Love is...

You know when I said I knew little about love? That wasn't true. I know a lot about love. I've seen it, centuries and centuries of it, and it was the only thing that made watching your world bearable. All those wars. Pain, lies, hate... It made me want to turn away and never look down again. But when I see the way that mankind loves... You could search to the furthest reaches of the universe and never find anything more beautiful. So yes, I know that love is unconditional. But I also know that it can be unpredictable, unexpected, uncontrollable, unbearable and strangely easy to mistake for loathing, and... What I'm trying to say, Tristan is... I think I love you. Is this love, Tristan? I never imagined I'd know it for myself. My heart... It feels like my chest can barely contain it. Like it's trying to escape because it doesn't belong to me any more. It belongs to you. And if you wanted it, I'd wish for nothing in exchange - no gifts. No goods. No demonstrations of devotion. Nothing but knowing you loved me too. Just your heart, in exchange for mine.

Love is…

…Unconditional. Χωρίς όρους. Ναι... Η αγάπη είναι χωρίς όρους... Ποιος μπορεί να θέσει όρους σε κάτι τόσο απροσδιόριστο όπως η αγάπη; Δηλαδή, τι, θα πεις στο άλλον: "Θα σε αγαπήσω μόνο αν μου πάρεις αυτό/ μου κάνεις αυτό...;". Και εσύ τι κάνεις σε αντάλλαγμα; Τίποτα, that's right. Η αγάπη δεν είναι εμπόριο για να γίνονται ανταλλαγές. Δεν γίνεται να αγαπήσεις κάποιον για τα υλικά αγαθά και τις ανέσεις που σου προσφέρει... Όταν αγαπάς κάποιον, απλά τον αγαπάς για αυτό που είναι. Τον αγαπάς για το χαρακτήρα του και επειδή σε κάνει χαρούμενο, ευτυχισμένο και σε ολοκληρώνει...

…Unpredictable. Απρόσμενη. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η αγάπη; Συχνά δε το πιστεύουμε αυτό; Ακόμα και αν μας αρέσει απλά κάποιος, αναρωτιόμαστε: "Από πότε έγιναν έτσι τα πράγματα, έτσι ώστε όποτε με φώναζες, θα ένιωθα πως το όνομά μου σημαίνει κάτι το ιδιαίτερο; Πόσα χαμόγελα χρειάστηκε; Πόσες φορές μέχρι αν αρχίσω να σκέφτομαι αυτά εδώ τα πράγματα που μέχρι πιο πριν μου φαίνονταν χαζά; Από πότε μου φάνηκε επώδυνο το να μη σε αγαπάω;". Σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλαβαίνουμε η αγάπη για το οποιοδήποτε άτομο, ειβάλλει στην καρδιά μας, στα κρυφά, κάποια στιγμή που δεν προσέχουμε. Και έτσι, ξανφικά, αιφνίδια, απρόσμενα, αγαπάμε.

…Uncontrollable. Δεν ελέγχεται. Ποιος μπορεί να ελέγξει την αγάπη; Κανένας αυτοκράτορας, κανένας βασιλιάς, όση δύναμη και πλούτο και αν έχει δε μπορεί να υπερνικήσει και να ελέγξει τη δύναμη της αγάπης. Κανείς δε μπορεί να πει σε κάποιον "Θα με αγαπήσεις", φασιστικά και απόλυτα. Όχι. Δεν μπορείς να ελέγξεις κάτι τόσο δυνατό. Και σαν παράδειγμα, μπορούμε να κοιτάξουμε τα παραμύθια που μας λέγανε σαν παιδιά. Όταν η πριγκίπισσα ήταν νεκρή ή κοιμησμένη, τι την έσωζε; Το φιλί της αληθινής αγάπης. Είναι το πιο ισχυρό μαγικό σε όλο τον κόσμο. Και για αυτό κανένας, ούτε ο πιο ισχυρός άνθρωπος του κόσμου όλου δε μπορεί να την ελέγξει.

…Unbearable. Αβάσταχτη. Φυσικά. Ώρες-ώρες η αγάπη ξεχειλίζει από μέσα μας. Μας κατακλύει. Τόσο που δε μπορούμε να την ανεχθούμε. Είναι τόση πολύ μέσα μας που μας κάνει να πονάμε. Να πονάμε όμως ευχάριστα. Δε μπορούμε να την αντέξουμε, όχι επειδή είναι βάρος, φορτίο, αλλά επειδή το δυνατό συναίσθημα αυτό μας είναι άγνωστο. Και μερικές φορές το φοβόμαστε και κάποιες άλλες το κρύβουμε.

This...this bloody something...

 

