκλεισε τα μάτια του και γύρισε την πέτρα τρεις φορές στο χέρι του.
Ήξερε τι έγινε γιατί γύρω το άκουσε θροΐσματα, που μαρτυρούσαν ότι εύθραυστα κορμιά ακροπατούσαν στο διάσπαρτο με φρύγανα έδαφος, στις παρυφές του Δάσους. Άνοιξε τα μάτια τους και κοίταξε γύρω του.
Δεν ήταν ούτε φαντάσματα, ούτε άνθρωποι με σάρκα και οστά, το έβλεπε. Έμοιαζαν περισσότερο με το Χερτ, τότε που βρήκε από το ημερολόγιο, πριν τόσα χρόνια, όταν ήταν μία ανάμνηση που κόντευε να γίνει συμπαγής. Δεν ήταν απτοί σα ζωντανά σώματα αλλά ήταν πολύ πιο απτοί από τα φαντάσματα και, καθώς έρχονταν κοντά του, υπήρχε σε όλα τα πρόσωπα το ίδιο τρυφερό χαμόγελο.
Ο Τζέιμς είχε το ίδιο ακριβώς ύψος με το Χάρι. Φορούσε τα ρούχα με τα οποία πέθανε και τα μαλλιά του ήταν αχτένιστα, ανακατεμένα, τα γυαλιά του στραβοφορεμένα σαν του κυρίου Ουέσλι.
Ο Σείριος ήταν ψηλός και όμορφος, νεότερος απ' ότι τον γνώριζε ζωντανό το αγόρι. Κινήθηκε με μία αβίαστη χάρη, με τα χέρια στις τσέπες του κι ένα χαμόγελο στα χείλη.
Ο Λούπιν ήταν επίσης νεότερος, ξεκούραστος, ενώ τα μαλλιά του ήταν πιο πυκνά και πιο σκούρα. Έδειχνε ευτυχισμένος που γύρισε στα παλιά λημέρια του, σοτ σκηνικό των εφηβικών περιπλανήσεών του.
Το χαμόγελο της Λίλι ήταν το πιο πλατύ απ' όλα. Έσπρωξε πίσω τα μακριά μαλλιά της καθώς τον πλησίαζε και τα πράσινα μάτια της, τόσο όμοια με τα δικά του, έψαξαν λαίμαργα το πρόσωπό του σαν να μην μποεούσε να τον χορτάσει. "Ήσουν τόσο γενναίος",ψιθύρησε.
Ο Χάρι δε μπορούσε να μιλήσει. Τη ρούφαγε με τα μάτια του και σκεφτόταν ότι θα μπορούσε να την κοιτάζει για πάντα και να μην τη χορτάσει ποτέ.
"Κοντεύεις να φτάσεις",μίλησε ο Τζέιμς. "Είσαι πολύ κοντά. Είμαστε...τόσο περήφανοι για 'σενα.".
"Πονάει;" Η παιδιάστικη ερώτηση ξέφυγε από τα χέιλη του, προτού προλάβει να τη συγκρατήσει.
"Ο θάνατος; Καθόλου.",απάντησε ο Σείριος."Είναι πιο γρηγορο και πιο εύκολο από το να σε πάρει ο ύπνος.".
"Και θα θέλει να είναι γρήγορο. Θα θέλει να τελειώνει.",πρόσθεσε ο Λούπιν.
"Δεν ήθελα να πεθάνετε.",ψέλισσε ο Χάρι. Τα λόγια βγήκαν παρά τη θέλησή του. "Κανείς σας. Συγνώμη..." Απευθύνονταν περισσότερο στο Λούπιν, ικετευτικά. "Μόλις γεννήθηκε ο γιος σου... Ρέμους, λυπάμαι...".
"Κι εγώ λυπάμαι",αποκρίθηκε ο Λούπιν. "Λυπάμαι που δε υα τον γνωρίσω... αλλά θα ξέρει γιατί πε΄θανα κι ελπίζω να καταλάβει. Προσπαθούσα να φτιάξω ένα κόσμο όπου θα ζούσε μια πιο ευτυχισμένη ζωή".
Μια παγερή αύρα, που ήρθε από την καρδιά του Δάσους, ανάδεψε τα μαλλιά στο μέτωπο του Χάρι. Ήξερε ότι δεν μπορούσαν να του πουν να φύγει, ότι έπρεπε να είναι δική του η απόφαση.
"Θα μείνετε μαζί μου;"
"Μέχρι το τέλος",τον διαβεβαίωσε ο Τζέιμς.

Χάνει τη χάρη του στα ελληνικά. Αλλά το νόημα είναι ίδιο έτσι δεν είναι; Προσωπικά, είχα πλαντάξει στο κλάμα σε αυτή τη σκηνή.