Τι είναι αυτό το κάτι που με προβληματίζει; Με τρομάζει... Είναι κάτι που με τρομάζει επειδή είναι δυνατό. Επειδή είναι κάτι το οποίο δνε ξέρω. Είναι ένα συναίσθημα παντελώς άγνωστο. Ένα συναίσθημα που με κάνει να ξυπνάω τρομαγμένη ή αγχωμένη στη νύχτα. Αυτό το συναίσθημα που δε μπορώ να να προσδιορίσω...
Δεν...δεν μπορώ να κάνω τα πράγματα που έκανα παλαιότερα. Δε μπορώ να ζωγραφίσω, να διαβάσω, να γράψω, να είμαι αυτή που είμαι. Γιατί στη ζωή μου έχεις εισβάλλει εσύ. Γιατί εισέβαλες με τόσο αιφνίδιο τρόπο; Τρόμαξα με τον εαυτό μοθ όταν συνειδητοποίησα πόσο μετράει η κάθε σου λέξη. Πόσο στενοχωριέμαι όταν εσύ στενοχωριέσαι, πόσο χαίρομαι όταν χαίρεσαι. Πόσο λυπάμαι όταν έχουμε να μιλήσουμε μέρες... Γιατί συμβαίνει αυτό;
Είχα δώσει παλιά μία υπόσχεση...Πως μόνο ένα άτομο θα είναι στην καρδιά μου. Αλλά ήρθες εσύ και τα άλλαξες όλα. Πώς μπόρεσα να δεθώ τόσο μαζί σου; Πώς με κάνεις να ξεχνάω οτιδήποτε μου συμβαίνει; Είσαι μάγος; Ή απλά με καταλαβαίνεις περισσότερο από τον καθένα;
Πότε ήρθε η στιγμή που σχεδόν χωρίς να το καταλάβω σε ένιωθα σαν ένα special someone; Πότε; Δεν το κατάλαβα... Μάλλον αυτά τα πράγματα έρχονται αργά και χωρίς πυροτεχνήματα...
Και απλά φοβάμαι πως πιέζω τα συναισθήματά μου. Τα κρύβω σε ένα μέρος που δεν το βλέπει κανείς για να μην καταλάβεις εσύ και οι άλλοι τι μου συμβαίνει. Τι μου συμβαίνει αλήθεια; Δε μπορώ να το προσδιορίσω... Δεν ξέρω αυτό το συναίσθημα... Όμως το αφήνω πίσω... Το θάβω όλο και πιο βαθιά και πιο βαθιά και έτσι δεν το παραδέχομαι ούτε η ίδια στον εαυτό μου... Φοβάμαι να πω τι νιώθω. Το φοβάμαι... Είναι τόσο παράξενο συναίσθημα... Και νιώθω να προδίδω την υπόσχεση που έδωσα με το συναίσθημα αυτό να με κατακλύει συνεχώς...
Όμως... όποτε μιλάμε η μέρα μου γεμίζει με χρώμα και είμαι χαρούμενη. Με κάνεις χαρούμενη και αυτό είναι αρκετό... Και ελπίζω να σε κάνω και εγώ χαρούμενο μερικές φορές. Να σε βοηθάω με τα προβλήματά σου.
Και θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ακόμα και αν δε το δεις ποτέ σου. Με έχεις κάνει καλύτερο άνθρωπο ξέρεις.
Και ελπίζω...ελπίζω μία μέρα να μπορέσω να ανοίξω το κουτί των συναισθημάτων μου και να σου πω αληθινά τι νιώθω...

Ακούστε το... <3

It's raining...

Χειμώνας... Η εποχή που όλα είναι κρύα, και σε μερικές πόλεις λευκά. Εδώ όμως, βρέχει... Βρέχει και έχει κρύο. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Οι σταγόνες βροχής μαστιγώνουν τα φύλλα των δέντρων, κατακλύζουν τους δρόμους και κάνουν τους ανθρώπους σαν και εμένα να μελαγχολούν. Είναι τόσο απαίσια η βροχή... Με κάνει να νιώθω τόσο...ανενεργή, αβοήτη. Νιώθω σα να είμαι κλεισμένη σε ένα κουτί και να μη μπορώ να δράσω. 

Και τέτοιες είναι οι μέρες που αυτό το σκέπασμα των συναισθημάτων και των αναμνήσεων μέσα μου σηκώνεται... Και βγαίνουν όλα στη φόρα. Είτε σε δάκρυα, είτε σε ζωγραφιές είτε σε  αναρτήσεις σε μπλογκ. 

Ανοίγει συγκεκριμένα το κουτί με τις αναμνήσεις από τη Μ. Πφφφ, πάλι τα ίδια... Here we go again. Γιατί απλά δε μπορείς να βγεις από το κεφάλι μου και από την καρδιά μου; Γιατί όποτε σε σκέφτομαι δάκρυα γεμίζουν τα μάτια μου; Γιατί σε θεωρώ ακόμα κάτι πολύτιμο; Ενώ, δεν είσαι...Το ξέρω ότι δεν είσαι. Αν ήσουν... Αν ήσουν δεν θα μου είχες αποδείξει με τόσο επίπονο τρόπο πόσο αηδιαστικά ίδια είσαι με όλες τις άλλες. Αλλά... εγώ γιατί έχω σα θησαυρό μέσα μου την κάθε ανάμνηση, το κάθε γέλιο, την κάθε λέξη στοργής;... Δεν με καταλαβαίνω... Γιατί;

Πεταλουδίτσα μου, 

σου εύχομαι καλά Χριστούγεννα και καλή Χρονιά!!! Το 2010 να είναι γεμάτο με χαρά και επιτυχίες! Βασικά, όλα τα έχεις, οπότε μην περιμένεις και πολλά! ;)

Ελπίζω να μη χαθούμε ποτέ Μητσοτάκη μου! <3 

Σ' αγαπώ πολύ,

το Φεγγαράκι σου!!!

Αυτό ακριβώς είχες γράψει στην κάρτα που μου είχες δώσει πέρισυ τα Χριστούγεννα μαζί με το δώρο που μου έδωσες. Και εγώ σα χαζή πίστεψα τα λόγια αγάπης και τη λέξη που μισώ να λέω. Το "ποτέ". Ποια αγάπη κρατά για πάντα; Καμία... Ποια φιλία; Ποιες υποσχέσεις τηρούνται...;

Άλλαξες... Αυτό ήταν το μόνο που σου είπα. Πως άλλαξες. Και πραγματικά έχεις αλλάξει. Κάνεις παρέα με τόσο ρηχά άτομα. Δεν ακούς πια ροκ και χορεύεις πάνω στα τραπέζια. Σαν... Να μην πω σαν τι, αλλά εσύ δεν ήσουν έτσι. Και δεν έχει σημασία που δεν θα δεις ποτέ σου αυτή την ανάρτηση, ξέρεις πως με πλήγωσες. Και τώρα απλά με στοιχείωνεις, καθώς θυμάμαι όλα τα παιδικά μας χρόνια και το περσινό καλοκαίρι που ήμασταν αυτοκόλλητες. Ήμασταν.

Τα συναισθήματα μέσα μου είναι σκοτεινά. Νιώθω σα να βρέχει πολύ, σα να υπάρχει καταιγίδα. Νιώθω απελπιστικά κενή. Νιώθω σαν να μην είναι τίποτα καλό. Σα να έχει σκιστεί το στήθος μου. Τρεις λέξεις... "Θέλω να ξεκόψουμε". Αυτές ήταν που με κατέστρεψαν...

Και νιώθω μέσα μου τη βροχή να συνεχίζει... Μέχρι να έρθει η ώρα που θα μου χαμογελάσει η Α. Που θα την δω και θα γελάσουμε. 

Και τότε η βροχή σταματά και ο ήλιος βγαίνει. Και σχηματίζεται ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο.

Σε ευχαριστώ...που πάντα είσαι εκεί για να γεμίζεις ουράνια τόξα το βροχερό μου ουρανό. Σε ευχαριστώ.

Fruits Basket 2

 

Η Tohru Honda, επειδή πέθαναν οι γονείς της, ζει με μία οικογένεια, τους Shoma. Βασικά, με τρία αγόρια: τον Shigure Shoma, τον Yuki Shoma και τον Kyo Shoma. Ο Kyo και ο Yuki τσακώνονται συνεχώς. Και ζηλεύουν ο ένας τον άλλον...Για διαφορετικά πράγματα ο καθένας. Η Tohru προσπαθούσε να κάνει τον Kyo να αισθανθεί ξεχωριστός και έκανε μία πολύ ωραία παρομοίωση, με onigiri(ξανά :Ρ).
Παραθέτω τι ακριβώς είπε, στα αγγλικά.

He never thinks about his own good points...Why...hasn't he realized it yet?

Tohru:Ah, maybe it's on the backside...

Kyo: Huh...?

Tohru: For example a person's good points, it's like the sour plum in the riceball. That sour plum is just on the backside. In this world, everyone's backside has various, different colors and tastes of sour plum. But that's on another's backside...So no one can see his or her own sour plum. He'll think that he has no value, that he's just a plain, white riceball. But it's not like that at all. On the inside, you have your own sour plum. You envy...When you envy others that's only because you can see other people's sour plum, that's all! I clearly see Kyo-kun's back. I can see a distinguished sour plum. Yuki Shoma-san himself is very distinguished. But Kyo-kun, you too are very distinguished. Shoma-san is Shoma-san and Kyo-kun is Kyo-kun! Each has a specialty....

Ελπίζω να είναι η τελευταία ανάρτηση στην οποία μιλάω για το Fruits Basket, αλλά καθώς είναι ένα υπέροχο manga, ίσως να γίνουν περαιτέρω αναφορές σε αυτό στο μέλλον.^__^
Μάλλον πρέπει να εξηγήσω τι είναι το sour plum. Είναι η ξεχωριστή γεύση του κάθε onigiri. Το γεμίζουν με κάποιο κρέας, φρούτο ή λαχανικό, για να το κάνουν ξεχωριστό. Όμως, αυτό το sour plum, το ουεμπόσι όπως το αποκαλλούν οι Ιάπωνες, φαίνεται μόνο από τη μία μεριά. Είναι στην ''πλάτη'' του onigiri. Και για αυτό η Tohru κάνει την παρομόιωση αυτή στον Kyo.
Κάπως έτσι δεν είμαστε όλοι; Κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Δε μας αρέσει ποτέ μα ποτέ αυτό που βλέπουμε. Θεωρούμε τον εαυτό μας τόσο...σκέτο. Θεωρούμε πως δεν είμαστε τέλειοι. Κάτι μας χαλάει στην εικόνα του. Και δε μπορούμε να δούμε ποτέ τα θετικά μας στοιχεία. Δεν επαινούμε τον εαυτό μας. Απλά βλέπουμε κάτι που μας χαλάει.
Όμως οι γύρω μας βλέπουν τα χαρίσματά μας. Πού είμαστε καλοί. Σε τι διαφέρουμε και σε τι είμαστε ειδήμονες. Γενικά, οι υπόλοιποι, ξέρουν να ξεχωρίζουν τα θετικά μας στοιχεία. Μπορούν να δουν το ουεμπόσι που είναι κρυμμένο στην πλάτη μας. Και για αυτό το λόγο...μερικοί μας ζηλεύουν. Ίσως να μην καταλαβαίνουμε γιατί,αλλά βλέπουν σε εμάς αυτό το κάτι που εύχονται να έχουν. Και εμείς αντίστοιχα δεν έχουμε αυτο το tiny little something που κάνει αυτούς ξεχωριστούς.
Εμείς ζηλεύουμε αυτούς και αυτοί ζηλεύουν εμάς. Αυτό που κανένας δεν καταλαβαίνει είναι πως είμαστε ξεχωριστοί. Μοναδικοί. Ανεπανάληπτοι.
Και πως δε χρειάζεται να ζηλεύουμε τους άλλους. Έχουμε αρκετά θετικά στοιχεία στο χαρακτήρα μας για να είμαστε αρκετά συμπαθείς.

Fruits Basket

 

Μια φορά και ένα καιρό, η Tohru Honda, η πρωταγωνίστρια του manga και anime με το όνομα Fruits Basket, σκεφτόταν την παιδική της ηλικία. Το πόσο άσχημα της συμπεριφέρονταν οι συμμαθητές της. Μία φορά, έπαιζαν ένα παιχνίδι. Το παιχνίδι λεγόταν Fruits Basket. Σε αυτό, όλα τα παιδιά κάνουν ένα κύκλο. Ένα από αυτά, σηκώνεται και ονομάζει τους συμμαθητές του με ένα φρούτο. Μήλο, μπανάνα, πορτοκάλι, αχλάδι, λεμόνι, κεράσι, ροδάκινο κλπ. Μετά, το παιδί που είχε ονομάσει τους συμμαθητές του, φωνάζει ένα ''φρούτο'', το ''φρούτο'' φωνάζει ένα άλλο και παίζουν κυνηγητό. Την Tohru λοιπόν, για να την πειράξουν, την ονόμασαν "onigiri", δηλαδή ριζόμπαλα. "Riceball seem it be really tasty", σκέφτηκε η μικρή Tohru. Ήταν κάπως ονειροπόλα, όπως πάντα, με καλή καρδιά, airhead που λέμε, και έτσι δεν συνειδητοποίησε πως την άφησαν έξω από το παιχνίδι. Όλοι όμως διασκέδαζαν παίζοντας το παιχνίδι με τα φρούτα μπροστά της. Περίμενε σε μία καρέκλα υπομονετικά. Περίμενε κάποιον να φωνάξει "Onigiri!" και να συμμετάσχει και αυτή στο παιχνίδι. Περίμενε. Περίμενε. "The me form long ago was someone who didn't spend so much thought on things. Ever since the start the riceball could simply never join the fruits basket."