3. SPOILERS_Lupin+Tonks Ending?

Σε μία συνέντευξη η Τζ. Κ Ρόουλινγκ έλεγε πως ο Λούπιν σκοτώθηκε από τον Ντολόχοβ(ΓΟΥΑΤ ΔΕ ΦΑΚ, όνεστλι, ίβεν Νέβιλς ΓΚΡΑΝΤΜΟΔΕΡ ντιφιτιντ δις φρικινγκ Ντολόχοβ, φορ Μερλινς σέικ!) και η Τονκς από την Μπέλατριξ, που εξ' αρχής είχε δηλώσει πως "με την πρώτη ευκαιρία" θα σκότωνε το ''βρωμόπαιδο και το τέρας που παντρεύτηκε''. Οπότε εδώ βλέπουμε μία πιθανή σκηνή θανάτου. Ο Λούπιν έχει πεθάνει ήδη και η Τονκς θρηνεί από πάνω του, ενώ στο βάθος η Μπέλατριξ ετοιμάζεται να χτυπήσει την ανιψιά της. Η καλλιτέχνις πιστεύει πως η Μπέλατριξ είναι άτομο που θα χτύπαγε κάποιον πισώπλατα. Και εγώ αυτό πιστεύω. Rest In Peace Remus Lupin and Nymphadora Tonks-Lupin.

4. your husband is dead

Η Λίλι, αγκαλιά με το Χάρι, καθώς ο Βόλντεμορτ σκοτώνει τον Τζέιμς. Μου αρέσει η μητρική της στάση, το πως έχει το Χάρι κολλημένο πάνω της για να τον προστατεύσει. Μου αρέσει η εικόνα. Μου αρέσει που κλαίει για το θάνατο του Τζέιμς. Και όταν λέω μου αρέσει δεν εννοώ πως χαίρομαι, δεν είμαι μαζοχίστρια. Απλά μου φέρνει ένα πικρό συναίσθημα, αυτό που έπρεπε να φέρνει κάθε τέτοια εικόνα. Aπλά μου φέρνει μελαγχολία. Δεν είναι κακό. Κάθε άλλο, έτσι πρεπει να νιώθω. Καημένη Λίλι. Your husband is dead and soon you'll follow him. =[
Υ.Γ. Ο Τζέιμς και η Λίλι ήταν ανέκαθεν ένα από τα αγαπημένα μου ζευγάρια.

Αυτά από εικόνες αυτή τη φορά.

The End of an Era

Mεγάλωσα μαζί του. Γέλασα και έκλαψα με τα καμώματά του. Με έπιανε αγωνία για τις περιπέτειες του. Παραθέτω εδώ τον τίτλο(στον τίτλο της ανάρτησής μου) και το θέμα ενός τόπικ από το HW και φυσικά το μακροσκελές ποστ-έκθεσή μου που ήταν η απάντηση.

The dedication of this book is split seven ways.
To Neil
To Jessica
To David
To Kenzie
To Di
To Anne
And to You
If you have stuck with Harry until the very end.

Η πρεμιέρα του πρώτου μέρος της τελευταίας ταινίας, τον Νοέμβριο του 2010, μας άφησε όλους με πολλές προσδοκίες για την επόμενη και τελευταία ταινία.
Γνωρίζουμε εδώ και καιρό πως τα γυρίσματα έχουν ολοκληρωθεί, το δεύτερο κομμάτι των Κλήρων αλλά και η τελευταία ταινία της σειράς που σημάδεψε τους περισσότερους από εμας έρχεται να βάλει ένα τέλος στην περιπλάνηση με τον Χάρι Πότερ.

Με το πρώτο βιβλίο να κυκλοφορεί το 1998, και το τελευταίο οχτώ χρόνια μετά, συμπληρώθηκε το ένα κομμάτι του ταξιδιού. Παράλληλα με αυτά, από το 2000 έως το 2011, μία γενιά μεγάλωσε παρακολουθώντας τις περιπέτειες του αγαπημένου μας μάγου.

Φυσικά τίποτα δεν τελείωσε, ούτε καν αφού "το σημάδι του είχε να τον πονέσει 19 χρόνια. Όλα ήταν καλά.". Οι ιστορίες του Μπιντλ του Βάρδου, το πρίκουελ 800 λέξεων και η εγκυκλοπαίδεια που η Τζόαν Ρόουλινγκ έχει υποσχεθεί πως θα γράψει παραμένουν ζωντανές αποδείξεις πως οι Κλήροι του Θανάτου δεν αποτελούν και το τέλος του Χάρι Πότερ.

Με την τελευταία ταινία όμως κλείνει μία μεγάλη ιστορία. Γνωρίσαμε τον Χάρι Πότερ σε διαφορετική ηλικία ο καθένας μας, τον αγαπήσαμε για διαφορετικό λόγο, όμως αυτό μας έφερε κοντά, και αυτό αποδεικνύεται από το ίδιο το φόρουμ όπου γράφεται αυτό το κείμενο. Το είπε άλλωστε ο Ντάμπλντορ:"Οι διαφορές στα έθιμα και στη γλώσσα δε σημαίνουν τίποτε όταν έχουμε κοινούς στόχους και μεγάλη καρδιά."

Αν το καλοσκεφτείτε, ο χρόνος από τότε που γνωρίσαμε τον Χάρι Πότερ πέρασε μέχρι σήμερα, πέρασε εξαιρετικά γρήγορα, σχεδόν μαγικά γρήγορα.

Σε τέσσερις μήνες από σήμερα η τελευταία ταινία του Χάρι Πότερ προβάλλεται σε παγκόσμια πρεμιέρα. Η εποχή Χάρι Πότερ τελειώνει, ο μικρός μάγος μεγάλωσε και μεγαλώσαμε κι εμείς μαζί του. Το μεσοδιάστημα ανάμεσα στις δύο τελευταίες ταινίες μας κάνει από τη μια να ανυπομονούμε για το επικό τέλος, το γεγονός μίας ολόκληρης γενιάς, και από την άλλη να θέλουμε να αργήσει όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται.

Δεν θέλουμε να τελειώσει τόσο γρήγορα, σωστά;

***

Πως περιμένετε να είναι το μεγάλο φινάλε;

Πως νιώθετε που τον φετινό Ιούλιο έρχεται το τέλος μίας εποχής;

Ποιες ήταν οι στιγμές που σας προκάλεσαν τα πιο έντονα συναισθήματα από τα βιβλία ή τις ταινίες;

Είστε ένα από τα άτομα στα οποία αφιερώνει η Τζόαν το τελευταίο της βιβλίο;