Ποια ριζόμπαλα θα ταίριαζε ποτέ σε ένα καλάθι με φρούτα; Η ριζόμπαλα είναι τόσο...διαφορετική. Παρέταιρη. Φρικτή προς τα άλλα φρούτα, διότι είναι τόσο διαφορετική από αυτά. Έτσι, αυτά δεν κάνουν παρέα τη ριζόμπαλα και δεν τη δέχονται στο καλάθι τους.

Πρόσφατα συνειδητοποίησα πως και εγώ είμαι μία ριζόμπαλα. Εκτός από μία κολλητή, δεν έχω κανέναν. Κανέναν που να με δέχεται. Κανέναν. Είναι τόσο κακό να είσαι διαφορετικός; Ονειροπόλος; Να πετάς μερικές φορές στα σύννεφα; Να ζωγραφίζεις μέσα στο μάθημα; Είναι κακό να ενδιαφέρεσαι για πράγματα που άλλοι δεν τα ξέρουν;

Ναι. Είναι. Είναι πολύ κακό. Είσαι τόσο διαφορετικός. Ποιος νοιάζεται να ακούσει αυτά που πιστεύεις, όταν μιλάς για κάτι άγνωστο; Ποιος θέλει να σε κάνει παρέα; Να σου μιλήσει; Ποιος; Κανείς. Δεν είσαι σαν τους άλλους. Τόσο...παράξενος. Ιδιόρρυθμος. Διαφορετικός. Έχεις κάτι το τόσο ξένο πάνω σου. Φρικιό... Τόσο διαφορετική... Ποιος να κάνει παρέα κάποιον που δεν είναι ίδιος με αυτόν; Κανένας. Κανένας δε σε θέλει. Δεν αποζητά την παρέα σου. Είσαι...μόνος. Χωρίς φίλους. Δεν ταιριάζεις πουθενά, παρέταιρο onigiri. Πουθενά. Χαζό onigiri. Νόμιζες ποτέ πως θα ταιριάξεις σε μία πόλη γεμάτη φρούτα;

Σήμερα συνειδητοποίησα πόσο onigiri είμαι. Που κανονίζαμε τα δωμάτια για την τριήμερη. 

"Creepy Dreamer, εσύ με ποιον θα κοιμηθείς;",με ρώτησε ο Μ.

"Δεν...δεν έχω κανονίσει ακόμα."απάντησα.

"Να κοιμηθούμε μαζί. :Ρ",με πείραξε ο Μ.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι πως δεν είχα κανονίσει κάτι. Τα δωμάτια είναι τρίκλινα. Εδώ δε μπορούσα να βρω ένα άτομο να κοιμηθώ μαζί του. Θα έβρισκα τρία; Όλες οι "φίλες" μου είχαν ήδη κάνει παρεούλες για να κοιμηθούν μαζί και η κολλητή μου, ως ένα χρόνο μικρότερη και με διαφορετικό πρόγραμμα στην εκδρομή, δε μπορούσε να μοιραστεί το δωμάτιό της μαζί μου. Δε μπορώ να πω πως δεν το περίμενα. Το ήξερα πως αυτό θα συνέβαινε. Αργά ή γρήγορα, κάποια στιγμή θα το αντιμετώπιζα. Την παγερή αδιαφορία όλων.

Πρώτα, με αφήνει η κολλητή που είχα 11 χρόνια. Μετά, στη γιορτή μου, δεν έλαβα ένα τηλεφώνημα, ένα μήνυμα. Και το χειρότερο, κανείς από αυτούς που κάλεσα δεν ήρθε για να τους κεράσω για καφέ. Άτομα αποφεύγουν να βγουν βόλτα μαζί μου λέγοντας δικαιολογίες. Δε με καλούν σε πάρτυ γενεθλίων. Ειλικρινά, τόσο απαίσιος άνθρωπος είμαι πια; Τι έχω κάνει για να αξίζω τέτοια συμπεριφορά; Προσπαθώ, ειλικρινά προσπαθώ. Αλλά δε καταλαβαίνω... Τόσο φρικιό είμαι πια; Τόσο χάλια για παρέα;

Η διάθεσή μου έπεσε σε βαθμούς Ανταρκτικής(μιλάμε δηλαδή για πολύ αρνητικούς βαθμούς Κελσίου). Νιώθω χάλια. Τόσο... φρικιό. Γιατί; Γιατί δεν κολλάω πουθενά; Γιατί; :(

Και όμως... Ίσως να μην είναι έτσι τα πράγματα. Η κολλητή μου θα είναι εκεί. Ίσως να είναι ένα ακόμα onigiri, μεταμφιεσμένο σε φρούτο. Ένα onigiri που με αποδέχεται και μου χαρίζει την πιο ζεστή αγκαλιά που υπάρχει, όταν βρίσκομαι στη μυστηριώδη χώρα των δακρύων(κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά τώρα τελευταία). Και ίσως είναι και μερικοί άλλοι που αξίζουν...

Κενή ώρα στο σχολείο.Ακούγοντας μουσική. Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο.

Γ"Γιατί είσαι στενοχωρημένη, Creepy;".