Και πάνω απ' όλα, τι άλλαξε στη ζωή σας ο Χάρι Πότερ;

~~~

Ήμουν σχεδόν 9 όταν διάβασα το πρώτο βιβλίο και πραγματικά κόλλησα. Ήταν ίσως από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου. Να ακούω τη βροχή να μαστιγώνει τα παράθυρα και να διαβάζω τις περιπέτειες στο σκοτεινό κάστρο.
Πήρα το έβδομο βιβλίο στην πρεμιέρα της πώλησής του στην Ελλάδα. Νομίζω ήταν Νοέμβριος ή Δεκέμβριος του 2007. Είχα αυτό το γλυκόπικρο συναίσθημα. Αυτό που μου δημιουργούν μερικές φορές τα αστέρια. Που είναι τόσο μακριά και δεν μπορώ να τα φτάσω, αλλά και πάλι, είναι πολύτιμα. Έτσι και ο Χάρι. Τόσο πολύτιμος, αλλά δυστυχώς τελειώνει, έτσι δεν είναι; Προσωπικά, δεν ξέρω γιατί, αλλά θα ευχόμουν να μην τελείωνε τόσο γρήγορα. Ίσως απλά γιατί θέλω να διατηρήσω τη μαγεία μέσα μου.
And to You
If you have stuck with Harry until the very end.
Ναι, μου το αφιέρωσε. Και νιώθω πολύ περήφανη που είχα κολλήσει με αυτά τα υπέροχα βιβλία και σχεδόν πέντε χρόνια της ζωής μου κυκλοφορούσα με ένα χοντρό βιβλίο της Ρόουλινγκ ανά χείρας. Νομίζω ότι το κάθε μέλος που είναι εγγεγραμμένο εδώ και τα άλλα χιλιάδες παιδιά(μικρά ή μεγάλα) διασκορπισμένα σε όλη την υφήλιο, χαίρονται που η Τζόαν τους αφιέρωσε το βιβλίο.

Παράθεση:

Ποιες ήταν οι στιγμές που σας προκάλεσαν τα πιο έντονα συναισθήματα από τα βιβλία ή τις ταινίες;

Eίναι πάρα πολλές. Και όσο τις θυμάμαι νοσταλγώ. Καταρχάς η επίσκεψη του Χάρι στον Καθρέφτη του Έριζεντ. Ήμουν αρκετά μικρή τότε, αλλά με είχε συγκινήσει πολύ. Είναι τόσο μοναδικό και ιδιαίτερο ο καθρέφτης που σου δείχνει τον βαθύτερο πόθο της καρδιάς σου να σε δείχνει με την οικογένειά σου. Είχα συγκινηθεί εκεί.
Η συνάτηση με το Σείριο. Από εκεί μου έχει μείνει το εξής(από την ταινία):
Sirius Black: I expect you're tired of hearing this, but you look so like your father. Except your eyes. You have...
Harry: My mother's eyes.
Sirius Black: It's cruel that I got to spend so much time with James and Lily, and you so little. But know this; the ones that love us never really leave us. And
you can always find them in here.[puts his hand to Harry's heart]
Στο Κύπελο της Φωτιάς με συγκίνησε που είδε τα 'φαντάσματα' των γονιών του εκεί με τους δίδυμους πηρύνες. 
Οκέι, παίζει απλά να μίσησα τη Ρόουλινγκ όταν πέθανε ο Σείριος. Είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα και δεν έλεγα να το συνειδητοποιήσω."It's just hard," Harry said finally, in a low voice, "to realize he won't write me again."
Στο έκτο, ο θάνατος του Ντάμπλιντορ. 
Ο θάνατος του Φρεντ. Εκεί που ο Χάρι είδε τον Ρέμους και την Τονκς στο πάτωμα. Και ειδικά δε όταν πήρε την απόφαση να παραδωθεί. "I'm about to die". Και γύρω του εμφανίστηκαν οι γονείς του, o Σείριος και ο Λούπιν και έβαλα τα κλάματα.
"You are nearly there," said James. "Very close. We are...so proud of you."
"You'll stay with me?" asked Harry. "Until the very end," said James.
Kαι τώρα δε θυμάμαι ακριβώς πως ήταν τα αγγλικά, αλλά ο Χάρι είχε ρωτήσει: "Πονάει;"
Και ο Σείριος είχε απαντήσει:"Ο θάνατος; Καθόλου. Μοιάζει σα να πέφτεις για ύπνο". Οκέι, εκεί είχα βάλει τα κλάματα. Απλά νόμιζα πως ο Χάρι θα πέθαινε.
Η απόδειξη πως ο Νέβιλ ήταν Γκρίφιντορ. "I'll join you when hell freezes over." . Δεν ξέρω. Απλά με άγγιξε η αποφασιστηκότητά του.
Και τέλος, ο επίλογος. Τόσο ταιριαστός με το ξεκίνημα. "Το σημάδι του είχε να τον πονέσει 19 χρόνια. Όλα ήταν καλά".

Παράθεση:

Και πάνω απ' όλα, τι άλλαξε στη ζωή σας ο Χάρι Πότερ;

Ο Χάρι Πότερ....Χμ, κατ'αρχάς έμαθα να αγαπάω την ποιοτική λογοτεχνία. Επιπρόσθετα, μπήκα σε ένα κόσμο μαγείας. Όσο είχα παρέα το Χάρι, δεν ήμουν στην πραγματικότητα. Ήμουν στον τόσο ξεχωριστό του κόσμο. Επιπλέον, η ιστορία αυτή μιλά για το πως πρέπει να ελέγχεις και να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου. Για το πώς να βρεις μία εσωτερική δύναμη που δεν ήξερες πως κρύβεις. Να κάνεις το σωστό για το κοινό καλό. Και πάνω από όλα, μίλαγε για την αγάπη. Όχι σαχλορομάντζα και αηδίες. Την καθαρή αγάπη για τους γονείς και τους φίλους και ένα άτομο αγαπημένο που μπορεί να μας δώσει τη δύναμη να κάνουμε τόσο ξεχωριστά πράγματα. Απλά με έμαθε να εκτιμώ 2-3 πράγματα που παλα ιότερα θεωρούσα δεδομένα. Η Τζόαν κατάφερε να μου χαρίσει ένα κόσμο μαγικό, και να μου περάσει πολλά. Νομίζω αυτό κατάφερε να το κάνει με όλους.

Παράθεση:

Πως νιώθετε που τον φετινό Ιούλιο έρχεται το τέλος μίας εποχής;

Ειλικρινά; Χάλια. Αλλά όπως είπε ο Σείριος στην τρίτη ταινία, ό,τι αγαπάμε πάντα μένει μέσα στην καρδιά μας. Και έτσι ποτέ μας δε θα ξεχάσουμε το μικρό αγόρι με το σημάδι κεραυνού και τα γυαλιά. Πάντα θα 'μαστε εδώ και θα τα θυμόμαστε όλα. Όλοι μαζί.

Παράθεση:

Πως περιμένετε να είναι το μεγάλο φινάλε;

Ελπίζω να μην καταστραφεί το βιβλίο. Ελπίζω να με κάνει να συγκινηθώ όπως το βιβλίο. Και πάνω από όλα, ελπίζω να είναι μία ταινία που απλά όλοι εμείς οι Χαριποτερόφιλοι θα αγαπήσουμε.







Οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται. Ούτε μπορώ να ξεχάσω αυτή την συγκεκριμένη αγάπη. Τα βράδια που το διάβαζα δίπλα στο τζάκι. Τα γέλια που έριχνα με τις ατάκες του Ρον. Την τόσο τέλεια Λούνα που υπερλατρεύω(είμαι Ράβενκλοου, after all B) ). Τα ζευγάρια που έφτιαχνα με το μυαλό μου: Ντάκο/Ερμιόνη(πίστευα πως η μουσίτσα θα άλλαζε), Χαρι/Λούνα, Νέβιλ/Λούνα, Ρον/Λουνα (αυτή η Λούνα άλλαξε 15 χέρια) Κράμπε/Γκόιλ (<3 :Ρ) και από Next Generation Ρόουζ/Σκορπιός, Τέντι/Βικτουάρ και Λίλι-Λούνα/Λόρκαν ή Λίλι-Λούνα/Λύσανδρος (Λόρκαν+Λύσανδρος=τα δίδυμα της Λούνα). Όταν πήρα στα χέρια μου το τελευταίο βιβλίο έτρεμα από συγκίνηση. Τρεις μέρες αργότερα το τελείωνα. Το κράταγα σφιχτά στην αγκαλιά μου και αρνιόμουν να πιστέψω πως πέθανε ο Φρεντ, ο Ρέμους και η Τονκς. Ακόμα και ο Σνέιπ. Ειλικρινά τους φανταζόμουν όλους αυτούς μαζί με τη Χέντβιχ και τον Κρίτσερ να φωνάζουν στο Ντράκο Μαλφόι "ΓΙΑΤΙ  ΕΣΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕΣ?". Ο Χάρι Πότερ και ο κόσμος του πάντα θα ζει μέσα μου. Πάντα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Όσο διατηρούμε τη μαγεία, αυτή δε μας αφήνει. Long live Harry Potter!

Midnight

Αχ, τα μεσάνυχτα με αυτό το σκοτάδι που κρύβει τόσο μυστήριο και ένα σκοτεινό γόητρο. Ό,τι πρέπει για τρομακτικές ιστορίες. Και τα αστέρια είναι οι σύντροφοί μας στο μακρύ ταξίδι της νύχτας, μέσα στη σιγαλιά, αυτά είναι μάρτυρες των πάντων... Και μου θυμίζουν τόοοοσα πολλά.
Κυρίως οι αναμνήσεις είναι από το χωριό. Στο χωριό των γονιών του πατέρα μου. Πανέμορφες αναμνήσεις. Να καθόμαστε με τα ξαδέρφια μου μέχρι τις 4 μέχρι τις 5 το πρωί. Γύρω-γύρω σκοτάδι, τόσο μικρό χωριό έχει λίγο φωτισμό. Μερικά τζιτζίκια να ακούγονται. Και 'μεις να γελάμε, να ακούμε τραγούδια, να μιλάμε και να καθόμαστε ξαπλωμένοι κοιτώντας τα βάθη του ουρανού... Πόσα αστέρια έχω δει να πέφτουν.... Eίναι τόσο ρομαντικό να τα βλέπεις. Και δεν μπορώ απλά να τα σκεφτώ ως μπάλες αερίων οι οποίες είναι στο διάστημα. Μου φαίνονται τόσο ιδιαίτερα για να είναι τόσο απλά. -.-
Μιας και είπα μπαλες αερίων, με μία ξαδέρφη μου, την Ιωάννα, γύρω στη μία το βράδυ, αν δεν είχαν πέσει πολλά αστέρια, για να μπούμε στο κλίμα λέγαμε το εξής:
Ιωάννα-Πούμπα: "Έι Τιμόν, τι είναι τα αστέρια;"
Creepy Dreamer-Τιμόν: " Τα αστέρια είναι απλά μερικές... πυγολαμπίδες κολλημένες στον ουρανό."