Creepy"Απλά ακούω μουσική. Δεν είναι και κανένας να μιλήσω μαζί του:Ρ"

Γ"Και εγώ; Τι είμαι εγώ; Ο Κανένας;*Σνόμπ Face*"

Creepy"Εσύ και ο Οδυσσέας"

Γ*γελάει*"Ξέρεις, πάντα κάποιος θα είναι εδώ να σου μιλήσει. Δεν είσαι μόνη"*χαμογελά*

Creepy*χαμογελά*"Ευχαριστώ"

Τελικά...Τελικά ίσως να βρήκα ένα μικρό μέρος, που ήταν κρυμμένο εδώ και καιρό. Ένα μέρος όπου είναι ο Γ, ο Μ, η Β, η Θ και η Φ. Ένα μέρος όπου τα onigiri ειναι αποδεκτά πάντα. Ένα μέρος που εγώ ταιριάζω. Ένα μέρος που θα με κάνει να χαμογελώ. Τελικά, μάλλον βρήκα κάπου να ανήκω...

"Someone like me...You won't find another me in this whole wide world, I guarantee!"

Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις.

Το φίλο μου, Λεό Μπουσκάλια, τον γνωρίζω από Β Γυμνασίου, με το πρώτο απόσπασμα, το οποίο διάβασα στην Έκφραση-Έκθεση. Τον ερωτεύτηκα. Τον αγάπησα παράφορα με το βιβλίο του, το "Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις.". Πραγματικά, δεν ξέρω αν υπάρχει τόσο όμορφο βιβλίο. Βρίσκεται άνετα στο τοπ 10 των αγαπημένων μου, πάνω από τη θέση 5. :Ρ Στη σημερινή, ολίγον καμένη ανάρτηση, θα σας δώσω κάποια αποσπάσματα του θεϊκού αυτού βιβλίου, σχολιάζοντάς τα. Shall we begin?

Στο μάθημα της αγάπης, ένα κορίτσι είπε: ‘‘Ξέρω γιατί απελπίζομαι συχνά. Είναι γιατί θέλω όλοι να με αγαπούν και αυτό είναι ανθρωπίνως αδύνατον. Θα μπορούσα να είμαι το πιο ζουμερό, το πιο γευστικό, το πιο συναρπαστικό ροδάκινο του κόσμου και να προσφέρομαι σε όλους. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι αλλεργικοί στα ροδάκινα, αυτοί ίσως θελήσουν να γίνω μπανάνα.’’. 

Πόσο συχνά δε γινόμαστε μπανάνες για τους άλλους, που θέλουν ροδάκινα! Τι θλιβερή φρουτοσαλάτα! Είναι προτιμότερο να πεις στον άλλο: ‘‘Λυπάμαι πολύ που δε μπορώ να είμαι μπανάνα, θα το ‘θελα πολύ να ήμουνα μπανάνα για εσένα. Βλέπεις, όμως, είμαι ΡΟΔΑΚΙΝΟ!’’. 

Και ξέρετε τι θα συμβεί; Αν περιμένετε αρκετά, θα βρείτε κάποιον που του αρέσουν τα ροδάκινα. Και μετά θα μπορείτε να ζήσετε σα ροδάκινο και όχι σα μπανάνα. Σκεφτείτε χάσιμο ενέργειας που έχεις κανείς προσπαθώντας να γίνει μπανάνα όταν είναι ροδάκινο! 

Τι θλιβερή φρουτοσαλάτα! Έχει δίκιο, δεν έχει; Δεν προσπαθούμε τόσο πολύ να γίνουμε τέλειοι, υπέροχοι; Προσπαθούμε και προσποιούμαστε κάτι που δεν είμαστε, γινόμαστε απλά μία εικόνα για να γίνουμε αρεστοί. Και αυτό που δημιουγούμε είναι ψεύτικο. Και αναλώνουμε τόση και τόση τζάμπα ενέργεια, προσπαθώντας να προσποιηθούμε κάτι που δεν είμαστε. Γιατί απλά δεν είμαστε...εμείς; Απλά ο εαυτός μας; Τόσο κακό είναι να είσαι εσύ; Και ο Λεό έχει δίκιο προς το τέλος... Κάποια στιγμή, κάπου, σε ένα απομακρυσμένο μέρος, ίσως σε ένα εστιατόριο στην Καλιφόρνια, σε μία βιβλιοθήκη στο Λονδίνο ή στην Μονμάρτρη να βρούμε αυτόν τον άνθρωπο που θα μας θέλει για αυτό που πραγματικά είμαστε. Για τον αληθινό μας εαυτό...

‘‘Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου’’. Δεν είναι κακό αυτό. Αγαπάς για να αγαπάς, όχι για να πάρεις ανταπόκριση. Αυτό δεν είναι αγάπη. ‘‘Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να πονέσεις’’ και ‘‘Όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις.’’. Κι όμως, πρέπει να ρισκάρεις, γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις τίποτε. Όποιος δε ρισκάρει τίποτε, δεν κάνει τίποτα και δεν είναι τίποτε. Μπορεί να αποφεύγει τον πόνο και τη λύπη, αλλά δε μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δε ζει και δεν αγαπά. Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του. έχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του, την ατομική του ελευθερία. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει, είναι ελεύθερος.