Ιωάννα-Πούμπα: "Κι εγώ που νόμιζα ότι ήταν αιωρούμενες μπάλες αερίων μίλια και μίλια μακριά από τη γη..."
Creepy Dreamer-Τιμόν: "Εσύ Πούμπα όλο τα αέρια σκέφτεσαι -.-"
Οκέι, όλοι λιώνουν στα γέλια όποτε το κάνουμε αυτό. XD Και η Ιωάννα κάνει τέλεια τον Πούμπα. Και όταν μας πιάνουν τα ρομαντικά μας, βάζουμε όλα τα τραγούδια που θα 'πρεπε να 'ναι στο φάκελο "Κόβουμε Φλέβα Όποτε το Ακούμε." Τι My Immortal, τι Bring me to Life, τι I Don't Wanna Miss a Thing, τι Προσκυνητής και γενικότερα Αλκίνοος Ιωαννίδης, τι Muse και τι Radiohead έχουν πέσει αυτά τα βράδια δε λέγεται. Φέτος μέλεται να συμπληρώσουμε το ρεμπερτόριο με μερικά κλασσικά της Disney. XD
Τα αστέρια μας βοηθάνε για να λέμε καμμένα πράγματα. Επίσης, αν και στο μέρος όπου καθόμαστε δεν έχει καθόλου φώτα, εμείς άνετα παίζουμε ξερή, ρίχνουμε πασιέτζες και το κρυφτό είναι μία από τις λύσεις μας. Είμαστε τοπ καμένα XD.
Αλλες αναμνήσεις, είναι από την κατασκήνωση. Ποτέ στην Πέρδικα δεν είχα εκτιμήσει τα αστέρια της μέχρι το τελευταίο βράδυ που φύλαξα σκοπιά. Πάντα φυλάγαμε σκοπιά, αλλά ποτέ δεν προσέχαμε τα αστέρια, έτσι μισοκοιμησμένοι που ήμασταν. Την τελευταία νύχτα, ένας ομαδάρχης, ο Άσπρος Ραν, πολύ μεγάλος, ήταν μαζί μας. Δεν ήταν υποχρεωμένος ωστόσο. Είχαμε μία μονώρη σκοπιά πέντε άτομα, δύο από την ενωμοτία της Άρτας και τρεις από την ενωμοτία των Ιωαννίνων(ήταν προσκοπική κατασκήνωση, συνδυαστική δύο συστημάτων προσκόπων :Ρ). Εκεί που καθόμασταν πάνω στα κούτσουρα, άλλοι με κουβέρτες, άλλοι με ζακέτες, και 'γω να 'χω την Έφη στα πόδια μου, έτοιμη να κοιμηθεί, παρατηρήσαμε πρώτη φορά τον ουρανό. Μέναμε τουλάχιστον 5-8 χιλιόμετρα μακριά από το χωριό της Πέρδικας, μέσα σε ένα ξέφωτο του δάσους που ήταν δίπλα ακριβώς από τη θάλασσα. Οπότε μπορείτε να φανταστείτε πως φαίνονται τα άστρα σε ένα τέτοιο μέρος, όπου ο φωτισμός είναι ανύπαρκτος, ε; Είναι σχεδόν ό,τι πιο μαγικό έχω δει στη ζωή μου... Όλος ο ουρανός μπροστά σου και όσο και να κοιτάς, να μη χορταίνεις. Ο Άσπρος Ραν μας μίλησε για τις κινήσεις των αστεριών και μας έδειξε κάμποσους αστερισμούς. Η αγάπη μου για τη σελήνη εκείνη την νύχτα μετριάστηκε. Υποβαθμίστηκε. Η σελήνη λάμπει αλλά έτσι μας κρύβει τα πολύτιμα αστέρια. Τα αστέρια είναι πολλά αλλά ξεχωριστά. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω. Απλά τα αγαπάω....

http://www.youtube.com/watch?v=5N86aaRzevE

 I See The Light- Rapunzel & Flynn(Eugune) Tangled.

All those days watching from the windows
All those years outside looking in
All that time never even knowing
Just how blind I've been
Now I'm here, blinking in the starlight
Now I'm here, suddenly I see
Standing here, it's all so clear
I'm where I'm meant to be

And at last I see the light
And it's like the fog has lifted
And at last I see the light
And it's like the sky is new
And it's warm and real and bright
And the world has somehow shifted
All at once everything looks different
Now that I see you

All those days chasing down a daydream
All those years living in a blur
All that time never truly seeing
Things, the way they were

Now she's here shining in the starlight
Now she's here, suddenly I know
If she's here it's crystal clear
I'm where I'm meant to go

And at last I see the light

And it's like the fog is lifted

And at last I see the light

And it's like the sky is new

And it's warm and real and bright
And the world has somehow shifted
All at once, everything is different
Now that I see you, now that I see you

Sunset

Πάντα με μάγευε ο ουρανός... Τόσο γαλήνιος και υπέροχος και γεμάτος σχέδια και χρώματα και φως... Και αυτά τα ταξιδιάρικα σύννεφα που παίζουν με τον άνεμο και που στάζουν μικρές και μεγάλες σταγόνες βροχής... Και κυρίως, ο ουρανός κρύβει στην αγκαλιά του κάτι βαθιά αγαπημένο για εμένα... Τα εκατομμύρια αστέρια που λαμποκοπούν μίλια και μίλια μακριά, στο... ''άπειρο και ακόμα παραπέρα''XD