Αυτό... Πόσο αληθινό; Πόσο υπέροχα γραμμένο; Λοιπόν. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση κάποια στιγμή. Η όλη ζωή είναι ένα ρίσκο.Ούτως ή άλλως και μόνο που ζούμε και αναπνέουμε, ρισκάρουμε να πεθάνουμε. Γιατί λοιπόν, να καταπιέζουμε τον εαυτό μας; Γιατί να ζούμε μέσα σε φόβους, μέσα σε στενά πρότυπα και στερεότυπα; Όχι. Πρέπει να γκρεμίσουμε κάθε φραγμό, κάθε τοίχο που μας εμποδίζει να είμαστε εμείς, να ζούμε και να μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα. Να πάνε στα κομμάτια όλα. Τι πάει να πει, κάποια πράγματα είναι συγκεκριμένα και εμφανή; Ναι, και εγώ ορθολογίστρια είμαι. Αλλά δεν παύω να αμφισβητώ ποτέ αυτά που όλοι θεωρούν δεδομένα και δεν παύω να ελπίζω σε κάτι καλύτερο. Τι και αν πληγωθώ μετά, επειδή αυτό το καλύτερο δεν θα έχει υπάρξει ποτέ; Τουλάχιστον θα έχω ονειρευτεί, θα έχω μάθει πράγματα και θα έχω ωριμάσει σαν άνθρωπος. Και ναι, θα ρισκάρω. Θα πάρω όσα ρίσκα μπορώ. Πόσο θα ζήσω ακόμα; Εβδομήντα χρόνια και ο κόσμος όλος... Για ποιο λόγο να μένω άπραγη και στάσιμη; Ποτέ δε θα εξελιχθώ έτσι, δε θα μάθω από τα λάθη μου και όταν μεγαλώσω, θα είμαι πλήρως απογοητευμένη που η ζωή που έζησα δε με έμαθε κάτι χρήσιμο.

Τι κρίμα για σένα, αν πιστεύεις ότι υπάρχει μόνο ό,τι μπορεί να μετρηθεί στατιστικά. Πραγματικά σε λυπάμαι αν διευθύνει τη ζωή σου μόνο αυτό που μπορεί να μετρηθεί, γιατί εμένα με κεντρίζει το απροσμέτρητο. Με κεντρίζουν τα όνειρα, όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά μου. Δε δίνω δεκάρα γι’ αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό το βλέπω. Αν θες να περάσεις τη ζωή σου μετρώντας το, είναι δικαίωμά σου, εμένα όμως με ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται πιο έξω. Υπάρχουν τόσα που δε βλέπουμε, δεν πιάνουμε, δε νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε.

Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε.

Πάλι ο ορθολογισμός εισβάλλει. Πάλι. Εδώ είναι αυτό ακριβώς για το οποίο μίλαγα προηγουμένως. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, μας έχουν γεμίσει με "πρέπει". Με υποχρεώσεις και καθήκοντα. Και ναι, μας έχουν χώσει στο μυαλό, συγκεκριμένες ιδέες, συγκεκριμένα πρότυπα, αντιλήψεις και στερεότυπα, που είναι πολύ, υπερβολικά πολύ δύσκολο να αποβάλλουμε. Όμως...Όμως πόσα πια θα κερδίσεις από τη ζωή, αν πιστεύεις ότι κερδίζεις γνώσεις και πράγματα μόνο από αυτά που μετρούνται, από τα απτά πράγματα που υπάρχουν γύρω σου. Βλέπεις τι είναι γύρω σου έτσι δεν είναι; Πόνος, δυστυχία, λύπη, αγάπη, έρωτας, πόλεμος... Το βλέπεις, τυφλός δεν είσαι. Αλλά είσαι τόσο προκατειλημμένος, Φοβάσαι να κοιτάξεις πέρα από αυτό που ήδη υπάρχει και να πετάξεις με τα φτερά της φαντασίας σου, ανακαλύπτοντας νέα πράγματα και διευρύνοντας τους ορίζοντές σου. Φοβάσαι. Κι έτσι δεν εξελίσσεσαι. Χωρίς κάποια υποτυπώδη όνειρα, δεν πας μπροστά. Και μαζί σου, δεν πάει μπορστά μια κοινωνία ολόκληρη. 

Θεωρούμε το «εγώ» μας σαν κάτι ουσιαστικό, τον εαυτό που κατασκευάσαμε. Θα σας πω όμως μια αλήθεια, δεν τον κατασκευάσατε εσείς αυτό τον εαυτό. Άλλοι τον έφτιαξαν. Οι άλλοι σας είπαν ποιος πρέπει να είστε και ποιος όχι, πώς πρέπει να κινείστε, να μυρίζετε και να κάνετε τα περισσότερα πράγματα που κάνετε. […] Βγες από τον εαυτό σου και άφησέ τον εκεί. […] Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπουν μέσα σου τα νέα μηνύματα. Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του για «αυτο»προστασία. Αυτά τα τείχη τα ονομάζει πραγματικότητα. Ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει μ’ αυτό που ο περιτειχισμένος εαυτός θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος∙ έτσι, όταν πια φτάνει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή. Έτσι οι περισσότεροι από μας περνάμε τη ζωή μας βλέποντας μόνον ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνον ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν απολύτως αόρατα. Όλα τα πράγματα βρίσκονται εδώ. Για να δούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε να μπουν, να τα αγγίξουμε, να τα γευτούμε, να τα δαγκώσουμε, να τα αγκαλιάσουμε (το πιο ευχάριστο), να τα ζήσουμε όπως είναι –όχι όπως είμαστε εμείς.

Πάλι εδώ είναι το θέμα των προτύπων. Διότι σαν άνθρωπος πρέπει να λειτουργούμε όπως όλοι οι άλλοι. Όμως αν είμαστε σαν όλους τους άλλους, μετά ποιοί είμαστε εμείς; Ποιος είναι ο εαυτός μας; Ο χαρακτήρας μας; Αυτή η μικροσκοπική λεπτομέρεια που μας κάνει ξεχωριστούς, ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των ανθρώπων της Γης; Είχαμε ποτέ χαρακτήρα; Είμαστε άραγε ξεχωριστοί; Ή είμαστε απλά ότι θέλουν οι άλλοι να είμαστε; Μήπως είμαστε υποχείρια; Μήπως δεν έχουμε καν χαρακτήρα; Κατά την άποψή μου, το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικότητας κάποιου ανθρώπου είναι κάτι φτιαχτό. Κάτι που το έφτιαξαν οι άλλοι. Ο άνθρωπος, παρ' όλα αυτά είναι από τη φύση του όν επαναστατικό. Στις φλέβες του κυλά η αμφισβήτηση και η επανάσταση. Υπάρχει, λοιπόν, αυτή η μικρή περιπτωσούλα να δουμε και να μάθουμε κάτι πέρα από αυτά που μας έχουν πει πως πρέπει να μαθαίνουμε και να βλέπουμε. Και όταν το κάνουμε αυτό, κάθε φορά και από λίγο, δημιουργούμε αυτό που ονομάζεται χαρακτήρας. Και τότε μπορούμε πλέον να πούμε με σιγουριά πως είμαστε ξεχωριστοί. Πως δεν είμαστε ρομπότ μίας κοινωνίας που θέλει να τα έχει όλα προγραμματισμένα.