Αλλά αυτό που πραγματικά με μαγεύει στον ουρανό είναι η ώρα του ηλιοβασιλέματος. Τόσο γλυκιά ώρα. Ο ουρανός παίρνει ένα χρωμα ως επί τω πλήστον πορτοκαλί, με λίγο κοκκινο εδώ και εκεί, μπόλικο κίτρινο, μερικές αποχρώσεις λιλά και μωβ και ένα τόνο απαλού ροζ ανακατεμένα με το απαλό baby blue που έχει ο ουρανός όλη μέρα... Και τότε οι πυγολαμπίδες τριγυρίζουν, τα τριαντάφυλλα μοσχοβολάνε και ίσως ένα μικρό αστεράκι εμφανιστεί δειλά δειλά στον ουρανό...
Τα ηλιοβασιλέματα είναι τόσο μελαγχολικά και όμορφα... Πάντα πίστευα πως είναι ξεχωριστά. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή μου θυμίζουν τα καλοκαιρινά βράδια με την παρέα στο χωριό της γιαγιάς και του παππού. Ίσως επειδή παλιά έπαιρνα το μπλοκ σχεδίου και ζωγράφιζα στην ταράτσα(μέχρι να με κάνουν σουρωτήρι τα κουνούπια). Ίσως επειδή κάπου κάποτε με μία φίλη ήμασταν στην παραλία και μαζεύαμε βότσαλα.
Η ώρα του ηλιοβασιλέματος στην κατασκήνωση ήταν φοβερή. Τότε κάναμε μπάνιο. Ακόμα θυμάμαι τα παιχνίδια στην άμμο και την Έφη που είχε πατήσει αχινό και φώναζε, τους Ιταλούς με τους οποίους έπαιζα ρακέτες και το πώς φτιάχναμε λουκάνικα στα κάρβουνα (ναι, βγήκαν ολόμαυρα τα γλυκά μου <3 :Ρ) στην παραλία. Και όλα αυτά κάτω από το ηλιοβασίλεμα. Κάτω από τις αχτίνες του ηλιοβασιλέματος επίσης το μπουγέλο και το κυνήγι του θησαυρού με τα παιδιά και τα γέλια με τη βόλτα στην παραλία. Ηλιοβασίλεμα και όταν βάφαμε τους τοίχους στο Δημαρχείο της Πέρδικας(χωριουδάκι στη Θεσπρωτία) και όταν κάναμε υαλογραφίες και όταν παίζαμε ξερή και όταν βγάζαμε τις βάρδιες για τη σκοπιά το βράδυ. Ηλιοβασίλεμα όταν μιλάγαμε και γελάγαμε και τρέχαμε σαν τα τρελά γύρω-γύρω. Ηλιοβασίλεμα και όταν καθισμένοι σε ένα κύκλο, με κάμποσα κεράκια μπροστά μας να σχηματίζουν το '100' τραγουδάγαμε για τα 100 χρόνια προσκοπισμού. Ηλιοβασίλεμα όταν πιασμένοι χέρι-χέρι κλαίγαμε στο τραγούδι αποχαιρετισμού της κατασκήνωσης.
Το ηλιοβασίλεμα φέρνει πολλά ωραία πράγματα. Συλλέγεις καλές αναμνήσεις αυτή την ώρα της ημέρας;

Και το βράδυ; Τι γίνεται τότε, όταν τα αστέρια κεντάνε τον μπλε σκούρο ουρανό;

Ravenclaw

''It's not that we are smarter than you... Except it totally IS."

Or yet in wise old Ravenclaw,
If you've a steady mind,
Where those of wit and learning,
Will always find their kind

Και έτσι λοιπόν, βρήκα πριν 9 περίπου ή ίσως και παραπάνω μήνες ένα φόρουμ. Εκεί λοιπόν, στο χαριποτερικό αυτό φόρουμ, κατατάχθηκα στο Ράβενκλοου. Μου ήρθε λίγο περίεργα στην αρχή. Ξέρετε, πίστευα πως θα έκανα καλύτερους φίλους στο Gryffindor. Αλλά μάλλον ήμουν λάθος σωστά;
Σε όσους έχουν διαβάσει τη σειρά Χάρι Πότερ. ΠΟΣΗ προπαγάνδα πια; Θέλω να πω, η ΕΡΜΙΟΝΗ, ο ΛΟΥΠΙΝ και ο ΝΤΑΜΠΛΙΝΤΟΡ στο Γκρίφιντορ; :| For the love of Zehel! :|
Τέλος πάντων, ας τα αφήσουμε αυτά κατά μέρος, θεωρώντας τα επιλογή τους. Νομίζετε πώς το Ράβενκλοου είναι ξενέρωτο; Βαρετό; Πως είναι μόνο βιβλία και διάβασμα; Σας πληροφορώ πως είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Μιλάμε για κουλτούρα, για μία κάποια παραπάνω εκπαίδευση. Οι Ράβενζ είναι χωμένοι μέσα σε όλα. Και ας μην κρίνουμε από τη ντράμα κουίν(βλέπε Τσο Τσανγκ) και τον κουτοπόνηρο λωποδύτη(βλέπε Γκίλντροϊ Λοκχαρτ). Η Λούνα, ο Φλίτγουικ... Υπέροχα παραδείγματα Ράβενκλοου. Οι Ράβενς... δεν είναι μόνο εξυπνάδα. Έχουν και αυτό το κάτι παραπάνω, αυτό που τους κάνει πραγματικά ξεχωριστούς. Είναι δημιουγικοί και ανεπανάληπτοι.
Και για αυτό αγαπάω αυτόν τον κοιτώνα. Ravenclaw ftw dudes!