Υπάρχουμε εμείς, ο εαυτός μας και πάνω σ’ αυτό τον εαυτό συσσωρεύουμε χιλιάδες και χιλιάδες πράγματα που μπορεί να μην είναι ο εαυτός μας, μα που να ανήκουν μάλλον στην οικογένειά μας, την κουλτούρα μας, τους φίλους και ούτω καθεξής. Τα παίρνουμε μαζί μας και τότε αυτά γίνονται εμείς και είμαστε ικανοί να πεθάνουμε για να υπερασπίσουμε αυτό το «εμείς» και καταφεύγουμε στην απάθεια για να αποφύγουμε τις προκλήσεις του νέου εαυτού.

Δημιουργούμε επίσης μοντέλα τελειότητας. Περνάμε τη ζωή μας προσπαθώντας να κάνουμε τον έξω κόσμο να ταιριάσει μ’ αυτό που νομίζουμε εμείς σαν τέλειο.

Το περιβάλλον μας μας επηρεάζει πάρα πολύ όσον αφορά αυτό το μικρό κομμάτι χαρακτήρα που έχουμε δημιουργήσει. Διότι, άτομα που αγαπάμε συμπεριφέροντα "κάπως", έτσι δεν θα συμπεριφερθούμε και εμείς; Για να ταιριάξουμε. Και έτσι το μικρό κομμάτι του χαρακτήρα μας που υπάρχει μέσα μας, υιοθετεί αυτή τη συμπεριφορά, και προσπαθεί να την υπερασπιστεί πάση θυσία. Γίνεται έτσι κομμάτι του εαυτού του. Είναι όμως; Ή μήπως απλά είναι κάτι που μας επιβάλλουν εμμέσως πλην σαφώς και πρέπει να το ακολουθήσουμε; Μάλλον το δεύτερο.:)

Και όσον αφορά την τελειότητα, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μόνοι μας κάποια πρότυπα. Κάπου πρέπει να μοιάσουμε σωστά; Κάτι πρέπει να είναι τέλειο. Κάτι πολύ πιο ανώτερο από εμάς. Όμως αυτό που δεν συνειδητοποιούμε είναι πως και 'μεις οι ίδιοι είμαστε τέλειοι, με ένα μοναδικό και ξεχωριστό τρόπο.

Είμαστε ήδη τέλειοι. Ο κόσμος είναι ήδη τέλειος. Προσπαθούμε να επέμβουμε σ’ αυτή την τελειότητα κι από κει πηγάζουν όλα τα προβλήματά μας. Τι θαυμάσιο που θα ήταν, αν μπορούσαμε να δεχτούμε το γεγονός ότι είμαστε ο τέλειος εαυτός μας. […] Μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις ποιος είναι ο τέλειος εαυτός σου. Είσαι όμως ο τέλειος εαυτός σου και είναι ο μοναδικός τέλειος εαυτός σου που θα περάσει έτσι στην ιστορία του κόσμου! Ίσως οι άλλοι να προσπαθήσουν να τον κάνουν ατελή […]

Φυσικά. Είναι ακριβώς αυτό. Προσπαθούμε τόσο απεγνωσμένα να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Κάποιοι "καλύτεροι". Όλοι μας κοιτάμε τον καθρέφτη και μας ενοχλεί αυτό που βλέπουμε και όλοι μας απεχθανόμαστε το χαρακτήρα μας. Μας θεωρούμε ξενέρωτους, or something similar. Και προσπαθούμε να μας αλλάξουμε. και γινόμαστε κάτι που δεν είμαστε, χωρίς ποτέ να συνειδητοποιήσουμε πόσο μοναδικά υπέροχοι και τέλειοι είμαστε. Με το τέλειοι, για να μην υπάρξουν τυχόν παρεξηγήσεις, δεν εννοώ αλάθητοί ή τέλειοι-τέλειοι. Είμαστε τέλειοι με το δικό μας τρόπο. Είμαστε αυτοί που είμαστε. Μοναδικοί όχι μόνο σε αυτό το γαλαξία, αλλά και σε όλους τους άλλους αμέτρητους γαλαξίες που υπάρχουν. Πώς το χρώμα των ματιών μας είναι μοναδικό και δεν απαντάτε ποτέ ποτέ ξανά; Έτσι είμαστε και εμείς. Μοναδικοί. Μοναδικά τέλειοι. Και όσοι προσπαθούν να μας ρίξουν, να μας κάνουν έστω και για ένα λεπτό να πιστέψουμε πως είμαστε κατώτεροι από αυτό που είμαστε απλά έχουν προβλήματα με τον ίδιο τους τον εαυτό και προσπαθούν να μειώσουν τους γύρω τους.

Καλό απόγευμα. 

La Belle et la Bête.

 Kiss me before the last petal falls...

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένας νεαρός πρίγκιπας. Αλαζόνας. Υπερόπτης.  Εκείνη τη φορά και εκείνον τον καιρό μία μάγισσα, ντυμένη σα μία γριά ζητιάνα, του προσφέρει ένα τριαντάφυλλο, σε αντάλλαγμα ενός καταφυγίου τη νύχτα. Τη διώχνει και εκείνη τον τιμωρεί. Τον μεταμορφώνει σε ένα άσχημο Τέρας και μεταμορφώνει και τους υπηρέτες του σε αντικείμενα που χρησιμοποιούμε καθημερινά στο σπίτι. Του δίνει ένα μαγικό καθρέφτη, ο οποίος έχει την ιδιότητα να δείχνει γεγονότα που τελούνται μακριά και του δίνει το τριαντάφυλλο, το οποίο θα ανθίσει μέχρι τα εικοστά πρώτα γενέθλιά του. Πρέπει να αγαπήσει και να αγαπηθεί, πριν πέσουν όλα τα πέταλα του τριανταφύλλου, αλλιώς θα μείνει Τέρας για πάντα. 