Something there...

Λοιπόν...για να γέμισα 32 σελίδες με τα favorites μου στο deviantART αποφάσισα πως κάτι θα αξίζουν αυτές οι εικόνες. :Ρ Οπότε αποφάσισα κάθε βδομάδα ή κάθε δύο ή τρεις να παραθέτω κάποιες εικόνες και να γράφω για ποιο λόγο μου κίνησαν το ενδιαφέρον :D

1. One lonely girl

Πώς να το εξηγήσω; Πώς να εξηγήσω τη μελαγχολικότητα που μου βγάζει αυτή η εικόνα;  Μπορεί να φαίνεται απλή ή και ίσως πολύ... τιποτένια, αλλά για εμένα βγάζει μάι μελαγχολική ρομαντικότητα. Είναι πολύ ρομαντική. Και μου δίνει την αίσθηση της κοπέλας που περιμένει κάτι. Ή που προσπαθεί να αποφύγει ή να κρύψει κάτι.

2. princess...... 

Τι να πρωτοσχολιάσω εδώ; Τα υπέροχα φθινοπωρινά χρώματα που απλά αγαπώ; Το όμορφο γλυκό φόρεμα; Ή την αίσθηση που μου βγάζει; Σα μία μικρή πριγκίπισσα που μόλις έμαθε τι πάει να πει αγάπη και παγιδευμένη στον πύργο της περιμένει το δικό της Prince Charming... Παλιά το είχα στην υπογραφή μου σε φόρουμ με τη φράση "Do you know where my Prince Charming is? I think he forgot me..." Ταυτόχρονα δηλαδή καταφέρνει να είναι ΚΑΙ μελαγχολική <3

3. Magic Vial- Love Dreams

Προσωπικά μου θυμίζει κάτι σα φυλαχτό που θα φόραγε μάι μάγισσα. Μέσα του έχει κρυμμένες δυνάμεις. Και οι δυνάμεις αυτές σε βοηθούν να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου. Ή από την άλλη... μέσα του απλά περιέχει ευχές. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω... Αλλά η σκέψη ενός μπουκαλιού που περιέχει τις απόκρυφες ευχές και επιθυμίες κάποιου είναι τόοοοοσο ρομαντική. <3

4. Tattoo

 '' You can't take the sky from me'' γράφει ο ώμος της κοπέλας. Και με τα χρώματα, είναι από τα πιο αισιόδοξα μυνήματα που έχω δει. Είναι σα να σου λέει: Ο ουρανός μου ανήκει. Το μέλλον ανοίγεται μπροστά μου, γεμάτο τόσες προοπτικές. Θα σκαρφαλώσω στο ψηλότερο σύννεφο που μπορώ, ανεβαίνοντας ένα-ένα τα σκαλοπάτια. Και δε μπορείτε να κάνετε τίποτα για να σταματήσω να ονειρεύομαι και να ελπίζω.

Spring Time!!!

Πάντα συνέδεα τις φούσκες με την άνοιξη. Ξέρετε, εκείνες τις γυαλιστερές πολύχρωμες φούσκες που φτιάχναμε φυσώντας μέσα από ένα περίεργο πράγμα πυο πάνω είχε απόρριπαντικό; :Ρ Ελπίζω να καταλάβατε-.-'
Η άνοιξη πάντα για εμένα ήταν εποχή ανεγέννησης, άσχετως αν αγαπάω το κρύο και τη μελαγχολικότητα του χειμώνα. Η άνοιξη είναι πάντα για εμένα το όνειρο. Αυτό το ροζ που συναντιέται με το μπλε και ενώνονται, χροεύουν και στροβιλίζονται δημιουργώντας πλήθος λυολουδιών και χρωμάτων. Τα πρώτα σημάδια της άνοιξης φαίνονται στην αμυγδαλιά που είναι απέναντι από το φορντηστήριο και δειλά-δειλά ξεπέταξε τα πρώτα της ροζ και λευκά μπουμπούκια. Στα κρινάκια και τα κυκλάμινα στον κήπο της μαμάς που άρχισαν να μεγαλώνουν και στις ντάλιες που ξεπέταξαν τα πρώτα κλειστά ακόμα λουλούδια. Στις μέλισσες που πετάνε και στη μία πεταλούδα που έκατσε σήμερα στον ώμο μου. Στα πουλιά που ακούμε συνεχώς να κελαηδάνε. Στην αισιοδοξία που πλανάται στον αέρα και μεταδίδεται πιο γρήγορα και από ασθένια. Στους νέους έρωτες που γεννιπύνται από το πουθενά στα σχολείο μας και στα μικρά φύλλα που πέφτουν και χώνονται στα μαλλιά μου. Στις αλλεργίες της Άννας που ξεκίνησαν μόλις σήμερα. Στη μυρωδιά των νέων βιβλίων της Τρίτης Λυκείου. Στα κοντομάνικα που ένα ένα ξεκίνησαν να κάνουν την πασαρέλα τους από το πατάρι στην ντουλάπα μου. Στα νέα ροζ παπούτσια μάι κοπέλας που έχουν κίτρινα λουλουδάκια πάνω. Στο ουράνιο τόξο που εμαφνίστηκε σήμερα μετά από μία ελαφριά ψιχάλα. Στα ανέκδοτα του Γιώργο Ν. Στο κοκκίνισμα μία καλής φίλης.
Αυτή είναι κατά κάποιο τρόπο η άνοιξη για εμένα. Τρελή, πολύχρωμη και γεμάτη φίλους. Αυτή είναι η άνοιξη. Έχει επιτέλους έθρει. Ας τη χαρούμε! =]