Who could ever learn to love a beast?

Σε ένα κοντινό χωριό, χρόνια αργότερα, ζει μία κοπέλα, η Μπελ. Ο πατέρας της, ήταν επιστήμονας. Καθώς χάθηκε σε μία θύελλα, τυχαίνει να βρει το κάστρο του Τέρατος και μπαίνει μέσα. Το Τέρας τον φυλακίζει. Η Μπελ παίρνει τη θέση του πατέρα της και φυλακίζεται εκείνη. Μετά από πολλές κακές συγκυρίες, γίνεται φίλη με το Τέρας. Το Τέρας την αγαπά. Όμως, λίγες ώρες πριν μαραθεί το τριαντάφυλλο, φεύγει βιαστικά για να σώσει τον πατέρα της που αργοπεθαίνει. Ένας άντρας, ο Γκαστόν, που την αγαπούσε, τρελός από τη ζήλια, όταν του μιλάει για το Τέρας, ορμάει να κυνηγήσει το Τέρας. Ο Γκαστόν πεθαίνει, αφού πληγώσει θανάσιμα το Τέρας. Λίγο πριν πεθάνει το Τέρας, στην αγκαλιά της Μπελ, εκείνη του ψιθυρίζει τρεις μικρές λεξούλες. "I love you". Το ξόρκι σπάει. And they all live happily ever after.

Ποιος είπε πως η αγάπη είναι επιφανειακή; Πως πάντα πρέπει να μετράει η εξωτερική εμφάνιση; That's old silly crap.-.-
Μπορούμε όλοι μας να το εξομολογηθούμε: Μας νοιάζει πως δείχνουμε. Θέλουμε να είμαστε τέλειοι. Να είμαστε αρεστοί μέσω της εμφάνισής μας. Να δείχνουμε εκπληκτικοί και υπέροχοι. Αλλά, honestly, τα υπολογίζει αυτά η αγάπη; Δεν έχει τύχει να αγαπήσεις κάποιον, ανεξαρτήτου εμφανίσεως; Η αγάπη... δεν μετράει τίποτα. Τα ξεπερνάει όλα. Είτε φύλο, είτε θρησκεία, είτε χρώμα, πόσο μάλλον την εμφάνιση. Για ποιο λόγο να προσπαθούμε να δείξουμε τέλειοι; Για ποιο λόγο να μας αγαπήσει κάποιος για μία εικόνα; Είναι τόσο...ανούσιο.
Οι αναμνήσεις που θα μείνουν μέσα στον άνθρωπο δεν θα είναι από μία εικόνα. Η εικόνα ξεθωριάζει, θολώνει. Μπορεί να βραχεί, να χαλάσει, να ξεχαστεί. Αλλά τα συναισθήματα. Πάντα υπάρχουν. Μένουν αναλλοίωτα στο χρόνο. Δεν ξεχνιούνται, δε θολώνουν, δεν παρεμβάλλονται. Τα συναισθήμτα ξεπερνούν τα πάντα.
Τώρα θα αναλύσουμε λίγη Φυσική.:Ρ  E=mc². Ο θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Σύμφωνα με τον Άλμπερτ, όλα είναι σχετικά. Έτσι δεν είναι; Και η ομορφιά λοιπόν, χάρη σε αυτή εδώ τη μικρή θεωρία με τα τρία γράμματα, είναι κάτι το υποκειμενικό. Όμως...και πάλι. Η ομορφιά η εξωτερική, η ομορφιά του προσώπου, δεν έχει να κάνει με την πραγματική ομορφιά. Η πραγματική ομορφιά είναι αυτή που βρίσκεται μέσα μας. Είναι ο χαρακτήρας μας. Ο χαρακτήρας τον οποίο δείχνουμε μετά από πολύ καιρό, αφού ένα άτομο έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη μας.
Και γιατί πρέπει να ψάχνουμε τον Prince Charming ή την Princess Charming; Γιατί δεν αποκτάμε επιτέλους κρίση; Δεν υπάρχουν πρίγκιπες και πριγκίπισσες, αυτή είναι η σκληρή αλήθεια. Όμως... Όμως κάποιος που ίσως να μη μοιάζει με πρίγκιπα, που ίσως να είναι ο ''βάτραχος'', να κρύβει μέσα του ένα αδαμάντινο χαρακτήρα. Και όταν του δώσεις μία ευκαιρία, ένα ''φιλί'', τότε είναι η στιγμή που πυροτεχνήματα θα λάμψουν στον ουρανό και θα γίνει ο πρίγκιπας. Αυτή είναι η αγάπη. Δεν έχει να κάνει με την ομορφιά.

Όσο αγαπάς κάτι, τόσο πιο όμορφο είναι... Όταν αγαπάς κάποιον, τον αποτρέπεις να θεωρήσει τον εαυτό του υποδεέστερο και άχρηστο. Δεν τον αφήνεις να πει: "I am fooling myself. She will never see me as anything but a monster. It's hopeless." Δεν πάει έτσι. Πάντα, σε κάθε έρωτα υπάρχει ελπίδα...

Όταν αγαπάς κάτι, οποιοδήποτε άσχημο ξόρκι υπάρχει σπάει. Και τότε υπάρχει αυτό που λέμε στα παραμύθια. Happily ever after.

There's something sweet
And almost kind
But he was mean and he was coarse and unrefined
But now he's dear, and so unsure
I wonder why I didn't see it there before

She glanced this way
I thought I saw
And when we touched she didn't shudder at my paw
No it can't be, I'll just ignore
But then she's never looked at me that way before

New and a bit alarming
Who'd have ever thought that this could be?
True that he's no Prince Charming
But there's something in him that I simply didn't see